Opinions

Ik sluit me aan bij de kritische meningen over deze film (o.m. starbright boy, Jordy). Het ziet er allemaal oogverblindend mooi uit, maar het mist een ziel.

Ik reken het qua vorm vergelijkbare In The Mood For Love tot de mooiste films die ik ooit gezien heb, maar dit liet me nagenoeg koud. Ik denk dat dat komt doordat In The Mood.. veel compacter is. Die film is volledig eenduidig in vormgeving en sfeer, vertelt niet zozer een verhaal, maar beeldt een emotie uit (verlangen). De aan perfectie grenzende visuele schoonheid en de repeterende romantische muziek houden je in diezelfde trance. Mijn verstand werd niet aangesproken, alles was gevoel.

2046 is veel langer, gecompliceerder en probeert wel een verhaal te vertellen. Hier zat ook meer afwisseling in de muziek, wat ook niet goed werkte voor mij. Bovendien vond ik de voice-over ook nog eens erg saai.

Voor mij was het mooifilmerij zonder ziel.

Denk dat ik dat de mooiste scene vind die ik dit iffr zag. Heerlijk, zo sensueel als Denis en Godard kunnen filmen.

Doel je op het deel in Duistland? Dat vond ik ook niet geslaagd. Zoals iemand na de film zei: daar kwam het Duitse coproductiegeld binnen.

Maar voor het overige een beeldschone film. Na Still Walking mijn favoriet van dit festival.

Vond ik ook, de barscene vond ik wat al te langdradig, maar naarmate de film vorderde en vooral om impressie ging draaien, vond ik de film alsmaar sterker worden. Vanaf die ellenlange (geweldige) wandeling eigenlijk.

En de allereerste seconden natuurlijk.

Ik vind de poster trouwens niet bijzonder mooi. Heb de indruk dat vooral hiervoor gekozen is om de aandacht te trekken, te benadrukken dat het een bizarre en ontrgelende film is. Wat ik wel een terechte en geslaagde keuze vind.

Aarde vond ik fantastisch, Water indrukwekkend, Vuur wat minder en Lucht niet uit de verf komen. Vooral dat laatste is jammer, want daardoor kwam de ambitieuze slotscene (uit Lucht) wat kitscherig op mij over en verliet ik met een onbevredigend gevoel de zaal. Terwijl er zoveel moois te zien was geweest.

Heeft niemand van de MM-ers het aangedurfd om dit te bekijken op het iffr? Ik was toch wel erg nieuwsgierig en ben gaan kijken. Ik had me op het ergste voorbereid, maar het viel me alleszins mee.

Weliswaar inderdaad vooral heel veel popmuziek en heel veel seks, maar behoorlijk sfeervol en warm gefilmd. De film schetst de relatie tussen twee begin 20-ers, die eigenlijk alleen gebaseerd is op liefde voor muziek en seks. Erg veel diepgang (haha..) kon ik niet in de film ontdekken en ik had veel liever meer van (de ontwikkeling in) hun dagelijks leven gezien, maar ik vond het toch een redelijk sfeervol portret.

Aangrijpend drama dat begrijpelijk maakt hoe een vrouw ten onder kan gaan aan de zachte dwang van een dominante man, die het beste met het gezin lijkt voor te hebben, maar zijn rol als weldoener uitbuit en loyaliteit claimt. Daarmee het gezin totaal afhankelijk van hem makend, en hen geen enkele ruimte latend zichzelf te ontwikkelen.

De scene waarin Murielle breekt en in de auto, luisterend naar Julien Clerc's Femmes Je Vous Aime, in huilen uitbarst is werkelijk hartverscheurend. En dat houdt de film tot het einde aan toe vast. Heb na de film minutenlang geen woord kunnen uitbrengen.

De eerdere films van Lafosse vind ik allemaal uit de bocht vliegen, maar dit is een voltreffer.

En wat fijn ook om 'Rosetta' (ze zat in de zaal; wat is ze mooi geworden) weer eens, zo goed, op het doek te zien. Ze kreeg er de prijs voor beste actrice in Un Certain Regard voor.

Tjonge, wat een vernietigende kritieken op deze film her en der hierboven. Ik vond het juist een komische en bij vlagen zelfs ontroerende film. Mooi geacteerd, vlot en humoristisch uitgewerkt met sprankelende dialogen. Ik heb genoten, vind het zelfs een van de betere "Tigers" die ik de afgelopen jaren in Rotterdam gezien heb.