Opinions

Best een goede variant op het Alice in Wonderland-verhaal. Vooral vanwege de fraaie beelden is deze versie zeker het bekijken waard.

Als je zoekt is er vast wel wat op aan te merken (verhaal te doorsnee, te licht voor Tim Burton, te kinderachtig, te donker voor kinderen, enz.), maar het blijft een vermakelijke en onderhoudende film met een prachtig beeld en cgi, en prima acteerprestaties. Tikkeltje ondergewaardeerd volgens mij. 3,5*

Alien heb ik misschien wel in geen 30 jaar meer gezien, toch kon ik de film mij goed voor de geest halen. Vooral het begin, sommige delen waren inmiddels wel uit mijn geheugen gewist, zoals dat een van de crewleden een robot is, maar op hoofdlijnen stond de film me nog erg goed bij. Enerzijds is dat wel jammer voor de filmbeleving, want er gaat niets boven de eerste keer dat je zo'n film ziet. De special effects zijn werkelijk indrukwekkend, daar kan geen CGI tegenop, zo ook het design van het schip, en uiteraard ook het creature design van de alien, de engste die tot dat moment ooit was gemaakt denk ik. Het blijft een scifi-klassieker van formaat , wat mij betreft komt uit die periode alleen The Thing (1982) (4*) in de buurt, al maakte The Abyss (1989) (4*) ook veel indruk op mij. De 4,5* blijft staan.

Aardig tussendoortje. Alien Cargo is een film die scifi-liefhebbers wel zal weten te vermaken. Het biedt weinig nieuws maar doet ook weinig verkeerd. Ondanks dat het een low-budget TV-film is heeft het een verzorgde aankleding van de ruimteschepen. Een leuk tussendoortje dus, net als de Zwitserse film Cargo (2009), welke net iets beter is. 3*

Voor een vierde deel is dit me wel erg meegevallen. Vond het wel soms wat komisch hebben, deed me wat aan Guardians of the Galaxy denken. Een aangename meevaller als je zonder verwachtingen eraan begint. Het niveau van de eerste Alien hoef je uiteraard niet te verwachten. Vermakelijk, 3*.

Degelijke klassieker met behoorlijk wat kwaliteit, over een wannabe actrice die zich een weg probeert te banen in Hollywood. Het acteerwerk is wel erg theatraal en de regie heeft geen enkele haast, al lag bij mij het grootste minpunt in het feit dat het me niet lukte om me te verplaatsen in de niet echt aaibare hoofdperso(o)n(en), hun motivatie (roem) en hun wereldje (roem), ook al deelt de film ook de nodige kritiek uit op die wereld. Deed me in de verte wat denken aan Black Swan (2010) die mij wel wist te raken. Het einde was te verwachten.

Kleine 3*.

Kerstfamilie/jeugdfilm over twee kinderen die de kerstman vragen om hun gescheiden ouders weer bij elkaar te brengen. Heel zoetsapiig en precies volgens het boekje, clichés inbegrepen, maar verder is er weinig mis mee en kan het aardig mee met andere familiefilms. Het vermaakt en het geeft je een beetje dat kindse kerstgevoel, en dat is precies de bedoeling van de makers. Een ruime 2,5* voor deze kersttussendoortje.

Pretentieus filmpje waarin we 100 minuten lang Robert Redford knullig op zee zien ronddobberen. Wat hij allemaal doet is niet altijd even helder, ook niet waarom hij het doet. Dat is voor de regie kennelijk niet belangrijk. Dagenlang op zee, maar zijn houding en gedrag is elke minuut identiek, serieus kijken en een beetje nerveus rondstaren en geen 3 seconden stilzitten, knap om dat dagen op zee te kunnen volhouden zonder last van je nek en zenuwen te krijgen. Misschien is die overactiviteit van Redford bedoeld om het verder saaie en slome verloop te compenseren, maar het wist mij niet te overtuigen.

Er zit ook geen (emotionele) voortgang in, op één slappe "woedeuitbarsting" na waarin zijn acteerwerk niet verder komt dan met zijn handen in zijn haar grijpen. Wat een kinderachtige en flauwe manier om dat over te brengen, amateurtoneel. Geen zweetvlekken, geen baardgroei, elke dag schone kleren... wat een luxe om zo op zee verdwaald rond te mogen dobberen, hyperactief én met stalen zenuwen tegelijk... Urenlang niets doen op zee is kennelijk niet voor hem weggelegd.

Ook het gebruik van het apparaat om zijn positie te bepalen ziet er erg nep uit. Wat mij betreft is het acteerwerk van Robert Redford hier dus helemaal niet goed. 100 minuten in beeld, maar hij wist niet éénmaal radeloosheid over te brengen. De CGI is tijdens de storm ook niet best, als je oplet kun je duidelijk zien dat de achtergrond aan de film is toegevoegd.

Het einde is ook behoorlijk slecht, eindelijk is er zicht op redding dus geeft hij het precies op dat moment uiteraard op en zinkt hij maar in het water om even later in de gaten te krijgen dat er zicht op redding is en toch maar omhoog te zwemmen.

Bij de inleiding ging het al een beetje mis wat mij betreft, ingesproken door Redford als voice-over (en zowat het enige moment dat we iemand horen praten in de film). De manier van vertellen en de tekst kwam nogal geforceerd over.

Er is kennelijk een publiek voor dit soort films (ik denk dan aan films als Open Water (2003), maar daar val ik duidelijk niet onder. 1*

Qua actiescenes levert deze film nog voldoende vermaak op, maar qua dialogen laat het steken vallen, het stoeretaalgebruik is vreselijk cliché. Ook zitten in het verhaal veel déjà-vu momentjes in uit het vorige deel. Qua futuristische setting zijn ze verder nogal doorgeslagen waardoor al die verzonnen technische snufjes uit de toekomst niet bepaald overtuigen, helemaal niet omdat het zo onnatuurlijk uitziet waardoor je als kijker snel het blauwe scherm achter de personages gaat inbeelden, zoals wanneer Beatrice door de lucht vliegt met een lichaamshouding van "ik zit op een krukje". De makers hebben het zich nogal makkelijk vanaf gemaakt met dit derde deel. Afgeraffeld dus, maar zoals gezegd wel vermakelijk. 2,5*

Aardige film. Ik vond het begin wel even wennen, juist omdat het zich tijdens de tweede wereldoorlog afspeelt op een plaats waar je het niet zou verwachten en waar we relatief weinig van afweten: Marokko. Historisch klopt de setting wel, Marokko werd als Franse kolonie inderdaad via bezet Frankrijk ook soort van bezet door de Nazis, al kregen ze daar niet echt voet aan de grond omdat de sultan weigerde mee te werken. Wel wordt er in de film wat met de jaartallen gespeeld, zoals wat over Londen wordt getoond (de bombardementen), dat vond wel plaats maar dat was vóór 1942 en niet erna. Op kleine details na komt de achtergrond van de film dus weldegelijk met de realiteit van destijds overeen (en dan heb ik het uiteraard niet over het fictieve spionnenverhaal wat zich op de voorgrond afspeelt).

Aanvankelijk twijfelde ik ook over de ervaring van scriptschrijvers en regie, want het leek allemaal nogal op de automatische piloot te gaan, het was niet bepaald hoogstaand (acteerwerk en CGI inbegrepen) en kwam zelfs amateuristisch over. Gelukkig was dat alleen maar aan het begin (wat een verschrikkelijke Mission Impossible-look aangemeten krijgt) en werd de film daarna met de intrede van Marion Cotillard wel een stuk beter. Maar door die eerste mindere minuten kom ik niet verder dan 3*, terwijl de rest van de film wel een iets hogere rating verdient.

Het verhaal wat op dat mindere begin volgt doet snel denken aan een soort van serieuze variant op Mr. & Mrs. Smith (2005), misschien (terzijde) ook daarom de geruchten dat na 'Brangelina' het nu 'Brarion' was geworden? Wel gemakkelijk gezocht natuurlijk, maar van de roddelpers valt ook geen diepgaand onderzoeksjournalistiek te verwachten.

Het romantische spionnenverhaal, waar de film uiteindelijk om draait, weet wel te boeien en zit prima in elkaar. Marion Cotillard is absoluut een aanwinst voor de film, en Brad Pitt speelde als... Brad Pitt. Mede dankzij Marions optreden krijgt het alsnog een ruime 3* van mij. Het amateuristische begin is doodzonde.

Leuke tip van dualcia van een film waar ik anders niet snel op zou zijn uitgekomen. Het is een film met een fraaie seventies sfeer die fijn wegkijkt. Ik koos voor de director's cut van bijna drie uur en heb daar zeker geen spijt van, die versie zakte welgeteld één keer in maar dat heeft niet kunnen voorkomen dat ik het in een keer uitgekeken heb. De film heeft veel weg van The Perks of Being a Wallflower (2012) die ook over een muurbloempje gaat en een fijne nineties sfeer kent, al heeft die film niet de musikale insteek van deze. Een coming of age die zich midden in de rock scene afspeelt, met een brede en bekende cast die het uitstekend doet. Erg aangename wegkijker. 4*

Mijn eerste kennismaking met een Thaise film is best goed bevallen. Een fijne horrorthriller die niet onderdoet voor Amerikaanse soortgenoten. Het verhaal is veelbelovend, en ook over de opbouw valt er niets te klagen, ik zat steeds aan een 3,5* te denken, maar het liet me met een gevoel achter dat er meer uit dit verhaal had kunnen worden gehaald. Het blijft wel een hele vermakelijke en sfeervolle horrorthriller die bovendien ook erg fijn wegkijkt, een ruime 3*.

Een aardige meevaller die me geheel was ontgaan, misschien door de wat vreemde titel die wel achteraf te begrijpen is. Het verhaal lijkt vrij doorsnee, en de film zit vol clichés. Toch is het goed uitgewerkt en zijn ook de acteerprestaties goed te noemen, met uitzondering toch wel van de vrouwelijke partner van Freeman.

Het verhaal blijkt gaandeweg een stuk ingewikkelder in elkaar te zitten dan je aanvankelijk zou denken, dit draagt bij aan de spanning, al levert het wel in aan geloofwaardigheid (erg vergezocht dat de slechterikken zulke lange voorbereidingen hebben getroffen die toch volledig van toevalligheden afhankelijk zijn wil het goed uitpakken) zonder dat dit overigens echt stoort.

Al met al een spannende en onderhoudende thriller die het bekijken waard is.

Aardige film die wel heel veel Hollywood ademt, dat kunstmatige sepiatoontje om warmte te tonen in de beelden, die het met zowat alle Oscarfilms deelt, begint mij een beetje te vervelen. Een typisch Amerikaanse en weinig Spaanse film. Het verhaal is interessant (mits de geschiedenis en het thema je aanspreekt) en wordt op zich prima gebracht, al komt het een beetje droog/theatraal over. Ik was wel verrast door de actrice Golshifteh Farahani in deze film tegen te komen, bekend van het prachtige drama About Elly (2009).

Het is een rustig verlopend drama, geen hoogvlieger, maar ook niet vervelend en vooral dus interessant vanwege het (waargebeurde) verhaal. 3*

Een in Spanje bekende en (over)gewaardeerde Spaanse komedie uit de jaren '80. De vergelijking met Flodder lijkt me inderdaad wel van toepassing. Destijds vond ik Flodder wel leuk om een keer gezien te hebben, maar ik moet er niet aan denken om die film te gaan herzien nu. Misschien had ik deze film destijds ook leuk gevonden, maar nu vond ik het eerlijk gezegd weinig aan. Het is maar net of dit type humor wel of niet bij je werkt. Bij mij werkt het dus tegenwoordig wat minder. De film zit overladen met grappen die in hoog tempo voorbij komen, het ene grap is nog niet voorbij of de volgende is alweer aan de gang. Af en toe zitten er wel leuke scènes tussen, maar het meesterwerkstatus van deze film kon ik niet ontdekken. Het is een film die je volgens mij het beste kunt zien als je in een erg melige bui bent.

Een magere 2,5*

Fijne en bijzondere film van Vicente Aranda, het waargebeurde uitgangspunt vormt een verrijking voor het verhaal waardoor Aranda niet zoals zovaak blijft hangen in seks en bloot, voor een film van Aranda valt dat aspect zelfs mee hier. Het is een film over een crime passionel en amour fou. Daardoor mondt iets wat als romantisch drama begon uit in een bijzonder misdaaddrama. De film won een Goya en een Zilveren Beer en behoort tot de betere van deze regisseur. 3,5*

Half sterretje erbij in de herziening, 3,5* dus. Toen ik deze voor het eerst zag deed het me niet zoveel. Bij de tweede kijkbeurt is de bedoeling van Medem een stuk herkenbaarder. Het wijkt qua stijl wel aardig af van de films die hij hiervoor afgeleverd heeft, films die ik overigens beter vind omdat ze nog meer diepgang hebben dan deze. Volgens Medem probeert hij in deze film iets asymmetrisch als de liefde op een symmetrische manier (een cirkel) te tonen. De cirkel is ook in zijn film Vacas een beetje terug te vinden.

De film schijnt voor een deel autobiografisch te zijn. De jeugdliefde uit de film baseert Medem op een liefdeservaring die hij had toen hij dertien was. Het verhaal schijnt ook te gaan over de rol van liefde en toeval in Medem's leven. De film is opgedragen aan Medem's vader, een van oorsprong Duitse man. De personage van Otto is een verwijzing naar hem. Verder dragen de andere personages de namen van zijn familieleden, zus Ana is genoemd naar zijn zus Ana, en de voornamen van zijn broer Álvaro Otto Medem zijn de voornamen van de personages van Otto en van Álvaro. Zijn zoontje Peru speelt in de film ook de rol van het jongetje Otto als kind. Overigens is de naam Medem een palindroom.

Spoiler: Een beetje creepy is het wel, want het autobiografische en het toevalselement gaat véél verder dan Medem gewild zou hebben. Velen hadden hier liever een happy end gehad en ik ben ervan overtuigd dat dit ook voor Medem zelf geldt. In de film gaat zus Ana door een verkeersongeluk dood, iets wat jaren later in werkelijkheid is gebeurd. In de film Caótica Ana (2007), gemaakt ter nagedachtenis aan haar, laat hij haar vele malen en op diverse manieren doodgaan (en ook weer tot leven komen). Ik vraag me af of dit niet ermee te maken heeft dat hij haar in deze film één keer en op die manier dood liet gaan. Hoog tijd om die film ook een tweede kijkbeurt te gunnen. Medem schijnt toen al, vóór het ongeluk van zijn eigen zus, met de dood van de personage van Ana in deze film geworsteld te hebben, hij wou haar weer tot leven wekken en baseerde daarom de personage van Lucía - Lucía y el Sexo (2001) - op de personage van Ana uit deze film, zo gaf hij deze Ana een nieuw leven. Hoog tijd dus om ook die film weer opnieuw te bekijken... En net als talloze malen gebeurt in de film Caótica Ana gaf Medem in het echt Ana ook weer een nieuw leven door zijn dochtertje, die na haar dood geboren werd, naar haar te vernoemen.

Slappe humor, flauwe seks- en drugsgrapjes met homo's in de hoofdrol waarmee je wordt doodgegooid, en verder niks.

Zo leeg dat er niets over te zeggen valt. Almodóvar gaf in een interview aan dat deze film gebaseerd is op een schets die hij ooit maakte. Hij schijnt zo af en toe als tijdsverdrijf scènes te schetsen, en uit zo'n schets besloot hij om een hele film te maken. Met dit resultaat. Kennelijk was het ook niet voldoende om 90 minuten te vullen, want er wordt een minstens net zo flauwe subplotje aan toegevoegd over een psychisch gestoorde ex die zelfmoord wil plegen.

Dat krijg je als je zonder inspiratie toch een film probeert te maken en 90 minuten probeert te vullen. Antonio Banderas en Penélope Cruz worden gebruikt om de kijker te lokken en komen ongeveer 1 minuut in de film voor.

Erg slap, 1* Eerlijk gezegd niet kijkwaardig, tenzij je in een hele melige bui bent en van slechte en heel flauwe seksgrapjes houdt.

Politiek costuumdrama, over het afschaffen van de slavenhandel in Engeland, met soms behoorlijk theatrale acteerprestaties. Het is lastig om in het verhaal te komen, niet alleen omdat de dialogen vrijwel altijd in dezelfde toon zijn, maar ook omdat het nogal oppervlakkig is en blijft. Ook oogt deze film met al die costuums te gemaakt, soms passen ze voor mijn gevoel niet bij het verhaal of de situatie. Ik kreeg de indruk dat ik naar een theatervoorstelling zat te kijken.

Het draait allemaal rondom de politieke carriere van de hoofdpersonen en hun morele/religieuze keuzes om de slavenhandel uit te bannen, maar het overtuigde me niet, de worstelling van de hoofdpersoon tussen beide kwam ook niet goed over. Ook de radicale koerswijziging, zelfs tranen, van de politici na het 'ruiken' van een slavenschip vond ik niet geloofwaardig.

De film mist vaart en is zo rechtlijnig dat het voorspelbaar en langdradig aanvoelt. Twee sterretjes.

Spiderman boeide me als kind weinig, dan zag ik liever Superman (waar ik ook geen grote fan van was). Deze remake van een remake van een remake verandert daar niets aan. Het verhaal blijft kinderlijk eenvoudig, geheel voorspelbaar, en clichématig. Pas als de Lizzard zijn intrede doet komt daar eventjes verandering in, al valt dan meteen een matige CGI op.

Ik had liever gezien dat ze met nieuwe superhedenfilms kwamen i.p.v. de zoveelste remake, of met originele en frisse films zoals Kick-Ass (2010). Originaliteit is in deze film ver te zoeken, maar commercieel werkt het kennelijk prima, dus zal Hollywood hiermee blijven komen. Het laatste half uur redt voor mij de film en levert een half sterretje extra op.

Dit was toch een hele andere film dan ik had verwacht, op een of andere manier was ik in de war met 9½ Weeks. American Beauty kijkt heerlijk weg en bevat het type humor waar ik wel van hou, het deed me in de verte qua humor, maar ook qua stijl, denken aan Fargo (1996). Wat mij betreft zit de kracht van American Beauty in de onvolmaakte en soms stekelige personages waar je uiteindelijk wel van gaat houden. 4*

Destijds helemaal aan me voorbij laten gaan en nu op TV gezien. Qua vermaakwaarde is het best te doen, weinig mis met de spanning en de actie- en oorlogsscenes. Daarmee zou het puur als film bij mij nog een kleine 3,5* kunnen scoren. Jammer is dat het de geschiedenis probeert te herschrijven (ik doel met name op de redenen van de aanval op Irak) en men teveel hamert op het zogenaamd "waargebeurde", patriottische en "heldhaftige". Want wie gelooft nou de scene met het kind bijvoorbeeld, wanneer deze "held" in het echt de woorden "I hated the damn savages… I could give a flying f*** about the Iraqis" uit zijn mond kreeg? Zou zoiemand in zo'n situatie langer dan 0,2 seconden wachten met schieten?

Ook weinig heldhaftigs aan de reden waarom hij zich bij de landmacht aansloot, namelijk om terug te moorden nadat Amerikanen waren vermoord. Oog om oog, moorden uit naam van "God, country and family". Dat klinkt wel bekend in de oren want er lopen meer van dat soort figuren rond die moorden vanwege "God, country and family". Waarom de een held is en de ander terrorist ontgaat me dan een beetje. Hetzelfde geldt voor het verhaaltje over wolfen, schapen en herdershonden. Wie wat is hangt maar net af van het standpunt waaruit je het bekijkt. Iemand die een ander land invadeert en zegt "I hated the damn savages… I could give a flying f*** about the Iraqis" lijkt me meer een wolf dan een herdershond. De een strijdt tegen "barbaren", de ander tegen "ongelovigen", beiden dragen flinke oogkleppen en zijn nogal vooringenomen over hun "vijand". Hij is in de VS geboren dus een held, maar was hij in het midden-oosten geboren dan hadden we misschien wel te maken gehad met een jihadist.

Chriss Kyle lijkt me in het echt van het schietgrage type die zich altijd in de nesten weet te werken en die zich lekker tijdens de oorlog legaal kon uitleven. Ook na de oorlog ging het doden door, maar hij is een held natuurlijk en zijn verhaal is de enige waarheid, ook al zijn de camerabeelden die dat zouden bewijzen verdwenen... En de andere kant zullen we niet kennen want die kunnen het niet navertellen.

Om consequent te blijven geef ik deze film toch een 1*, zoals ik eerder heb gedaan met andere films die de geschiedenis proberen te herschrijven.

Amores Perros, letterljik vertaald Hondeliefdes, vertelt drie verhalen met een auto-ongeluk als het punt waar deze verhalen samenkomen. Dat, en de sfeer die het vooral aan het begin uitstraalt, deed me aanvankelijk denken aan Crash (2004).

Elk verhaal is een soort hoofdstuk. Het eerste verhaal biedt een uur lang actie en spanning, het tweede verhaal is meer een drama, en het derde verhaal bouwt min of meer voort op elementen uit de eerste twee verhalen. Ikzelf vond het eerste verhaal het sterkste van de drie (die vind ik op zich 4,5 ster waard), maar smaken verschillen naturlijk.

De film zit goed in elkaar en ook het acteerwerk is prima. Wat mij betreft alles bij elkaar 3,5 a 4 sterren waard.

Zware drama die je ongemerkt en beetje bij beetje slikt (en verstikt). Geen drama die de makkelijke traan opzoekt, en misschien juist daardoor een des te grotere indruk maakt en achteraf zo zwaar op de maag ligt. Het is een film waarbij je toeschouwer bent van het aftakelen van een van de hoofdpersonen, je kijkt toe, zonder overdreven emotioneel gedoe word je als kijker geconfronteerd met een levensecht verhaal waarbij huilen geen zin heeft.

Scenario en verfilming: uitmuntend. Realiteitsgehalte: voortreffelijk. Maar het beste is toch het acteerwerk: in één woord subliem. Vooral Emmanuelle Riva steekt met kop en schouders bovenuit met haar bovenmenselijke acteerprestatie.

Een film die volgens mij alleen volledig tot zijn recht komt in een bioscoopzaal. De film is een genot voor het oog, en een voorbeeld voor elke acteur of regisseur.

Maar... hoe beoordeel je een film die je het gevoel geeft dat je naar een begrafenis bent geweest?

Deze film betreft de inzending uit Jemen voor de Foreign Language-oscar. Het geeft een realistisch en schrijnend ogend beeld over de uithuwelijking van meisjes in dit soort landen, ik meen dat in de film werd verteld dat het op waargebeurde feiten was gebasseerd. De film gaat over een arme man die uit geldnood, maar ook om toekomstige verkrachting en daarmee een schande voor de familie te voorkomen, genoodzaakt wordt om zijn 8-jarige dochter aan een veel oudere familielid uit te huwelijken die in haar naast een 'vrouw' ook een hulpje voor zijn bejaarde moeder ziet. Met kinderlijke onschuld raakt het meisje nieuwsgierig naar haar aanstaande huwelijk, maar de werkelijkheid is minder rooskleurig dan zij dacht. Dochterlief is achteraf niet zo blij met het huwelijk (zacht uitgedrukt) en stapt naar de rechter om een scheiding aan te vragen. Een rechter die naar het recht en het gebruik zal moeten kijken om een oordeel te kunnen vellen. Realistisch en surrealistisch tegelijk. Ruim 3,5*, verdient meer stemmen.

Vijfde en voorlopig laatste Tarkovsky voor mij, omdat de bibliotheek alleen vijf heeft. Ik was gewend geraakt aan de verhalen van de regisseur, die op atypische wijze worden gebracht. Dit verhaal, met een begin en een eind, die aansluit bij wat men kan verwachten, en met een (chrono)logisch verloop, is voor een Tarkovsky onverwacht standaard. Ik lees hier en daar dat men het verhaal niet kon volgen, daar verbaas ik me over. Misschien ben ik wel te veel aan Tarkovsky gewend geraakt. Een biografie ingedeeld in hoofdstukken, voor mij zijn dat juist hapklare brokken, in tegenstelling tot Stalker of The Mirror.

In deze film slaagt Tarkovski er in om meteen de kijker in de Russische middeleeuwen te laten belanden, alle details zijn uitzonderlijk verzorgd, en de muziek sluit naadloos aan. Het wist me desondanks minder te boeien, minder te prikkelen, dan zijn andere films. Wellicht omdat het een biografie is van een religieuze kunstenaar, waardoor het al wat lastiger wordt om in te leven. Het is meer een historische documentaire. Ook qua hoofdpersoon, excentrieke kunstenaar, brengt het weinig originaliteit met zich mee (er zijn wel meer grote en "excentrieke" kunstenaars geweest waarvan ik de verhalen al kende, denk aan Dalí of Van Gogh).

Zelfs qua beelden miste ik iets waardoor deze film niet t.o.v. de anderen uitsprong, wellicht dat een biografie zijn creativiteit toch wat begrenste.

Al met al vind ik Solyaris het fijnste van wat ik van hem gezien heb, omdat SF, het misterieuze van de film, en de filosofische laag mij aansprak. Gevolgd door Ivanovo Detstvo, met een imposante boodschap en prachtige beelden. Daarna komen The Mirror, die goed in elkaar steekt, en Stalker, de filosofische lading van die film en het tempo waarmee het over de kijker wordt gestort waren voor mij een maatje te groot, en tot slot deze film die wat mij betreft ongebruikelijk traditioneel is voor deze regisseur. Het blijven wel stuk voor stuk goede en bijzondere films.

Een tegenvaller deze scifiklassieker, en dat komt met name door de keuzes die gemaakt worden. De film focust vooral op het wetenschappelijk onderzoek naar de mysterieuze bacterieën die ze aantreffen. Daarmee wordt het wat mij betreft wel saai, want we krijgen minutenlang in detail te zien hoe de onderzoekers door allerlei ontsmettingsprocessen gaan om vervolgens minutieus het (niet bepaald diervriendelijke) onderzoeksproces te doorlopen. Daarnaast blijft dit 100% fictie (behalve de stervende dieren vrees ik), de minutieuze aandacht voor het wetenschappelijke is ook daarom nogal overdreven, en overbodig. Voor mij haalde het de spanning en het tempo volledig uit de film, waardoor het een lange zit werd. Niet echt heel vermakelijk dus, en ik kan ook niet zeggen dat de opgedane kennis over de 10 (?) stappen van een fictieve ontsmettingsproces van een fictieve onderzoeker waarbij gebruik wordt gemaakt van fictieve gadgets erg zinvol is of mij aan het denken heeft gezet. Een matige scifi-klassieker, 2,0*.

Wie in een film de ene na de andere gewelddadige scene zoekt zonder de afleiding die een script, logica of zinnige dialogen kunnen veroorzaken zit hier wel goed. Het 'script' is heel eenvoudig: een moordenaar gaat achter jonge vrouwen aan en gaat vervolgens tekeer, en een politieagent slaat er op los zodra ie een verdachte tegenkomt. En als ie de dader weet te vinden dan dan laat ie hem gaan zodat de film nog bijna twee uur lang met die onzin door kan gaan. De hoge score, de poster op MM en het feit dat het om een Zuid-Koreaanse film ging gaf de doorslag om deze te bekijken, maar dit heeft niets te maken met de kwaliteit die ik uit dit land gewend ben. Dit is een simpele wraakfilm die alleen veel geweld te bieden heeft, verder niets. Wie iets anders zoekt moet hier zijn tijd niet aan verspillen. 1*

Aardige Franse komedie. Het begint sterk met een frisse stijl maar gaandeweg verliest het wat aan kracht. Het mist wat meer inhoud en diepgang, ook een minder voorspelbaar einde was welkom geweest, het script heeft net te weinig om het lijf om van deze film een topper te maken. 3*

Begint goed, met een aardige combinatie van humor, drama, en af en toe actie en spanning, maar zoekt helaas halverwege alweer de makkelijke weg op. Het realisme dat het aanvankelijk weet over te brengen is tegen het einde van de film compleet zoek. Ik had de indruk in het laatste stuk dat ik naar een andere film zat te kijken, simpel en met gaten in het script.

Ook vond ik dat er te weinig is gedaan met hun tocht door de Schotse Hooglanden, erg afgeraffeld, daar had meer avontuur en humor ingezeten.

Sterk begin, maar weet dat op den duur niet vast te houden. Zonde.

Goede (psychologische) thriller/suspense, over een onderzoeker die in staat is om via een soort mindmelt de herinneringen van zijn klanten te bekijken. Hij wordt ingehuurd door een welvarende familie met een probleemdochter, met het doel om bij haar trauma's op te sporen die vervolgens door een psycholoog behandeld kunnen worden.

De film verspilt geen minuut, je valt meteen in het verhaal. Het slaagt erin om de spanning vrij constant vast te houden. Acteerwerk is correct en ook het beeld is heel aardig. De muziek wordt ietwat te veel ingezet t.b.v. de spanning.

De film strooit wellicht iets teveel met de weinig subtiele hints, ondanks dat blijft het nog steeds gissen, maar het laat wel een indruk van voorspelbaarheid achter.

De film kent een Spaanse regisseur (die met deze film debuteert), Spaanse producers en productiemaatschappijen, Spaanse financiering, en draait op het moment alleen in Spaanse bioscopen. Om mij onbekende redenen toont echter geen enkele website Spanje als co-producerend land bij deze film.

In de film heb ik wel een foutje kunnen ontdekken, maar dat is pas op het eind en nauwelijks relevant.

Onderhoudende film.