Opinions

Mat vervolg op het reeds niet al te beste origineel. Door het fraaie production design ziet de film er indrukwekkend uit, maar inhoudelijk is het allemaal erg dunnetjes en niet bepaald eng, een paar effectieve schrikmomenten daargelaten. Na een redelijk begin zakt de film snel weg in voorspelbare en weinig boeiende toestanden. En helaas geen Slayer te bekennen op de soundtrack.

Sporadisch enge maar grotendeels nogal oubollige en simplistische horrorfilm, met een wel heel dik aangezette gothische sfeer. Radcliffe is acceptabel, maar de vlakke hoofdrol eist niet heel veel van hem. De hele film is eigenlijk pure middelmaat, niet slecht, maar het is het allemaal net niet. Hier en daar wat creepy scenes en een paar effectieve schrikmomenten, maar daar is alles wel mee gezegd.

Onderhoudend, zij het behoorlijk vergezochte thriller over de mysterieuze verdwijning van een vrouw aan boord van een luxe cruiseschip. Journaliste Keira Knightley is getuige van het voorval maar begint langzaam maar zeker aan zichzelf te twijfelen. Aantrekkelijk in beeld gebracht (dat schip is echt subliem) en de prima cast heeft er zin in, maar zodra de aktie zich verplaatst naar het vasteland wordt één en ander steeds ongeloofwaardiger. De overdreven climax spant daarbij wel de kroon.

Mooie film, gebaseerd op ware gebeurtenissen, over Maria Altmann (Helen Mirren), een joodse vluchteling die met de hulp van een jonge advocaat (Ryan Reynolds) een juridische strijd aangaat tegen de oostenrijkse overheid om vijf schilderijen van kunstenaar Gustav Klimt terug te krijgen, die tijdens de tweede wereldoorlog uit haar ouderlijk huis zijn gestolen. De flashbacks zijn effectief, maar het zijn toch vooral Mirren en Reynolds die in het heden indruk weten te maken. Het script zit verder uitstekend in elkaar en de film raakt precies de juiste snaar, ondersteund door fraaie muziek (mede gecomponeerd door Hans Zimmer). Ontroerend, maar ook vaak erg grappig.

Dik aangezette, amper boeiende thriller met een erg vergezocht plot en nogal vervelende personages. Amy Adams doet haar best in de lastige hoofdrol maar zij kan niet voorkomen dat de film gaandeweg steeds slapper wordt en in de finale uitgaat als een nachtkaars. Het voelt allemaal erg geforceerd en theatraal aan. En spannend is het al helemaal niet.

Spannende, inventief gestructureerde thriller over actrice Cheryl Bradshaw (Anna Kendrick), die in de jaren '70 deelneemt aan het televisieprogramma The Dating Game. Achter één van de kandidaten schuilt een seriemoordenaar. Dit bizarre gegeven blijkt gebaseerd te zijn op ware gebeurtenissen. Kendrick regisseert hier ook en doet dat helemaal niet onverdienstelijk. Ze is goed in het vastleggen van ongemakkelijke momenten en het tijdsbeeld is leuk getroffen. Ook knap hoe ze zonder geweld en gruwelijkheden een onbehaaglijke sfeer weet neer te zetten.

Bizarre maar helaas ook vrij belachelijke film, met een simplistisch script en een nogal amateuristische aanpak. Wellicht had dit met een betere regisseur en cast nog wel iets kunnen worden, alhoewel ik het betwijfel. Het zal uiteindelijk allemaal wel bedoeld zijn om met een korrel zout te nemen, maar de onsmakelijke toestanden en overdreven neergezette personages zorgen al snel voor afkeer en irritatie bij deze kijker. Bespottelijke soundtrack ook.

Verrassend leuke mozaïek van momenten uit de levens van zeer uiteenlopende vrouwen, vooral de moeite waard door de goed geschreven en vaak hilarische dialogen. Vrijwel unaniem sterke rollen, vertolkt door een bonte stoet van mooie vrouwen. Vooral Adrianne Palicki is erg goed, als dommige up and coming pornoster. Op visueel vlak zit de film haast amateuristisch in elkaar, maar het script is gelukkig dermate sterk dat dit niet echt een probleem is. Blijf ook zeker zitten tot na de aftiteling, voor een hilarische Q&A sessie met Jospeph Gordon-Levitt. Vervolg: Elektra Luxx.

De titel doet de film in ieder geval eer aan; vrouwen praten hier vrijwel nonstop. Gelukkig is dat geen straf. De uitstekende cast weet wel raad met het intelligent uitgewerkte script en dialogen en thematiek zijn boeiend. Knap ook hoe regisseuse Sarah Polley grotendeels weet te voorkomen dat één en ander toneelmatig en theatraal overkomt. Het prachtige camerawerk en de sfeervolle belichting dragen in dat opzicht flink bij aan de levendige kijkervaring. Naar het einde toe begint de boel helaas een beetje te slepen en neemt de impact van het verhaal af.

De zoetsappige aanpak van het bronmateriaal zal niet iedereen aanspreken, maar gezegd moet worden dat dit wel een heel vakkundig gemaakte en vooral mooi gespeelde film is, met veel rake momenten. De cast is eersteklas; het is dan ook vooral te danken aan het enthousiaste spel van iedereen dat dit op de rails blijft. Qua plot verder erg voorspelbaar, maar de structuur van de film kent enkele verrassingen en alles is zo aanstekelijk en leuk dat je tegen wil en dank meegesleept wordt. Daar kan zelfs de bijzonder opdringerige muziek weinig aan verpesten.

Een wat doorsnee tragikomisch Woody Allen-filmpje, maar door het sterke akteerwerk en de vaak grappige dialogen toch wel weer de moeite waard. De voice-over van Justin Timberlake is aan de flauwe kant (alhoewel hij hier zelf best een leuke rol heeft) en het overdreven gestileerde camerawerk van Vittorio Storaro geeft het geheel een wat toneelmatig karakter. Kate Winslet trekt de kar, dat wordt al snel duidelijk.

Een beetje oubollig en aan de trage kant, vooral in het eerste uur, maar daarna wordt de film aanzienlijk beter. Spektakel genoeg, in ieder geval. Gal Gadot is charmant in de hoofdrol en Chris Pine geeft goed tegengas. Uiteindelijk wel wat te lang, met vooral een onnodig opgerekte finale, maar al met al een leuke en onderhoudende film. Gelukkig ook wat minder zwaar op de hand dan de laatste paar films uit de DC Comics-stal.

Waardeloze opvolger van het toch echt wel leuke eerste deel. Wat regisseuse Patty Jenkins daar goed deed doet ze hier steevast fout. De plot is kansloos, met de setting wordt niets gedaan, de aktiescenes zien er niet uit, Chris Pine wordt er letterlijk met de haren bijgesleept, Gal Gadot speelt erg slecht en de film is onnodig opgerekt tot epische proporties. Enige lichtpuntje is bad guy Pedro Pascal die, hoewel volledig over de top, er in ieder geval wel helemaal voor gaat. Dat kunnen we van de rest van de film niet zeggen.

Charmante, onweerstaanbare Willy Wonka-prequel, mooi vormgegeven en met Timothée Chalamet perfect gecast in de hoofdrol. Aanvankelijk was ik wat sceptisch omdat dit een musical betreft, maar de schade valt erg mee en feitelijk stoorde ik me niet aan de liedjes. De toon is daarnaast precies goed getroffen en plot en personages zijn erg leuk.

Zorgvuldig opgebouwde, sfeervolle horrorfilm. Wanneer de special effects losbarsten in de finale gaat het een beetje mis met de spanning en de frisse aanpak van het op zich weinig verrassende verhaal, maar tot die tijd is de film zeer onderhoudend. Mooi camerawerk ook en een goede cast.

Onderhoudend verhaal-in-een-verhaal-in-een-verhaal-in-een-verhaal, met een interessant maar helaas nogal standaard uitgewerkt uitgangspunt. De film is absoluut niet geconstrueerd als een puzzel en dat is wellicht ook een beetje het probleem. Het kabbelt allemaal maar een beetje door, zonder dat het echt weet te pakken. Ook niet alle plotlijnen zijn even boeiend; de raamvertelling met Dennis Quaid en Olivia Wilde is bijvoorbeeld te vrijblijvend. Er wordt degelijk geacteerd, vooral Jeremy Irons heeft een mooie rol, maar hoofdrolspeler Bradley Cooper weet nog steeds niet helemaal te overtuigen zodra een rol emotioneel iets meer van hem eist, zoals hier het geval is.

Droogkomisch mexicaans drama over twee mensen die bijna met pensioen gaan maar beiden stuiten op onvoorziene problemen. Fraai gefilmd en vooral geobserveerd, met lange takes waarin ogenschijnlijk weinig gebeurd maar die feitelijk bomvol zitten met sfeertekening en detail. Traag, dat is een feit, maar trefzeker geregisseerd en mooi gespeeld. Die stoïcijnse kop van hoofdrolspeler Jesus Padilla is onvergetelijk.

Regisseur David Ayer gooit er de laatste tijd met de pet naar. The Tax Collector, The Beekeeper en nu dit slappe werkje... Luie, bijna op de automatische piloot geschoten aktiefilmpjes, volstrekt inwisselbaar. Statham doet zoals altijd stoïcijns zijn ding en maakt het allemaal nog een beetje draaglijk, maar gaandeweg wordt dit wel heel erg stupide. En die bad guys, dat kan echt niet.

Net als het eerste deel niet slecht, met ook ditmaal een paar aardige vondsten en her en der wat effectieve scenes. Het lage budget en de soms wat amateuristische aanpak spelen de film af en toe parten, maar door het grotendeels functionele handheld-camerawerk is dit niet al te storend. Het einde is ook best goed gevonden. Geen topper, maar voor de onverzadigbare fan van zombie-films is dit geen verkeerde keuze.

Duidelijk het resultaat van een slepende postproductie: sublieme scenes worden afgewisseld door bijzonder slappe. De film heeft in ieder geval aan kracht gewonnen door de toevoeging van een grote reeks uitstekende special effects. De scenes waarin massa's zombies samenwerken als een leger mieren zijn bijzonder indrukwekkend en sporadisch angstaanjagend. Daar tegenover staan dan weer een paar nutteloze sequenties, zoals het futloze gedeelte dat zich afspeelt in Noord-Korea. Ook de climax (die helemaal opnieuw is geschoten) is weinig bijzonder. Pitt is daarnaast erg vlak in de hoofdrol. Al met al niet de flop waarvoor werd gevreesd, maar om nu te zeggen dat de film echt geslaagd is... nee.

Leuk, maar uiteindelijk toch een beetje een tegenvaller. De opzet is sterk en aanvankelijk is er een hoge grapdichtheid, maar naarmate de film vordert wordt alles steeds vager en nogal onsamenhangend. Vooral de SF- en horrorelementen werken slechts sporadisch. Jammer, want de enthousiaste cast is uitstekend en er zijn wel degelijk briljante momenten.

Vermakelijke sadistische thriller, visueel niet bijzonder maar qua concept ijzersterk. Wanneer het spel uit de titel begint is de film behoorlijk onweerstaanbaar, hoe gruwelijk alles ook wordt. De cast is onopvallend, op gastheer Jeffrey Combs na dan, die er behoorlijk veel zin in heeft en de boel heerlijk bij elkaar schmiert. Sasha Grey komt er verreweg het slechtst vanaf. Ik heb haar beter zien spelen in haar pornofilms.

In de jaren '80 overgeslagen, dit leek me altijd behoorlijk waardeloos, maar wat blijkt 35 jaar na dato? Het valt allemaal reuze mee en de film heeft de tand des tijds vooralsnog best goed doorstaan. Charlie Sheen heeft weinig te doen en de (wraak)plot stelt weinig voor, maar de film is degelijk geregisseerd en beschikt over een aangenaam tempo, met veel aktie en een leuke sfeertekening. En Sherilyn Fenn is hier adembenemend mooi.

Teleurstellend vervolg op het zeer vermakelijke en bloederige eerste deel. Ditmaal hebben plot en personages bijzonder weinig om het lijf en is hoofdrolspeelster Lulu Wilson gereduceerd tot een eendimensionaal karikatuur. Regisseurs Matt Angel en Suzanne Coote proberen de tekortkomingen van hun film te verbloemen met een flinke dosis bot geweld, maar de timing van zowel moordpartijen als special effects laat te wensen over. En Sean William Scott is een zeer povere slechterik.

Lekker botte, spannende aktiethriller met the Stath perfect gecast als zwijgzame wreker. De rest van de cast is overigens ook prima. Strak geregisseerd door Guy Ritchie, met een vernuftig in elkaar stekend script dat qua structuur wel wat doet denken aan een film als The Usual Suspects. De laatste scene slaat een beetje dood (no pun intended), maar tot die tijd is dit een prima wraakfilmpje.

Met terugwerkende kracht was niemand eigenlijk tevreden over Clash Of The Titans uit 2010, waarna alle betrokkenen het nobele streven hadden om het beter te doen met dit vervolg. Dat is helaas niet echt gelukt. Men maakt eigenlijk wederom precies dezelfde fouten. Ik vond Clash Of The Titans zelf eigenlijk best wel aardig, hoewel sporadisch wat kitscherig en suf; deze Wrath Of The Titans is vlot en spectaculair, maar inhoudelijk zo mogelijk nog rommeliger en vlakker. Ook ditmaal zijn decors en special effects nogal wisselend van kwaliteit. Soms ziet alles er geweldig uit; soms pijnlijk lelijk. Het akteerwerk laat ook nu te wensen over. Liam Neeson heeft wat meer te doen en Sam Worthington toont iets meer daadkracht, maar geen van de akteurs maakt enige indruk. Het resultaat is dus ook ditmaal een onderhoudend maar zeer onevenwichtig niemendalletje.

Leuke animatiefilm, kleurrijk en levendig. John C. Reilly is perfect gecast als de titelfiguur, een goedzak die zit opgezadeld met de rol van bad guy in een computerspel. Het verhaal is leuk bedacht en door de aanwezigheid van ontelbare personages uit allerlei klassieke computerspelletjes is de film voor kenners een feest der herkenning. Na een sterk begin verzandt de film helaas halverwege in een nogal standaard en behoorlijk voorspelbaar plot, maar gelukkig valt er tegen het einde weer genoeg te beleven. Hier had, zeker gezien het zeer inventieve eerste half uur, absoluut meer ingezeten, maar alsnog is dit binnen het animatiegenre een topper. Geproduceerd door Pixar's John Lasseter.

Best oké horrorwerkje, goed gemaakt en voorzien van een cool (en gelukkig niet cgi-) monster. Qua enge toestanden wellicht iets teveel gericht op een wat jonger publiek waardoor de gebeurtenissen nooit echt hun volle potentieel bereiken, maar de film kijkt lekker weg en de personages zijn net leuk en levendig genoeg om dit iets te laten uitstijgen boven de middelmaat.

Ai, wat een misser dit zeg. Je kunt Disney niet betrappen op veel flops, maar dit is toch echt eentje. Na een acceptabel begin en een concept met toch wel enig potentieel gaat de film al snel de mist in, vanaf het moment dat een mallotig uitgedoste Reese Witherspoon zich aandient. Daarna wordt het nog veel erger, met een vliegende krop sla als special effects dieptepunt. Maar ook Oprah Winfrey als special effect slaat de plank volledig mis, in outfits die je moet zien om te kunnen geloven. Maar dan zou je de film moeten gaan kijker, iets dat ik niet kan aanraden. Vermijden dus.