Opinions

Een beetje moeizame film omdat de goede elementen steeds struikelen over oneffenheden in het script en de produktie. De vier hoofdacteurs passen prima in hun rol (hoewel veel critici vinden dat Maureen O'Hara te oud is om een "dance hall girl" te spelen en daardoor ongeloofwaardig is), het ziet er allemaal prachtig uit, en de manier waarop de twee centrale plotlijnen (Brian Keiths wraakmissie en Maureen O'Hara's tocht) elkaar kruisen is intrigerend, maar tussendoor gebeuren er te veel dingen die mij uit de film halen. Het stadje voelt nooit "echt" aan, de twee kompanen laten zich op merkwaardige wijze steeds koeioneren door Yellowleg terwijl ze weten dat hij niet (goed) kan schieten, het is absurd dat Keith zomaar een kamp met Apaches binnen zou kunnen sluipen (ook al zijn de Indianen dronken), en het begraven van een compleet rijtuig in de woestijn lijkt me een helse klus en bovendien belachelijk wanneer je bedenkt dat een beetje spoorzoeker de sporen van zo'n onderneming één-twee-drie zou hebben opgemerkt. En dan heb ik het nog niet eens over de overdadige en ongepaste muziek gehad... Nee, ik wilde The deadly companions zien omdat Sam Peckinpah als regisseur op de titelrol vermeld staat, maar zijn inbreng valt maar moeilijk te onderkennen in deze film die voornamelijk een project van O'Hara en haar producerende broer is. (Strother Martin als dominee?!?)

Zwartgalligheid en oneerbiedigheid nemen de plaats van een serieus plot in, maar vanwege de vaart, de energie, de humor en de frisheid haalt de film de eindstreep toch ongeschonden. Twee vragen blijven staan: is Reynolds nu definitief naar de A-list doorgestoten, en wat kan een sequel nog voor nieuws in petto hebben? Voorlopig echter volstaat deze film als plezierig en bijzonder grappig antwoord.

Niet veel nieuws, met een gevangenisset die een kruising is tussen de gevangenisscène uit Guardians of the galaxy (deel 1) en de set van Escape plan (ook deel 1), en een actieclimax die tamelijk underwhelming is (net als in deel 1). Maar goed, ik beschouw dit niet als een actiefilm maar als een komedie, en persoonlijk ben ik de grove humor, de onvoorspelbaarheid (het lot van het merendeel der X-Force-leden!), het plezier en de inventiviteit nog niet moe. Bij een eventueel derde deel kan dat allemaal wel weer heel anders zijn... maar nú was dit dikke pret. En ik had niet gedacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar het nummer dat Céline Dion hier zingt (Ashes) is werkelijk prachtig. Zwaar over de top natuurlijk, maar met een geweldige melodie, en het helpt ook wel dat ze Deadpool in de videoclip op de Blu-ray uitstekend van repliek dient.

Deel 1, een aardig begin... Ik kom hier niet als P.D. James-fan of Engelse televisiethrillerkijker maar als Austen-liefhebber, en als zodanig moet ik allereerst zeggen dat Matthew Rhys een tamelijk charismaloze Darcy is en Anna Maxwell Martin zelfs een totaal kleurloze Elizabeth. Gelukkig zijn de bijrollen goed ingevuld (inclusief James Fleet, bij mij nog altijd bekend als Kristin Scott Thomas' rijke broer uit Four weddings and a funeral, als Elizabeths vader die nog altijd liever de bibliotheek induikt dan acte de présence te geven bij sociale gebeurtenissen), zien de decors er mooi uit en is de aanzet tot het moordmysterie veelbelovend (hoewel ik me afvraag hoe ze dat spookverhaal erin willen gaan passen). Overigens, of de grap van Lydia die zegt totaal geen honger te hebben en vervolgens toch aan de schaal met lekkernijen begint uit één van Austens boeken komt weet ik niet meer, maar hij zit ook al (en nog veel effectiever) in de geweldige televisiebewerking van Persuasion uit 1995.

Ik begrijp eerlijk gezegd niet zo heel veel van de slechte recensies. De plot zit aardig in elkaar, de cast doet het naar behoren, Branagh overtuigt (tenzij je hem vergelijkt met eerdere Poirots als Suchet, Ustinov en Finney, maar dit is nou eenmaal een andere film), en het ziet er allemaal fraai uit. Kunstmatig, ja, maar dit is ook een zeer geconstrueerd genre, en daarbinnen is dit weliswaar geen hoogvlieger maar wel zeer vermakelijk (ik zou bijna zeggen: met het verstand op nul, maar dat is natuurlijk niet de bedoeling wanneer je met een detective mee wilt puzzelen). En wat is het toch jammer dat we Annette Bening in haar carrière te weinig hebben gezien.

Altijd tricky, het maken van een thriller rondom bepaalde Nazi-prarktijken die zich eigenlijk niet goed met entertainment verenigen, maar The debt weet dat toch vrij "smaakvol" te doen, met dank aan de zeven acteurs die zich uitstekend van hun respectieve taken kwijten. Helen Mirren en Jessica Chastain zijn uiteraard de belangrijkste blikvangers vanwege hun sleutelrollen en omdat ze de meeste schermtijd van allemaal hebben, maar Marton Csokas is ook sterk – ik verwar hem vaak met Dougray Scott, want allebei hebben ze een uiterlijk dat zelfs aan sympathieke rollen nog iets sinisters geeft. En van Ciarán Hinds dacht ik altijd dat die vanwege zijn karakteristieke "Ierse" kop moeilijk te casten zou zijn, maar die heb ik inmiddels toch in heel veel rollen gezien. Al die acteurs geven samen het juiste gewicht aan deze film, waardoor hij tot het einde toe boeiend en apart blijft.
        Overigens, niet om mezelf op de borst te kloppen (want een twist zie ik normaliter juist zelden of nooit aankomen – wat dat betreft ben ik een dankbare kijker voor geslepen filmmakers), maar op het moment zelf vond ik het al heel knap dat de zwaar gewonde Rachel met haar arm tussen de spijlen van de balustrade er in slaagt om met een handpistool een rennende man op tientallen meters afstand te raken. En dat deed ze dus ook niet. (Waarmee ik overigens nog absoluut niet de twist voorzag.)

Een lekkere monster-movie die een standaardpad volgt maar die dat met zoveel vaart en flair doet dat ik me geen seconde heb verveeld. Een paar complete verrassingen (in tegenstelling tot die beroemde openingsscène in Jaws gaan de twee sexy koppels in de eerste scène niet dood, en opzien baart ook niet alleen het feit dát Samuel L. Jackson sterft maar ook het moment waaróp, namelijk wanneer hij net een bad-ass-pep-talk ten beste heeft gegeven), aardig spel van de hele cast en een uitstekende rol van LL Cool J, en geweldige visuals qua belichting, hi-tech-look en slickness maken hier een vrolijk feestje van dat uiteindelijk veel beter blijkt te werken dan je vooraf had kunnen verwachten, ook de tweede keer dat ik hem zag.

Het verhaal is op zich niet eens zo verkeerd, de oudere acteurs (Duvall, Freeman, Redgrave) passen goed in hun rollen (mede omdat ze de "gravitas" van hun vorige rollen als het ware meenemen), de FX zijn natuurlijk niet state-of-the-art anno 2023 maar leggen toch genoeg gewicht in de schaal, en het is mooi dat er geen geforceerd happy-end (op het nippertje toch de botsing afgewend!) aan wordt geplakt, maar de manier waarop de walgelijke muziek van James Horner elk ontroerend moment dichtplakt met die afschuwelijke combinatie van trompet en strijkers torpedeert elke empathie die bij mij de kop dreigt op te steken. Vanwege de professionele presentatie en de serieuze toon (geen Dwayne Johnson-heroïek) toch nog 3*. Grappig mini-, wat zeg ik? micro-rolletje van Derek de Lint.

Finnegan: “What the hell is that?” Joey: “The girl from Ipanema.” Ach, ik heb echt een enorm zwak voor Deep rising. Een formulefilm waarvan alle standaardelementen zó goed worden ingevuld dat hij gedurende z'n hele speelduur onderhoudend blijft: een lekker nuchtere held, een zeer aantrekkelijke heldin die haar mannetje staat, een bijzonder grappige sidekick die wat mij betreft de show steelt, een paar onaantrekkelijke schurken (en het is altijd lekker om Jason Flemyng te zien), een zeer fraaie setting, een mooie mix van actie en humor, aardige verrassingen (Hanover die ontdekt dat zijn éénnalaatse kogel eigenlijk al zijn láátste was...) en een leuke coda op het onbewoonde eiland dat helaas niet zo onbewoond is. "Now what?!" De FX zijn niet altijd even geweldig, maar dat mag de pret niet drukken – dit is een heerlijke en met veel plezier gemaakte B-film die ik prefereer boven vele A-films. (Trouwens, Deep rising "hoort bij" Ghost ship (2002) voor mijn gevoel – allebei griezelfilms die in de B-categorie vallen, maar met een sterke rolbezetting, een slim script, mooie zwarte humor en genoeg verrassingen om de aandacht vast te houden. Ghost ship is voor mijn gevoel nog iets leuker, maar déze film is toch ook dik vermaak. “I can’t get that song out of my head!”)

Qua opbouw eigenlijk een ouderwetse rampenfilm inclusief rustige introductie van de personages, de eerste waarschuwingen, de ongelovige bazen die de voortekens in de wind slaan enz., maar alles wordt soepel gebracht en het gevoel dat de mensen op het booreiland elkaar al langer kennen wordt goed neergezet (soms zelfs té goed, want het is een en al humor en one-liners). De muziek is sterk en onheilspellend, de ramp wordt spectaculair in beeld gebracht, en Wahlbergs breakdown op het einde gaf me even een brok in mijn keel, hetgeen het accent ook weer keurig verlegde van het blockbuster-spektakel naar het menselijke aspect. Al met al dus sterk.

Meestal ben ik niet zo dol op Tony Scotts hectische montage, bizarre cameratrucs en afwijkende kleurgebruik, maar in déze film valt alles op z'n plaats en vertaalt hij een superbe script naar een geweldig stuwende en meeslepende actiefilm. Denzel Washington is weer sterk en vertrouwenwekkend zoals altijd en zorgt voor een goede emotionele betrokkenheid, James Caviezel is mooi eng en intens, en de rest van de cast loopt uitstekend in de pas.

Twee sterke punten: allereerst dat ik me tot ver in de film bleef afvragen: "ja, dát het goed af zal lopen geloof ik wel, maar hóé?" terwijl je meestal bij dit soort films toch wel weet dat het zal uitlopen op een shoot-out of een anderszins conventionele confrontatie. En ten tweede, die fantastisch verzonnen achtervolging van Washington met z'n "ProView-goggles", waarbij hij twee verkeersstromen tegelijk moet volgen (waarvan één ook nog eens als spookrijder!). Een ultiem voorbeeld van multitasken.

Samen met Enemy of the state mijn favoriete Tony Scott-film. (Ironisch genoeg vermeldt de IMDb-trivia-pagina: "Scott also admitted he did a mediocre job directing the film, but blamed that on the 19-week production schedule, which wasn't as long as he wanted.")

Mogelijk de eerste film van Jean-Pierre Jeunet die ik ooit zag, maar waar ik zijn andere films sindsdien minstens twee keer heb bekeken is het bij Delicatessen altijd bij die éne keer gebleven, bang als ik was dat hij tegen zou vallen. Maar dat bleek nergens voor nodig : alle elementen van zijn (nee, hún – laat ik Marc Caro vooral niet vergeten) unieke wereld zijn al volop aanwezig, met alle eigenzinnige personages, bizarre visuele vondsten, aparte plotlijntjes, afwijkende camerahoeken, nostalgische attributen en bovenal dat speciale gevoel voor humor waar de één totaal ongevoelig voor is terwijl de ander (i.c. ik) zichzelf vanaf de eerste seconde op de juiste golflengte bevindt. Mooi ook hoe de claustrofobische setting hiervan zich in de volgende film van Jeunet en Caro zou "openvouwen" tot een volledige stad (waar echter nog steeds mensen verdwijnen), en hierbij ook een speciale vermelding voor Dominique Pinon, die op mij zo'n onuitwisbare indruk maakte toen ik hem voor het eerst zag, als de moorddadige punk ("Le curé") in Jean-Jacques Beineix' Diva (1981), en die ik sindsdien in alle zeven speelfilms van Jeunet ben tegengekomen – dat de laatste de unieke uitstraling van de eerste heeft onderkend was al bijna reden genoeg om Jeunet in mijn regisseurs-top-10 te zetten.

Klassiek geval van een horrorfilm waarvan de eerste helft (de set-up) intrigerend is, waarna de tweede helft vanwege slepende en oninteressante plotontwikkelingen de aandacht niet meer vast kan houden. Merkwaardig toch hoe bij die heftige exorcisme op het einde de spanning totaal afwezig is – vergelijk dat nu eens met die andere film over een duivelsuitdrijver van 45 jaar geleden... Het halve sterretje extra dat wordt gegenereerd door de aanwezigheid van Eric Bana (maar wat doet hij eigenlijk in een film als deze?) gaat er weer af vanwege het belachelijk donkere camerawerk – zelfs op hun kantoor zitten de politiemannen in het donker. Derrickson is toch wel een wisselvallig regisseur, en Sean Harris moet uitkijken dat hij niet getypecast wordt als krankzinnige en/of crimineel (Mission impossible 5, Southcliffe, nu deze film weer, en in Prometheus was hij ook niet bepaald het zonnetje in huis).

Waar een moderne rampenfilm nog in de laagste versnelling begint (het onheil kondigt zich aan, de held ziet de voortekenen, niemand gelooft hem, de eerste ongelukjes worden nog niet met elkaar in verband gebracht... – voor het gemak citeer ik mezelf maar even bij Moonfall, dan was het bekijken van die stompzinnige film toch nog èrgens goed voor) knalt deze oerfilm er meteen in medias res in, hetgeen voor het publiek van 1933 wellicht toch wel even naar adem happen was. Zoals inderdaad te verwachten was is het modelwerk matig, maar de kleinschaliger momenten (het instortende binnenwerk van het huis) zijn nog altijd redelijk effectief, en de wildernis waarin Martin ontwaakt doet zelfs uitgesproken deprimerend aan. Ook de rest van de film is lekker onsentimenteel (getuige de manier waarop de bende met hun vrouwelijke gevangene om is gegaan), dus ook gedurende de tweede helft van de film blijft de spanning gehandhaafd, hoewel Sidney Blackmer niet zo'n sterke held is. Bovendien is het jammer dat de plot zo conventioneel en vol gemeenschapszin eindigt en dat de "eeuwige driehoek" zo belangrijk blijft, hoewel de allerlaatste scène dan wel weer indringend is. Al met al is dit nog best een sterke film die z'n ouderdom behoorlijk logenstraft.

Misschien wel een film die met terugwerkende kracht leuker wordt, want terwijl ik tijdens het kijken niet alles even sterk vond hield ik er na afloop wel een plezierig gevoel aan over. Qua vorm is alles weer helemaal áf, met al die kleuren en die prachtige jurken en die zwierige camera-bewegingen, dus daar ligt het niet aan, en de actrices en acteurs zijn allemaal aantrekkelijk genoeg, maar ik vond de mannelijke personages net wat minder goed uit de verf komen dan de vrouwelijke, dus de blonde kunstschilder en de twee ambitieuze kermisklanten vond ik gewoon niet zo interessant. Raar ook om Gene Kelly Frans te horen (en zien) praten, maar gelukkig is zijn voetenwerk universeel; hij is nog lenig en soepel genoeg, dus zijn dansen is weer perfect, maar wel viel het mij op dat hij er hier met z'n 55 jaar toch al oud is gaan uitzien – zijn grijns is nog even charmant, maar zijn gezicht lijkt een beetje ingevallen te zijn, en dan krijgt het gegeven dat een rijke en succesvolle man van 55 het aanlegt met een 30 jaar jonger meisje opeens een rare bijsmaak. Maar nu draaf ik wellicht te ver door... hee, in Funny face scheelden Fred en Audrey ook 30 jaar... Terug naar de film: ik begin met een veilige 4*, en toekomstige herzieningen drijven dat cijfer misschien nog wel op.

        Iets wat mij op deze pagina van MovieMeter nog opvalt: hier zullen toch alleen berichten staan van kijkers die ófwel liefhebber van deze film zijn ófwel er serieus in geïnteresseerd zijn, en als er dan ook nog eens niet meer dan 15 berichten staan mag je er toch van uitgaan dat elke schijver alle voorgaande berichten heeft gelezen. Toch wordt er in die 15 berichten maar liefst vijf keer verteld dat Françoise Dorléac kort na deze film bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen. Ik begrijp dat niet. Dit is toch een forum waarin mensen met elkaar over films "praten"? Of heeft iedereen z'n bericht al geschreven voordat hij of zij het forum betreedt? Van de schrijver van het tienduizendste bericht bij Titanic begrijp ik ook wel dat hij niet alle 9.999 voorgaande berichten zal hebben gelezen, maar als ik zelfs op een "intieme" pagina als déze en bij een film als déze merk dat er kennelijk niet op wordt gelet wat iemand anders al heeft gemeld vraag ik me soms wel af wat ik hier zit te doen.

Erg leuke docu met inderdaad (zoals Bobbejaantje al zegt) ontroerende beelden van hoe de bewoners van Rochefort zich de opnames herinneren, maar ook de achter-de-schermen-filmpjes die Varda zelf in 1966 maakte zijn goud waard: Demy en Legrand aan de piano, Deneuve en Dorléac die de zusterlijke banden aanhalen, Demy over de aanwezigheid van Kelly, en het oefenen van het samen dansen van Deneuve, Dorléac, Chakiris en Dale – je kunt je voorstellen dat iedereen bij het draaien ondanks het harde werken enorm veel plezier heeft gehad. En bij die reacties van de bewoners uit Rochefort moest ik ook denken aan al die inwoners van Sainte-Sévère-sur-Indre die nog regelmatig naar Jour de fête kijken: "niet vanwege de film zelf, want de grappen kunnen we onderhand wel drómen, maar om te zien hoe ons dorp er in 1947 uitzag." Je zou wensen dat elke favoriete film een reünie als deze kreeg, met een cameraploeg in de aanslag.

Indrukwekkend, zowel vanwege het thema als door de vaart van de dialogen als vanwege de vertolkingen, waarbij zoals wel vaker gezegd vooral Timothy Spall eruit springt (James Berardinelli: "Perhaps it’s the case that all preachers of reprehensible philosophies must embody some form of charisma for them to amass a following."). Uiteindelijk gaat het hier toch niet op het scherpst van de snede: David Irving wordt veroordeeld omdat hij, op basis van zijn antisemitische en racistische insteek, opzettelijk bewijs verdraaid heeft, maar het nog veel hetere hangijzer van het extreme standpunt dat de Holocaust überhaupt nooit plaats heeft gevonden wordt niet aangepakt. Dat zou ook een heel andere film zijn geweest, en ik wil deze film niet bekritiseren enkel en alleen omdat hij niet is wat hij ook niet pretendeert te zijn, maar wat er overblijft is een film die uiteindelijk misschien net te zeer "gestoken" is om het onderwerp echt ten volle recht te doen.

Aardige ideeën, Corbin Bernsen die met veel plezier door het lint gaat, een vroege rol voor Mark Ruffalo, en de psychiater uit de Terminator-reeks in een bijrol – allemaal veelbelovend, maar de televisiefilm-achtige korrel van het filmmateriaal geeft het geheel een air van low-budget-amateurisme, en doordat Yuzna ook geen echte gore toont maar alles oplost met goedkope effecten, afwijkende lenzen en handige montage wordt de film nergens serieuzer (en helaas vooral ook niet ènger) dan een Roger Corman-B-film. Qua waardering kom ik echt niet verder dan (zoals RuudC het zo treffend formuleert) twee rotte kiezen.

Toen ik deze film indertijd bij de huurvideo-release zag was ik eigenlijk wel teleurgesteld: een rechttoe-rechtaan-gangsterdrama, goed gemaakt maar niet spectaculair, en dan ook nog eens een remake, had ik eigenlijk niet méér mogen verwachten van deze filmmaker? In al die jaren heb ik hem nooit herzien, maar nu ik hem goedkoop op DVD ben tegengekomen ben ik toch wel van mening veranderd. The departed is niet zo zeer goed alswel uitstékend gemaakt, met voorop het geweldige contrast tussen de personages van Damon (keurig gekleed en zeer gedisciplineerd, maar een schurk) en DiCaprio (sjofel en agressief, maar rechtschapen) en daarachter de strakke organisaties van Nicholson en Sheen en al hun kleurrijke ondergeschikten, en de spanning hoe het net rondom de twee mollen steeds strakker wordt aangetrokken is prachtig uitgewerkt (om nog maar te zwijgen van de lange maar perfecte climax vanaf het dak tot de eindcredits).

        Toch ontbreekt er volgens mij nog steeds iets waardoor deze film voor mij niet de klassieke status heeft die GoodFellas meteen bij uitkomst had: "Nou, beter dan dít gaat een film uit dit genre onmogelijk worden." Ook z'n hoge noteringen in de top-250-lijsten van MovieMeter (#55) en IMDb (#39) verbazen me wel – het enige wat er ècht uitspringt is voor mij de bloednerveuze vertolking van DiCaprio door wiens lichaam constant een elektrische draad lijkt te lopen. Jack Nicholson daarentegen wordt nooit zo eng of intimiderend als ik had gehoopt, van het opgefokte personage van Mark Wahlberg had ik al bij zijn eerste verschijning genoeg, en alleen Matt Damon is verder uitstekend zonder meer. Misschien moet ik deze film nog vaker zien om echt van zijn grootsheid doordrongen te worden, het heeft me bij bijvoorbeeld Heat ook een aantal kijkbeurten gekost.

        Overigens vond ik deze film in een 2-DVD-versie met op de tweede schijf documentaires over Whitey Bulger en over de invloed van Martin Scorsese's jeugd in Little Italy en de vroegere Warner Brothers-gangsterfilms op films als Mean streets en GoodFellas, plus een negental deleted-scenes met korte inleidende commentaren van Scorsese zelf. Misschien geen exceptionele bonus-features, maar op de één of andere manier trokken ze me wel extra de film in en deden ze me nóg meer beseffen dat ik toch wel naar iets bijzonders had zitten kijken, dus de derde kijkbeurt moet ik misschien maar niet ál te lang uitstellen. (Overigens is GoodFellas bij MovieMeter #15 en bij IMDb #17, en Heat #26 resp. #103.)

Mooie en ontroerende film met superbe acteerwerk, de drie gezinsleden voorop. Minpuntje vind ik dat ik soms de draadjes van de poppenspeler kon zien : als Matt zijn nachtelijk gesprek met Sid heeft blijkt de laatste ook serieus en niet-oppervalkkig te kunnen te zijn en een "verleden" te hebben, en het is mooi dat de kijker zo een andere kant van een schijnbaar eendimensioneel personage te zien krijgt, maar als ik even later zie hoe (Matt ziet hoe) de tot dan toe barse en onsympathieke vader van de comateuze Elizabeth heel teder zijn dochter over het gehavende gezicht strijkt en diep rouwt, denk ik meteen: "O kijk, zo krijg je van de schoonvader eveneens een andere kant te zien," en daardoor komt het me voor alsof het een programmapunt van Payne (of de romanschrijfster) is om de kijker te laten zien dat geen enkel mens alleen maar simpel of bits of wat dan ook is, waardoor ik meteen úít de "organische natuurlijkheid" van het verhaal word gehaald – maar dat is misschien een persoonlijke hang-up. Gelukkig houden het al genoemde goede acteerwerk, de toch wel spannende ontwikkeling rondom Brian Speer (kent iemand Matthew Lillard nog uit Scream ?) en de algemene melancholische sfeer de film op (hoog) niveau.

Pluspunten hier zijn de briljante claustrofobische setting en het aardige uitgangspunt van een geheel vrouwelijke cast (althans na de eerste vijf minuten). Qua plotafwikkeling is er verder niet veel nieuws onder de zon (of liever gezegd onder de grond), maar dat de film uitstekend gemaakt is en continu boeiend blijft, is ook wat waard.
        Jammer overigens dat de gangbare Nederlandse versie van distributeur A-film er een 1.77:1-transfer van heeft gemaakt, terwijl de film oorspronkelijk toch in 2.35:1 is gefilmd, zoals wordt vermeld op de Technical-Specs-pagina van IMDb (en zoals ook te zien is in The making of ). En dat Juno in een hempje zonder armen de grot in gaat mag dan wel gelden als een eerbetoon aan het personage van Burt Reynolds in Deliverance (een belangrijk voorbeeld voor scriptschrijver-regisseur Neil Marshall bij het maken van deze film), maar het lijkt me toch niet zo praktisch met al dat schuiven langs scherpe rotsen en kruipen door nauwe gangetjes. Afijn, de mannelijke kijker zal niet klagen.

Knappe oorlogsfilm die z'n tijd gelijkelijk verdeelt tussen actie en psychologie. Het eerste komt wat mij betreft nog het best tot uiting bij het werkelijk spannende deel met de overval op de Duitse munitie-opslagplaats, maar helaas is dat (te) snel voorbij. In feite zijn de onderlinge relaties interessanter: ik was eerst bang dat ik me (zoals wel vaker) aan Robert Newtons uitbundige spel inclusief dronkenschap zou gaan storen, maar toen hij MacRoberts vroeg om de ongehoorzame Carstairs niet voor de krijgsraad te slepen was ik werkelijk ontroerd, en uiteindelijk is de film opmerkelijk openhartig over en sympathiek tegenover lafheid, toch een eigenschap die in dit macho-wereldje bepaald niet hoog in aanzien staat. De jonge Richard Burton (hier gewoon een acteur en nog geen ster) is eveneens overtuigend als begripvolle maar strenge officier, een rol die me deed denken aan Gregory Pecks generaal Savage in het geweldige 12 o'clock high van vier jaar eerder. Ook de ontmoeting tussen Rommel en MacRoberts is sterk, zodat ik eigenlijk als enige minpunt kan noemen dat ik de aanvalsbewegingen van het begin niet helemaal goed kon volgen, maar daarbij laat ik in het midden of dat aan de film lag of aan mijn hersenen die mij al kunnen laten verdwalen wanneer ik twee straten van mijn huis verwijderd ben. The desert fox heb ik te lang geleden gezien om daar nog mee te kunnen vergelijken, maar deze officieuze sequel heeft in ieder geval wel degelijk indruk gemaakt.

        Grappig: in de rol van Carstairs zien we Charles Tingwell, in de eerste helft van de jaren 60 vier maal inspecteur Craddock in de Miss Marple-films met Margaret Rutherford (waarin hij steeds met een superieur lachje haar vergezochte theorieën over de dader wegwuift om aan het einde natuurlijk toch het onderspit te delven).

Indrukwekkende film met een prachtig kleurenpalet (zeker op Blu-ray) en fraai verbeelde psychologie, maar af en toe bekroop me toch ook het gevoel dat ik het allemaal al eens eerder bij Antonioni had gezien, vooral als de door mij toch hogelijk bewonderde Monica Vitti weer eens wanhoop en desoriëntatie uitbeeldt met dat ongehoorzame kapsel, die verwilderde blik en dat nagelbijten. Ook op andere gebieden ligt de herhaling op de loer; Querelle (14-11-2009) en naar aanleiding daarvan Reinbo (25-4-2011) noemen Tati's Playtime als interessante tegenhanger, maar hoewel ik ook aan Tati moest denken gaf dat bij mij toch een andere associatie, want de geluiden van de machines aan het begin van Deserto rosso deden mij ongewild denken aan de uitvergrote geluiden in Mon oncle en Playtime, en de glimlach die die herinnering onwillekeurig op mijn gezicht toverde was natuurlijk eigenlijk niet de bedoeling. Desalniettemin is Deserto rosso een sterke en aangrijpende film, maar voor mij niet één van Antonioni's meesterwerken.

Heel veel talent verspild aan een clichématig, voorspelbaar en onbenullig script. Twee momenten die mijn mondhoeken warempel éven deden opkrullen waren de fabuleuze bijdrage van danser/choreograaf Jack Cole aan het slotgevecht, en de manier waarop Gregory Peck kijkt wanneer hij tijdens zijn lunch met Dolores Gray (Lori Shannon) zijn bord ravioli van haar in ontvangst neemt – los van die scène vraag ik me werkelijk af welke Pecks komische kwaliteiten zouden kunnen zijn. Dieptepunt van de film is de rol van Mickey Shaughnessy als de "punchy" Maxie Stultz. En dan te bedenken dat dit –min of meer een update van Woman of the year uit 1942– een Oscar voor het beste oorspronkelijke script won! Peck en Becall zijn sympathieke performers, maar ze mogen nog niet in de scháduw van Tracy en Hepburn staan.

Een wel zéér aparte romcom, met z'n literaire dialogen, lange takes, beperkt aantal pratende personages (bijna alsof het een hoorspel betreft) en zwartgallige perspectieven. Reeves wordt vaak weggezet als een houten klaas, maar in deze film past zijn vertolking eigenlijk wel omdat het door zijn mechanische voordracht duidelijk wordt dat de teksten die hij zo emotieloos oplepelt dus al jaren bij hem op de plank liggen (en misschien ook wel na vele malen gebruikt te zijn inmiddels geperfectioneerd en misschien ook wel versleten zijn), en Ryder doet het net zo goed en heeft bovendien nog altijd die ondefinieerbare charme – het ene moment een leuke girl next door, het andere moment adembenemend mooi. Het einde wordt misschien iets te vlot afgewikkeld, maar ach, dat heeft ook wel z'n charme, geen ellenlange zwijmelarij. Al met al verrassend, verfrissend en heel grappig.

In zijn bericht van 23-5-2020 schrijft joolstein dat "Het er niet veel anders uit [ziet] dan een toneelstuk", en daarin heeft hij meer gelijk dan hij misschien zelf beseft, want deze film blijkt ook echt op een toneelstuk gebaseerd te zijn. Ik weet niet hoe je dit verhaal in een schouwburg ook maar énigszins geloofwaardig zou kunnen opvoeren, maar mij was het in ieder geval ook al opgevallen dat Nyah niets anders doet dan heen en weer pendelen tussen haar ruimteschip en de herberg. Die laatste lokatie is wat mij betreft trouwens ook het enige van de film dat mijn interesse wekt, want ik zie daarin als vanzelf een mooie plek om bijvoorbeeld And then there were none op te voeren. De acteurs die de aardbewoners in die herberg spelen doen ook allemaal goed hun best, maar de centrale plotlijn is erg dun en de aparte verhaaltjes stellen ook niet veel voor (met als dieptepunt dat dwaze liefdesverhaal dat er met de haren bij wordt gesleept), en dan blijken zelfs 75 minuten nog lang te kunnen duren. De verschijning van de "robot" maakt het allemaal nog een graadje erger, en op het einde had ik niet eens meer de energie om me af te vragen hoe Albert er eigenlijk in geslaagd is om het ruimteschip zódanig te saboteren dat het explodeert. Nee, als je ziet wat The day the earth stood still van drie jaar eerder met een vergelijkbaar gegeven deed... (en daarin zag zelfs Gort er nog imposanter uit dan Chani hier.) Lichtpuntjes: de mooie Hazel Court die af en toe sprekend op Ava Gardner lijkt, en John Laurie (vaak gecast als "de Schot" vanwege zijn accent) vind ik altijd leuk om naar te kijken.
        Momenteel overigens gewoon te bekijken op YouTube in een redelijke transfer en met acceptabele Engelse ondertiteling.

Leuke Bond met korte felle scènes en achtervolgingen, twee zeer fraaie Bondgirls, schurken die er lekker gemeen uitzien (Blofeld) of juist excentriek zijn (de twee homo's, maar ook Bambi en Thumper), een aardig plot en een uitstekende titelsong. Minpunten zijn dat de dialogen (bijvoorbeeld op het benzinestation of vanuit de helicopters die op het einde het boorplatform komen aanvallen ) soms zó duidelijk achteraf in de studio opnieuw zijn ingesproken dat het onrealistische ambiance-geluid daarvan me soms echt uit de film haalt, en dat de climactische scène op het boorplatform niet zo sterk is (Bond die gewoon binnen komt vallen en alle gelegenheid krijgt om keet te schoppen), hoewel dat gedeeltelijk wordt goedgemaakt door de grappige coda op het schip.

Toen ik indertijd na het zien van deze film de bioscoop uitkwam was ik echt uitermate ontgoocheld. Een onzinnige achtervolging van twee auto's op het ijs, een beroerd titelnummer van mijn minst favoriete popster ooit die ook nog eens een (stupide) cameo heeft, een onzichtbare auto, Michael Madsen die bijna slaapwandelend lijkt te acteren, het ridicule gegeven dat Halle Berry en Rosamund Pike hun eindgevecht opeens in spannende topjes moeten leveren, wéér zo'n slotgevecht tussen Bond en de schurk waarvan de winnaar al van tevoren vaststaat gevolgd door een op het nippertje geslaagde ontsnapping uit een benarde situatie, en bovenal die abominabele en ook voor 2002 toch al adembenemend amateuristische CGI wanneer Bond via een parachute over de gletsjer heen komt vliegen (en dan waagt producer Michael G. Wilson het op de audiocommentaartrack nog om te wijzen op de "state-of-the-art-gevanceerdheid" van het CGI-water dat in het zonlicht weerspiegelt – waar haalt hij de moed vandaan!). Nee, dit was duidelijk een zwakke broeder in de reeks.
        Nu ik hem na al die jaren weer eens terugzie vraag ik me af waarom ik hier indertijd zo ontgoocheld door was. Akkoord, de spanning is ver te zoeken, van de scènes op het ijs krijg ik het nog steeds niet warm, en door alle vorderingen die er de afgelopen jaren op het gebied van CGI zijn gemaakt zijn de scènes met Brosnan en zijn parachute er alleen maar belazerder uit gaan zien, maar deze film heeft toch ook diverse kwaliteiten, zoals twee bijzonder mooie, effectieve en sterke (zelfstandige) Bondgirls (ongelooflijk dat dit Rosamund Pike's debuut op het grote scherm was!), een tweetal prima schurken, de niet onaardige vondst van de DNA-regeneratie en de daarmee samenhangende nieuwe identiteit van de hoofdschurk, een fraaie scène op degen en zwaard, en een redelijk hoog tempo. Daarmee is Die another day nog altijd geen hoogvlieger, maar hij is toch ook niet zo slecht als ik indertijd dacht. Of is mijn blik vertroebeld door die fraaie dubbel-DVD met al z'n commentaartracks, achtergrondfilmpjes en aandacht voor de oranje bikini van Halle Berry?

Ik ben de afgelopen jaren best een fan van de Nederlandse jeugdfilm geworden, maar Dikkertje Dap is dan weer een behoorlijke teleurstelling. Als een kind dit leuk vindt is de missie natuurlijk gewoon geslaagd, want dat is uiteindelijk de doelgroep, maar voor de iets oudere kijker lijkt mij dit al gauw te simpel, met kleurloze personages, flauw spel (met uitzondering van Liam de Vries en Dolores Leeuwin), weinig plot, en een tamelijk doodse animatronic die door Yannick van de Velde ook nog eens van een heel kleurloze stem wordt voorzien. Het misverstand tussen opa en juf zorgt voor een glimlach, en de scène met de eerste schooldag van Dikkertje is mooi en heel goed navoelbaar gefilmd, maar meer goeds kan ik hier niet in ontdekken, en het mist zéker de Schwung van de Mees Kees-verfilmingen van deze regisseur.

Begint aardig, met een moordmysterie en een linke getuige die niet het achterste van zijn tong laat zien, maar vanaf ongeveer de helft verzandt de plot in heen-en-weergeloop van de personages tussen de kranteredactie, de ambassade en het politiebureau. De film blijft drijven op het losse acteren van Robin Bailey (als de journalist) en de charme van Susan Shaw (als zijn verloofde met meer hersens dan hij), maar ontstijgt nergens het B-niveau, en het afgeraffelde einde is een beetje een afknapper. Desalniettemin redelijk onderhoudend.