Opinions

Ik sluit me helemaal aan bij Gotti: een prachtige film, een debuut nota bene!

Maar ik wil nog één element toevoegen: niet alleen de filmposter, maar ook de beelden gedurende de film vond ik wonderschoon. Die maakten het op zich niet bijster originele verhaaltje voor mij tot een prachtige, poëtische film. Met het openingsshot als absoluut hoogtepunt.

En dat Ramsay geen eendagsvlieg is, bleek voor mij wel uit haar tweede film Morvern Callar.

Paar prachtige Fellini-esque groepsscenes, mooi camerawerk en inderdaad een sterke hoofdrol, maar uiteindelijk te lang en inhoudelijk een beetje mosterd-na-de-maaltijd en te leeg.

Toch de Grand Prix in Cannes. Van een jury met een Italiaanse voorzitter...

Teleurstellend, maar filmen kan Garrone zonder meer.

Ik ben ook aangenaam verrast door deze film. Hij deed ook mij denken aan L'Année Dernière à Marienbad en Mulholland Dr., maar wel in wat versimpelde versie.

Reconstruction ziet er ook vlekkeloos mooi uit. De acteurs en actrices, de locaties, de cameravoering en de belichting: allemaal mooi. De versnellingen en vertragingen, die Onderhond ook beschreef, zijn mooi en vaak effectief. En ook de muziek is mooi gekozen (hoewel de keuze voor Barbers Adagio For Strings wel een beetje obligaat is, werkt het prachtig).

Toch ben ik ook weer niet zo enthousiast als de meesten hierboven. Ik vond de film vooral gestileerd, net een beetje te 'clean' en te clichématig. Op sommige momenten wist de film me echt te raken, maar dat kwam dan vooral door het effect van beeld, tempo en muziek. De personages konden me net niet echt boeien. En puur als constructie of vormexperiment vond ik het ook net niet origineel genoeg.

Maar wel een mooie, opvallende debuutfilm. Boe toont dat hij technisch erg sterk is en behoorlijk in staat om een complex verhaal te vertellen: 3,5 *. Ik ben erg benieuwd naar zijn volgende film.

Ik meen dat het afkomstig is uit het eerste deel van zijn Drei Klavierstücke D 946.

Minimale low-budget film over de gevaarlijk zwaarlijvige René die verlaten wordt door zijn vriendin en besluit af te vallen. De film toont zijn worsteling om een gelukkiger en gezonder leven op te bouwen. Bij vlagen innemend, maar wel errug kaal.

Inderdaad. Klein en sober, maar heftig, indringend psychologisch drama. De film gaat nauwelijks over exorcisme, maar vooral over een psychotisch (?) meisje. Dat ernstig is en diep religieus. Ze is daardoor geneigd haar geestesstoornissen te koppelen aan religieuze symboliek, zeker als artsen haar in eerste instantie niet hebben kunnen helpen.

En de film gaat over het effect dat haar gevecht tegen de psychoses heeft op haar vrienden en familie.

Zoals ik bovenaan al schreef is de film gebaseerd op het waargebeurde verhaal van ene Anneliese Michel. Michel overleed uiteindelijk, na een lange periode van 'uitdrijvingen', aan uitputting in combinatie met een longontsteking. De priesters worden later veroordeeld wegens dood door schuld.

Een beschuldigende vinger steekt de film (gelukkig) niet uit. Alle personages zijn invoelbaar en vanuit hun perspectief begrijpelijk, net als in Schmids vorige film, het ook al zo indrukwekkende Lichter. Nog zo'n film en Schmid gaat tot mijn favoriete regisseurs behoren.

Hmm... ik vond het maar niks. Tamelijk drakerig zelfs. Een cliche-gegeven dat clichematig is uitgewerkt. Met over-the-top-maar-niet-genoeg climax.

Ik vermoed dat Herzog vooral qua sfeer iets bijzonders wilde maken (zoals bijvoorbeeld Apocalypse Now en The Thin Red Line), maar dat is mislukt, wat mij betreft. De beelden zijn aardig, maar roepen niet genoeg emotie op en de muziek is ronduit drakerig. Veel te dramatisch, al vanaf de eerste scene.

Mooi, sociaalrealistisch arbeidersdrama. Toch viel de film me wat tegen, maar dat komt allicht omdat de film die Laurent Cantet hierna maakte (l'Emploi du Temps) een van mijn favoriete films van de laatste jaren is.

Ressources Humaines is minder gestileerd en een stuk minder subtiel, maar evengoed een sterk geacteerd, sociaal bewogen drama. Een beetje in de stijl van Ken Loach.

Het eerste uur is me wat al te karikaturaal en te schematisch, maar het laatste deel van de film maakte toch wel indruk, vooral de scenes met de vader.

Maar die jongens gingen toch bewust een kijkje nemen in Afghanistan? Volgens de film naar aanleiding van een Pakistaanse priester die opriep de mensen in Afghanistan te helpen, als ik het goed begreep. Gecombineerd met nieuwsgierigheid en hang naar avontuur. Ben het wel met Raspoetin eens dat dat wat naief is.

Vond de film trouwens verrassend onderkoeld, wat de geloofwaardigheid ten goede komt. Ik geloof best dat het er in Guantanamo zo aantoe gaat. Belangrijk dat dit soort films gemaakt en getoond worden.

Maar als film toch ook weer niet zo indrukwekkend of aangrijpend als ik gehoopt had. Waarschijnlijk door het verweven van interviews en gedramatiseerde fragmenten, dat maakt het wat 'staccato'.

Heerlijke analyse van The Shining, met zin, maar vooral veel hilarische onzin.