Opinions

Sterke film. Vooral qua sfeer, beeld en acteerwerk.

Van het scenario ben ik niet zo weg. Het is mij te groots, Lammers is niet alleen spil van de film, maar ook spil in de hele taxi-oorlog. Ik had het denk ik beter gevonden als het verhaal zich meer in de kantlijn had afgespeeld.

Dat laatste is inderdaad een tamelijk essentieel verschil, maar Lammers was wel heel erg de sympathieke held die het in z'n uppie opneemt tegen de grote boze reuzen.

Lammers krijgt ook wel heel veel eigenschappen toebedeeld: hij is zowel het sullige broertje die op het laatste moment een vergunning koopt als degene die de verstandigste dingen zegt op de bestuursvergadering. Dat laatste had toch ook iemand anders kunnen zeggen? En dan is Lammers ook nog eens de held bij de eerste wraakactie van de Motax-chaufeurs én de enige die in opstand durft te komen tegen de Motax-top én de corrupte politie.

Jazeker.

Een film waar ik pas laat op stem, omdat mijn mening hierover nogal schommelde. Maar inmiddels kom ik tot de conclusie dat ik 'm heel mooi vind. Het is een radicale documentaire. In lang aangehouden, mooie zwart-wit-shots zie je Balibar musiceren, vaak repeteren, soms optreden. Maar nooit sprekend, dus zonder enige vorm van reflectie. En je ziet maar een heel beperkt deel van haar repertoire en dus met veel herhaling. Soms tot vervelens toe. De afgelopen dagen overheerste bij mij af en toe die herinnering, maar steeds meer wint de waardering.

De dag waarop ik de film zag, maakte de operarepetitie de meeste indruk. De pijnlijk eerlijke scene toont hoezeer zingen het uiterste van jezelf vragen is.

Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo'n interessante homevideo heb gezien

Het is allemaal uit de losse pols geschoten met een dv-camera, dus qua beeld is het niet bijzonder, bovendien is de film wat te lang, maar inhoudelijk vond ik de opzet en invalshoeken sterk.

Zoals hierboven al staat, heeft Mograbi beelden vastgelegd waarbij Israelische soldaten Palestijnse burgers treiteren door ze de doorgang bij een checkpoint te ontzeggen, zonder dat daar enige noodzaak voor lijkt te zijn. Sommige daarvan (met die ambulances bijvoorbeeld) halen het bloed onder je nagels vandaan.

Tussendoor vlecht hij twee andere verhalen, waarbij Israelische docenten de mythes van Massada en Samson met hun leerlingen bespreken, vaak zelfs als zijnde heldendaden. De Joodse inwoners van Massada hebben in 72 (?) na Christus collectief zelfmoord gepleegd, omdat zij belegerd werden door Romeinen. De Bijbelse Samson verwoestte een Filistijnse tempel en doodde daarmee vele Filistijnen. Als kijker wacht je op het moment dat de parallel met het huidige Palestijnse terrorisme wordt besproken, maar geen leraar rept erover. En geen leerling vraagt ernaar.

Ronduit verbijsterend vond ik het rockoptreden waar een Israelische band de titel van de film zingt: Samsons woorden "Laat mij wraak nemen voor slechts een van mijn beide ogen. Wraak! Wraak! Wraak!" Zij hebben het niet over de Filistijnen, maar expliciet over de Palestijnen. En de zaal schreeuwt mee... Ik wist best dat er mensen zijn die zoveel haat dragen, maar toen ik dit zag, liepen me de rillingen toch over het lijf.

Ik zie geen enkele parallel met die film.

Vind het een verrassend sterke film trouwens. Met veel fraaie, losse scenes. En hoewel ik veel kritiek lees dat het nergens meer wordt dan de som der delen, vind ik het toch erg aardig als geheel.

Melancholiek, romantisch en af en toe ook erg geestig.

Opmerkelijk dat nog niemand anders op deze film gestemd heeft. Ik vind dit in ieder geval, naast Vive l’Amour, Tsai Ming-liang’s mooiste.

Voor mij was het een melancholieke overpeinzing over eenzaamheid, heimwee, rouwverwerking en over de schoonheid en het belang van een klein gebaar van ‘aardigheid’. In de afzonderlijke scènes gebeurt weinig, maar de veelbetekenende gebeurtenissen worden in krachtige en prachtige beelden met veel gevoel voor detail weergegeven, wat de op zich kille film tegelijkertijd een enorme tederheid bezorgt. Ik vond de film helemaal in Tsai’s traditie passen, maar relatief toegankelijk. Bovendien verrijkt de film zijn oeuvre ook inhoudelijk: er wordt een parallel getrokken naar Parijs (met een eerbetoon aan Les 400 Coups), waardoor Tsai zijn thematiek (letterlijk) universeler maakt.

Dat laatste is zeker terecht. De film ziet er geweldig uit. Het verhaaltje is net als in eerdere Ghobadi-films weer erg laagdrempelig, zodat het voor een groot publiek toegankelijk is.

Zeer cru is dat Ghobadi tijdens het maken van de film al veel concessies had gedaan om de film maar te mogen vertonen in Iran, en ook nog eens meerdere minuten eruit heeft gesneden, maar toch geen toestemming kreeg van de Iraanse autoriteiten. Wat voor film had het opgeleverd als hij die concessies niet had gedaan, vraag je je dan af.

Lieve film waarin een 17-jarige jongen een nacht met een pornoactrice wint. Veel levenswijsheden op een luchtige en warme manier verpakt, maar weinig verheffends - zoals dat voor veel van de laatste films van Agresti geldt..

Beeldschone film. Bij vlagen zelfs weergaloos mooi.

De eerste 10,15 minuten hadden wel erg veel voice-over, maar gaandeweg raakte ik steeds meer geintrigeerd. Vooral door Barbara.

Blanchett is, als altijd, erg goed. Dench vond ik zelfs ge-wel-dig. Barbara is, mede daardoor, fascinerend en hartverscheurend. Ze is niet in staat relaties aan te gaan, maar wil dat zielsgraag. Om toch aan haar eigen verwachtingen te voldoen, manipuleert ze de wereld om haar heen zodanig dat ze er voor zichzelf een werkelijkheid uit kan creeren waar ze van kan genieten. Een werkelijkheid, die alleen zij zo ziet en die natuurlijk geen stand kan houden. En toch zal ze het altijd opnieuw proberen. Hoewel afstandelijk en gereserveerd, is ze een hartstochtelijke vrouw.

Jammer dan weer van de slotscene, die net te lang doorging. Had na 'I knew that woman.' (oid) meteen mogen ophouden.

Heb gemengde gevoelens. Ik was wel gecharmeerd van de toon en van de subtiliteit waarmee het drama gaande de film wordt uitgewerkt en het acteerwerk is ook sterk. Maar met de uitgangssituatie worden wel erg veel de extremen gezocht.

Ja, mee eens. Prachtfilm. Teder en kwetsbaar drama. Schitterend gemaakt, in alle opzichten.

Toen er, na het prachtige eerste halfuur, plotontwikkeling kwam, dacht ik: als ze dit niveau maar vast kunnen houden en de personages geloofwaardig kunnen laten blijven, maar dat lukte glansrijk. Alles is sterk: scenario, camera, regie en de geweldige Lotte Verbeek en Stephen Rea. Alleen de schietscene had voor mij niet gehoeven

De film deed me denken aan La Marea en Kan door Huid Heen, maar is nog mooier. Ik vind het zelfs de sterkste Nederlandse film sinds Guernsey en Diep en misschien nog wel mooier dan die twee. Opvallend: alledrie films uit VPRO's De Oversteek.

Grootse film, zoals iedereen ongeveer wel meldt. Het beeld van 50 jaar Italiaanse geschiedenis is interessant en bij vlagen adembenemend mooi. Toch heb ik ook wel de nodige kritiek. Zo vond ik de meeste personages te stereotiep, en eigenlijk het hele verhaal kiest teveel kant en strooit te weinig dilemma's uit, naar mijn smaak. Toppunt vond ik het Sutherland-personage, dat al vanaf het begin in- en inslecht is en continu over de top angstwekkend geacteerd. Dat had best wat subtieler gemogen.

Maar goed, ik heb ook veel genoten. Vooral tijdens het complexere eerste deel, dat wel wat weg heeft van een familiekroniek en meer scenes heeft die op zichzelf al indrukwekkend zijn. De minutieus gecomponeerde en gefotografeerde massascenes vond ik het mooist van alles. Boerenpummel noemt het hierboven al bij vlagen theatraal, daar had het inderdaad wel wat van weg, maar het beviel me uitstekend.

Nee, dit is een andere Nuit Noire. De huidige plotbeschrijving klopt ook niet, ik zal een correctie indienen. Deze film gaat over de nacht waarin de Franse politie een vreedzame protestmars van Algerijnen gewelddadig neersloeg. In werkelijkheid is er nog altijd weinig over bekend, deze film schetst hoe het gegaan kan zijn.

Ik vond het niet best, vooral veel te eenzijdig. Het kan best waar zijn dat de Franse politie Algerijnen systematisch heeft gediscrimineerd en zelfs vernederd, het kan ook best waar zijn dat de Franse politie al opgefokt en gefrustreerd was toen de protestmars begon, het kan zelfs best waar zijn dat de Algerijnen nauwelijks wapens bij zich droegen en dat de politie het vuur opende.

Maar deze film toont in de aanloop naar 17 oktober:

* slechts één moment waarin er agressie is vanuit Algerijnen en veel momenten waarin de Algerijnen onterecht worden geschoffeerd

* uit de autochtone Franse bevolking haast alleen maar mensen die neutraal zijn of die sympathiseren met de Algerijnen

* slechts één agent die zijn twijfels heeft bij de eigen handelswijze

* geen enkele Algerijnse provocatie tijdens de mars

* een scene waarin de duizenden opgepakte Algerijnen hun zakken moeten legen en zelfs hun horloges moeten inleveren en toont daarin geen enkel gevonden wapen

Dat gaat er bij mij niet in. Dan vertrouw ik de filmmakers niet meer.

En dan zijn de meeste personages ook nog eens clichematige karikaturen.

Nee, als ik deze film vergelijk met Bloody Sunday, dat ook het escaleren van een historische protestmars behandelt, dan is die laatste minstens drie klasses beter, in alle opzichten.