Opinions

Vaak adembenemend mooi (dit moet je op een groot doek zien!) plaatjesboek, waarin onze planeet op z'n schattigst en meest romantisch wordt belicht. Behalve dan de rol van ons mensen; wij dreigen het allemaal te verpesten door onze CO2-uitstoot.

Ik heb genoten van de beelden, maar niets opgestoken (en dat terwijl ik me nooit verdiept heb in de natuur, zelfs geen biologie had in mijn vakkenpakket) en me af en toe ook flink geergerd. Vooral aan de muziek - zoals Mariska Graveland in de Filmkrant schrijft: wie dacht dat het stil was op de taiga, heeft zich verkeken op het Berliner Philharmoniker.

Inmiddels is dat zeker. De film heeft zijn charmes, maar voor een echt goede film is het mij te sentimenteel. De charmes zitten vooral in de hoofdrolspelers (met hun innemende glimlach en twinkeling in de ogen perfect gecast) en de eetscenes in het begin.

Dit is trouwens de enige film waarvan ik weet dat-ie nog tijdens het festival is aangekocht voor distributie. Door Cinemien (uiteraard).

Klassieke, zelfs wat ouderwetse cinema (in vorm en in boodschap) maar wel heel erg mooi gemaakt. Er wordt ook erg goed geacteerd. Carey Mulligan is zelfs fantastisch als de mooie, intelligente tiener die zich laat verleiden en de wereld wil ontdekken.

De film is geschreven door Nick Hornby, dat zag ik nauwelijks terug. Van hem had ik iets frissers verwacht.

Mulligan is blijkbaar erg in trek inmiddels, want zo had ik haar nog nooit gezien, zo zag ik haar dezelfde dag nog in een bijrol in Brothers. En ze speelt momenteel in Oliver Stones Wall Street 2.

Door Sokurov in opdracht van Museum Boijmans van Beuningen gemaakte korte film. Het is een bijzondere road-movie van Rusland naar het Rotterdamse museum, waar hij een aantal schilderijen als het ware tot leven wekt. De sfeer is aangenaam dromerig en de beelden zijn werkelijk wonderschoon (Bianca Stigter schreef in NRC zelfs letterlijk: “Godverdomme. De eerste seconden van Elegia Dorogi zijn zo mooi dat alleen een vloek gepast is.”).

Jammer dat blijkbaar nog maar weinigen deze film hebben gezien. Ik was in ieder geval diep onder de indruk. Laat ik een poging wagen uit te leggen waarom.

Voor mij was L’Emploi Du Temps een ontroerend portret, vol compassie, van een man die zijn baan verliest en dat zozeer als gezichtsverlies beschouwt dat hij het niet durft te vertellen aan zijn omgeving. Heel ingetogen toont de film hoe je soms, ondanks een begripvolle en liefhebbende omgeving, onder een door jezelf (maar indirect door de maatschappij) opgelegde zachte, maar dwingende druk kunt lijden. Ik vond het (sociaal-)psychologisch interessant, maatschappelijk relevant en actueel, maar bovenal bloedmooi!

Mooie, indringende film weer van de Dardennes. Met drie ijzersterke drama's in dezelfde kenmerkende stijl (beweeglijke camera, de acteurs dicht op de huid zittend, de beelden tonen vooral de personages, veel minder wat ze zien) zullen ze vast blijvend een eigen plekje in de filmhistorie innemen.

Ze speelt maar een klein rolletje hoor. Veel kleiner dan de andere diva's Redgrave en Close en hoofdrolspeelster Danes. Vooral dat laatste vond ik wel aardig, want ik zal altijd een zwak voor haar houden sinds ze m'n hart stal als Angela Chase in My So-Called Life.

Er wordt prima geacteerd en er zitten best mooie scenes in, maar ik vond de film maar matig geslaagd. Het lijkt een literaire tranentrekker te moeten zijn, maar daarvoor moet een film dieper onder de huid kruipen.

Prima gedaan, maar mij doe je met zo'n film weinig plezier.

Hoewel het best uit te zitten was, overigens. Het geweld is (gelukkig) lang zo nadrukkelijk niet als ik had gevreesd op basis van de publiciteit vooraf en wordt op stripachtige wijze in beeld gebracht, waardoor het ook voor mij nog wel te verteren was. En om de bandnamen heb ik flink gelachen.

Moeilijk een sterretjesoordeel te geven, maar omdat het knap gedaan is toch maar 2,5*.