Opinions

Beetje in de stijl van de Beatles-Anthology: historische beelden worden toegelicht en becommentarieerd door recente interviews en ondersteund door muziek, veelal uit Lennons muzikale solo-hoogtepunten Plastic Ono Band en Imagine.

De docu pakt de draad op eind jaren '60 als Lennon maatschappelijk steeds betrokkener wordt, Yoko Ono ontmoet en nadrukkelijker politieke statements maakt. Omdat hij in staat blijkt mensenmassa's te mobiliseren en in contact komt met andere activisten, gaat de VS-regering hem blijkbaar als staatsgevaarlijk zien. Ze willen hem het land uit zetten. De film suggerereert zelfs dat Nixon zelf op de hoogte wilde blijven van de ontwikkelingen. Ik ben best een Beatles- en Lennon-liefhebber, maar dat wist ik nog niet.

Zoals uit de titel blijkt, behandelt de film nadrukkelijk die ontwikkelingen, die van de zanger van liefdesliedjes tot een maatschappelijk geengageerde en actieve artiest. En dus niet de persoonlijke ontwikkeling (zelfs crisis) die Lennon rond 1970 ook doormaakte. Misschien jammer, maar waarschijnlijk een goede keuze, want deze docu is onderhoudend, toegespitst en coherent.

Ik vond dit een prachtige film. De film portretteert de ooit vooraanstaande links-intellectuele schrijfster Hannah Flanders. De naam Hannah Flanders is fictief, maar haar personage is gebaseerd op de werkelijk bestaande Gisela Elsner, de moeder van regisseur Röhler.

En Röhler heeft het verhaal van zijn moeder naar mijn smaak fantastisch verfilmd. In schitterende zwart-wit beelden volgt de film de troosteloze gang van een gedesillusioneerde vrouw in een wereld waaraan zij zich maar niet kan aanpassen. Ik vond het een bitter, maar ontroerend portret.

Indrukwekkende film inderdaad. Een droge, beklemmende registratie van alledaagsheden in het begin, van de verbijstering die langzaamaan ontstaat zodra tot de verkeersleiding doordringt dat er vliegtuigen zijn gekaapt en van de paniek die uitbreekt in vlucht United93 als die zelf gekaapt wordt. Zonder aangedikt sentiment, geforceerd toegevoegd liefdesverhaaltje of opgelegde boodschapperigheid. Een zeer geloofwaardige versie van de werkelijkheid.

Terzijde: hoe haalt een bioscoop (Alhambra in Enschede) het toch in zijn hoofd om zo'n intens drama van 90 minuten, nagenoeg in real-time, te onderbreken door een pauze ?!! #%$@#!

De eerste pakweg 20 minuten vond ik nauwelijks te verteren, zo sentimenteel, maar gelukkig veranderde film daarna van karakter. Al met al een aardig, mooi geconstrueerd, laagdrempelig filmpje.

Sterke film, zeg. Afstandelijk en klinisch observerend en zonder een enkel woord in de camera of van een voice-over, toont de film hoe mechanisch de voedselproductie tegenwoordig is. De film spreekt er geen oordeel over uit, maar registreert alleen.

De cameraman verdient een groot compliment: de shots zijn zonder uitzondering statisch, strak en zeer krachtig. Door die statische beelden wordt de enige beweging in de film veroorzaakt door de processen van de vlees- en groenteverwerking. Dat accentueert nog eens het continue karakter van die handelingen. Dat al die processen dag-in-dag-uit, ook terwijl je de film kijkt, plaatsvinden.

Indrukwekkend inderdaad. Vooral als de kuikentjes als pingpongballetjes in de kratten worden gespuugd. Al is indrukwekkend niet het juiste woord, maar een beter woord weet ik niet te vinden. Doordat het shot zo klinisch is, zonder emotie, zonder moraal.

Ook bijzonder: de olijfboom die wordt leeggeschud en het varken dat maar blijft leegstromen. En nog heel veel meer.