Opinions

Leuk. Stond al een tijdje op mijn kijklijst en dit is toch wel een fijne film. Lekker luchtig, grappig en met leuke liedjes. Toch wel fijn en origineel zo'n combinatie tussen horror, schoolmusical en komedie. Het stelt eigenlijk nergens teleur, de humor is niet echt flauw en de film neemt zichzelf niet te serieus, de horror is wel fijn met échte zombies i.p.v. wedstrijdrenners, en ook de liedjes zijn best fijn. Af en toe ook lekker fout op een leuke manier (zoals die gebreide kersttrui van een van de personages). En het is geen doorsnee slasher waarvan je al mijlenver ziet aankomen wie het overleeft en wie niet. Halve ster extra voor de originele draai aan het genre. 4*

Inspiratieloos 13 in een dozijn horrorfilmpje met nauwelijks schrikmomenten. Wel goed gemaakt, en acceptabel acteerwerk en sfeer, maar al zo vaak gezien dat het nergens weet te verrassen of de kijker mee weet te slepen. Meer van hetzelfde in de categorie doorsnee horrorfilms. Een ruime 2* of hele magere 2,5*

Als precuel op Annabelle (2014) is het knap bedacht. De film vertelt het verhaal van de poppenmaker die Annabelle heeft gemaakt, diens gezin en het weeshuis die ze oprichtten, hun tragisch verhaal en hoe dit leidde tot het ontstaan van Annabelle. Geen meesterwerk, wel vermakelijk en beter dan die film. 3*

Toch maar even een mening schrijven over deze film. Het dagboek moest ik, ik neem aan zoals velen, zowat verplicht op school lezen. Enkele jaren later las ik het weer, maar dan uit persoonlijke interesse. Ook heb ik enkele jaren geleden het Anne Frankhuis bezocht, iets wat ik iedereen kan aanraden.

Het verhaal dat de film vertelt blijft trouw aan het dagboek, al is volgens mij het verhaal rondom die wat duistere werknemer wel gedramatiseerd zodat het wat spanning in de film brengt. En het blijft speculeren over wie hen verraden heeft, en over de manier waarop, al wijst deze film wel een schuldige aan.

De film is me voorbijgevlogen, ondanks de 3 uur dat het duurt. Dat de film in Praag is opgenomen, en ergens een spelfoutje heeft, stoort me niet. Dat kan ik een film die zo'n verhaal vertelt wel vergeven. Het had wel wat toegevoegde waarde gehad als de Duitse of Nederlandse teksten op briefjes ook ik die taal werden getoond, i.p.v. in het Engels, maar ook dat vergeef ik deze film wel.

De film is duidelijk 'low budget', het geld is opgegaan aan het uitstekend casten van de spelers, aan de kleding, en aan de interieurs. Aan de buitenbeelden is minder aandacht besteed, maar ik kan dat nogmaals deze film niet aanrekenen.

Ik denk dat iedereen het verhaal wel kent, maar ik ga zekerheidshalve maar verder als 'spoiler': Van sommige scenes gaan je haren echt overeind staan, zoals het moment dat ze zich moeten registreren als jood, of wanneer je ziet dat er in die joodse schoolklas na een tijdje minder kinderen zijn. Ook dat de film doorgaat waar het dagboek eindigt maakt indruk.

De laatste scenes zijn uitstekend gekozen, niet alleen wat wordt getoond, maar ook wat de film weglaat. Zo vond ik het heel geslaagd en respectvol om de dood van Anne niet op film te zetten. En ook de scene, waarin Otto aanbelt bij het huis van de kennis van Anne die informatie over zijn kinderen heeft maakte indruk. Je loopt als het ware met Otto mee, hij gaat naar binnen, maar het meisje doet de deur voor de neus van de camera dicht: wij mogen niet meekijken hoe zij Otto vertelt dat zijn dochters dood zijn.

Er zijn genoeg details die de film goed verzorgd heeft, de relatie tussen Anna en haar moeder, het geluid van de kerkklokken, de boom waarop ze uit het raam kijkt (we zien die boom niet precies, maar het wordt wel genoemd), haar wens om een Nederlandse te zijn, en ook de prenten die ze aan de muur van haar kamer hangt. Enkele ervan hangen nog aan die muur op haar kamer in het Achterhuis (Anne Frank Museum), veilig achter een glasplaat alsof het om kostbare schilderijen gaat.

De film lijkt me verplichte kost voor wie geinteresseerd is in het verhaal van Anne Frank. Aanrader.

En nog even enkele filmtips voor liefhebbers van deze film, andere indrukwekkende films:

Elle S'appelait Sarah (2010), over de waargebeurde grootschalig aangepakte jodendeportatie uit Parijs. Als je in Parijs rondloopt moet je bij een school even opletten, bijna overal hangt een bord ter nagedachtenis aan de kinderen die uit die school zijn meegenomen en niet zijn teruggekomen.

Die Weiße Rose (1982) Over het indrukwekkend waargebeurd verzet van een groepje Duitse studenten tegen Hitler. Niet iedereen in Duitsland riep "ich habe es nicht gewusst". Ook de film Sophie Scholl - Die Letzten Tage (2005) gaat daarover.

The Great Dictator (1940) De eerste keer dat Charlie Chaplin spreekt. Hou je niet van slapstick of oude films, ga dan naar het einde, daar tref je zijn eerste gesproken woorden aan in de vorm van een indrukwekkende speech over wat er in Duitsland gebeurde, opgenomen in 1940, vóór de oorlog. Ook een must see.

Gedramatiseerde en ietsjes vereenvoudigde verfilming van Het Dagboek van Anne Frank. Deze Japanse animatie is denk ik vooral als introductie bedoeld voor wie er met het verhaal nog niet bekend was, de regie neemt hier en daar enkele vrijheden om bepaalde zaken te verduidelijken of te dramatiseren, echter wel zonder het echte verhaal te vertekenen. De eerste animatiebeelden van de Amsterdamse straten leken wel foto's, het overgrote deel van de film haalt dat detailniveau niet, maar het verhaal van Anne Frank weet dat wel te compenseren. Het doet je wel afvragen hoe het uit zou hebben gezien als een studio als Ghibli dit zou hebben verfilmd. Uitstekend als introductie aan kinderen van het verhaal van Anne. 3,5*

Leuke herkijk. Het acteerwerk van de volwassenen kon wel wat beter en is af en toe wel behoorlijk kinderlijk, de kinderen doen het stukken beter. Het is geen volmaakte film, hier en daar had men de scenes wel over mogen schieten om tot een beter resultaat te komen, maar niettemin mag het resultaat als feelgood familiefilm er wel wezen. Er zitten ook indrukwekkende scenes in die je binnen dit genre niet zou verwachten, zoals de afsluiter op de hefbrug, en ook de vele liedjes zijn behoorlijk geslaagd. 3,5*.

Kwalitatief staat deze zondermeer lager dan het origineel, bij mij scheelt dat een volle ster. In vergelijking met Annie (1982) is deze vooral op kinderen gericht, is het vooral aan het begin veel te kinderlijk en kunnen de liedjes zich absoluut niet meten aan die film. Het voorspelbaar en zoetsappig einde maakt op zich nog wel wat goed, het niveau van de film stijgt wel wat na het belabberde begin, waardoor ik nog nipt op de 2,5* uitkom.

Aardig, maar niet zo goed als ik gehoopt had. Het abrupt einde smaakt naar meer en daar was volgens mij ook wel de ruimte voor, mits dat meer natuurlijk wel boeiend gebracht zou worden, als de inspiratie op was dan is het maar goed dat het slechts 90 minuten duurt. De film is vrijwel uitsluitend drama, met alleen scifi als achtergrondverhaal, en het dramaverhaal met spijt als rode draad is zeker niet uniek. Ook niet echt geloofwaardig trouwens dat ze een relatie krijgen terwijl ze zwijgt over wat zij gedaan heeft, dan spoor je toch niet, daardoor ging deze film bij mij er ook niet zo makkelijk in.

Het idee met zo'n 'tweede aarde' is natuurlijk sterk en erg interessant, en met de combinatie drama en (milde) scifi is ook niets mis. Van mij had het alleen wel wat meer inhoud/diepgang mogen hebben. Wellicht dat de film inderdaad wisselt tussen de twee aardes zoals ik hier en daar lees, dat is me dan ontgaan.

De combinatie scifi/drama/romantiek deed me erg denken aan Never Let Me Go (2010) die zich in dezelfde stijl als deze film (en wederom met nauwelijks scifi) zich in een soort van 'andere aarde' afspeelt. Die film vond ik trouwens beter.

Eerste indruk: 2,5* voor deze film die zich wel voor een tweede kijkbeurt leent. Het was me trouwens niet duidelijk bij welk huis ze aan het einde van de film stonden, was dat bij zijn huis of bij haar huis?

Een film dat redelijk fris begint maar uiteindelijk toch de zoveelste typische superheldenfilm wordt. Het vlotte begin en het leuke einde (met het speelgoedtreintje) vond ik wel het beste van de film. Bij het subatomic deel kreeg ik toch wel een soort van deja-vu met de boekenkastscène uit Interstellar, beetje van hetzelfde niveau). Het middendeel is een doorsnee superheldenverhaal met de voor Marvel cliché bad guy. Had m leuker verwacht, kan wat mij betreft bij lange na niet tippen aan Guardians of the Galaxy. 2.5*

Redelijke verstand-op-nul-popcornvermaak. Het eerste deel had enkele leuke momenten maar was niet super. Dit deel is iets beter, al overheersen vooral de flauwe zogenaamd grappige dialogen die vooral bij een jong publiek zullen werken. Het is ook geen echt tweede deel omdat het in feite inhaakt op Captain America: Civil War en dat is best storend wanneer je, zoals ik, die film niets aan vond en het uit je geheugen hebt gewist. Zonder de flauwe humor en zonder de vele verwijzingen naar Civil War was dit beter geweest. Buiten dat weet de kern van de film wel te vermaken, al stelt het niet heel veel voor. Wat mij betreft is het geen succes dat Marvel tegenwoordig alle films op een hoop gooit. 2,5*

Als je deze film wilt zien is het verstandig om je eerst behoorlijk in te verdiepen. Ik kan me voorstellen dat bepaalde mensen het interessant vinden, maar het is zeker niet voor het grote bioscooppubliek weggelegd.

Ik verdiepte me van tevoren niet in de film. Het draaide in een gewone bioscoop, de poster zag er aardig uit, en ik hou wel van de genre "horror", en van ene Lars von Trier had ik nooit gehoord. Dus hup, kaartje gekocht, en lekker genieten van een avondje bioscoop.

Niet dus. Amper een half uurtje later was ik bij de kassa mijn geld terug aan het eisen (iets wat ik nooit had gedaan en ook nooit verwacht weer te moeten doen). Ik voelde me zo gepakt.

De film kwam ontzettend traag op gang, maar na enkele twijfelachtige scenes, en zo'n 20 minuten na het begin van de film, overtuigde de scene van de close-up van 30 seconden van het mannelijke geslachtdeel op het grote scherm mij ervan dat dit toch niet datgene was waar ik voor naar de bioscoop was gegaan. Toen ben ik maar de zaal uitgelopen. Ik ga naar de bioscoop voor mijn plezier, en van deze film kan ik echt niet genieten.

Zoals ik al aan het begin schreef, ik geloof best dat er mensen zijn die het uit een ander oogpunt een interessante film vinden, maar ik val daar gewoon niet onder. Net als op een pakje sigaretten, zou ook op deze film wat mij betreft een waarschuwingssticker geplakt mogen worden. De genre "drama / horror" geeft een verkeerd beeld. Meer van toepassing lijkt me "psychologische horror / gore / porno".

Hoewel dit officieel een horror is deed het me meer denken aan een bovennatuurlijke drama met horrortrekjes. Het verhaal waarop het voortbouwt gaat over de verdwijningen tijdens het dictatoriale regime van de Argentijnse militaire junta. Broer en zus komen een (dag)boek tegen waardoor ze de verschrikkingen uit het verleden middels verschijningen in het heden herbeleven.

Door dit vrij apart verhaal kostte het me wat moeite om in te komen, van special effects wordt nauwelijks gebruik gemaakt waardoor de verschijningen te echt lijken en juist daardoor vreemd overkomen. Aardig om te zien hoe de film de 'gaten' die de junta heeft veroorzaakt toont door de verdwenen personen in het heden te laten verschijnen.

Aparte en interessante film die helaas qua uitwerking niet helemaal is geslaagd. Een ruime 2,5* voor deze Spaans/Argentijnse productie (geen idee waarom Zweden hier als eerste productieland moet staan).

Zo. Mijn portie verstand op nul filmminuten met geweld, rollende koppen, bloedvergieten en met slaan op alles wat beweegt heb ik voor dit jaar alweer binnen.

Aan het begin zat ik nog aan 3* te denken, vanwege de fraaie beelden en ondanks het verder matige verhaal, maar door de overvloed aan geweld waar deze film het vrijwel uitsluitend van moet hebben ging er al snel een halve ster af. Voeg daaraan toe dat de film naar het einde toe alleen maar ongeloofwaardiger wordt en dan kan er weer een halve ster af. En ook de talloze onsmakelijke beelden kosten het een halve ster. Gore kan ook mooi zijn, maar hier is het gewoon smerig.

Kom ik op 1,5* voor deze film voor zwaar bloeddorstige kijkers. En dan het einde... de beschaafde kolonisten komen even moord en verderf zaaien onder deze barbaren waardoor alles weer beschaafd is. Waarschijnlijk is dit voor Gibson een happy end... Niet mijn type film.

Soort van found footage scifihorror. Niet heel bijzonder allemaal maar in de categorie scifihorror kan het heel aardig mee. Alleen het found footage gedoe wordt nogal dik aangezet met het continu bewegen van de camera, het overbelichten van het beeld, en het steeds uitleggen van waarom ze het allemaal filmen. Ook wordt het zwaartekrachteffect regelmatig vergeten. Op zich nog niet eens zo heel storend allemaal ware het niet dat het effect van "oude filmband" wat ze beogen vreselijk nep uitziet. Ook het "waargebeurde" wordt nogal dik aangezet, en dat in het donker geen zaklamp wordt gebruikt maar dat ze in plaats daarvan zo af en toe flitsen komt ook vreselijk nep over. Zonder al die onzin had het beter gesmaakt. Half puntje aftrek daarvoor en dan kom ik uit op 2*.

Ik vraag ik me alleen af of ze ooit de opnames van de geheime Apollo 19-vlucht zullen vinden...

Op momenten was de spanning erg goed voelbaar, maar heel vaak was het ook allemaal te gewoon voor een film. Qua acteerwerk heb ik weinig aan te merken op de hoofdrolspeler(s), maar de acteerprestaties van de professor en (vooral) de dokter waren wel èrg slecht, ze kwamen heel karikaturaal en onnatuurlijk over. Dat kost het een halve ster, waarmee ik op 1,5* a 2* uitkom.

Aardig debuut, al blijft het eerlijk gezegd steken op een gemiddeld niveau. De film is lang niet vlekkeloos. Het begint behoorlijk sterk en intrigerend maar al snel volgt een wisselvallig en stuurloze eerste uur waar er geen vloeiend verloop ontstaat. De opbouw richting het thrillermoment gaat niet geleidelijk. Er is geen balans tussen de aanvankelijk rustige stijl (en ook daarbinnen is er geen balans) van de gebroeders Dardenne (is de film stiekem naar hen vernoemd?) en de gewelddadige thrillerstijl op het eind (vergezocht einde inbegrepen), ik mis een geleidelijke en vloeiende overgang, en de puntjes op de i op het script. 3*

Aparte film. Het begint heel sterk, als spannende en boeiende mysterieuze film, bijna thriller-achtig, maar gaat op den duur (gelukkig pas tegen het einde) over in een meer surrealistische / psychologische film. Die overgang, met name de veelbesproken scene met de schaar, moet ik nog even verteren. Voor mijn smaak slaat de film vanaf dat punt een beetje door. Bij deze film had ik graag een alternatief einde gezien. Het is trouwens wel een tijdloze film, 20 jaar oud alweer, en dat valt totaal niet op.

Gedurfd, origineel en apart. 3*

Het gadget uit deze Black Mirror is op zich wel aardig, ook al had ik een soort van deja vu-gevoel binnen de reeks, maar het verloop is weinig opzienbarend, waarbij je steeds aanvoelt wat er gaat volgen en hoe het gaat aflopen. Het kijkt redelijk goed weg, maar het is wel een van de mindere van het seizoen uit 2016. 2,5*

Apocalyptische actieblockbuster. Veel actie, weinig SF en vrij mager van inhoud. Al meerdere keren deze film ontweken, meestal op aanraden van anderen, en recent bij toeval op TV voorbij zien komen. Als puur popcornvermaak waarbij je niet hoeft na te denken en geen zin hebt om een dvd erin te gooien is deze te wel doen. 2,5*

Prima wegkijker tenzij je een actiefilm verwacht, want het is een behoorlijk rustige film. Het is niet zo sterk als dat de verwachtingen hoog waren, maar best wel degelijk. Het verhaal was best interessant en het heeft een soort van onderlaag die nieuwsgierig maakt, maar die werd helaas voor een behoorlijk deel platgewalsd door de militaire onzin waar Hollywood ons uit het niets op trakteert. Wanneer het die kant opgaat levert dat een volstrekt misplaatste deel van de film op die alle hoop op een meesterwerkje in een keer wegvaagde. De film bevat ook een van de meest onzinnige explosiescenes die ik ooit gezien heb. Die militaristische explosiedrang van Hollywood is werkelijk doodzonde. De clue van de film was best interessant, al kreeg ik de indruk dat men daar wat meer mee had kunnen doen. De reden waarom de aliens komen is aan de zwakke kant. Verder een vermakelijke scifi, 3,5*.

De film Arrugas (rimpels) is een mooie en trouwe verfilming van een comic over een bejaardentehuis, met naast ouder worden en ouderdomsziekten zoals alzheimer ook onderliggende thema's zoals vriendschap en eenzaamheid. Zowel de comic als de film ontvingen diverse prijzen, waaronder elk 1 Goya. De tekenaar van de comic deed vooraf o.a. 6 maanden onderzoek door het bezoeken van diverse bejaardentehuizen, de personages zijn gebaseerd op echte mensen en situaties die hij tegen kwam. Dit levert een realistische film op, wat het ook soms behoorlijk hard en zwaar maakt. De film bevat ook enkele komische noten en kleurrijke flashbacks die het wat verlichten.

De bejaarden proberen elk op hun eigen manier invulling te geven aan hun bestaan in een bejaardentehuis, zoekende naar manieren om het draaglijk te maken en om zich nuttig te voelen.

De film zet aan tot nadenken over hoe de maatschappij met bejaarden omgaat. Hard, aandoenlijk, realistisch, en mooi.

Mooie poster ook, met een bejaarde die herinneringen verliest.

De film kwam een beetje traag op gang, even viel ik bijna in slaap. Ik ben bang dat op TV mensen na een kwartiertje weg gaan zappen, en dat is jammer want met name de tweede helft was erg sterk.

Het is knap hoe het vrijwel zonder dialogen het verhaal maar vooral de emoties goed weet over te brengen. Helemaal bijzonder omdat het verhaal op zich (over een acteur die acteert in stomme films) helemaal niet zo bijzonder of spannend is. Er gebeurt in de film relatief weinig, waardoor de acteerprestaties extra belangrijk zijn. Ook de soundtrack is sterk, met name het moment dat gezongen wordt wierp me zo 80 jaar terug in de tijd.

De film is niet voor iedereen weggelegd, maar deze kans om van een film te genieten zoals 80 jaar geleden moet je eigenlijk niet voorbij laten gaan. Ik zag deze film in een moderne filmzaal en dat is eigenlijk wel jammer, in een bioscoop zoals de Tuschinski komt deze denk ik veel meer tot zijn recht.

Oef. Verschrikkelijk, ik ergerde me constant aan het slechte acteerwerk, het slechte camerawerk, de slechte beeldkwaliteit, de simpele dialogen en het simpele script. Al binnen een minuut of vijf weet je van welke kwaliteit deze film is, ik schaar het in de categorie B-films. En dat terwijl ik had gehoopt op een lugubere horror in de echte setting dat de catacombes van Parijs zijn. Met zo'n 'decor' valt véél meer uit te halen, doodzonde. Laat bijvoorbeeld wat toeristen daar verdwalen of zo, maar geen onzinnige zoektocht naar een steen der wijzen. Een beetje geloofwaardigheid had bijgedragen aan het werkelijk eng maken van de film, maar daar is geen aandacht aan besteed. De schrikeffecten die zich mede baseren op het verhogen van het volume haalden me alleen maar uit de slaap waarin deze film mij sukkelde. De bordkartonnen personages waren ook totaal niet uitgediept laat staan interessant. De makers laten zien dat ze weinig (zeg maar gerust geen) creativiteit hebben. Erg infantiel. 1* Wie van claustrofobische horrors houdt en van film type The Descent (2005) (1,5*) zal het wellicht beter bevallen, maar van deze kwaliteit is het niks voor mij.

Asier en Ik is een vlot vertelde documentaire over de lange vriendschap tussen twee Basken, Asier en Aitor. Aitor (still) is acteur en regisseert tevens deze film over hun vriendschap en over de ETA. Aitor vertelt op een vlotte manier over zijn langdurige vriendschap maar ook over zijn verschil van mening met Asier ten aanzien van terrorisme. Het toont de mens Asier zonder zijn ETA-verleden te bagatelliseren, het toont ook de verschillende opvattingen over het Baskenland die er bestaan in het Baskenland zelf en in de rest van Spanje, in dit geval Madrid. Richting 4*

Eindelijk gezien, en best een fraaie western, ware het niet dat het onnodig uitgerekt wordt waardoor het halverwege behoorlijk inzakt. Drie kwartier minder had best gekund, en had ook een betere film opgeleverd, op den duur leek het alsof er geen eind aan kwam. Maar de insteek mag er wezen, de voice-over klinkt voor de verandering behoorlijk fris en voegt ook daadwerkelijk iets toe. Het verhaal wordt boeiend gebracht, verloopt traag zoals zovaak bij westerns, maar verveelt niet, met uitzondering van het middenstuk en het lange einde. 3*, een goed geknipte versie had bij mij hoger gescoord.

Als scifi-liefhebber vond ik deze wel gaan, ook al zit er weinig scifi in. Het is meer een mysteryfilm met een psychologisch randje. In feite kun je het omschrijven als een psychologische bovennatuurlijke mystery-dramathriller, en binnen die categorie vond ik het zeker niet slecht. Onderhoudend dus voor de liefhebbers, maar we hebben hier dus niet te maken met een spannende scifi actiethriller o.i.d. 2,5*

Zelden een film gezien met scenes waar je zo duidelijk kunt zien dat ze met een speelgoedtrein zijn opgenomen.

Mooie film, die langzaam op gang komt, en op het hoogtepunt een abrupte wending maakt die de film helaas niet ten goede komt. Die oorlogscene op het strand vond ik veel te langdradig en overdone. Werkelijk van alles gebeurt er op het strand op het moment dat ze langslopen, die sensatiezucht is een domper op de stijl van de film tot dat moment.

De film besteedt veel tijd aan de oorlog terwijl de bijdrage ervan voor het verhaal maar beperkt is. Vanaf de scene in het ziekenhuis pakt de film de draad weer op, al wordt het voor mijn gevoel overgedramatiseerd.

Een prachtig geschoten film, met mooie costuums en uitstekend acteerwerk, maar met een middenstuk die de score onderuit haalt. Hoe dan ook wel het kijken waard.

Een goede film die inzoomt op de impact die de Franse jodenvervolgingen hebben gehad op een internaat. Het leven op het internaat tijdens de oorlogsjaren komt overtuigend naar voren.

Hoewel er ontzettend veel WO2-films bestaan heeft ook deze haar bestaansrecht, omdat het (een beetje) laat zien hoe het in Frankrijk aan toe ging, en omdat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. De kleinschalige focus op het internaat is de kracht, maar ook een zwakte van de film, aangezien de schrikbarende omvang van de Franse jodenvervolgingen niet uit op te maken valt.

Dit komt wel naar voren in de film Elle s'appelait Sarah (2010), dat een stukje huiveringwekkende geschiedenis van Parijs toont, waar het sportstadium "Vélodrome d'hiver" gevuld werd met joden, veelal kinderen, om op transport te zetten. Een aanrader, en de beste film over jodenvervolgingen in Frankrijk die ik gezien heb.

Au Revoir les Enfants had niet zoveel impact op mij, dat is deels persoonlijk. Ik kende het verhaal al van Elle s'appelait Sarah. Ook heb ik in Parijs gewoond, waar op veel scholen bij de poort een bord hangt ter nagedachtenis aan de xx kinderen die uit die school werden meegenomen, en bijna elke wijk een gedenksteen o.i.d. heeft aan die roetzwarte pagina. Als je zo'n bord leest terwijl kinderen daar vrolijk rondlopen maakt dat meer indruk dan welke film dan ook. Wat de film zelf betreft vond ik de personages van de joodse kinderen te oppervlakkig, waardoor je niet snel meeleeft, ook vond ik het middenstuk een beetje eentonig/langdradig.

Een bijzondere film, 3,5 ster.

Aardige drama, met jammer genoeg een wat slome middenstuk. De film begint best interessant en wordt na die dip ook weer beter. Montage is knap, en de Turkse mediterraanse kust levert de nodige mooie plaatjes op. Ook de scenes met de lijkkisten maakten indruk. Het verhaal wordt keurig begeleid door een fijne soundtrack.

Aan de toevalligheden stoorde ik me niet, die passen wel bij het verhaal. Minder (qua realisme) vond ik wel dat de wereld hier wel heel idyllisch wordt neergezet. Vreemden die vreemden helpen, maar daarbij wel heel ver gaan voor elkaar. Ik wou dat het in de echte wereld ook zo aan toe ging, maar ik ben bang dat deze personages in een utopie leven. Daarmee laat dit drama wel een fijn en warm gevoel achter, en dat is te waarderen, maar een beetje nep is het wel.

3* van mij.