Opinions

Middelmatig aktiedrama, met vooral een slappe eerste helft, vol ongeloofwaardige personages en overdreven dialogen. Zodra het zootje ongeregeld op de plaats van bestemming is aangekomen wordt de film gelukkig een stuk beter (en vooral spannender). Eén en ander werkt dan kunstig toe naar een spectaculaire en bevredigende finale. Dat maakt een hoop goed, maar toch blijft het gevoel knagen dat hier veel meer in had gezeten.

Aiaiai, dit is behoorlijk slecht. De slimme marketingcampagne ten spijt worden we hier opgezadeld met een reeks waardeloze pies- en poepgrappen vermomd als komedie. De op de automatische piloot spelende Franco en Rogen zijn hoogst irritant en de plot gaat werkelijk helemaal nergens over. En dat duurt dan bijna twee uur. Het camerawerk en de vormgeving zijn in ieder geval veel te goed voor dit materiaal.

Grimmige, tot nadenken aanzettende documentaire met een interessant onderwerp. In Finland zijn wetenschappers volop in de weer om een permanente opslagplaats uit te werken waarin zo’n slordige 300.000 ton nucleair afval veilig kan worden opgeborgen voor minstens 100.000 jaar. Zo lang blijft er stralingsgevaar. De betrokken wetenschappers proberen antwoord te geven op de ethische en praktische vragen die dit oproept. Fraai sober in beeld gebracht door regisseur Michael Madsen (nee, niet de akteur) en toepasselijk kil en afstandelijk van toon.

Boeiende en op visueel gebied zeer fraaie documentaire over twee bevriende journalisten die de Grand Canyon te voet willen doorkruisen. Met 1200 kilometer is dat een behoorlijke beproeving, zelfs al wordt dit in etappes gedaan. Prachtige opnamen van de Canyon, dat spreekt voor zich; daarnaast richt de documentaire zich op de economische projecten die op de loer liggen en de authenticiteit van het national park dreigen te beschadigen. De twee vrienden blijken aangenaam gezelschap en hun lotgevallen tijdens de zware klim-en klauterpartijen werken bijzonder aanstekelijk.

Beetje mutserig postapocalyptisch drama, zweverig en aan de saaie kant, alhoewel je wel blijft kijken. Dit is vooral te danken aan de altijd leuke Ellen Page en Evan Rachel Wood, al heeft die laatste hier wel een beetje een zeikrol. Het sfeertje is verder goed getroffen en de film heeft zo zijn momenten, maar uiteindelijk blijft alles gewoonweg te vaag en onbestendig.

Herzien na een jaar of dertig. Nog uit de tijd dat John Landis goede films maakte (en een flinke reeks ook). Niet dat dit één van zijn beste is, maar de prent is aangenaam genoeg. Jeff Goldblum is even droogkloterig als altijd; Michelle Pfeiffer is hier fris en fruitig. De plot is aan de karige kant en de film neemt veel te veel tijd om alles uit te werken, maar alles kabbelt prettig voort en de niet aflatende parade van bekende regisseurs in bijrolletjes (waaronder mensen als David Cronenberg, Lawrence Kasdan en Jonathan Demme) is vermakelijk. Landis duikt zelf op als één van de sukkelige bad guys.

Prachtig gefilmde documentaire over een uitputtende expeditie naar de oorsprong van de rivier die de Okavango delta voorziet van water, Cuito in Angola. De leden van de expeditie komen slechts karig aan bod en je raakt als kijker niet echt bij hen betrokken, maar de ontberingen van het team tijdens de reis en de vele memorabele dingen die ze onderweg zien en meemaken zorgen toch voor een fascinerende kijkervaring. En op visueel vlak is de documentaire subliem.

Jan de Bont hoeft zich vooralsnog geen zorgen te maken, want deze Twister-wannabe haalt het bij lange na niet bij zijn sublieme spektakelfilm uit 1996. Neemt niet weg dat dit best oké is. Regisseur Steven Quale heeft in het verleden veel samengewerkt met James Cameron en dat zie je vooral af aan de eersteklas special effects, die bij vlagen behoorlijk indrukwekkend zijn. Personages en plotlijntjes komen er helaas meer bekaaid af.

Sympathieke maar wel wat simplistisch uitgewerkte oorlogsfilm, over de noodgedwongen samenwerking tussen een aantal in de wildernis van Noorwegen gecrashte engelse en duitse piloten. Leuke rollen van alle betrokkenen en onderhoudend genoeg, maar de beperkte setting en de oppervlakkige aanpak van het weinig diepgravende script staan een echt goede beoordeling in de weg.

Absoluut de beste film die regisseur Penn tot nu toe gemaakt heeft. Tevens zeker één van mijn favoriete films van 2007. Inhoudelijk en visueel vrijwel perfect. Alles is prachtig in balans. Geweldige rol van Hirsch, maar hij ziet zich omgeven door een eersteklas cast van akteurs die in slechts enkele minuten gedenkwaardige personages weten neer te zetten. De mooiste bijrol is van oudgediende Hal Holbrook. Wie het droog houdt tijdens hun afscheid heeft een hart van steen. Adembenemend camerawerk, zeer inventieve montage en een treffende soundtrack maken het geheel in stijl af. De film heeft zinnige dingen te vertellen en werkt op vele niveau's. Emotioneel een hele ervaring. Petje af.

Voor iemand die niet van musicals houdt heb ik er eigenlijk door de jaren heen best veel gezien. Eigenlijk vallen ze steevast tegen; zo ook deze Into The Woods, een aanvankelijk inventieve maar al snel oersaaie remix van een aantal beroemde sprookjes. De verrassing is er vrijwel direct af en de liedjes zijn niet om aan te horen. De overgekwalificeerde cast bakt er tevens weinig van. Johnny Depp heeft verreweg de vaagste (maar gelukkig tevens kortste) rol als Grote Boze Wolf. Visueel ziet het er allemaal fraai uit, maar de film is veel te lang en de eindeloze reeks tergende liedjes (vooral die gezongen door Anna Kendrick zijn tenenkrommend met een hoog Chipmunks-gehalte) zorgt voor een tandartsbezoek-achtige kijkervaring. Er toch weer ingetrapt dus.

Subliem komisch drama, met Cluzet en Sy onvergetelijk in de hoofdrollen. De film is prachtig vormgegeven en beschikt naast een zeer doeltreffend subtiel script ook over een zeer fraaie soundtrack. Eigenlijk is er geen valse noot te bespeuren, zodat ik verder kort kan zijn over deze eersteklas film, die tegelijkertijd hilarisch en aangrijpend is, zonder in goedkoop sentiment te vervallen. Gaat dat zien, voordat de onvermijdelijke amerikaanse remake zich aandient.

Rommelige, saaie horrorfilm die met uitzondering van een handjevol creepy momenten weinig te bieden heeft. Het script is vlak en fantasieloos uitgewerkt; pas tegen het einde zijn er een paar verrassingen. Clive Owen is oké maar weinig bijzonder in de hoofdrol; Carice van Houten heeft weer eens een flutrol als zijn vervelende vrouw. Het geheel is sfeervol in beeld gebracht door regisseur Fresnadillo, maar na zijn interessante eerste twee films, Intacto en 28 Weeks Later, is dit toch wel een flinke tegenvaller.

Teleurstellende film, veel te lang en onevenwichtig. De eerste anderhalf uur is vrij goed, met een charismatische rol van Morgan Freeman en mooie dialogen. In de laatste drie kwartier, wanneer de film zich richt op een belangrijke rugby-wedstrijd, gaat het geheel helaas onderuit. Eastwood verslikt zich hier; personages schuiven naar de achtergrond en we worden vergast op een simplistisch in beeld gebrachte, zich eindeloos voortslepende wedstrijd. Oubollig sentiment wordt helaas ook niet geschuwd, om maar te zwijgen over de cliché-muziek op de soundtrack. Jammer- het waardige begin van de film verdient een beter einde.

Inferieure sequel/ prequel van Forbidden Planet, waarin Robbie The Robot opeens vanuit de toekomst opduikt in de jaren '50 van de vorige eeuw, dankzij een amper uitgelegde tijdreis-expeditie. Daar krijgt hij te maken met de zoon van een uitvinder en raakt hij betrokken bij het plan van een soort AI om de wereldheerschappij over te nemen. Dat klinkt wellicht als een variatie op The Terminator, maar dit is voornamelijk een melige bedoening, in zwartwit, zonder noemenswaardige spanning en/ of spektakel. Hier en daar evenwel best onderhoudend.

Vermakelijk filmpje, met (zeker voor die tijd) verbluffende special effects. Af en toe erg flauw en overdreven, maar de plot is best meeslepend en hoofdrolspeler Claude Rains, die we hoofdzakelijk leren kennen door zijn markante stem, zet een gedenkwaardige rol neer.

Sterk suggestief eerste uur, onheilspellend en beklemmend, daarna wordt het allemaal wat minder. Zodra special effects en aktiescenes hun intrede doen begint de plot te rammelen en nemen de onwaarschijnlijke ontwikkelingen toe. De ontknoping valt uiteindelijk ook nogal tegen. Jammer, want regisseur Leigh Whannell geeft de film een strakke, stijlvolle look mee en weet de spanning aanvankelijk knap op te bouwen, geholpen door een sterke rol van Elisabeth Moss.

Trage bedoening, deze SF-film met een aardig plot en een leuke hoofdrolspeelster, maar met veel te veel nadruk op sombere dialogen en moeilijk kijkende personages. Het begin heeft wel wat potentie en visueel ziet alles er netjes verzorgd uit, maar gaandeweg begint de boel enorm te slepen en was ik er op gegeven moment wel klaar mee.

Vaag, onbestendig italiaans familiedrama bevolkt door oninteressante personages. De film komt erg traag op gang om uiteindelijk nogal afgeraffeld te eindigen. Qua camerawerk en montage stelt het allemaal erg weinig voor en de overheersende muziek is herhaaldelijk nogal misplaatst. Goed gespeeld en regisseur Luca Guadagnino weet een broeierig sfeertje neer te zetten, maar zijn nogal pretentieuze aanpak van het verhaal en de afstandelijke dialogen zorgen niet bepaald voor een aangename kijkervaring.

Typische jaren '60 paranoia-thriller; traag, droogkomisch en aan de bizarre kant. De maffe experimentele cameravoering, vol lage hoeken en met shots door allerlei objecten heen, draagt bij aan de vervreemdende sfeer. Een nog vrij jonge Michael Caine is heerlijk obstinaat en arrogant in de hoofdrol, maar het script is niet intrigerend genoeg en de toon van de film is te statisch en afstandelijk, waardoor de boel maar niet spannend wil worden. De score van John Barry doet soms denken aan de Bond-films, nog voordat de eerste Bond-film uberhaupt gemaakt was!

Erg lang maar uiteindelijk gelukkig wel de moeite waard, al heeft de film zeker zijn tekortkomingen. Zo is het erg wennen aan het digitale verjongingsproces van alle hoofdrolspelers. Knap gedaan, maar omdat de akteurs allemaal op leeftijd zijn blijft men qua motoriek oud overkomen, hoe jong de gezichten er ook uit zien. Gaandeweg wordt je wel in het verhaal gezogen en valt er veel te genieten, maar een aantal knullige scenes (voornamelijk die met de afgestrafte groenteboer) en het wat stroeve eerste uur doen afbreuk aan de pret. Zodra Al Pacino zijn intrede doet wordt één en ander gelukkig een stuk levendiger en vooral grappiger. De scenes tussen hem en Stephen Graham zijn bijvoorbeeld hilarisch. Ook erg mooi is het melancholische einde. Uiteindelijk komt de realisatie dat dit niet zozeer een gangsterfilm is maar een film over ouder worden.

Mooi ingetogen verteld, waargebeurd verhaal van de familie Von Erich, een bekend begrip binnen de worstelwereld. De observerende, bijna afstandelijke aanpak van regisseur Sean Durkin zal niet iedereen kunnen bekoren en het staat meeleven met de personages ook wel wat in de weg, maar afgezien daarvan is dit een visueel indrukwekkende, imposant gespeelde film. Vooral de bizar opgepompte, bijna onherkenbare Zac Efron is hier erg goed. Ook al lijkt hij zo weggelopen uit The Incredible Hulk.

Opmerkelijke rol van Streep in een verder wat onopvallende biopic. De flashback-structuur is niet altijd even gelukkig gekozen, waardoor vooral het begin van de film wat moeizaam verloopt. Verder is het allemaal vakkundig in elkaar gezet en onderhoudend genoeg, maar echt meeslepend wil het maar niet worden.

Aanvankelijk intrigerende maar al snel dodelijk saaie science fiction-film over een veroordeelde man (regisseur Mark Fischbach) die op de dorre maan dorre maan AT-5 (niet te verwarren met de amsterdamse televisiezender) een onduidelijke missie uitvoert in een onderzeeër. Gedurende de hele film bevinden we ons in de onderzeeër, een gimmick die snel gaat vervelen, mede door het ontbreken van een boeiend plot. Hier had makkelijk een half uur uitgeknipt kunnen worden. Fischbach doet het niet eens zo slecht in de hoofdrol en ook als regisseur heeft hij wel wat te bieden, maar het ultra-lage tempo en gebrek aan aktie gaan ten koste van de spanning en het mysterie.

Onderhoudende tourdocumentaire over mijn jeugdhelden, het altijd sympathieke Iron Maiden. De beperkte opzet van het geheel zorgt voor flink wat herhaling qua structuur en na verloop van tijd wordt alles nogal voorspelbaar, maar de band is goed in vorm en het is leuk om een aantal vergeten krakers weer langs te zien- en horen komen. De interviews en sfeerimpressies zijn ook de moeite waard. Meest fascinerende aspect is de opzet van de ambitieuze tour- het rondvliegen van de band, crew en apparatuur in één vliegtuig, Ed Force One. Met uiteraard zanger Dickinson als piloot.

Herzien, blijft een subliem gemaakte, zeer onderhoudende film. Downey Jr. is perfect in de titelrol en de supporting cast is prima. De climax is niet heel bijzonder en enigzins voorspelbaar uitgewerkt, maar verder is dit een eersteklas spektakel met geweldige speciale effecten, veel onderkoelde humor en een degelijk plot. Ik heb heel veel zin in deel twee...

Kan niet in de schaduw staan van het origineel, maar als vervolgfilm redelijk geslaagd. De film worstelt nogal met een onnodig rommelig en log verhaaltje, waarin heel wat statische dialoogscenes het tempo behoorlijk onderuit halen. Downey Jr. is gelukkig wederom op dreef en de speciale effecten zijn ook nu weer eersteklas. Wel wat weinig aktiescenes. Rourke is enigzins verspild als zwijgzame bad guy en ook Sam Rockwell mist net dat beetje extra. Het ziet er allemaal weer erg mooi uit, maar ik had nergens het wow-gevoel dat ik bij het eerste deel herhaaldelijk wel had.

Iets beter dan deel twee, wat mij betreft, vooral door de aanwezigheid van meer spektakel en een hoger tempo. Net als deel twee heeft de film echter flinke problemen qua montage (nogal hak-op-de-tak) en samenhang (die is er amper). Downey Jr. doet zijn best en is vermakelijk als altijd, maar het script is benedenmaats en de slechterikken zijn matig uitgewerkt. Alleen Ben Kingsley als de maffe Mandarin is memorabel. Eersteklas special effects en veel humor (vaak nogal flauw, dat wel) houden de boel enigzins op de rails. Vermakelijk, al met al, maar veel te lang.

De opzet van de film klinkt helaas leuker dan de uitwerking van het gegeven daadwerkelijk is. Qua vormgeving en special effects is de film af en toe best indrukwekkend, maar hoofdzakelijk is alles nogal statisch en aan de flauwe kant. Het akteerwerk is nog niet eens zo slecht, maar het script is een amateuristisch rommeltje. Toegegeven, af en toe moest ik best lachen, maar de grapdichtheid is erg laag. Leuk dat een vrij groots opgezette film als dit gemaakt kan worden zonder tussenkomst van een grote filmstudio (de film is gedeeltelijk gefinanciëerd door crowd-funding), maar wanneer het resultaat zo middelmatig is als hier het geval is ga je je toch afvragen wat de toegevoegde waarde is.

Rauwe en bloederige middeleeuwse hakken-en zagen film, goedgemaakt en binnen het genre zeker niet verkeerd. De degelijke cast is een pluspunt, alsmede de bijzonder bloederige aktiescenes en het sfeervolle sobere camerawerk. Minpuntjes zijn de saaie romance met love interest Kate Mara, het nogal beperkte verhaaltje en de iets te lange speelduur.