Opinions

Ik was er al een beetje bang voor: dit is helemaal niets voor mij. Onvervalst mierzoet melodrama tjokvol cliché's en karikaturale personages.

Tjonge, wat een hoge waarderingen voor deze film. Ik vond het niet veel bijzonders. Een degelijke, maar weinig originele en vaak erg flauwe misdaadfilm. Ik vond hem het niveau van een gemiddelde tv-film niet ontstijgen.

Een film met ijzersterke eerste 20 minuten, maar als geheel niet geslaagd. Die eerste 20 minuten zijn wel heel bijzonder: je belandt middenin een shoot-out, waarbij je geen flauw idee hebt wie wie is. Maar je volgt vooral een man, die het overleeft, en daarna na een appartement gaat. Het is doodstil, je hoort zijn ademhaling. In het appartement blijkt een blinde vrouw te zijn. Wiens ademhaling je ook hoort. Tot dat moment is het geweldig, maar de film blijft maar in die vorm hangen, zonder de kijker veel te geven. Daardoor zakt het enorm in. Vooral interessant qua vorm, maar geen goede film.

Inderdaad niet een film die het moet hebben van de inhoud, maar ik vond hem wel erg mooi. Ik zag er een impressionistische sfeertekening in. En oogstrelend mooi gefotografeerd, de hele film door kan vrijwel ieder shot zo worden ingelijst. Ik heb ervan genoten.

Lieve, zachtmoedige, melancholieke en fantasierijke film. Schitterend, weelderig vormgegeven. Soort Amelie met een duister, wat afstandelijker en minder toegankelijk tintje. Heb er enorm van genoten.

Wat de vertoning waar ik was helemaal bijzonder maakte, was dat de film deels is opgenomen in dit theater. Zonder dat vantevoren te weten, was dat het theater waar ik de film zag In aanwezigheid van cast en crew, die vooraf niks over de locatie zeiden. Heel bijzonder om je tijdens het kijken ineens te realiseren: verrek, da's hier!

Ik ben het helemaal met de woorden van gondwana eens en vond het ook een prachtige film.

En, zoals ik ook al bij Hotaru schreef, weet Kawase Naomi opnieuw iets heel gevoeligs over te brengen, maar weet ik niet goed hoe dat komt. Ik denk, net als gondwana, dat 'm dat vooral in de cameravoering zit. Ik werd in ieder geval helemaal door de film meegevoerd.

Misschien kan ik mijn hoogtepunt uit de film dan nog toevoegen: de minutenlange dansscène, waar een groep straatdansers een repeterende, uitbundige dans opvoert. Dat zij in de hevige regen die volgt, onverstoorbaar vrolijk doordansen maakt de scène tot een louterende ervaring. Hoe goedkoop die symboliek misschien ook is; Shara komt ermee weg - en meer dan dat: wat mij betreft ****

Tja, critici blijven zijn films ophemelen, maar ik ben nog altijd geen fan van Jia Zhang-ke. Gelukkig beviel deze film mij wel beter dan zijn beide vorige films.

Het is in ieder geval Jia's vlotste film, met zelfs animatiescenes. Net als Unknown Pleasures gaat The World over de lege levens van de huidige Chinese jeugd. En dat levert een soaperig verhaaltje op. Maar echt boeien kon het me niet, het blijft allemaal afstandelijk, ik slaagde er niet in een band op te bouwen met de personages.

Erg geslaagd vind ik de locatiekeuze: het pretpark The World, een soort gigantisch Madurodam met enorme replica's (op schaal 1:3 ofzo) van beroemde gebouwen uit de hele wereld: de Eiffeltoren, Tower Bridge en zelfs de Twin Towers .

Viel mij tegen. De voor Svankmajer kenmerkende animatiescenes zijn aardig, maar lijken er nogal geforceerd bijgehaald.

De rest van de film vond ik in het begin nog wel interessant, maar het karikaturale aan de film vond ik gaandeweg ronduit vermoeiend. Svankmajer beweert zelf een filosofische horrorfilm te hebben gemaakt, maar horror heb ik niet ontdekt en inhoudelijk wist het mij ook nauwelijks te prikkelen.

Indrukwekkende film inderdaad. Sterk geacteerd ook. De bijpersonages waren wel wat al te karikaturaal en ik vond de slotscene (waarin een gevangenisbewaarder de directeur influistert dat hij die mooie jongen wel voor hem kan 'regelen') erg afbreuk doen aan de film.

Verder moest ik telkens weer wennen als de film me eraan herinnerde dat het allemaal Britten zijn, door al dat Italiaans.

‘The most precious things in life are lighter than air’ zegt een filmposter. En dat vind ik toepasselijk: Smoke is een onthaastende feelgoodfilm over menselijke relaties en de kleine details in het leven. Met name door de kleurrijke, prachtig uitgewerkte en sterk geacteerde personages straalt de warmte je tegemoet. 4,5 *

Ik wel in ieder geval. Heb veel (glim-)gelachen. Bij sowieso een prachtige film.

Het is het derde deel in Sokurovs trilogie over de 'psychologie van de macht'. Portretten van Hitler (Moloch) en Lenin (Taurus) gingen vooraf.

Stilistisch is The Sun de minst bijzondere, maar uiteindelijk is het wel de meest complete en wat mij betreft ook de mooiste van de drie. De andere twee zijn door hun mistige beelden dromerig, haast surrealistisch. The Sun is naar die maatstaven wat gewoner, maar nog altijd ook visueel een belevenis.

En waar Hitler tijdens een weekend-vrijaf wordt geportretteert en Lenin op zijn sterfbed, als hij al niet meer bij volle verstand is, is The Sun de enige die een historisch belangrijke gebeurtenis behandelt. En dat maakt de film wel zo interessant - al zou ik niet weten in hoeverre Sokurov's film aansluit bij de werkelijkheid van destijds.

Mooie, vakkundige, ijzersterk geacteerde film. Vooral de scenes tussen Sophie en rechercheur Mohr zijn indrukwekkend. Hoogtepunt vond ik een van hun laatste scenes waarin Mohr's sympathie voor Sophie zichtbaar wordt en hij probeert te achterhalen waarom dit meisje toch zo'n 'merkwaardig' wereldbeeld heeft. Mohrs eigen wereldbeeld lijkt hierin toch ook aan het wankelen te worden gebracht. Klinkt nu misschien wat te goedkoop, maar doordat het zo sterk geacteerd is, vond ik het erg mooi.

Maar als geheel wel iets te recht-toe-recht-aan en te weinig nieuwe inzichten verschaffend om een echte topper te zijn, voor mij.

Weer een prachtige, tedere Kore-eda, rondom een interessant gegeven. Tot driekwart is hij in topvorm, daarna in stijl nog steeds, maar in het laatste half uur wordt het scenario helaas net wat te simplistisch.

Film flopt helaas hopeloos. Zo zonde, want het is een interessante en indringende drama/thriller die genuanceerd de dilemma's van het Joegoslavie tribunaal belicht en impact daarvan op de getuigen / slachtoffers en hun omgeving.

NB: In Nederland te zien als The Tribunal.

Vond 'm juist sterker worden naarmate de film vorderde. Tot aan de vreselijke slotscene.

Sylvia Hoeks vond ik erg overtuigend, veel sterker dan in Duska.