Opinions

Dit vond ik de meest waanzinnige en opwindende film die ik dit iffr zag. En de enige die ik liefst direct opnieuw wil zien. Want of ik het een goede film vind, weet ik nog niet goed, maar bijzonder is-ie zeker.

Inderdaad een schaamteloos ambitieuze film, die weliswaar een verhaaltje vertelt, maar vooral, gaandeweg, emoties oproept en grote thema's aansnijdt, zonder pasklare betekenis. Daar wil ik nog eens over nadenken.

En qua vorm is het waanzinnig. Het was de eerste keer dat ik iets van Reygadas zag, maar ik ben onder de indruk van zijn ambities en van zijn vloeiende en prachtige stijl. Voor mij de enige echt grote ontdekking dit festival. Ik wist dat ik ooit Japon nog eens moest kijken; dat gaat er nu zeker binnenkort van komen.

Ik zal vast nog wel eens iets over deze film intypen en zeker een keertje stemmen, maar ik wil de film eerst laten bezinken.

Op het scenario is best wat aan te merken, maar wat een kracht en energie gaat er uit van deze film. Met de storm- en onweersscene als spectaculair hoogtepunt.

In Cannes bekroond met de Camera d'Or. Wat mij betreft terecht - het was althans ook de sterkste debuutfilm die ik er zag.

Wow, wat een heerlijke film.

Ik heb lange tijd tegen deze film aangehikt. Ik wist dat-ie het vooral van heel veel gepraat moet hebben en daar ben ik over het algemeen niet snel een liefhebber van. Bovendien was ik niet zo kapot van Linklaters Waking Life, waarin ik de beelden weliswaar schitterend vond, maar waarin al het getheoretiseer mijn interesse al heel snel verloren had.

Maar met Before Sunset op komst heb ik het toch maar eens geprobeerd. En dat viel 100 % mee. Zoals hierboven al vaker staat is het een prachtige, ingetogen en rustig geacteerde film over twee mensen die elkaar ontmoeten, tussen wie het 'klikt' en die vol belangstelling voor elkaar hun gedachten uitwisselen. En echt, de vonk springt over, zelfs vanaf het scherm naar mij.

Helemaal mee eens, ook mijn favoriet.

De mensen die ik na afloop sprak (allemaal veelkijkers) vonden het over het algemeen ook helemaal niks. Ik ben het wel met hen eens dat het qua verhaal te mager en te clichematig is. Maar camera en geluid maakten dat ik dit wel een interessante film vind. Zeker een regisseur om te blijven volgen.

Ik sluit me aan bij alle lovende woorden: Kim Ki-duk is één van de meest interessante filmers ter wereld aan het worden, eentje die volledig gaat voor de zuivere, beeldende cinema. Stilistisch vind ik hem ronduit meesterlijk en qua inhoud bouwt hij ook echt een eigen (en steeds interessantere) signatuur op.

Bin Jip vind ik zijn sterkste film tot nu toe: grappig, ontroerend, origineel en wonderschoon. Wie wil kan bovendien nog wat filosoferen over de thema's die hij aansnijdt. Dit was mijn hoogtepunt van het afgelopen iffr.

Ik vond dit echt een schitterende film, vooral qua vorm en sfeer. De close-up van Kidman en de openingsscene zal ik niet licht vergeten.

Inhoudelijk zag ik de film vooral als een prachtige karakterstudie van Anna. Ik vond het dan ook jammer dat de scene waarin Sean zijn moeder zegt dat hij niet langer haar zoon is in de film zat. Had liever gehad dat alle gebeurtenissen in de film door Anna geinitieerd waren of haar waren overkomen.

En wat betreft de ontknoping had best wat meer in het midden gelaten mogen worden.

Maar ik kijk reikhalzend uit naar een nieuwe Glazer-film. Hij is visueel namelijk altijd imponerend. Nog niet genoemd hier, geloof ik, maar hij maakte ook een aantal wonderschone videoclips: onder meer Radiohead's Street Spirit, Nick Cave's Into my Arms, Jamiroquais Virtual Insanity en UNKLE's Rabbit in Your Headlights. En de prachtige Levi's-commercial waarin een jongen en een meisje parallel aan elkaar dwars door muren heen rennen, op muziek van Handel (?).

Het lijkt alsof de scenarist vergeten was dat hij niet alleen een complex verhaal moest creeren, maar vooral de kijker moet zien mee te slepen. Meeslepend zijn de beelden wel, maar aan het verhaal kon ik lange tijd nauwelijks een touw vastknopen. Dat werd gecompenseerd door nadrukkelijk op de kijker gerichte uitleg aan het einde, maar ik had het toch liever allemaal zelf ontdekt gaandeweg de film.

Meest enerverende moment is veruit het lange shot vanuit de kraan, halverwege de film.

Mooie film. Vooral qua beeld, acteerwerk en ook de score (ingetogen, had ik niet verwacht van Holkenborg).

Prachtig hoe je je haast meteen in een plek-ver-weg, afgesloten van de normale wereld waant. Qua verhaal vond ik het redelijk. Net wat te stereotiep wat mij betreft, ondanks dat het een sprookje is. En wat te weinig subtiel.

Heb het boek niet gelezen, maar vond juist de eerste driekwartier wel sterk. Vond het visueel ook wel indrukwekkend. De film verloor mij op een punt dat gotti ook al meldt:

Een eenvoudig ‘boy meets girl’ verhaaltje over een beginnende verliefdheid die opwelt en weer raakt uitgewerkt. Het wordt met veel gevoel voor detail verteld. Niet bijster origineel of opzienbarend maar wel lief en charmant.

Vond dit een erg sterke documentaire. Wat begint als een portret van de jong overleden dichter Boris Ryzhy, wordt langzaam een schets van de stad Ekaterinenburg. Over de impact van de Perestrojka op de stad (land?) waar men geen vrijheid kende.

Bovendien is het ook qua vorm prachtig gedaan.

Ik heb vandaag een lezing over de recente geschiedenis van Rusland (bij Aleksandra) laten schieten voor een bezoek aan het IDFA, maar wellicht heb ik via deze docu zelfs meer over Rusland geleerd.

De film won de prijs voor beste docu korter dan 60 minuten. En is morgen te zien op tv, zie ik net. Aanrader!

Mooie film, maar na alle lof die film kreeg toegezwaaid, viel hij me toch wat tegen. Het eerste uur vond ik wel erg mooi, beheerst, goed geacteerd en met prachtige beelden. De spanning tussen de twee zwijgzame cowboys zit vooral onderhuids. En blijkt af en toe uit een gepassioneerde vrijpartij en uit (iets te vaak) vochtig wordende ogen.

Een tijdlang mooi, maar verderop wordt de film mij wat te fragmentarisch.

De thematiek is in de VS blijkbaar spraakmakend, maar in Europa is dat al veel vaker gedaan.

Net als Open Hearts is ook dit een aangrijpend drama. Dat komt ook hier vooral door de sterke acteerprestaties. Waar Open Hearts puur in Dogma-stijl was gemaakt, is Brothers iets meer gestileerd, maar alles draait om het drama en de acteurs.

Toch denk ik dat de film er nog beter op zou worden als het iets kleiner zou worden gehouden, ik vind het allemaal wel erg dik aangezet nu.

Ik vond het toch wel een mooie film, hoor. Eenvoudig verhaaltje inderdaad en de ontknoping zag ik al wel een tijdje aankomen, maar als karakterschets vond ik het erg geslaagd. Prachtig geacteerd ook (opmerkelijk is dat het bijna allemaal amateurs zijn). De film is doordrenkt van die typische Soderbergh-warmte en kalmte.

Ook erg mooi: de beelden uit de poppenfabriek.

Nadat eerder vandaag Yu-lan me al prima beviel, vind ik ook deze Lola heel aardig. Soms misschien wat al te simplistisch, maar er was ook best wat moois te beleven. De manier waarop het verhaal wordt verteld beviel me wel: heel kalm, helder en vooral beheerst. De film was ook heel sfeervol. En het mooiste vond ik het acteerwerk van Nicole van Nierop.

Al met al een erg volwassen film voor een Lola.