Opinions

Sympathieke maar nogal standaard uitgewerkte romcom, die wel enige meerwaarde ontleent aan het feit dat het verhaaltje zich afspeelt in de wereld van de voice-overs. De scenes die daarmee te maken hebben zijn erg leuk, voor de rest is het allemaal een beetje voorspelbaar en clichématig. Niettemin best een leuk filmpje, met Lake Bell (die hier ook regisseert) in een grappige hoofdrol. De show wordt echter gestolen door haar vader, Fred Melamed. Geweldige stem, die man.

Herzien. Visueel heeft de film de tand des tijds tot op heden goed doorstaan, iets dat voornamelijk te danken is aan het prachtige camerawerk van Darius Khondji, maar inhoudelijk is het een rommeltje. Na een redelijke eerste helft gaat de boel definitief de mist in wanneer Robert Downey Jr. komt opdraven als kinderlijke seriemoordenaar. Hij is gewoonweg niet geschikt voor een dergelijke rol en mist de benodigde dreigende uitstraling. Annette Bening is daarnaast behoorlijk onuitstaanbaar in de hysterische hoofdrol. Een gemiste kans, al met al. De openingsscene onder water, met het in een reservoir verdwenen stadje, maakt evenwel nog steeds indruk.

Het oeuvre van regisseur Peter Strickland was reeds aan de bizarre kant, maar deze film slaat toch wel alles. Een surrealistisch warenhuis bevolkt door heksen, waar een vervloekte jurk wordt verkocht... tja, bedenk het maar. Het slaat uiteindelijk allemaal nergens op, al weet de film wel een lekker creepy, maf sfeertje neer te zetten. De cast is eigenlijk ook best prima. Vooral Julian Barratt en Steve Oram zijn geweldig als twee bankmedewerkers die op nogal onorthodoxe wijze proberen hoofdrolspeelster Marianne Jean-Baptiste te motiveren. De toon van de film stuitert echter continu alle kanten op, waardoor ik geen grip kreeg op de gebeurtenissen. Rare shit.

Vreemde film die aanvankelijk begint als huiselijk drama, daar ruim de tijd voor neemt om dan plotseling te veranderen in een rustig voortkabbelend post-apocalyptisch avontuur. Het werkt echter wel, vooral door het sterke spel van Hans Löw en de indrukwekkende visuele aanpak. De wereld van na een niet nader genoemde catastrofe ziet er bijzonder realistisch uit en het is knap wat regisseur Ulrich Köhler hier weet neer te zetten zonder noemenswaardig gebruik van special effects. En wat een geweldig gebruik van de Tiësto uitvoering van Barber's Adagio For Strings. Die scene is om tranen van in je ogen te krijgen.

Dik aangezet drama over opkomst en ondergang van een invloedrijke familie in het Chicago van de 19e eeuw. Met de oubollige en nogal overdreven gespeelde familietoestanden en politieke intriges kon ik niet zoveel (om over de vele muzikale intermezzo's met zang en dans nog maar te zwijgen), maar de climax van de film is de moeite waard. Daarin wordt de grote brand van Chicago in 1871 op indrukwekkende en spectaculaire wijze in beeld gebracht.

Met bijna 4 1/2 uur een hele kluif en veel van de besproken films komen er een beetje bekaaid af, maar afgezien daarvan is deze verkenning van horrorfilms- en trends uit de jaren '80 bijzonder onderhoudend en vaak erg grappig. Tientallen films komen aan bod, van absolute rommel tot meesterwerken. Van de interviews met de betrokkenen zijn die met Tom Atkins toch wel mijn favoriet. Wat een toffe gast is dat toch.

Weer zo'n aanstekelijke maar tegelijkertijd uitputtend lange documentaire van regisseur David Weiner, bekend van de In Search Of Darkness-reeks. Vijf uur lang komen er fragmenten van SF-films uit de jaren '80 voorbij, toegelicht door een stoet aan betrokkenen, kenners en fans. Jammer dat er zoveel aandacht wordt besteed aan de blockbusters van het decennium; die verhalen kennen we inmiddels wel, hoe onderhoudend de fragmenten en de interviews ook zijn. Het zijn juist de kleinere films, zoals Miracle Mile en Flight Of The Navigator, die hier in positieve zin binnen het grote geheel opvallen.

Spannend opgebouwde maar uiteindelijk nogal vage en onbestendige horrorfilm. De nadruk ligt teveel op de interactie tussen de weinig interessante personages, waardoor de dreiging in het bos rondom hen er bekaaid afkomt. In de lekker psychedelische finale komt de boel kortstondig tot leven, maar voor je het weet is de film abrupt voorbij en zit je schouderophalend naar de credits te staren.

Regisseur Ron Howard blijft verrassend en veelzijdig uit de hoek komen, al vertilt hij zich hier wel enigszins aan dit verhaal dat de inspiratie gevormd zou hebben voor Moby Dick. De plot is bijvoorbeeld te vrijblijvend om echt indruk te maken, waarbij te weinig tijd genomen wordt om personages en gebeurtenissen afdoende uit te diepen. De film stuitert continu heen en weer tussen drama, avontuur en rampenfilm, maar geen enkel onderdeel wordt bevredigend afgerond. De cast is meer dan degelijk en de film ziet er door het geweldige camerawerk van Anthony Dod Mantle prachtig uit, maar de special effects zijn vaak nogal doorzichtig en contrasteren lelijk met de omgeving. Uiteindelijk onderhoudend genoeg en sporadisch spectaculair en spannend, maar hier had absoluut meer ingezeten.

Ambitieus regiedebuut van Angelina Jolie, die de film ook schreef en produceerde. Ze heeft het zichzelf in ieder geval niet makkelijk gemaakt. Politiek, geloofskwesties, etnische zuiveringen, aktiescenes, romantiek en drama- ga er maar aan staan. Door al deze zaken in één film aan bod te laten komen heeft Jolie wellicht iets teveel hooi op haar vork genomen, maar grotendeels is de film toch geslaagd, wat mij betreft. Het iets te passieve akteerwerk zorgt voor weinig betrokkenheid bij de personages, maar op emotioneel niveau weet het verhaal wel te overtuigen. Visueel ziet alles er tevens piekfijn uit, met een rauwe, realistische cameravoering.

Hilarische, snel gemonteerde politieke satire, vol geweldige dialogen en eersteklas akteerwerk. Het script zit vol rake observaties en staat bol van de memorabele one-liners. Het is even wennen aan het wat chaotische camerawerk en het gebrek aan plot, maar als je je laat meeslepen in de absurde gebeurtenissen valt er veel te genieten. Zeker een film om vaker te bekijken.

Het is alweer even geleden dat ik een film van regisseur Paul W.S. Anderson zag waar ik enthousiast over was. Ik denk dat ik dan terug moet gaan naar Death Race uit 2008. Daarna was het hoofdzakelijk dweilen met de kraan open, met dit onsamenhangende niemendalletje als voorlopig dieptepunt. Blijkbaar gebaseerd op een kort verhaal van George R.R. Martin, maar verwacht geen groots opgezet en meeslepend spektakel. Van de overdaad aan opzichtige cgi is inmiddels niemand meer onder de indruk en Milla Jovovich zet hier één van haar slechtste rollen ooit neer. Dave Bautista kan er dan nog wel mee door. Qua belichting ziet het er allemaal best mooi uit en ik heb me niet verveeld, maar je begint je zo langzamerhand wel af te vragen wat de doelgroep van een film als dit is. Vlees noch vis.

Herzien. Laatste deel van Carpenter's apocalypse-trilogie. Het is puur H.P. Lovecraft wat we hier voorgeschoteld krijgen, iets dat uitstekend past bij het morbide onderwerp en de creepy sfeer van de film. Sam Neill is prima in de sarcastische hoofdrol en is hier wat minder stijf en formeel dan we van hem gewend zijn. Leuk ook om veteranen als Charlton Heston en David Warner in sterke bijrolletjes te zien. Visueel steekt de film verder netjes in elkaar, met mooi verzorgd production design en uitstekende make-up effecten. Alles bouwt fraai op naar een perfect einde.

Beetje onwennige mengeling van thriller en science-fiction, met een Terminator-achtig plot. De cast kan er mee door en zowel visueel als inhoudelijk steekt de film vakkundig genoeg in elkaar, maar het script is weinig origineel en slechts sporadisch komt de boel echt tot leven. Het is allemaal wat vlakjes en doorsnee. Regisseur Jim Mickle, wiens eerdere films ik zonder uitzondering kon waarderen, is hier duidelijk uit zijn element.

Oké verfilming van de gelijknamige novelle van Stephen King en zoon Joe Hill, al is de plot net te dun voor iets met speelfilmlengte. De setting is evenwel best creepy en het onbehaaglijke, mysterieuze sfeertje is goed getroffen. Verder degelijk akteerwerk en vakkundige regie van Vincenzo Natali, waardoor het geheel net boven het maaiveld uit komt. Pun intended.

Leuk dat regisseur Niccol weer gedeeltelijk terugkeert naar de materie van zijn debuutfilm, Gattaca. Qua thema's en stilering dan, want inhoudelijk en emotioneel is In Time helaas wel een stuk minder interessant. Timberlake is acceptabel in de hoofdrol en qua decors is alles mooi verzorgd, maar na een sterke eerste helft zakt de boel flink in. De aktiescenes zijn wat aan de statische kant en echt spannend wil het dan ook niet meer worden. Jammer, want het concept is ijzersterk.

Flauw drieluik, losjes verbonden door een apocalyptisch thema. Ik ben een fan van beide regisseurs, verantwoordelijk voor films als Hansel & Gretel en I Saw The Devil, maar de heren leveren hier benedenmaats werk af. Vooral de twee delen van Pil-Sung Yim zijn saai opgebouwd, rommelig en behoorlijk vaag. Het middelste stuk, van Jee-Woon Kim, over een robot die een staat van verlichting bereikt in een klooster, is het meest interessant, maar ook dat houdt niet bepaald over. Tegenvaller dus, al met al.

Naar verluidt heeft dit middelmatige horrorwerkje een jaar of drie op de plank gelegen voor release. Dat is niet verwonderlijk, want de film ontbeert heel wat essentiële onderdelen. Zoals een interessant plot, spanningsopbouw en boeiende personages. De aanwezigheid van Aaron Eckhart en Carice Van Houten behoeden dit nog net voor de ondergang, maar het is op het randje. Het is continu een geval van 'waar hebben we dit eerder en beter gezien'. Het antwoord: in heel wat eerdere en betere films.

Intrigerende, meeslepende film die als een puzzel in elkaar steekt. De ontknoping is wellicht wat aan de vergezochte kant en de montage is gekunsteld en manipulatief, maar het verhaal is sterk genoeg om dit te compenseren. Het camerawerk is ook erg mooi. De personages hadden wel iets beter uitgewerkt kunnen worden, maar de emotionele impact van de film is er niet minder om.

Superieure, intelligente en complexe thriller die een origineel verhaal koppelt aan visueel overdonderende aktiescenes. De cast is eersteklas, met vooral Di Caprio erg goed in de hoofdrol. Dankzij de geweldige montage en het prachtige camerawerk een lust voor het oog; dit alles ondersteund door de sublieme score van Hans Zimmer. Lang, dat wel, maar de film verveelt nergens en dendert van de eerste tot de laatste seconde heerlijk door. Ook op emotioneel vlak een intense ervaring. Wat is die Nolan goed bezig, ongelooflijk.

Leuke film, vooral te danken aan de hilarische rollen van Steve Carell en Jim Carrey, als concurrerende illusionisten in Las Vegas. Het verhaaltje verloopt vrij voorspelbaar en tegen het einde is de rek er wel een beetje uit, maar ik moet zeggen dat ik herhaaldelijk flink heb gelachen. Grappige cameo van David Copperfield ook.

Verdienstelijke sequel, maar na veertien jaar had ik toch op iets meer inventiviteit gehoopt. De plot is, hoewel niet slecht, nogal standaard, met slechts weinig verrassingen. De animatie spat ook niet bepaald van het scherm. Dan zag het origineel er toch een stuk mooier uit, met name in de aktiescenes. Toch is de film uiteindelijk wel weer erg leuk en bijzonder onderhoudend, iets dat voornamelijk te danken is aan de knap uitgewerkte dynamiek binnen het gezin. En baby Jack-Jack heeft een aantal geweldige scenes.

Herzien op blu ray. Nog steeds een superieure Pixar film, waarin alles klopt. Plot, personages, dialogen, humor, visueel spektakel- alles is van de bovenste plank. Met name de vele aktiescenes zien er werkelijk subliem uit. Daarnaast heeft de film zinnige dingen te melden, iets dat nergens ten koste gaat van het tempo en de focus. Knappe klus van regisseur Brad Bird, tevens verantwoordelijk voor het verdienstelijke, maar wel flink mindere, tweede deel.

Herzien op blu-ray. De ultieme popcorn-film, deze SF-nonsens van regisseur Roland Emmerich. De tand des tijds is niet bepaald doorstaan, getuige een hele reeks nogal doorzichtige trucages en verhaalelementen, maar toch is de film nog steeds zeer vermakelijk. Dit is vooral te danken aan de leuke cast en de overtuiging waarmee alles wordt gebracht. Wanneer je een dergelijk belachelijk script verfilmt is dit de manier om het te doen. Effectieve en belachelijke scenes wisselen elkaar in hoog tempo af, ondersteund door veel vlaggewapper, over de top speeches en dik aangezette heroïek. Het maakt allemaal niet uit. Of je gaat mee in het opgepompte spektakel, of je haakt af. Beste dialoog van de film, en tevens de beste motivatie die ik ooit uit de mond van een buitenaards wezen heb gehoord in een film: "What do you want us to do?" "Die...".

Prima mee vermaakt hoor, maar dit late vervolg voelt op de één of andere manier toch veel minder episch aan dan het origineel. Dit ondanks de vaak geweldige en grootse special effects. Personages en plot zijn ongetwijfeld debet aan dit gevoel- beiden zijn ondermaats. Vooral naar het einde toe wordt alles steeds flauwer en nogal belachelijk, toewerkend naar een schaamteloze opzet voor nog een deel.

Niet bepaald de klapper waar we op hoopten, maar dit laatste (neem ik aan) avontuur is in ieder geval wel zeer vermakelijk. James Mangold toont zich een verdienstelijk vervanger van Steven Spielberg en brengt het spektakel en de slapstick energiek en vooral enthousiast in beeld, waardoor we bepaalde tekortkomingen van de plot maar door de vingers zullen zien. Ford is nu echt wel te oud voor de rol maar verweert zich kranig. Zijn digitaal bewerkte jonge versie weet helaas niet echt te overtuigen. De finale gaat uiteindelijk behoorlijk over de top, daar is Kingdom Of The Crystal Skull niets bij, maar binnen de context van de film past het dan ook wel weer.

Om onduidelijke redenen is het derde Langdon-boek, The Lost Symbol, als film overgeslagen, maar wellicht volgt die later nog. Deze Inferno is in ieder geval prima. Hanks blijft wat onwennig in de hoofdrol en ook ditmaal stapelen de onwaarschijnlijkheden zich in hoog tempo op, maar spannend en vermakelijk is de film wat mij betreft wel. Leuk ook dat regisseur Ron Howard ditmaal een iets andere stijl hanteert dan bij de eerste twee films. Het oogt allemaal wat rauwer en meer intens, met vooral in de hallucinatie-scenes veel gebruik van horror-achtige beelden.

Inventieve low budget SF-film uit Australië, met een helaas te complex en nogal verwarrend plot, dat ervoor zorgt dat de aandacht herhaaldelijk verslapt. De te lange speelduur helpt ook niet bepaald, want door de eentonige setting worden de gebeurtenissen al snel saai en valt men veel te veel in herhaling. Qua vormgeving en aktiescenes is alles evenwel netjes verzorgd en de cast, hoewel wat anoniem, is acceptabel.

Futloos en gekunsteld aktiespektakel, een soort kruising tussen Highlander en The Fast And The Furious. Het concept werkt in ieder geval niet, met een suf verhaaltje en een behoorlijk miscaste Mark Wahlberg. De rest van de cast registreert amper. Het ziet er allemaal gelikt uit en je krijgt amper de tijd om je te vervelen (hoewel het mij toch herhaaldelijk lukte), maar de bloedeloze aktiescenes zijn dertien-in-een-dozijn en van enige spanning is al helemaal geen sprake. Schouders ophalen dus maar weer en snel vergeten die hap.

Pa Cronenberg mag inmiddels best trots zijn op zoonlief Brandon; deze derde film van hem als regisseur is origineel, surrealistisch en behoorlijk onbehaaglijk. Na een min of meer traditionele opbouw slaan plot en personages volledig op hol, resulterend in een hedonistische nachtmerrie, bevolkt door vreemde personages en bizarre gebeurtenissen. De montage springt iets teveel van de hak op de tak en bepaalde scenes gaan te lang door, maar afgezien daarvan is dit een memorabel naar werkje van een regisseur die per film beter wordt.