Opinions

Inhoudelijk inderdaad vergelijkbaar met Vers le Sud, maar nog veel schrijnender en wat mij betreft ook veel sterker. En de hoofdrolspeelster is inderdaad steengoed.

Ik vond het toch best een mooie film. Het eerste deel is weliswaar wat erg zwak, maar de twee langere, volgende delen vond ik best mooie, kleine verhaaltjes die ontroerend zijn geacteerd en gefilmd.

Met wobro ben ik het wel eens dat de film 'urgentie' mist. De film liet mij met een iets te leeg, te blanco gevoel achter.

Maar goed, de kracht van de film zat hem voor mij in de beheerste, subtiele stijl. Fow Pyng Hu gaat vast nog eens een echt prachtige film maken.

Sterke film, tot aan het einde dat ik niet erg geloofwaardig vond.

Dat de film hier en daar het verwijt krijgt eenzijdig te zijn, vind ik niet terecht. De film belicht inderdaad niet de Israelische kant van het conflict in het Midden-Oosten, maar gaat volgens mij ook niet over dat conflict zelf, maar over dilemma's van een Palestijnse zelfmoordterrorist. Ik vond het juist sterk hoe de film totaal niet moraliserend is en die dilemma's neutraal behandelt.

Wel vond ik het verrassend dat religieuze motieven daarin alleen op de achtergrond een rol spelen. Het lijkt vooral om machtspolitiek te gaan.

En dat begrijp ik wel. Paul is een wat naieve, maar vertederende en romantische boer die nog werkt met de landbouwmachines van 50 jaar terug en ouder.

Wel wat jammer dat je er aan af kunt zien dat het voor tv gemaakt is, maar al met al een innemende en ook grappige docu.

Ja, hij draaide in Cannes. In de Quinzaine.

Ik vind 'm heel sterk. En bijzonder. Het is een minutieuze studie van sociale processen, groepsdruk en manipulatie. Over de grenzen tussen onschuldige plagerijen en georganiseerde misdaad, over sociale controle, over wanneer je als omstander wel of niet ingrijpt. Een film die je confronteert met je eigen normen, waarden en vooroordelen. En dan cinematografisch ook nog eens heel sterk.

Toen ik m wel erg lang, maar de film bleef doorspoken in mijn hoofd. En alsmaar sterker worden.

Ben het eens met SuperSideSwipe. Lekker vlot, origineel en onderhoudend filmpje, goed geacteerd en visueel mooi. Het laatste halfuur was helaas ronduit drakerig. Maar ik heb me over het algemeen goed vermaakt.

Vond het een uur lang erg goed. Indringend drama, sterk geacteerd door een topcast, de verschillende verhaallijnen worden door prima montage mooi bijeen gehouden. Helaas is de ontwikkeling soaperig. Dat simplisme doet de ernstige problematiek die de film aansnijdt geen recht. Twee dieptepunten: de rol van Maiwenn zelf (en in het bijzonder de scene waarin ze wordt aangemoedigd haar bril af te doen en haar haren los en de slotscene. Beide symptomatisch voor de simplistische benadering.

Ik ben het vooral eens met Dustyfan. Best een mooie film, maar wel erg volgestopt met thema's en verwikkelingen. Daardoor vond ik het - zeker in het begin - wel erg schematisch. Ik vond de film op z'n best als er af en toe wat meer tijd werd genomen. En Liv Stig vond ik bij vlagen erg goed, maar overtuigde mij niet altijd even zeer.

De voorstellingen in Cannes kenden veel weglopers en na afloop werd de film getrakteerd op een fors fluitconcert en boegeroep. Het is dan ook lang niet ieders' kopje thee. Een intuitieve, ongetwijfeld zeer persoonlijke film. Ik vond er veel heel mooi aan.

Reyagadas mikt zo hoog als De Spiegel en The Tree of Life, maar dat niveau haalt hij helaas niet. Toch een intrigerende, bijzondere film.

Dat vond de jury blijkbaar ook, want zij gaven Reygadas de prijs voor de beste regie.

El Premio werd in Berlijn door de internationale pers nogal lauwtjes ontvangen, maar dat vind ik niet terecht. De film is weliswaar zeker 20 minuten te lang, maar wel een prachtig gestileerde schets van het leven van de 7-jarige Cecilia, wiens moeder (met haar) op de vlucht is voor het militaire Argentijnse regime in de jaren '70 (hoewel dat in de film zelf niet wordt vermeld). Cecilia is ingeprent dat ze nooit mag vertellen wie ze is. De film schetst heel fraai hoe lastig dat voor de jonge, dromerige Cecilia is. Vol prachtige, vertederende scenes. Soms met teveel herhaling, dat wel.

Gelukkig bekroonde de jury de film wel: met de Zilveren Beer voor 'outstanding artistic achievement' gedeeld voor het camerawerk en het production design.

Markovitch is scenariste van de Fernando Eimbke-films Temporada de Patas en Lake Tahoe. El Premio is haar sterk autobiografische regiedebuut voor een lange speelfilm.

Ik vond dit een mooie film. Het scenario, dat hierboven al is beschreven, is een mooie metafoor dat het Midden-Oosten conflict terugbrengt tot één huis. De film is in Dogma-stijl: kaal, dicht op de huid van de acteurs, nauwelijks muziek en moet dus worden gedragen door het scenario en de acteurs. Ik vond de acteurs prima en het scenario, hoewel niet echt origineel of verrassend uitgewerkt, sterk genoeg.

Ik vond dit een heerlijke film! Russian Ark, maar totaal anders.

Twee, later drie mensen maken een wandeling door Sint-Petersburg. Met veel tempo lopen ze door het drukbevolkte hart van de stad. Zoals hierboven al is beschreven, voeren de drie een soort paringsdans uit. Ze spelen een spel waarbij ze om elkaar heen dartelen, zowel in woord als in daad. Maar wie speelt er eigenlijk een spel met wie?

Dat alles wordt door de cameraman briljant in beeld gebracht. Dankzij lange, snel gemonteerde takes dartel je als kijker om de acteurs heen. Daardoor krijgt de film enorm veel vaart. En omdat de film zich in 'real-time' (heet dat zo?) afspeelt wekt hij zelfs de indruk in één enkele take te zijn opgenomen.

Een heerlijke frisse film dus, die bewijst dat er in Rusland niet alleen maar zwaarmoedige films gemaakt worden.