Opinions

Derde deel (na Sel’kincek en Beshkempir) van Abdykalykovs trilogie over de opgroeiende jeugd in Kirgizië. Het derde deel heeft dezelfde hoofdrolspeler, nu bijgenaamd ‘de aap’. Hij is inmiddels een puber. Opnieuw een schets van de dagelijkse gebeurtenissen (veel verveling, drank en de eerste seksuele ervaringen). Niet alleen de personages, maar ook de film heeft een ontwikkeling doorgemaakt: er is veel industrialisering te zien en de (opnieuw mooi gefotografeerde) film is ditmaal volledig in kleur.

Mooie film, hoor.

Het eerste uur is werkelijk prachtig: mooi gegeven, en ronduit schitterend vormgegeven. Daarna vond ik het wat te schematisch. Ik ben het met MZA eens dat de rechtszaak wat geforceerd om de nationaliteiten gaat draaien. Dat komt vast en zeker door het verzoek 'iets te doen aan de problematische Brits-Amerikaanse relaties' dat Speedy al aanhaalt. Maar het is mij wat te recht-toe-recht-aan uiteenzetten van de betogen. Dat had toch mooier, indirecter verwerkt kunnen worden?

Maar de schoonheid van de film overheerst uiteindelijk

Vandaag herzien, om maar weer es tot de conclusie te komen dat ik echt fan ben van Leos Carax. Want wat kan die man onwaarschijnlijk mooi filmen!

Het verhaal van Mauvais Sang, dat vooral om ‘ware liefde’ draait, vind ik wel wat al te onevenwichtig: de diverse liefdesverhaaltjes binnen het verhaal vind ik best mooi (met een mooie, raadselachtige, haast onaantastbare Juliette Binoche), maar het sf-misdaad-verhaal dat de film stuwt, vond ik niet zo best, het laatste halfuur zelfs op het amateuristische af. Verder bleven de personages me ook iets te veel op een afstand.

Maar de visuele flair maakt deze film toch nog wonderschoon. Carax toont een schitterend gestileerde sf-wereld, niet al te ver voor ons uit: alles is zwart, wit, felrood of felblauw, heel af en toe komen ook felgeel en felgroen langs. En dan is er ook ook nog eens heel veel aandacht besteed aan de mise-en-scene. Het maakt ieder shot tot een lust voor het oog.

Op zijn allermooist vind ik Carax’ films als ze op zijn uitbundigst zijn (zoals Les Amants Du Pont-Neuf bijna continu is). Mijn hoogtepunt in deze film is zonder meer de lyrische scene op Modern Love van David Bowie (of "L’Amour Moderne par David Bowie", zoals de radio-dj het liedje aankondigt). Wat een vrijheid, energie en ontlading gaat er van die rennende en dansende Denis Lavant uit! (overigens net als in de geweldige slotscène van Claire Denis’ Beau Travail). En dan levert het hier dankzij het straatdecor en de belichting ook nog eens prachtige beelden op.

Van Carax heb ik alleen Boy Meets Girl nog niet gezien, maar die zal ik zeker proberen te bemachtigen.

Hier had ik nog niks bijgeschreven terwijl het toch een van de fijnste films is die ik dit jaar zag.

Speels, fris, hartveroverend en visueel inventief. Met een verhaaltje dat even tijdloos is als actueel en origineel - ja, dat kan echt.

Aan het einde van de zomer zal-ie op enkele NL festivals te zien zijn en vanaf eind oktober in de filmtheaters.

Aanrader!

Werd hier aangenaam door verrast. Het eerste deel van de film gaat vooral over de hulp die Irene biedt aan ongeneeslijke mensen die verlost willen worden uit hun ondraaglijke lijden. Op zich al best interessant. Gaandeweg ontwikkelt de film zich tot een subtiele karakterstudie van de gesloten, maar zoekende Irene.

Mee eens. Visueel en qua acteren verzorgd, maar het scenario is een rommeltje dat uiteindelijk nergens verdiept. Je wordt continu geconfronteerd met nieuwe gebeurtenissen (veelal cliches), maar maakt het nergens mee, je hobbelt er achteraan, zodat het ook al weinig drama meebrengt.

En waarom eigenlijk al die tijdsprongen?

Hoe bedoel je dat tegengewicht eigenlijk?

Ik vond vooral dat eenzijdig positieve tenenkrommend. Het maakt Temudgin / Genghis Khan tot een karikatuur.

Verder vond ik het scenario nogal hoekig. Alsof je in een boek een paar pagina's leest, dan een stel overslaat en weer wat leest. En zo voorts.

Wel mooi was het camerawerk inderdaad, mede dankzij het landschap.

Mooie film inderdaad, zeker voor een debuut. Gaat over een hechte vriendschap die leidt tot een tragische daad. Heel intens allemaal, voor een groot deel dankzij het camerawerk van Robby Müller (de Nederlandse cameraman die veel Lars von Triers film "geschoten" heeft). Hij zit de personages continu dicht op de huid. Voornaamste minpunt vond ik dat de film wat te weinig subtiel is.