Opinions

Ik vond dit vooral een fascinerende film. Von Trier laat zijn voormalige filmdocent en documentairemaker Jorgen Leth diens film The Perfect Human uit 1967 (een prachtig en interessant filmpje over menselijk gedrag) vijfmaal opnieuw maken, maar dan telkens met andere handicaps (obstructions).

En zo gaat The Five Obstructions over artiestendom, over het overwinnen van obstakels en hoe juist dat creativiteit losmaakt. Maar Von Trier heeft meer ambities: hij wil het tot een therapeutisch proces maken voor Leth, von Trier wil hem zijn eigen zwakke plekken laten blootleggen en overwinnen.

Het levert al met al een aantal oogstrelend mooie beelden op (Leth blijkt een echte stylist), maar ik vond de afzonderlijke filmpjes niet allemaal even sterk. Het derde filmpje vond ik de beste, de vierde de mooiste, maar het origineel blijft toch mijn favoriet, hoewel dat dan weer alleen in losse fragmenten langskomt.

The Five Obstructions is wat mij betreft vooral een steekspel tussen twee eigenzinnige artiesten (getuige zeker het laatste filmpje), waarbij uiteindelijk de artiest het ieder filmpje weer wint van de opdrachtgever, zodat het door von Trier beoogde therapeutisch proces maar niet uit de verf komt. De film toont hooguit aan dat de creativiteit van Leth groot genoeg is om de opgeworpen obstakels te overwinnen en de opdracht toch naar zijn eigen hand te zetten.

Maar goed, ik heb best geboeid zitten kijken: 3,5 *

Eén van de mooiste films die ik dit festival zag, was deze, uit 1995. Hij draaide omdat Jacquot dit jaar "Filmmaker in Focus" was.

De eerste 70 a 80 minuten loop je in real-time mee met de jonge Valerie. Je komt er gaandeweg achter dat ze een maand zwanger is en net begint aan de eerste dag van een nieuw baantje. Je volgt iedere seconde waar ze gaat en staat, wat ze doet, wat ze zegt.

Een beetje vergelijkbaar dus met Rosetta kruip je in de huid van het meisje en is interpretatie aan de kijker. Net als Rosetta is Valerie uiterlijk heel kalm, maar als kijker kijk en leef je met haar mee, je gaat zoeken naar haar beweegredenen - waarschijnlijk net als zijzelf.

Ik vond La Fille Seule niet zo hartverscheurend als Rosetta, maar wel erg mooie en geslaagde karakterstudie.

Het einde vond ik ook te langdradig en zelfs een beetje vervelend, maar over het algemeen vond ik de film behoorlijk sterk. Over hoe een oorlog geen helden kent, idd. Maar vooral over propaganda en de kracht van het beeld.

Hierboven wordt enkele malen de kritiek geuit dat de film te warrig zou zijn, maar daar had ik geen last van. Inderdaad worden de oorlogsscenes telkens versneden met beelden van de 'vlagplaatsers' als zij worden gehuldigd (en gebruikt) als helden, waardoor liefhebbers van oorlogsfilms wellicht worden afgestoten. Maar de film vertelt vooral het verhaal van die 'helden'. En dan illustreren de flash-backs juist hoezeer de oorlog nog nadreunt voor hun. En ze zorgen dat er een tijdlang spanning blijft over de exacte toedracht van de foto.

Maar voor mensen die zich bezwaard voelen om die weg te bewandelen (zijn die er nog?): deze film is volgens mij ook aangekocht door een Nederlandse distributeur. A-Film, dacht ik. Maar geen idee wat hun bedoelingen ermee zijn.

Ik ben het overigens helemaal eens met je mening over de film, Kos. Al vond ik de animaties en geënsceneerde illustraties tussendoor een beetje teveel van het goede. Het gebruikte archiefmateriaal vond ik beter geslaagd. Maar de film wordt (gelukkig) echt gedragen door de ervaringen en verhalen van McNamara.

Kinderwens en ouderschap lijken enkel zorgen en ellende met zich te brengen, als je deze film bekijkt. De op zich mooie film lijdt dus een beetje onder hetzelfde syndroom als bijvoorbeeld Frozen Land, wat al te somber.

Maar wel een mooie, ingetogen film. Sterk geacteerd en prachtig gefotografeerd (alleen jammer van die te goedkope dv-camera). Vooral de regisseur en de cameraman lijken me veelbelovend.