Opinions

Een beetje vergelijkbaar met Juventude em Marcha is dit ook een ontroerende film over wachten en over hoop. Alleen bevat deze film haast alleen maar scenes uit de open lucht.

Sommige mensen om me heen vonden dit geen film, maar fotografie. En dat was niet als compliment bedoeld. Een beetje gelijk hebben ze wel, want de film bevat voor minstens eenderde van de film precies het shot van de poster, maar dan widescreen. De man en de vrouw hangen in de hangmat of wandelen wat rond. Ze mijmeren dat ze geen nieuws hebben over de oorlog ... dat ze willen dat hun zoon terugkeert van het front ... dat ze willen dat de hond stopt met blaffen ... dat ze willen dat het eindelijk eens gaat regenen ... dat ze zich zorgen maken als de hond is gestopt met blaffen ... De camera registreert op afstand.

Bizarre, radicale cinema. Ik vond het prachtig en ontroerend.

edit: en als ik nu terugdenk, besef ik pas hoeveel indruk de film eigenlijk heeft gemaakt: ik doe er een half sterretje bij.

Ik ben het eens met titan en Ghola. Hawaii, Oslo is een film die qua structuur doet denken aan films als Short Cuts en Magnolia en qua thematiek wel wat wegheeft van Tom Tykwer. Ik vond het alleen wel wat al te gladjes allemaal en wat te weinig origineel. Maar de manier waarop het scenario erg overzichtelijk bleef vond ik wel erg knap. Mede daarom één van de toegankelijkste films die ik dit iffr zag.

Het moge bekend zijn : heel veel film- (en boeken-)liefhebbers kunnen zich helemaal laten meeslepen in de fantasiewereld van The Lord Of The Rings. Maar mij lukt dat niet, daarvoor ontbreekt een bepaald soort herkenning of ontwikkeling of zo. (of een gebrek aan fantasie bij mij natuurlijk)

Deze Peter Jackson-film daarentegen wist bij mij wel echt iets los te maken. Over de alsmaar hechter wordende vriendschap tussen twee meisjes die zo in hun fantasiewereld opgaan dat zij steeds verder van de werkelijkheid vervreemden. En juist door hun verbeelding werd ik zo meegesleept. Echt prachtig.

Melige Bondparodie die mij wat al te vaak deed denken aan Bassie & Adriaan. En de baron. Mooi gedraaid, dat wel.

Ik ben echt een liefhebber van Kawase Naomi (of Naomi Kawase..). Zij weet altijd iets heel gevoeligs en persoonlijks over te brengen in haar films. Terwijl er zoveel gebeurt waar ik nauwelijks iets van snap. Volgens mij zit hem dat in de beeldtaal, maar benoemen kan ik het niet.

Ook Hotaru vond ik een bijzondere en ongetwijfeld zeer persoonlijke film. Een aantal scènes vond ik heel sterk, maar veel scènes duren wel erg lang, zodat de film mijn aandacht niet de volle 164 minuten wist vast te houden. Maar misschien komt dat ook omdat de film vol zit met symbolieken waar ik als pure Westerling moeilijk iets mee kan…

Ondanks al dat onbegrip heb ik een tijdlang genoten. Bijna ondoenlijk om dan een waardering in sterretjes te geven, maar omdat zij het toch niet leest: 3,5 *

'When the world closed its eyes, he opened his arms', vertelt de dvd-hoes. Toen ik dat las, vreesde ik het ergste, maar het sentimentele en boodschapperige viel mij erg mee. De omstandigheden dwingen Paul er in feite toe uit te groeien tot een held. En de wereld sloot daadwerkelijk zijn ogen...

Dit vond ik toch behoorlijk indrukwekkend. Met huiveringwekkende passages zelfs. Ik geloof de makers wel dat het zo ongeveer gegaan kan zijn. Belangrijk dat dit soort films gemaakt worden.

Het happy end was wel wat al te dik aangezet en graag was ik nog iets meer te weten gekomen over de motieven van de Hutu's. Maar dat is wellicht aan een andere film.

Ben ik trouwens de enige die het acteren van Nick Nolte hier niet zo kon waarderen?