Opinions

Nadat Sokurov in Moloch Hitler portretteerde is hier Lenin aan de beurt. In dezelfde mistige beelden worden de laatste dagen uit het leven van Lenin getoond – volgens Sokurov dan. Lenin is bijna seniel, en herkent bijvoorbeeld opvolger Stalin niet. Best grappig en ook wel mooi, maar mij toch iets teveel net als Moloch.

Fijn dat Trier weer terug is bij de tedere, uiterst fijngevoelige cinema. Lieve, aangenaam raadselachtige film. Beetje Oslo.. meets Let the Right One in.

Niet het absolute meesterwerk waar ik op hoopte, maar wel een bijzondere en sterke film. De film is groots, ambitieus en technisch perfect.

In alle rust en kalmte vertelt de film tamelijk rechtuit een episch verhaal over een zilverzoeker die een olieveld ontdekt en uitgroeit tot oliemagnaat. Het wordt een verhaal over hebzucht, religie en familie.

De film deed mij denken aan grootheden als Welles (Citizen Kane) en Kubrick. Grotendeels dankzij de allure en perfectie die ieder shot van de film uitstralen. Zowel wat er op het doek te zien als wat er te horen is. Want ook de geluidsband deed me denken aan Kubrick: het zonder schroom op nadrukkelijke wijze gebruik maken van bestaande, beroemde klassieke muziek, alsook de score van Radiohead's Johnny Greenwood. Zijn composities hebben veel gemeen met de klanken van Penderecki en Ligeti in The Shining en 2001.

Zoals alle PTA's is ook deze film weer ijzersterk geacteerd. Ik ben doorgaans geen liefhebber van Daniel Day Lewis, maar hier is hij fantastisch.

Ik vind het heerlijk hoe schaamteloos ambitieus Anderson ook met deze film weer is. Maar voor mij kwam het er ditmaal niet helemaal uit. Het eerste uur, anderhalf uur is fantastisch, maar gaandeweg wisten niet alle scenes de spanning vast te houden. Het feit dat de film afstandelijk is (m'n hart werd nergens aangeroerd ) en geen van de personages 'likable' is, maakt dat ook niet makkelijk. En soms werd er ook wel erg veel en uitgebreid gesproken.

Maar ik moet wel bekennen dat ik een vermoedelijk essentieel element van de film niet doorhad: Paul Dano speelt een dubbelrol. Eli en Paul Sunday vormen een tweeling. Het was mij niet opgevallen dat Dano twee namen had, noch dat het twee personages waren. Zijn rol vond ik al zo moeilijk te doorgronden, maar pas naderhand had ik door hoe dat kwam. Tijdens het kijken heb ik dus vast sommige scenes niet goed geinterpreteerd.

Een goede reden om de film nog een keer te bekijken dus. En alleen al vanwege de vele minutenlange scene waarin een oliebron vlam vat, Plainviews zoon doof wordt en Plainview uiteindelijk als een dirigent het moment aangeeft waarop een explosie de brand moet doven, vind ik dat verre van erg.

En ik kijk nu alweer uit naar PTA's volgende. Het zou mij niet verbazen als Anderson over een film of wat door velen in één adem met Kubrick genoemd wordt.

Tomboy is een prachtig gefilmd drama over het jongensachtige meisje Laure dat zich voordoet als een jongen. Vanaf het moment dat de waarheid aan het licht komt, vind ik het dramatisch niet zo sterk, het scenario had de dynamiek vanaf dat moment best wat meer mogen uitwerken. Maar het eerste uur, waarin de omgangsvormen tussen de 10-jarigen worden geschetst, is schitterend.

Sciamma maakte eerder het ook al mooie en kwetsbare Naissance des Pieuvres.

Ik wist helemaal niet dat Teresa Villaverde een regisseur was 'om in de gaten te houden'. Maar dit is een zeer bijzondere, visueel krachtige en eigenzinnige film. Het verhaal is donker en hard, maar verteld in strakke, sterk gecomponeerde beelden die flink indruk maken.

De enige referentie die mij te binnen schoot, was Claire Denis.

Ik vind 'sentimentele draak' wel een toepasselijke omschrijving voor deze film. Op de productie is niets aan te merken, het ziet er allemaal supergladjes uit, had zo uit Hollywood kunnen komen. Maar ik kon er zowel qua vorm als qua inhoud niets interessants in ontdekken.

Nou, of het goed ís moet ieder voor zich natuurlijk maar bepalen , maar ik vond het een imponerende film, ja. Ik heb hem volgens mij 'gewoon' in het filmhuis gezien. De film is in '99 of 2000 door Contact Film in Nederland uitgebracht als Killer.

Het is een harde misdaadfilm, maar vooral ook een sociaal bewogen schets van de Kazachstaanse samenleving. Omirbayev toont zijn (donkere) zienswijze op het kapitaliserende land.

Verder vond ik de film stilistisch ook erg sterk. Omirbayev is absoluut schatplichtig aan Robert Bresson: qua inhoud, maar zeker ook qua vorm. De filmstijl is heel direct, heel sober, bijna zakelijk en zuiver registrerend. Juist dat maakte de film voor mij ook erg indrukwekkend.

Voor wie van bijzondere films houdt, vind ik dit echt een aanrader.