Opinions

Mooie verfilming van Josephs Conrads roman The Return - die ik overigens niet gelezen heb. Het personage van Isabelle Huppert laat haar echtgenoot per brief weten dat ze zojuist vertrokken is en nooit meer bij hem terugkomt. Maar dezelfde dag keert ze weer terug (eigenlijk geen spoiler, want het gebeurt al erg vroeg in de film en is vooral deel van 'het gegeven', maar omdat de synopsis het niet vertelt, doe ik dat ook maar niet).

De film onderzoekt de motieven bij die fascinerende gebeurtenis en wordt zo een karakterstudie van een bijzonder onsympathieke man en zijn vrouw. Praktisch alleen maar door gesprekken tussen de twee. Hoewel in dat opzicht vrij toneelmatig en intellectueel van opzet, wist de film mijn interesse goed vast te houden. Bovendien zijn twee echte filmaspecten subliem uitgevoerd: de film ziet er oogstrelend uit en de score (van ene Fabio Vacchi) is schitterend.

Winnaar Grand Prix in Cannes. En dat vind ik alweer terecht.

De Dardennes zijn echt geweldig. Le Gamin au Velo is in geen enkel opzicht revolutionair, de broers Dardenne doen iedere film precies hetzelfde: ze vertellen met minimale middelen een klein, sociaal geengageerd verhaal. En dat doen ze zo ongelooflijk mooi en knap. Scenario, regie, camera en acteerwerk: alles is perfect tot in detail. Alles is sober, het drama blijft ingetogen, maar raakt diep. Elke film opnieuw.

Prachtfilm. Alweer.

Heerlijk, hartveroverend filmpje. Lekker lichtvoetig, grappig en soms zelfs vertederend.

Qua drama vond ik het niet zo sterk, het einde zelfs ongeloofwaardig (vooral dat hij het zomaar in zijn hoofd haalde om zonder haar te vertrekken) en het gegeven weinig origineel, maar de charme en tal van afzonderlijke scenes maken dat ruimschoots goed.

Dit is de eerste Buster Keaton film die ik zag en hij is me goed bevallen. Ik heb de indruk dat ik er blij om mag zijn dat ik 'm met de score van Joe Hisaishi zag en niet 'het pianogetingel', waar menigeen hier zich zo aan ergerde. In deze vorm vond ik het een heerlijke, vermakelijke film. Eentje voor de continue glimlach.

Gisteren zag ik City Lights, die vond ik wel nog iets mooier dan deze. Chaplin heeft vooral dat onweerstaanbare en vertederende voor op Keaton. Daardoor - en door de geweldige choreografie - kan ik bij Chaplin de flauwe slapstick beter waarderen. De "o jee, een dierenval om m'n enkel ... oeps nu zit-ie om m'n pols"-momenten in The General vond ik de minste.

Maar gelukkig heeft The General veel meer te bieden dan dat. Ik vond hem energieker en over het geheel meer vaart hebben. En de spectaculaire capriolen van Keaton waren ook geweldig.

Vond het een tijdlang erg mooi, maar uiteindelijk wat onbevredigend. Gezin van vader en twee dochters die het leven proberen op te pakken na overlijden van de moeder, wordt mooi neergezet, maar de manier waarop het verhaal zich uiteindelijk ontwikkelt, vond ik niet sterk.

Blijf wel erg van Winterbottoms taal houden: handheld camera, snel en ogenschijnlijk ruw gemonteerd, maar toch samen een mooi en vlot geheel. En zijn impressiescenes met de altijd weer iets te gemakkelijke, maar effectieve muziekkeuzes blijven me inpakken.

Ik vond dit een bijzondere en gedurfde film. Flower Island gaat over de helende werking van tijd, aandacht en geloof in verlichting. De film is traag, maar heeft een perfecte spanningsboog en zit vol wonderschone momenten vol tragiek. Wat ik vooral bewonder is het lef waarmee Song compromisloos gaat voor continue treurnis, zonder een enkel moment van relativering of ironie!

Niet ieders ‘cup of tea’, vermoed ik, maar als je je eraan wilt overgeven, kan het een prachtige ervaring zijn – nu ja, voor mij dan toch…

Plot is nogal gemakkelijk, maar vooral de dialogen zijn wel erg geestig geschreven. Vond dit als surprise film op het iffr een prettige keuze. Lekker om even zo'n overzichtelijke, puur grappige film zien. Heb veel gelachen.

Ik begrijp dat een regisseur / filmcriticus (?) beweert dat een komedie geslaagd is, als je minstens 6 maal hardop moet lachen. Bij deze film is me dat 3 keer overkomen en verder heb ik me helaas behoorlijk verveeld...

Het gebeurt me niet vaak, maar bij deze film heb ik mijn blik toch maar even afgewend om het geweld maar niet te hoeven zien. Dat had voor mij sowieso al niet gehoeven.

Verder vond ik elementen uit de film wel interessant, de cameravoering en de muziek inderdaad, maar echt overtuigend vond ik de film als geheel niet. En het scenario zit ook nog eens vol met cliches.

Met Ober in aantocht toch deze ook maar even bekeken. Had er niet veel van verwacht, maar toch viel het me tegen. Een paar sterke scenes hadden leuke sketches op tv opgeleverd, maar voor een film vond ik het veel te weinig.

De lokatiekeuzes vond ik trouwens wel 'ouderwets' goed.

Gummo sloeg bij mij in als een bom. Maar ik vond het zelf heel moeilijk te begrijpen waarom, want wat moet je nou met zoveel vrijwel losstaande scenes over lichamelijk of geestelijk afwijkende mensen? Gezamenlijk vormen zij een schrijnend portret van een klein plaatsje in Amerika, maar wat dan nog? De relevantie daarvan zie ik niet.

Na veel gepeins denk ik dat het hem vooral zit in de manier waarop die mensen worden geportretteerd. Vrijwel alle scenes hebben vooral een sterke visuele impact, zijn een soort kunstwerkje op zich. Voor mij is Gummo een op zichzelf staand filmisch kunstwerk: compromisloos, verontrustend, maar vooral aandoenlijk en ontroerend.

Dit vind ik echt superieur drama. Het verhaaltje, zoals hierboven beschreven, is klein en niet bijzonder origineel maar wordt o zo zuiver uitgewerkt. Daarbij vond ik de fotografie schitterend en het tempo (of misschien beter: cadans) heerlijk. Echt alles ‘klopte’ gewoon voor mij. Zo zonde dat je zo moeilijk nog aan deze film kunt komen.

Trouwens... ik vind het onvoorstelbaar dat deze film echt van dezelfde regisseur is als I Love You en Green Tea, laat je daar dus niet door weerhouden. East Palace, West Palace ligt wel meer in dezelfde lijn.