Opinions

De film is inderdaad goed, maar 5 sterren vind ik veel te veel. Jagten maakt vooral indruk door de manier waarop het toont hoe een gemeenschap stukje bij beetje ontwricht raakt na 1 'domme' opmerking van een 4-jarig kind. En Mikkelsen acteert erg goed. Maar de film is ook wel een beetje gemakkelijk en rechtlijnig, hoor.

Batalla en el Cielo vond ik een verpletterende film. Zo'n impact had Japon niet op mij, maar het was wel weer een belevenis.

Ook uit deze film blijkt dat Reygadas een bijzonder eigenzinnige en compromisloze filmer is. Hij is niet iemand van antwoorden, maar iemand die door beeld en geluid vragen en emoties wil oproepen, in geheel eigen stijl. Je moet zijn films ondergaan en niet (direct) proberen te begrijpen. Maar waar ik bij Batalla... als vanzelf van de ene verwondering in de andere werd gegooid, moest ik hier meer moeite doen. Ik ervoer ook niet de opluchting of ontspanning die het hoofdpersonage toch gevoeld moet hebben.

Maar er waren genoeg bijzondere en indringende momenten om dit tot een interessante film te maken.

Heb me ook prima vermaakt. Zowel het gegeven dat Van Damme zichzelf speelt als uitgerangeerde actieheld als dat men hem, als toevallig aanwezige, aanziet voor de gijzelnemer vind ik prachtig. Het levert veel grappige momenten op en een mooie monoloog. Het middendeel is helaas veel te traag en ook visueel beviel het niet echt.

Ook erg geestig: het moment waarop van Damme en gijzelnemer de bank uitkomen. Goed voor luid applaus in de zaal.

Bekroond met de Gouden Beer (beste film) en Zilveren Beren voor beste acteurs (ensemble) en actrices (ensemble).

Het is een indrukwekkend drama vol morele vragen over eer, trots en opportunisme, over recht, eerlijkheid en verantwoordelijkheid. De film is wel erg praterig, maar heel erg goed geschreven en sterk geacteerd. Met veel vaart in scenario, montage en camerawerk.

Zeer persoonlijk zelfportret van regisseur Omirbaev. Qua idee dus à la Fellini’s 8½. De film is een road-movie door herinneringen, werkelijkheid en angstdromen, die door elkaar heen lopen. Fascinerend, soms overtuigend, maar lang niet alle scenes zijn even sterk.

Omirbaev maakte eerder trouwens het geweldige Killer dat hier veel te weinig aandacht krijgt .

Prachtige, sombere, poetische, claustrofobische film. Al is-ie wel te lang.

De plotbeschrijving hierboven zegt al heel veel. Dat saaie, monotone leven van wachten, hoop en machteloosheid is gevat in strak gekadreerde, stilstaande shots van ruimtes die altijd worden begrensd door muren. De film is traag en bevat heel veel herhaling, wat de saaiheid en eentonigheid van Ventura's leven benadrukt. Iets te veel, wat mij betreft. Volgens mij was met 100 minuten en iets minder herhaling hetzelfde effect wel bereikt. Maar evengoed vond ik het erg mooi.

In de film zit 1 camerabeweging, aan het einde, zowaar met beelden uit een park, die de film een klein beetje lucht verschaft.