Opinions

Ik heb een wrange smaak bij deze film. Hoewel ik behoorlijk onder de indruk was, heb ik er geen plezier aan beleefd. Het eerste halfuur vond ik weliswaar sterk: bondig verteld, mooi geschoten en de grove korrel zorgt voor de juiste rauwheid. Dat halfuur vond ik indringend, beangstigend en bij vlagen ook erg grappig.

Maar daarna vond ik het niet leuk meer. Het verhaal vond ik voorspelbaar: je weet alleen niet dat het broertje dood is, maar wel dat Richard de hele groep zal afmaken omdat het broertje is vernederd, dat afmaken gebeurt dan ook op brute wijze. Het laatste uur bestaat vrijwel alleen maar uit het stap voor stap afwerken van die handelingen. En dat deed mij niet anders dan afgrijzen. Verder wordt in de flash-backs meer duidelijk over welke vernederingen het broertje heeft moeten doorstaan, maar ook die scenes zijn vooral gruwelijk en intens gemeen. Misschien ben ik er te saai en te correct voor, maar ik beleef daar geen enkel plezier aan, kan dan niet anders dan met afgrijzen toekijken.

Ik hoop dat de film op een krantenbericht is gebaseerd of zo (daarmee zou het voor mij een relevante maatschappelijke context krijgen), want anders vind ik het een sterk gemaakte, maar afgrijselijke genrefilm. Dat de film mij heeft aangegrepen vind ik een compliment voor het vakmanschap van de makers, maar als de film volledig fictie is, had het voor mij niet gehoeven.

Het verhaaltje over een Afghaans jongetje dat naar Iran is gevucht is wat klein, maar de kracht van de film zit hem in de sterke (veelal illustratieve close-up-) beelden waarmee de dagelijkse bezigheden aldaar worden weergegeven.

Delta doet denken aan The Return. Net als die film vertelt Delta een uitgebeend, symbolisch verhaal over iemand die terugkeert naar zijn gemeenschap en op ondoorgrondelijke wijze zijn eigen, eigenzinnige, gang gaat. Voor de kijker blijft er veel open voor eigen interpretatie. Bovendien is het erg mooi in beeld gebracht.

Zo meesterlijk als The Return vind ik 'm overigens niet, die is eigenlijk in alle opzichten nog sterker. Maar ik vind Delta wel een bijzondere en bewonderenswaardige film.

Leuk en interessant om in de kleedkamer van het Duitse elftal te kunnen kijken. En vooral de speeches van 'Klinsi' mogen er wezen.

Aan de andere kant is het wel heel erg een low-budget en in-elkaar-geflanste docu. Voor goed camerawerk was duidelijk weinig tijd en geld. De film oogt soms zelfs alsof het verborgen camerawerk is. Misschien is het dat min of meer echt? Om de spelers er niet op te attenderen? En ook rondom het voetbal bevat de film minder diepgang dan ik hoopte.

Dan vind ik Niek Koppens Goud sterker. En wie echt een schitterend kijkje achter de schermen van een voetbalteam wil, zou de Hard Gras uitgave Het Mooiste Leven... van Kees 't Hart eens moeten lezen.

Prachtige, gevoelige film inderdaad.

De eerste scene (waarin je een meisje in close-up ziet kussen, het eerste moment weet je niet precies wie of wat ze kust, het blijkt haar eigen arm) vond ik al meteen prachtig. Direct is duidelijk dat de film gaat over onzekerheid wat betreft seksualiteit en liefde. En de hele film is daar continu op gefocust, wat ik een geslaagde keuze vind.

Heleen is in de omgeving van haar vrienden onzeker, maar onderzoekend. Tegenover haar familie is ze rechtdoorzee en vaak dwars. Een echt pubermeisje.

Erg mooi vond ik ook het camerawerk. De beelden zijn vaak licht bewegend, zoekend, dromerig. En vanuit subtiel merkwaardige perspectieven: zelden zie je de gebeurtenis, de persoon of het voorwerp centraal in beeld, vaak neemt een zijmuur, de straat of het gras een groot deel in beslag. Close-ups zijn zelden volledig.

De beelden lijken de wankelende twijfel en het persoonlijke in de perceptie van Heleen subtiel te benadrukken. Maar de sfeer is ook dromerig. Alsof het een onvolledige herinnering is. Het kan haast niet anders of dit is een zeer persoonlijke film

Ik heb ervan genoten. Praktisch als enige in de zaal, trouwens. Naast mij zat er liefst één iemand anders...

De film is buitengewoon trouw aan het boek. Zowel qua scenario als qua toon. En dat pakt ook nog eens erg goed uit. Coetzees aangrijpende en schrijnende verhaal wordt sober, maar treffend verteld. Bovendien blijft de complexiteit van de thematiek overeind en is de film even impliciet als de roman.

De scenes met Melanie vond ik nog niet erg overtuigend, maar vanaf het moment dat Lurie op school beschuldigd wordt had de film mij mee.

Geweldig idee, visueel prachtig uitgewerkt. Qua scenario helaas een stuk minder. Het begin is leuk en mooi, het hele eerste uur nog steeds oke, maar het laatste uur is zoetsappig, plat en bijna kinderlijk.

Toch 3,5* dankzij de vondst, de vormgeving en het eerste uur.