Opinions

Doorsnee horrorwerkje, niet slecht qua plot en uitvoering maar erg standaard en voorspelbaar. In de climax escaleert de boel lekker en komt het geheel eindelijk op stoom, maar de opbouw is veel te tam en langdradig, met amper interessante personages en matige timing qua schrikmomenten. Het beklemmende sfeertje is goed getroffen, maar tegenwoordig moet je als regisseur van betere huize komen om hier binnen het overvolle genre nog mee weg te komen.

Spannende aktiethriller, gebaseerd op het boek Tre Sekunder van het zweedse schrijversduo Anders Roslund en Börge Hellström. Na een wat moeizaam begin duurt het even voordat plot en personages op gang komen, maar eenmaal gearriveerd in de gevangenis wordt alles direct meer interessant en vooral intens. Joel Kinnaman is uitstekend als de getergde hoofdpersoon en de supporting cast is meer dan degelijk. Naar het einde toe is de film ook een nagelbijter van jewelste.

Prettig gestoorde misdaadfilm, een soort kruising van The Big Lewboswki en Chinatown. Hier en daar ook wel een duister David Lynch-sfeertje. Joaquin Phoenix is geweldig in de laid back hoofdrol en is omringd door een eersteklas supporting cast, waarin verder vooral Josh Brolin hilarisch is. Met 150 minuten aan de lange kant en van de plot is regelmatig geen brood te bakken, maar het geschepte sfeertje is zo fijn dat de film goed te genieten blijft. Wellicht nog beter wanneer je zo stoned als een garnaal bent.

Het turbulente leven van voormalig misdadiger/ akteur Danny Trejo vraagt natuurlijk om een documentaire en zijn levensverhaal is bijzonder boeiend, maar de nogal zoetsappige aanpak van regisseur Brett Harvey gooit sporadisch roet in het eten. Trejo wordt door de geïntervieuwde familieleden, vrienden en bekenden nog net niet heilig verklaard, maar het scheelt niet veel. Gelukkig komt de sympathieke en vrolijke Trejo zelf ook vaak aan het woord en op die momenten valt er veel te genieten. Mooie verhalen, ondersteund door geweldige filmfragmenten.

Inmiddels ruim 25 jaar oud; ik herinner me nog goed dat ik deze film destijds in de bioscoop zag en flink onder de indruk was. Inmiddels is het visueel niet zo bijzonder meer en de film heeft bepaalde tekortkomingen, waaronder een wisselvallig tempo en een iets te lange speelduur, maar charmant en onderhoudend is de film nog steeds. Regisseur Joe Dante was in de jaren '80 goed op dreef, met de ene na de andere prima film. The Howling, Gremlins, Explorers, Innerspace, The 'Burbs... het kon niet op. Dit is een leuk verhaaltje, enthousiast vertolkt door de cast, met veel grappige bijrollen. De special effects, hoewel achterhaald, kunnen er nog steeds goed mee door. Let ook op de make up-effecten van Rob Bottin; vergelijkbare effecten zouden een paar jaar later ook opduiken in Total Recall.

Nogal doorsnee horrorfilmpje, sfeervol maar vrij cliché en aan de trage kant. Vooral de eerste helft sleept zich voort, zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Tegen het einde gaan de remmen gelukkig los en valt er flink wat te griezelen, mede door de doeltreffende soundtrack. Jammer dat de akteurs weinig bijzonder zijn; vooral Sara Paxton is enigzins te lichtgewicht voor een dergelijke film. Regisseur Ti West brengt alles fraai in beeld en bouwt de spanning vakkundig op, maar door het nogal fantasieloze script, dat elementen van allerlei betere films combineert, weet de film niet uit te stijgen boven de grijze middelmaat.

Ongeveer net zo sterk als het origineel. Die was qua verhaal wat sterker; dit tweede deel is visueel wat meer overweldigend. De film begint wat vaag en traag, maar na een half uur barst de aktie los en valt er te genieten van adembenemend geanimeerd spektakel. Wat een gedetailleerd production design en wat een kleurenpracht! Het blijft soms even wennen aan de wisselwerking tussen 'getekende' animatiescenes en CG-omgevingen, maar overwegend werkt dit bijzonder goed.

Subtiel, ingetogen drama over de nasleep van de tweede wereldoorlog in een klooster in Polen. De afstandelijke aanpak en het lage tempo zorgen nu niet direct voor een prettige kijkervaring, maar het sterke spel van de cast, de mooie beeldvoering en het toch wel interessante verhaal geven net voldoende tegengas.

Ik ken het japanse animatie-origineel niet, maar naar verluidt is die erg goed, zij het nogal deprimerend. Deze zuid-koreaanse live action remake is ook niet bepaald vrolijk, maar de toon is overwegend niet al te zwaar. De setting is meteen ook maar verplaatst naar Korea, iets dat qua plot best goed uitpakt. Visueel is de film indrukwekkend, met fraai licht futuristisch production design en prachtige belichting. De aktiescenes overtuigen daarnaast ook, met veel ingenieuze camerashots en kunstige choreografie. De personages blijven helaas wat aan de oppervlakkige kant en de plotlijntjes zijn sporadisch nogal verwarrend. De film zeurt ook wat te lang door. Ietwat wisselvallig dus en van regisseur Jee-Woon Kim een lichte tegenvaller, maar al met al zeker oké.

Goed gemonteerde, boeiende documentaire over de eerste wereldwijd succesvolle pornofilm. Grappig, soms schrijnend, altijd onderhoudend. Geeft een goed beeld van de VS in de jaren '60 en '70, een tijd waarin de politiek op zijn meest bekrompen was. Beste stukjes zijn met de hilarische toenmalige location manager, die het hele gebeuren maar een 'worthless piece of shit' vond, en alle betrokkenen 'fucking assholes'.

Indrukwekkende, helder gestructureerde documentaire die uiteraard niet vrolijk stemt. Zeker niet wanneer de conclusie is dat alle problemen die ten grondslag liggen aan de meest recente financiële crisis nog steeds bestaan. Complexe materie, dat zeer zeker, maar vakkundig uit de doeken gedaan en vaak droogkomisch. De aaneenschakeling van pratende hoofden wordt nergens saai, mede door het vernuftige gebruik van archiefmateriaal en de doorgaans boeiende interviewfragmenten. Natuurlijk worden bepaalde betrokken personen op weinig subtiele wijze uit hun tent gelokt, maar ach, dan hadden ze maar iets ter verdediging aan moeten voeren. En dat kunnen ze natuurlijk niet.

Te weinig plot en teveel folksongs, dat zijn de voornaamste minpunten van deze verder fijne film van de broertjes Coen. Oscar Isaac heb ik altijd al een toffe akteur gevonden; hier komt hij eindelijk volledig tot zijn recht als onfortuinlijke singer-songwriter in de amerikaanse folkscene van de jaren '60. Fraai gefotografeerd en voorzien van veel leuke bijrollen, niet in de laatste plaats voor een sterk spelende rode kater, die een magisch-realistisch element toevoegt aan het geheel.

Eindelijk weer eens een echt goede Pixar-film. Inside Out is origineel, inventief, erg grappig en bij vlagen zelfs aangrijpend. De kwaliteiten die we van de studio gewend waren tot er op gegeven moment een beetje de klad in kwam, zo rond de tijd dat het fenomeen Cars zijn intrede deed. Hier doet men gelukkig alles goed, met een doortimmerd script, een prima stemmencast en een geweldige visuele aanpak. Een ideale kinderfilm voor volwassenen.

Leuke sequel, zelfs bovengemiddeld goed, maar uiteindelijk net iets te lichtgewicht om in de buurt te kunnen komen van het origineel. Plot en personages zijn dan toch net iets te weinig bijzonder. Niettemin valt er veel te genieten, met veel grappige nieuwe emoties die de kop opsteken, nu hoofdpersoon Riley de pubertijd heeft bereikt. De eersteklas stemmencast en de gedetailleerde, zeer kleurrijke animatie zorgen ook nu weer voor een klein feestje, zij het minder verrassend en inventief.

Ouderwets opgezette, lekker creepy horrorfilm die qua opzet wel wat doet denken aan een genregenoot als Poltergeist. Qua plot is het allemaal niet erg bijzonder, maar er zijn veel interessante details en de visuele aanpak, met allerlei inventieve shots en aparte camerahoeken, is origineel en krachtig. Daarnaast is de film grotendeels ook behoorlijk eng. Jammer dat de nogal gotisch opgezette en te expliciete finale er een potje van maakt; een meer ingetogen laatste akte was beter op zijn plaats geweest. Regisseur Wan blijft interessant werk afleveren, maar deze Insidious, alsmede zijn andere recente films, kunnen toch niet in de schaduw staan van zijn sublieme doorbraakfilm, Saw.

Minder eng dan het eerste deel, maar wel wat evenwichtiger en qua plot iets sterker. Regisseur James Wan is nog steeds een meester in het langzaam opbouwen van spanning, waarbij hij slechts sporadisch leunt op (overigens zeer effectieve) schrikeffecten. Groot voordeel van de film is dat deze niet echt aanvoelt als een vervolg, maar meer als het sluitstuk van gebeurtenissen die begonnen in de eerste film. Vakkundig gemaakt horrorwerkje, al met al, niet geweldig, maar binnen het genre dik voldoende.

Redelijk derde deel, opgezet als prequel, niet beter of minder dan de eerste twee Insidious-films. Net als de eerdere delen is dit over de hele linie genomen niet echt bijzonder, maar er is wel weer een flinke reeks enge momenten en er zijn veel geslaagde schrik-effecten. Tegen het einde zakt ook hier de boel helaas flink in. Wel leuk om ditmaal een grotere rol te zien voor Lin Shaye, die hier heel goed is. Geregisseerd door scriptschrijver/ akteur Leigh Whannell; regisseur James Wan, die de eerste twee delen inblikte, heeft hier een grappige cameo als theater-regisseur.

Vierde deel alweer. De kwaliteit van de franchise blijft gewaarborgd, vooral door de leuke hoofdrol van Lin Shaye, al zakt de boel naar het einde toe behoorlijk in en biedt de film qua plot niet zo heel veel verrassingen. Eén en ander steekt visueel verder wel aardig in elkaar en er zijn genoeg enge momenten om je bij de les te houden. Precies, net als bij de drie eerdere delen het geval was.

Vijfde deel uit de reeks alweer en helaas niet één van de betere. Hoofdrolspeler Patrick Wilson regisseert ditmaal en doet dat niet onverdienstelijk, met vooral in de eerste helft een aantal doeltreffende, knap opgebouwde enge scenes, maar tegen het einde verzandt de boel in nogal standaard en rommelig uitgewerkte toestanden. Ik vrees dat de rek er nu wel uit is.

Verrassend compact en action-packed tweede deel van de reeks, dat wat mij betreft beter is dan het iets te langdradige en uitleggerige Divergent. Ditmaal kan direct het gas erop en dat blijkt bevrijdend te werken. Het eerste uur heeft hier en daar nog wel wat last van oubollige dialogen en een wat statische aanpak van gebeurtenissen, maar ongeveer halverwege wordt er visueel flink uitgepakt met virtuoze aktiescenes en eersteklas special effects. Denk aan de coole aspecten van The Matrix als referentiekader. Shailene Woodley is tevens uitstekend in de hoofdrol. Dit is al met al toch wel een flink wat betere franchise dan het thematisch verwante Hunger Games.

Tegenvallend regiedebuut van één van mijn favoriete schrijvers. Het is wellicht oneerlijk om de ongeëvenaarde energie en spektakel van Reilly's boeken te verwachten in filmvorm, maar dit is wel erg tam en oubollig. Een paar spannende momenten en gezien het lage budget en beperkte locatie ziet de film er best goed uit, maar dit kan niet in de schaduw staan van bijvoorbeeld Reilly's Scarecrow-reeks, waar de plot wel iets van weg heeft. En dan heb je als schrijver die zich specialiseert in overtreffende vormen van aktie toch wel een naam te verliezen. Al met al wel beter dan het regiedebuut van nog zo'n favoriete schrijver van me, Stephen King.

Woody Allen's eerste echte drama is een sober, in sfeervol zwart-wit geschoten ode aan het werk van Ingmar Bergman. De personages en verhaallijnen graven niet erg diep en het geheel wil dan ook niet echt heel boeiend worden, maar onderhoudend en bij vlagen mooi geobserveerd is de film zeer zeker. En zoals bij de meeste films van Allen het geval is oogt en voelt alles absoluut niet gedateerd.

Aangenaam niemendalletje, met De Niro als rusteloze gepensioneerde weduwnaar die aan de slag gaat als senior stagiair bij het hippe modebedrijf van Anne Hathaway. Heeft niet veel om het lijf qua plot en karakterontwikkeling, maar het is een leuke rol voor De Niro en de film kabbelt prettig voort, zonder ook maar ergens echt grappig en/ of interessant te worden. Dat is dan ook wel weer knap.

Redelijke thriller in de Bond/ Bourne-traditie, alleen met heel wat minder aktie en spektakel. Het akteerwerk is aan de statische kant, net als het verhaal, dat op zich best intrigerend is maar nergens echt meeslepend of spannend wil worden. Owen is niet heel erg bijzonder in de hoofdrol; Watts is echt verspild. De dialogen zijn ook wat aan de geforceerde kant. Het fraaie beheerste camerawerk en de sublieme locaties maken de film echter een lust voor het oog, ondersteund door een subtiele dreigende soundtrack. Het visuele aspect is zo overweldigend dat de film toch boven de middelmaat uit weet te stijgen.

Inderdaad: zijn Vince Vaughn en Owen Wilson eigenlijk wel acteurs? Wanneer je hun films onder de loep neemt spelen ze beiden feitelijk altijd hetzelfde personage. Daar hebben natuurlijk meer acteurs last van, maar bij deze twee mannen begint het zo langzamerhand wel erg op te vallen. Zeker in een tweederangs komedie als dit. Er valt weinig te lachen en de moraallesjes volgen elkaar in hoog tempo op. We hebben het allemaal eerder gezien en toen was het ook al niet leuk. Het charisma van beide heren houdt de boel nog een beetje drijvende, maar het is doorbijten. Gelukkig duikt Will Ferrell op in een leuk bijrolletje.

Solide thriller van oude rot Pollack, die hier ook een overbodig bijrolletje heeft. Subliem camerawerk van de geniale Darius Khondji en bij vlagen vrij spannend en complex. Beide hoofdrolspelers zijn helaas niet op hun best (vooral Penn is wat afwezig), maar al met al geen tegenvaller.

Herzien op blu-ray. Regisseur Nolan heeft inmiddels flink wat tegenstanders, hoge bomen vangen tenslotte veel wind, maar ik vond dit toch wederom een indrukwekkende SF-film, waarin vooral het menselijke aspect mooi naar voren komt. Die scene waarbij het personage van Matthew McConaughey stuk gaat bij het zien van ruim twintig jaar aan beelden die zijn kinderen hem hebben toegestuurd... hartverscheurend. En zo zijn er nog veel meer mooie momenten. Visueel ook zeer fraai in elkaar gezet, zonder te verzanden in een hoop CGI. En die prachtige grootse maar tegelijkertijd kleine score van Hans Zimmer past perfect bij de beelden. Vooral dat kerkorgel is geweldig gebruikt.

Middelmatig aktiedrama, met vooral een slappe eerste helft, vol ongeloofwaardige personages en overdreven dialogen. Zodra het zootje ongeregeld op de plaats van bestemming is aangekomen wordt de film gelukkig een stuk beter (en vooral spannender). Eén en ander werkt dan kunstig toe naar een spectaculaire en bevredigende finale. Dat maakt een hoop goed, maar toch blijft het gevoel knagen dat hier veel meer in had gezeten.

Aiaiai, dit is behoorlijk slecht. De slimme marketingcampagne ten spijt worden we hier opgezadeld met een reeks waardeloze pies- en poepgrappen vermomd als komedie. De op de automatische piloot spelende Franco en Rogen zijn hoogst irritant en de plot gaat werkelijk helemaal nergens over. En dat duurt dan bijna twee uur. Het camerawerk en de vormgeving zijn in ieder geval veel te goed voor dit materiaal.

Grimmige, tot nadenken aanzettende documentaire met een interessant onderwerp. In Finland zijn wetenschappers volop in de weer om een permanente opslagplaats uit te werken waarin zo’n slordige 300.000 ton nucleair afval veilig kan worden opgeborgen voor minstens 100.000 jaar. Zo lang blijft er stralingsgevaar. De betrokken wetenschappers proberen antwoord te geven op de ethische en praktische vragen die dit oproept. Fraai sober in beeld gebracht door regisseur Michael Madsen (nee, niet de akteur) en toepasselijk kil en afstandelijk van toon.