Opinions

Tja, ik weet weinig van Dylan en ken zijn muziek ook amper. Is dat nadelig voor het bekijken van deze film? Eh, ja, in zoverre dat ik er amper een touw aan vast kon knopen en de gebeurtenissen me amper wisten te boeien. Fraai vormgegeven en kunstig in elkaar gezet, maar het geheel is pretentieus en hoogdravend. Maar goed, voor fans zal het wel een andere beleving zijn. Hoop ik.

Maffe mockumentary waarin regisseur Casey Affleck de tot mislukken gedoemde overstap volgt van akteur naar rapper van zijn zwager Joaquin Phoenix. Destijds kwam deze dubieuze aktie in de media nog wel enigszins geloofwaardig over, maar wanneer je de dik aangezette ongein in de film volgt heb je al snel door dat je in de zeik wordt genomen. Desalniettemin valt er wel het één en ander te lachen, met een reeks ongemakkelijke situaties die doen denken aan de lotgevallen van David Brent in The Office. Niet helemaal geslaagd, daar is de boel te flauw en te vaag voor, maar best aardig. De stoïcijnse verschijning van Phoenix bij David Letterman is een absoluut hoogte- / dieptepunt.

Typische Charlie Kaufman mindfuck, al maakt hij het hier sporadisch wel heel bont. Vooral naar het einde toe worden zaken als logica en structuur volledig losgelaten. De film is veel te lang en met de vormgeving in 4:3 formaat kan ik niet zoveel, maar gezegd moet worden dat zowel Plemons als Buckley geweldig zijn in de hoofdrollen en er veel indrukwekkende (en soms zelfs creepy) momenten zijn. Qua sfeer en dialogen is de film ook heerlijk vervreemdend. Geen makkelijke kost, maar wel weer heel bijzonder en vooral onvergetelijk.

Aangrijpende, heel bijzonder vormgegeven documentaire over de op zijn 25ste aan een degeneratieve spierziekte overleden noor Mats Steen. Na zijn dood ontdekken zijn rouwende ouders wat hun zoon heeft betekent voor de digitale gemeenschap waarin Mats duizenden uren heeft doorgebracht. Het is even wennen aan de kleurrijke sprookjeswereld van World of Warcraft die sporadisch wordt gebruikt om het gedachtengoed van Mats te visualiseren, maar uiteindelijk werkt het wel. De documentaire is iets te lang en dreigt sporadisch in herhaling te vallen, maar door de vele mooie momenten en de positieve toon van het geheel wil je dit graag door de vingers zien.

Ontluisterende Netflix-documentaire, die een groot internationaal dopingschandaal aan het licht brengt. Zeer vakkundig in elkaar gezet door regisseur Bryan Fogel, die vrij naïef en kleinschalig aan het project begint maar gaandeweg een beerput van jewelste opentrekt. Gelukkig blijft alles op de rails door een subtiele en goed doordachte aanpak. Spannend, fascinerend en aangrijpend, kortom; alles wat een goede documentaire behoort te zijn.

De reeks wordt er helaas niet beter op met dit op veilig spelende en nogal vergezochte deel vier. De hoofdpersonen worden gedelegeerd naar de achtergrond en moeten plaats maken voor een grote reeks niet bijster interessante nieuwe karakters. Alleen Peter Dinklage als bad guy is memorabel. Het verhaaltje bestaat uit bij elkaar geraapte (en eerder in de reeks gebruikte) elementen en eigenlijk heeft de hele film, ondanks de bij vlagen indrukwekkende animatie, de sfeer van een haastklus. Scrat de eekhoorn heeft ook niet veel toe te voegen dit keer, en dat is natuurlijk onvergeeflijk.

Onderhoudend maar inhoudelijk en visueel nogal teleurstellend aktiewerkje, met Neeson op de automatische piloot en een script dat steeds maller wordt naarmate de film vordert. Het begin is best oké, met een aantal goed opgebouwde en spannende momenten, maar al snel gaat de boel over de top en zijn de gebeurtenissen niet meer serieus te nemen. De doorzichtige cgi helpt ook niet bepaald mee. Leuk uitgangspunt, slecht uitgewerkt.

De sterke rol van Michael Shannon tilt dit standaard misdaadfilmpje iets boven de grijze middelmaat uit. Het voornaamste probleem ligt bij het nogal voorspelbaar uitgewerkte script en de saaie cameravoering. Shannon is evenwel uitstekend als koelbloedige huurmoordenaar en de supporting cast (met oa Winona Ryder en Ray Liotta) is prima.

Stijlvol geschoten, opzettelijk kil en afstandelijk drama met thriller-elementen, over twee broers die beginnen te vermoeden dat de vrouw die na een cosmetische ingreep terugkeert uit het ziekenhuis niet hun moeder is. Het onbehaaglijke sfeertje is knap getroffen en de plot zit uiteindelijk best verrassend en spannend in elkaar. Doet wel wat denken aan het werk van regisseur (en landgenoot) Michael Haneke.

Iets te rustig uitgewerkt politiek drama, met een iets te lichtgewicht plot en een nogal moeilijk te doorgronden hoofdpersoon. Gosling is prima in de hoofdrol, maar de motieven en emoties van zijn personage blijven grotendeels een raadsel, waardoor het moeilijk is iets om hem te geven. Gelukkig is hij omringd door een uitstekende cast, met vooral Philip Seymour Hoffman en Paul Giamatti op dreef. Het is allemaal onderhoudend genoeg, met mooi camerawerk en een fraaie soundtrack, maar uiteindelijk biedt de plot iets te weinig drama en spanning om echt doel te treffen.

Behoorlijk lastig te vinden, deze rauwe Russische oorlogsfilm. En na alle gedane moeite om 'm op te sporen kan ik niet zeggen dat ik er erg gecharmeerd van ben. Vooral het eerste uur is bijzonder moeilijk om doorheen te komen. Ik viel dan ook herhaaldelijk in slaap, bij meerdere kijkpogingen. Het tweede deel is gelukkig een stuk beter. Hier ontaardt de film in een surrealistische, nachtmerrie-achtige afdaling in de hel die oorlog heet. Vooral het camerawerk is daarbij indrukwekkend, met fraaie lange trackingshots en een zeer effectief gebruik van close-ups. Het akteerwerk komt helaas erg amateuristisch over, al dan niet opzettelijk, en leidt behoorlijk af van de gebeurtenissen. Geen onverdeeld succes dus.

Interessante, zij het niet overal even boeiende documentaire over de legendarische Abbey Road Studio's, die al 90 jaar aan de wieg staan van baanbrekende muziek, van klassiek tot pop, van filmmuziek tot hiphop. Regisseuse Mary McCartney (dochter van) heeft heel wat bekende namen weten te strikken voor de interviewfragmenten en er zijn veel mooie verhalen, al spreken de meer recente artiesten minder tot de verbeelding dan bijvoorbeeld de items over The Beatles en Pink Floyd. Leuk overigens om de gebroeders Gallagher (Oasis) weer eens samen te zien in een documentaire, al zijn ze uiteraard los van elkaar geïnterviewd.

Bijna vijftig jaar oud, maar nog steeds behoorlijk krachtig en zelfs nog best aktueel. Visueel oogt de film daarnaast amper gedateerd. De bizarre, soms licht surrealistische toestanden op een engelse kostschool zijn fraai in beeld gebracht en de hoofdzakelijk jonge cast is prima. Een nog piepjonge Malcolm McDowell valt in positieve zin op; het is duidelijk dat Stanley Kubrick hem op basis van deze rol heeft uitgekozen voor A Clockwork Orange. De finale had wat krachtiger gekund, maar al met al vrij indrukwekkend.

Inhoudelijk nogal warrig, maar visueel steekt deze low budget russische horrorfilm sfeervol in elkaar. Het camerawerk is indrukwekkend en mede door het aparte kleurgebruik zijn veel shots van een oogverblindende schoonheid. Iets dat ook geldt voor de mooie hoofdrolspeelster Polina Davydova. Dan nemen we het rommelige script maar op de koop toe. Coole dreigende electronische soundtrack ook, overigens.

Emotioneel sterke film, goed gespeeld maar helaas qua montage nogal rommelig. Tijn Docter heeft moeite het moeilijke personage naar zijn hand te zetten; de dialogen komen vaak nogal statisch zijn mond uit, maar gelukkig voelen de ingehouden emoties wel echt aan. Carice Van Houten is uitstekend. Na Zwartboek is dit de tweede film die ik van haar zie. Wat een goede en mooie actrice. Het kost inderdaad wat moeite om in de film te komen, maar eenmaal aangekomen is het een meeslepende en (althans voor mij) herkenbare en emotionele kijkervaring.

Solide regiedebuut van hiphop artiest Ben Drew, alias Plan B. Zijn sporadisch onder de beelden gemonteerde raps vormen helaas wel direct het zwakste punt van de film. De teksten handelen rechtstreeks over alles wat er gebeurt op het scherm, iets dat veel te letterlijk en nogal belerend overkomt. Het akteerwerk is verder soms nogal amateuristisch en visueel is de film niet bijster interessant, maar pluspunten zijn er gelukkig ook genoeg. De grimmige, rauwe sfeer is goed getroffen en de film is levendig en zeer onderhoudend. Het script zit ook best goed in elkaar. Kortom, niet slecht voor een debuutfilm!

Mooie film met een ogenschijnlijk voor de hand liggend maar uiteindelijk verbijsterend onderwerp, namelijk de collectieve pogingen van de duitse bevolking in de late jaren '50 om de wandaden van de nazi's tijdens tweede wereldoorlog in de doofpot te stoppen. Een jonge idealistische officier van justitie (een prima Alexander Fehling) komt op het spoor van een aantal nazi-criminelen en opent een beerput van jewelste. Fraai opgebouwd en grotendeels subtiel in beeld gebracht, al zijn de droomscenes waarin Joseph Mengele rondwaart een beetje teveel van het goede. Op emotioneel vlak raakt de film in ieder geval zonder meer doel, en ondanks de bekende materie zijn de gebeurtenissen vaak zeer aangrijpend. Zoals de scene waarin de hoofdpersoon voor het eerst van een ooggetuige hoort wat er feitelijk in Auschwitz is gebeurd. Kippevel.

Interessante, zij het nogal somber stemmende documentaire over de maatregelen die bedrijven als Google nemen om illegale en potentiëel gevaarlijke content te weren van hun sites. Zo zijn er dagelijks tienduizenden Filipijnse content moderators bezig om te bepalen wat er überhaupt op het web te zien is. Een ontwikkeling die op den duur onherroepelijk zal leiden tot een minder democratisch internet. De documentaire mist soms wat focus, maar bepaalde interviews met betrokkenen gaan niet in de koude kleren zitten en de thematiek is eindeloos fascinerend.

Effectieve anti-oorlogsfilm over een groepje vrienden die in de nadagen van WOI vrijwillig in dienst gaan bij het duitse leger. Door de oppervlakkige karakterisering is het soms wat moeilijk meeleven met de hoofdpersonen, maar dit wordt voldoende gecompenseerd door het visuele aspect van de film. De uitzichtloze loopgravenoorlog wordt gedetailleerd in beeld gebracht, met bloederige, groots opgezette aktiescenes die weinig aan de verbeelding overlaten. Het spektakel staat echter volledig in dienst van de boodschap. War... what is it good for?

Sublieme film, absoluut één van de beste van 2014. Benedict Cumberbatch is voortreffelijk in de hoofdrol als de autistische wiskundige Alan Turing, die in de tweede wereldoorlog wordt ingeschakeld om de duitse Enigma-codes te breken. De cast om hem heen is tevens eersteklas. Een prachtig subtiel en niet zelden ontroerend script, meesterlijk geregisseerd door Morten Tyldum, die eerder verantwoordelijk was voor het eveneens erg sterke Headhunters.

Een melodramatische miskleun van regisseur James Gray. De meer dan respectabele cast bakt er weinig van, met zelfs Joaquin Phoenix op de automatische piloot. Plot, personages en accenten zijn veel te dik aangezet en de stroperige muziek duwt alles nog wat verder richting afgrond. Het bijzonder fraaie camerawerk van Dharius Khondji is een pluspunt en ik moet zeggen dat ik me niet verveeld heb, maar dit is echt op het randje van het toelaatbare.

De film komt helaas wat krakend op gang, met een nogal wisselvallig eerste uur. Sporadisch is alles wat aan de saaie en statische kant. Jammer, want visueel pakt regisseur Singh flink uit; decors, kostuums en special effects zijn eersteklas. Het laatste half uur is gelukkig een stuk dynamischer en zeer spectaculair, met opwindende aktiescenes en een grootse finale.

Onderhoudend maar nogal inhoudsloos gangsterdrama, flitsend gefilmd en gemonteerd maar erg hol en afstandelijk. De makers willen graag pretenderen een Godfather-achtig epos te hebben gemaakt, maar meer dan een standaard wraakfilm is het niet geworden. De personages zijn daarnaast erg oppervlakkig uitgewerkt. Reno is zoals altijd het aankijken waard in de hoofdrol, maar ook hij kan deze gewelddadige en voorspelbare film niet naar een hoger plan tillen.

Zeldzaam deprimerend kijkje in de troosteloze levens van twee jonge mensen die zich in tegenovergestelde richting van elkaar begeven. Gelukkig is er niet alleen maar kommer en kwel maar valt er af en toe ook wel wat te lachen. De locaties zijn briljant gecast (waar vindt je zulke droevenis?) en de veelal geïmproviseerde dialogen zijn zeer geloofwaardig. Jammergenoeg is er te weinig inhoud om de lange speelduur te rechtvaardigen, waardoor hier en daar soms de verveling toeslaat.

Intens drama over een engels gezin dat uiteen wordt gerukt tijdens de tsunami van 26 december 2004. Visueel zeer indrukwekkend, met een geloofwaardige weergave van de gruwelijke ramp en de chaotische nasleep ervan. De special effects zijn eersteklas. Ewan McGregor en Naomi Watts zijn uitstekend als de ouders (met vooral Watts in een moeilijke, fysiek erg zware rol), maar het is vooral de debuterende Tom Holland als oudste zoon Lucas die hier indruk maakt. Daar gaan we vast meer van horen. Tegen het einde iets teveel aanzwellende muziek om een reeks emotionele hoogtepunten te ondersteunen/ overstemmen, maar tot die tijd een sterke, meeslepende film.

Sterke documentaire met als onderwerp het ongelooflijke verhaal van de franse sociopaat Frederic Bourdin, die zich in 1997 uit gaat geven voor een vermiste amerikaanse tiener. De makers hebben Bourdin weten te strikken om commentaar op de gebeurtenissen te geven, iets dat natuurlijk een enorme meerwaarde geeft. Het verbijsterende gegeven is eerder het onderwerp geweest voor de film The Chameleon uit 2010, maar in deze goedgemaakte documentaire (met daarin een aantal nagespeelde momenten) komt alles toch een stuk intrigerender uit de verf.

In de herziening gedaan, maar dat viel nog niet mee. In 2001 vond ik dit al geen topper, maar de tand des tijds heeft deze SF-kruisbestuiving van No Way Out en The Fugitive bepaald geen goed gedaan. Het begin is redelijk en de climax is top, maar het lange middenstuk is saai en bijna plotloos. Daarnaast schiet de film door het beperkte budget visueel behoorlijk te kort. Special effects en decors zijn best lelijk. Deze mag dus weer verdwijnen in de vergetelheid.

Smakelijk romantisch drama/ film noir met een geweldige rol van Humphrey Bogart als cynische scriptschrijver die valt voor de charmes van zijn buurvrouw (Gloria Grahame), die hem een alibi verschaft wanneer hij wordt beschuldig van moord. De film steekt vernuftig in elkaar maar moet het uiteindelijk minder van plot hebben dan van de fascinerende personages, die voortdurend in ontwikkeling zijn. Bogart is hier op zijn meest onderkoeld.

Vermakelijke maar nogal povere western, die duidelijk te lijden heeft onder een laag budget. De degelijke cast doet sporadisch verhullen dat we hier te maken hebben met een tweederangs werkje, maar sets en camerawerk schieten herhaaldelijk tekort. Het tempo ligt ook erg laag, zelfs voor een western. Gelukkig zijn de personages redelijk interessant en bevat het script best grappige dialogen.

Saaie, vaak ronduit vervelende slasher-film waarin vooral veel wordt gelopen. De hoofdpersoon, een tot leven gebracht lijk dat zonder pardon begint te moorden, maakt flink wat meters. Helaas moet de kijker dat allemaal aanzien, met minutenlange shots waarin verder niets gebeurt. Wat de film redt van de ondergang zijn de bijzonder gruwelijke, expliciet in beeld gebrachte moordpartijen, die zeldzaam grafisch en bloederig zijn. Die verdienen een betere film.