Opinions

Een schitterend liefdesverhaaltje over twee ‘outcasts’ in Zuid-Korea.

In schijnbaar documentairestijl worden een gehandicapt, spastisch meisje en een sociaal onaangepaste jongen gevolgd. Beiden ‘passen’ niet in deze wereld, worden in onze wereld niet geaccepteerd. Maar je zou ook kunnen zeggen dat ze in hun eigen logica leven. Oasis toont hún belevingswereld.

Werkelijk fantastisch vond ik de subtiele, magisch-realistische uitstapjes (de olifant!), die het gemoed van de hoofdpersonages weergeven.

Inderdaad! Zeker Hij weet niet hoe vond ik echt geweldig verwerkt. Sowieso een bijzonder originele en speelse film. En ook nog eens prachtig gefilmd. Dit had ik echt een bioscooprelease gegund.

Lichte tegenvaller. Degelijk en veel vaart, maar het scenario is wel erg van-dik-hout-zaagt-men-planken. De score van Bernstein vond ik ook al te dik aangezet, behalve de jazzy saxofonen in de openingsscene, die vond ik geweldig.

Al door iedereen gezegd: Brando steelt de show.

En die trailer bevat meteen haast alle dialoog uit de film. Once moet het hebben van de eenvoud, de charme van de hoofdrolspelers en de prachtige muziek, die zowat de hele film vult. Verder heeft het allemaal weinig om het lijf, maar dat is helemaal niet erg. Integendeel, Once is een heerlijke film. Zoals Dana Linssen in het NRC schreef: in alle eenvoud een perfecte film (..) om veilig in weg te kruipen.

En ik ga de soundtrack 'ns opsnorren.

Ik houd van de allure waarmee de film gemaakt is. Oorlogswinter ziet er van begin tot eind schitterend uit en kent veel mooie scenes. Mede dankzij bijzonder sterk acteerwerk. Lakemeier is al veel geprezen, ook Klaver en Thiry vond ik zeer sterk. Van Wageningen ook, maar alleen zolang-ie 'goed' was, ik kon in hem geen gewiekste NSB-er zien.

Toch werden mijn erg hoge verwachtingen niet helemaal ingelost. De kleine, huiselijke gezinsscenes vond ik het sterkst (vader-zoon, broer-zus en neef-oom). Maar de spectaculairdere scenes en ook het lot van de Engelsman sleepten me niet genoeg mee, daarvoor wist de film als geheel niet genoeg onder mijn huid te kruipen. Vond de muziek ook net teveel aangezet.

Ik ben het helemaal met Pjotr eens: het eerste halfuur van de film is fantastisch: vlot, visueel briljant en erg komisch. Maar daarna was het uit met de pret: het verhaal werd voorspelbaar en de vorm een herhalingsoefening. Ruim 2 uur vond ik veel te lang, maar met dank aan het geweldige eerste halfuur toch een opmerkelijke film!

Father And Son is, na Mother And Son, inderdaad het tweede deel van de familietrilogie die Sokurov van plan is af te ronden. En opnieuw koos Sokurov voor de van hem zo bekende stijl: prachtige, droomachtige soft-focus-beelden.

De film concentreert zich op een vader-zoon-relatie die zeer intiem is, als gevolg van de vroege dood van de moeder. De intieme sfeer wordt al direct verbeeld in de openingsscene waarin de vader en de zoon met elkaar verstrengeld in bed liggen. De film toont de hermetische, verstikkende wereld waarin de beide mannen, die zich zo aan elkaar hebben gehecht, hun leven leiden. Summier wordt duidelijk hoe de vader-zoon-relatie de vriendschappen en relaties van de zoon beïnvloedt. De plotbeschrijving bovenaan suggereert haast dat rationele afwegingen daarbij een rol zouden spelen, maar zo heb ik Father And Son zeker niet ervaren.

Ik was bedwelmd door de beelden en de sfeer en geintrigeerd door de inhoud, maar toch niet zo verpletterd als ik was van Mother And Son. Eigenlijk moet ik hem nog eens zien om een waarde-oordeel te geven, maar vooralsnog: 3,5 *