Opinions

Moord in een chique huis, besnorde heren in smoking, dames in laag uitgesneden avondjurk en bontjas, heel veel sigaretten, een wise-cracking cop die vrouwen aanspreekt met "Sister", chantage om een affaire uit het verleden, nog meer sigaretten, en een schrijver van misdaadromans die de zaak oplost voor de politie en zijn bevindingen presenteert wanneer alle verdachten aanwezig zijn. Een vroege geluidsfilm, dus vrij statisch en zonder achtergrondmuziek, maar in ieder geval vlot gebracht en kort zoals het een B-film betaamt. Ook zonder sterren of zelfs maar bekende acteurs in de cast (want ook hoofdrolspeler Jameson Thomas stootte nimmer door naar de A-lijst), maar bij de crew zat iemand die dat in z'n eentje wel zo'n beetje goedmaakte, want volgens IMDb regisseerde Richard Thorpe tussen 1923 en 1967 maar liefst 190 films, waaronder Ivanhoe met Robert Taylor (1952) en Elvis' Jailhouse rock (1957). Om The Devil plays zal hij wel niet herinnerd worden, maar al met al is dit geen hoogstaande maar ook geen pijnlijke vroege talkie. (James Mason over Thorpe: "His reputation for only needing one take is why we don't remember his films.") En het is me overigens een raadsel waar de film z'n titel vandaan haalt.

Leuke Bond met korte felle scènes en achtervolgingen, twee zeer fraaie Bondgirls, schurken die er lekker gemeen uitzien (Blofeld) of juist excentriek zijn (de twee homo's, maar ook Bambi en Thumper), een aardig plot en een uitstekende titelsong. Minpunten zijn dat de dialogen (bijvoorbeeld op het benzinestation of vanuit de helicopters die op het einde het boorplatform komen aanvallen ) soms zó duidelijk achteraf in de studio opnieuw zijn ingesproken dat het onrealistische ambiance-geluid daarvan me soms echt uit de film haalt, en dat de climactische scène op het boorplatform niet zo sterk is (Bond die gewoon binnen komt vallen en alle gelegenheid krijgt om keet te schoppen), hoewel dat gedeeltelijk wordt goedgemaakt door de grappige coda op het schip.

Erg leuke semi-politiefilm waarin de plot slechts een voorwendsel lijkt te zijn om diverse kleurrijke personages uit de strip nu op het witte doek tot leven te laten komen, inclusief Dick Wessel als de oprecht onaangename Cueball, Ian Keith als de stijlvolle Vitamin Flintheart en de bizar ogende Skelton Knaggs als diamantslijper Rudolph die helaas veel te weinig in beeld komt. Jammer genoeg blijft Dick Tracy zelf in deze film een vrij kleurloze held, en Morgan Conway is niet een acteur die wat blosjes op de wangen van zijn personage kan brengen, maar de bijrollen, de plot en het tempo vergoeden veel. Zeer onderhoudend.

Toen ik indertijd na het zien van deze film de bioscoop uitkwam was ik echt uitermate ontgoocheld. Een onzinnige achtervolging van twee auto's op het ijs, een beroerd titelnummer van mijn minst favoriete popster ooit die ook nog eens een (stupide) cameo heeft, een onzichtbare auto, Michael Madsen die bijna slaapwandelend lijkt te acteren, het ridicule gegeven dat Halle Berry en Rosamund Pike hun eindgevecht opeens in spannende topjes moeten leveren, wéér zo'n slotgevecht tussen Bond en de schurk waarvan de winnaar al van tevoren vaststaat gevolgd door een op het nippertje geslaagde ontsnapping uit een benarde situatie, en bovenal die abominabele en ook voor 2002 toch al adembenemend amateuristische CGI wanneer Bond via een parachute over de gletsjer heen komt vliegen (en dan waagt producer Michael G. Wilson het op de audiocommentaartrack nog om te wijzen op de "state-of-the-art-gevanceerdheid" van het CGI-water dat in het zonlicht weerspiegelt – waar haalt hij de moed vandaan!). Nee, dit was duidelijk een zwakke broeder in de reeks.
        Nu ik hem na al die jaren weer eens terugzie vraag ik me af waarom ik hier indertijd zo ontgoocheld door was. Akkoord, de spanning is ver te zoeken, van de scènes op het ijs krijg ik het nog steeds niet warm, en door alle vorderingen die er de afgelopen jaren op het gebied van CGI zijn gemaakt zijn de scènes met Brosnan en zijn parachute er alleen maar belazerder uit gaan zien, maar deze film heeft toch ook diverse kwaliteiten, zoals twee bijzonder mooie, effectieve en sterke (zelfstandige) Bondgirls (ongelooflijk dat dit Rosamund Pike's debuut op het grote scherm was!), een tweetal prima schurken, de niet onaardige vondst van de DNA-regeneratie en de daarmee samenhangende nieuwe identiteit van de hoofdschurk, een fraaie scène op degen en zwaard, en een redelijk hoog tempo. Daarmee is Die another day nog altijd geen hoogvlieger, maar hij is toch ook niet zo slecht als ik indertijd dacht. Of is mijn blik vertroebeld door die fraaie dubbel-DVD met al z'n commentaartracks, achtergrondfilmpjes en aandacht voor de oranje bikini van Halle Berry?

Ik ben de afgelopen jaren best een fan van de Nederlandse jeugdfilm geworden, maar Dikkertje Dap is dan weer een behoorlijke teleurstelling. Als een kind dit leuk vindt is de missie natuurlijk gewoon geslaagd, want dat is uiteindelijk de doelgroep, maar voor de iets oudere kijker lijkt mij dit al gauw te simpel, met kleurloze personages, flauw spel (met uitzondering van Liam de Vries en Dolores Leeuwin), weinig plot, en een tamelijk doodse animatronic die door Yannick van de Velde ook nog eens van een heel kleurloze stem wordt voorzien. Het misverstand tussen opa en juf zorgt voor een glimlach, en de scène met de eerste schooldag van Dikkertje is mooi en heel goed navoelbaar gefilmd, maar meer goeds kan ik hier niet in ontdekken, en het mist zéker de Schwung van de Mees Kees-verfilmingen van deze regisseur.

Begint aardig, met een moordmysterie en een linke getuige die niet het achterste van zijn tong laat zien, maar vanaf ongeveer de helft verzandt de plot in heen-en-weergeloop van de personages tussen de kranteredactie, de ambassade en het politiebureau. De film blijft drijven op het losse acteren van Robin Bailey (als de journalist) en de charme van Susan Shaw (als zijn verloofde met meer hersens dan hij), maar ontstijgt nergens het B-niveau, en het afgeraffelde einde is een beetje een afknapper. Desalniettemin redelijk onderhoudend.

Nog altijd spannende Koude-Oorlog-thriller waarin niets en vooral niemand is wat het/hij/zij lijkt, met voor de hoofdrollen een sterke rolbezetting en voor bij bijrollen een paar acteurs die later aanzienlijk beroemder zouden worden (zoals Charles Bronson en Lee Marvin). Tyrone Power doet het prima als "koerier" die terechtkomt in een complot dat eigenlijk te groot voor hem is maar die weigert op te geven, en Patricia Neal is om óp te eten. Wellicht gedateerd te noemen, maar door het scherpe tempo en de volwassen insteek ook nu nog intrigerend.

        Wat het lokatiewerk betreft, Henry Hathaway in 1971: "Diplomatic courier is a film I like very much, and it was another experience. I had made many pictures outside. The picture took place in Europe and went on all over. I made it on the stage, I never left the stage. The second unit shot the scene with Tyrone Power on the Trocadero. It was an action picture, automobiles chasing each other, and they showed this thing all over the industry. As soon as a guy wanted to go to Europe they said, 'Get Diplomatic courier, show the son-of-a-bitch the picture – it was made on the stage.' All the stuff on the street, everything, was shot with transparencies, like the Trocadero scene."

Aan de hand van mijn vader naar de bioscoop voor de grote klassiekers uit de jaren 60: The magnificent seven, The guns of Navarone, The good the bad and the ugly, Where eagles dare, Thunderball... en daar hoorde The dirty dozen ook bij. Belachelijk lange speelduur, en met vooral onder de militairen diverse sterren die veel te weinig te doen krijgen (Ryan, Borgnine, Kennedy, Webber, Meeker), maar de scènes met stoere gevangenen onder elkaar zijn nog altijd effectief, en met Marvin, Bronson, Sutherland en Cassavetes zit je altijd goed (maar als de laatste een Oscar-nominatie kreeg had Savalas er eigenlijk ook wel eentje verdiend). Blijft leuk vermaak met rafelige randjes, en de regisseur vermijdt zorgvuldig elke vorm van sentimentaliteit (en laat dan ook zonder blikken of blozen elf van de 12 ongewassenen sneuvelen). O, en trouwens, TRINI LOPEZ?!?

Grof, smakeloos, over de top en onder de gordel, maar uiteindelijk heb ik me hier toch veel meer mee vermaakt dan ik vooraf voor mogelijk had gehouden. Toen hij zijn handtekening zette had Robert de Niro ongetwijfeld begrepen dat dit alleen zou werken wanneer hij all the way zou gaan, dus gooit hij zich met lijf en leden in elke gênante pose en foute grap en dramatische kledingkeuze die de scriptschrijvers maar konden verzinnen zonder zich druk te maken om hoeveel kijkers zich wel niet zouden beklagen over de dieptes waartoe één van de grootste filmacteurs aller tijden inmiddels is gezonken. Ook ik heb mij de afgelopen decennia wel eens op mijn hoofd gekrabd als ik hem weer eens in zo'n nuitzeggende film als Hide and seek of The bag man zag, maar als vieze grootvader spreidt hij zóveel energie en zóveel focus tentoon dat ik hem hier absoluut niet echt slecht in kan vinden, hoe ranzig het materiaal verder ook is. Zac Efron heeft er geen enkel probleem mee om net zo ver te gaan als zijn filmopa, en als zeer extraverte dealer van van alles en nog wat is Jason Mantzoukas hilarisch. Dirty grandpa is in ongeveer elk opzicht het tegendeel van verfijnd, maar ik heb er toch regelmatig hard om gelachen.

Niet moeilijk om te begrijpen waarom deze film zo'n hit werd: een perfecte hoofdrol, een onsentimenteel verhaal zonder zijlijntjes, sterke muziek, een walgelijke schurk wiens afranseling nog altijd onaangenaam is om naar te kijken, en alles bijeen gehouden door een uiterst geroutineerde regisseur die precies de juiste snaar weet te raken. Bovendien een film die qua techniek, vaart en scherpte nog niets heeft ingeboet en nergens gedateerd aandoet, en daardoor nog bijzonder meeslepend – ondanks of dankzij de moraal?

Ongelooflijk, al bijna zeven jaar geen bericht bij deze film, en in die vier jaar daarvóór ook maar twee – kennelijk is deze film op MovieMeter zo dood als een pier.
        Toen Diva in 1981 of 1982 in de filmhuizen verscheen ben ik er samen met een vriend twee keer in dezelfde week naartoe gegaan, zó onder de indruk waren we allebei, zó meegezogen door de wervelende verhaalstijl, de prachtige beelden, de subtiele humor en de bizarre personages. Het leek me dat deze regisseur álles kon (hoewel hij hierna eigenlijk alleen met Betty Blue – 37°2 le matin nog indruk maakte), en het was ook nog eens mijn eerste kennismaking met Dominique Pinon, later een vaste en dikwijls komische waarde in de films van Jean-Pierre Jeunet maar hier nog huiveringwekkend als de moordende punk met een oortelefoontje waaruit op het einde accordeonmuziek blijkt te komen – tjonge, wat heb ik tóén hard gelachen.
        Nu laat ik de film aan mijn kinderen zien en bekijk hem als het ware door hún ogen, en dan voel ik hoe zij zich moeten storen aan het trage tempo, net zoals de kinderen van een vriend van mij zich stoorden aan het trage tempo van Sophie's choice. De tijden zijn veranderd, de moderne manier van een verhaal vertellen is aanzienlijk sneller geworden, en als het verhaal onverhoopt even wat trager verloopt is er altijd wel een editor die de montage opschroeft en de film met snelle cuts vooruit jaagt.
        Jammer, ik moet mezelf er echt toe zetten om Diva te bekijken met ogen van drie decennia terug, ik kan er kennelijk niet meer onbezorgd van genieten. Het zal ongetwijfeld nog veel sterker voor films uit de jaren vijftig en zestig gelden – het is een andere manier van filmkijken, het vereist in ieder geval een blik die zich niet meer blindstaart op plot maar juist ook aandacht heeft voor beelden, sfeerschets, onderstroom, personages en associaties.
        Gelukkig kost het mij nog altijd geen enkele moeite om van Diva te houden.

Een indrukwekkende variant op Lord of the flies, en hulde aan de regisseur en de uitstekende cast dat ze tot het deprimerende gaatje zijn gegaan (zij het zonder die blote tiet van Ajax&Litmanen1, maar de vernedering van het personage van Rosanna Arquette is zo ook al erg genoeg). Geen prent om met plezier vaker dan één keer te bekijken wat mij betreft, en na afloop moest ik ook even iets vrolijks gaan doen, maar verder een knap gemaakte en zeker geslaagde film.

Na vijf jaar nog eens herzien, maar ik begrijp niets van de hoge waardering voor deze film. De plot speelt leentjebuur bij Kurosawa en Leone, met de "held" kan ik maar moeilijk meeleven, de stilistische trekjes zitten gevaarlijk dicht tegen het parodistische aan (de manier waarop de camera Django in het begin regelmatig "mysterieus" van onder zijn hoed laat opkijken), de massale slachtpartijen worden totaal fantasieloos in beeld gebracht, en de lokatie doet onrealistisch aan waardoor deze film een "gronding" in de werkelijkheid mist – ik vroeg me de hele tijd af waar Nathaniel zijn drank vandaan haalt, bij welke groenteboer hij de ingrediënten voor de maaltijd betrekt en wie zijn piano komt stemmen, want buiten de twee vechtende partijen en het handjevol bewoners van de saloon is er niets of niemand in zicht. Nee, deze film mist impact voor en op mij.

Hmmm... Ik kon best "in" de film komen, zowel Gorodetsky (deed me vaag aan Moritz Bleibtreu denken) als Svetlana had een mooi karakteristiek hoofd waar ik met plezier naar keek, en van sommige stilistische vondsten heb ik ook wel genoten (ik herinner me vooral die auto die tegen de zijkant van dat gebouw oprijdt en die botsing tussen die twee vrachtwagens), maar verhaal noch personages kon me ook maar énigszins boeien, en met die twee elementen staat of valt een film toch vaak. Teveel vorm tegenover te weinig boeiende inhoud, dat heb ik wel vaker bij deze regisseur.

Ik ben deze film praktisch blanco begonnen. De director's cut-Blu-ray duurt 180 minuten, en zowel vanwege het lage tempo als door de weinige muziek (of misschien is die me gewoon niet opgevallen) was het mij in het begin eigenlijk niet duidelijk of ik nou een bioscoopfilm of een TV-mini-serie aan het kijken was. Een trage film zonder ergens echt saai te worden, met een aardig premisse, een respectvolle benadering van Kubricks Shining en bovenal een prachtige innemende vertolking van Ewan McGregor; dat de horror wel wat angstaanjagender had mogen zijn neem ik dan maar voor lief. Grappig hoe de vier personages uit The shining hier weer tot leven worden gewekt, niet slecht gedaan, en het hotel ziet er weer (en nog steeds) magnifiek uit.

Een niet bijzonder origineel verhaal (man krijgt superkrachten en moet daarmee onder leiding van een mentor om leren gaan), maar dankzij een prima centrale rol, fraaie FX en een paar leuke kleine grapjes (waarvan sommige helaas al in de trailer zitten –"Who am I to judge?"– maar sommige gelukkig ook nog niet, zoals de manier waarop Strange aan zijn verboden bibliotheekboeken komt) is dit toch een leuk en vermakelijk geheel, zelfs voor iemand bij wie de meeste Marvel-films het ene oog in en het andere oog uit gaan. Jammer dat de rol van de schurk niet zo majestueus is; wanneer je een grootheid als Mads Mikkelsen tot je beschikking hebt moet je hem toch zoveel mogelijk te doen geven zou ik zeggen.

Een dolle achtbaan van een film, waarin de makers goed gebruik maken van enerzijds de kunstgreep om verschillende personages in aparte plotlijnen tegelijkertijd te volgen, en anderzijds de ongelooflijke mogelijkheden die de moderne CGI bieden – wie de film heeft gezien weet wat ik bedoel, wie dat nog niet heeft gedaan kan het zich bijna niet voorstellen. Het is inherent aan het centrale plotgegeven dat Strange weinig "thuis" (in Kamar-Taj of een "sanctum") is en dus enigszins vaste grond onder de voeten mist, waardoor het verhaal ook wel een soort ademloosheid op mij overbracht, alsof de film mij te weinig ruimte gaf om af en toe even na te denken en me op te laden voor de volgende bizarre sekwens, maar dat zal misschien beter "vallen" bij de volgende kijkbeurt die deze film zeker verdient. Uitstekend acteerwerk ook van Elizabeth Olsen, wier emotionele climax en uiteindelijke inzicht de film naar een hoger plan (voorbij gevechten, explosies en CGI) tillen.

Wie ooit voor iets serieus in de medische molen terecht is gekomen zal hier wellicht veel in herkennen. Misschien een clichématig uitgangspunt, maar uitstekend uitgewerkt en met Hurt perfect gecast, eerst arrogant (tijdens een operatie bij een verdoofde patiënt Why don't we get drunk and screw zingen), daarna sympathiek, twee kanten van één personage die hij wel vaker met succes over het voetlicht heeft gebracht.

Ik ben al lange tijd op zoek naar deze film, maar wie in een filmdatabase van een online-winkel op "Doctor" gaat zoeken verzandt in de Who's, Zhivago's en Snugglesen. Om de een of andere reden alleen via Amazon of import te vinden. Kennelijk in Nederland nooit op DVD uitgebracht, raar.

"It's that time of the month." Lekker vet aangezette genrefilm met niet één maar twéé over-the-toppe commandanten en daarnaast een sterke hoofdrol van Kevin McKidd. De film gaat helaas ernstig gebukt onder de afwezigheid van enge of indrukwekkende monsters, en de boerderij die op het einde de lucht in gaat is (of lijkt?) duidelijk een maquette, maar dat mag allemaal de pret niet drukken.
        Mooie absurde momentjes ook, bijvoorbeeld wanneer de sergeant "Dirty dog!" zegt als de weerwolf voor hem oprijst, waarna hij een tak pakt, vervolgens beseft dat hij daar niet veel mee kan uitrichten en hem dan weggooit: "Fetch! " Of de soldaat bijgenaamd Spoon die een weerwolf eerst met z'n vuisten aanvalt en daarna met servies bekogelt; als hij tenslotte het loodje legt wordt prompt een beroemde andere film geciteerd: "There is no Spoon." Maar het hoogtepunt is voor mij toch de dialoog tussen de sergeant en Cooper: "Oh Jesus, my guts are out, Coop!" "Well, we'll just put 'em back in again." "They're not gonna fucking fit !" "Of course they'll fit, man! [duwt ze terug in de buik van de sergeant] Here! " (Later probeert hond Sam nog met de saucijsjes van de sergeant aan de haal te gaan, ook mooi.)

Naargeestig en indringend. Door al die flashbacks om de dubbele whodunit (of liever gezegd did-she-or-did-she-not) te verklaren, de climactische "rechtbankscène" en de soms vrij gekunsteld aandoende accenten van Bates en Strathairn kwam de film af en toe nogal toneelmatig over, maar de spanning en het spel zorgden er toch voor dat mijn aandacht er de hele tijd bij bleef. Lekkere rol ook voor Judy Parfitt als Vera Donovan.

Geen opzienbarend plot, maar degelijke vertolkingen en een uitstekende schurk neergezet door een acteur die wel vaker heeft laten zien ook prima straight te kunnen spelen (The cell, Psycho, The break-up). De regisseur levert bijna altijd Hollywood-valkwerk af, en de scène met het zoontje achterin de auto was bijzonder spannend. Niks bijzonders, maar anderhalf uur lang geboeid gekeken is ook wat waard.

Och, ik vond het nog niet eens zo slecht, eerder vreselijk middelmatig, maar dat is niet zo'n verrassing voor iemand als ik die toch al nooit zo'n fan van De Palma was – dat hij in de jaren 70 lid was van de officieuze "Movie Brats" en daardoor in één adem genoemd werd met Spielberg, Lucas, Scorsese, Coppola en Schrader (en Milius) heeft mij ook altijd een beetje verbaasd. Van déze film was het uitgangspunt best aardig, de cast redelijk sterk en de insteek van het perspectief van de terroristen interessant, maar er komt allemaal niet zo gek veel van terecht. De suspense van de eerste scène wordt enigszins teniet gedaan door de bespottelijke vergeetachtigheid van het personage van Coster-Waldau, Carice van Houten is een prima actrice maar lijkt hier op de automatische piloot te spelen, en alleen de laatste scène laat mijn hart iets sneller slaan. Als geheel is het dertien-in-een-dozijn wat mij betreft.

Ja, dat kom ik toch niet zo gek vaak tegen, een film waarbij ik geen flauw idee heb waar het verhaal naar toe zal gaan – het meest waarschijnlijk leek het me dat het personage van Richard Widmark –verbitterd door de afwijzing door Anne Bancroft– Monroe en het meisje zou gijzelen, maar dan neemt de film een paar onverwachte (dramatische èn psychologische) wendingen en wordt de spanning flink opgeschroefd. Kort genoeg om nergens saai of vervelend te worden, gefilmd in real-time met weinig gebruik van achtergrondmuziek, goed spel en minstens één prachtig schokeffect (het kleine meisje dat door Monroe gekneveld op bed ligt) maken hier een verrassende en verrassend sterke kleinschalige thriller van met een mooie serieuze Monroe die ondanks haar gebruikelijke "breathiness" toch een prima rol neerzet, en dan gelukkig absoluut niet als de "internationaal bekende seksgodin" ("une bombe sexuelle internationale") die de dwaze tekst op het DVD-hoesje belooft – net zoals bovenstaande filmposter trouwens.

Aan bovenstaand bericht valt mijns inziens niet zo gek veel toe te voegen. Na de iets te lange introductie van al die fans (en soms figuranten) met hun talking heads wordt de doodlopende geschiedenis van Firefly en de wederopstanding van Serenity op vermakelijke wijze uit de doeken gedaan, zonder dat er verder erg veel nieuws boven tafel komt voor wie de docu's bij de televisieserie-boxset en de DVD van de film heeft bekeken, maar voor de ware fan is het gewoon leuk om je even in dit bad van enthousiasme en hartelijkheid onder te dompelen. (Wat dat betreft deed deze film me soms denken aan Ringers: Lord of the Fans, hoewel er over de Star trek-franchise ongetwijfeld een voor fans even onderhoudende documentaire te maken valt.)
        Jammer is het wel dat er (naar ik aanneem vanwege copyright-beperkingen) helaas geen gebruik is gemaakt van beelden en scènes uit de serie of de film, bijvoorbeeld om de momenten te illustreren die door de geïnterviewde juist besproken worden, en ook is het spijtig dat er geen opnames zijn van de gezichten van de toeschouwers in de bioscoop op het moment dat Wash op het witte doek door de Reaver-harpoen doorboord wordt. Maar goed, er valt genoeg te genieten, zoals de gezellig bijeenzittende dames die zich de Fillionaires noemen en de mensen die op het punt staan om de film te gaan zien die in de lobby van de bioscoop scènes uit de televisieserie gaan naspelen (Wash met z'n dino's!).
        Opmerklijk hoeveel passie tien uur met liefde gemaakte televisie kan inspireren. Shiny! (Momenteel op DVD te vinden via www.donetheimpossible.com.)
 

"Whoever they send here – we're gonna catch 'em, we're gonna cook 'em, and we're gonna eat 'em!" Niets hoogstaands, en na een veelbelovend begin enigszins inzakkend, maar energiek gefilmd en met genoeg grappige dingen om toch tot het einde onderhoudend te blijven: Rhona Mitra is een redelijk overtuigende bad-ass, David O'Hara (Canaris) is bepaald eng, Craig Conway is indrukwekkend als Sol (hij krijgt dan ook een prachtige podium-entree op de tonen van Good thing van de Fine Young Cannibals), en zelfs als hij niets te doen krijgt is het altijd leuk om Malcolm McDowell te zien. En over zien gesproken, met dat oog kan Eden altijd nog een tweede baantje als filmpiraat nemen, want zo iemand is natuurlijk ideaal om naar premières van blockbusters te sturen – wel vóór de voorstelling even dat rechter ooglid aan haar wenkbrauw vasthechten zodat ze aan die kant niet kan knipperen.

Eén van mijn lievelingsboeken, vele malen gelezen in de uitgave die nog bij mijn vader (eveneens een huisarts) in de boekenkast stond en waarin Cis den Dove nog “den Doove” heet. Maar o o o, wat is deze verfilming een teleurstelling. Aan “de legenden en verhalen die sedert eeuwen aan de volksmond ontsproten” is niet veel legendarisch meer aangezien alle schilderachtige en bijna groteske personages zijn verworden tot platte en toneelmatige mensjes (met uitzondering van Huib Orizand die er geweldig uitziet als Pale Pie), de verhalen worden achter elkaar door verteld in plaats van in fragmenten door elkaar heen zodat het hele effect van een vlechtwerk verdwijnt, de pointes ontbreken soms (waar is de “hersenoperatie” van Pale Pie gebleven?), het spel is vaak ouderwets toneelmatig en de dialogen te traag en geaffecteerd (“Ja ja, we hebben de slag geheurd!”). Max Croiset doet z’n best als de titelfiguur maar overtuigt me niet (misschien is Tjerk van Taeke wel zó larger than life dat elke uitbeelding van vlees en bloed tekort schiet), en Mary Dresselhuys is hier een waarlijk lustremmende verschijning.
        Kwaliteiten zijn de fraaie fotografie (en de fraaie DVD-transfer), het feit dat de film niet sentimenteel wordt (zodat van de dokter gelukkig geen kerkganger wordt gemaakt) en een paar kleinere rollen, zoals die van Servaes Wildschut in zijn enige verschijning op het witte doek als Van Taeke’s oudste zoon Hendrik (hun onuitgesproken begrip omtrent de laatste rustplaats van de moeder is ontroerend) en van Jan Teulings als de onkreukbare burgemeester. En de doodswake is wel aardig, maar ook weer geen hemelbestormende scène.
        O, ik weet het wel, ik moet deze film op zichzelf beoordelen en niet steeds met het boek gaan zitten vergelijken, en ik zal me dan ook niet beklagen over het feit dat ongeveer de helft van de verhaallijntjes is gesneuveld bij de vertaling van boek naar film, maar ook dán zie ik hier niet meer dan een brave film die een vlak verhaal zonder sjeu vertelt. Misschien moet ik wat milder in mijn oordeel zijn omdat de Nederlandse cinema in 1958 nog enigszins in de kinderschoenen stond, maar wat zou het mooi zijn wanneer iemand als Jean-Pierre Jeunet zich over een remake zou ontfermen...
        Overigens had ik dit boek vroeger ook in zo’n zwartgekafte Nijgh & Van Ditmar-uitgave met voorop een filmfoto van dokter Van Taeke die, naast Willem op de bok van zijn rijtuig gezeten, zijn dubbelloops jachtgeweer op een kwaadsprekende boer richt, maar IMDb en andere sites vermelden voor deze film een lengte van 92 minuten, dus deze DVD lijkt de volledige versie van de film te bevatten; ik denk dat de scènes waarin Van Taeke die man op de korrel neemt misschien wel zijn gefilmd maar uiteindelijk op de cutting room floor zijn geëindigd.

Ik ben een groot liefhebber van èn Billy Wilder (23 van zijn 27 films gezien) èn Raymond Chandler (al zijn boeken in de kast) èn film noir, dus alles wijst erop dat ik Double indemnity een geweldige film zou moeten vinden, maar helaas is dat niet het geval. Prima plot, fraai camerawerk, uitstekende regie, maar Fred MacMurray is een oninteressante acteur (hoewel niet ongeloofwaardig als Jan Modaal die valt voor de charmes van een femme fatale) en Barbara Stanwyck voor mij gewoon niet sexy genoeg om die femme te zijn, zodat ik de sex tussen hen ook niet kan "proeven" en alleen Edward G. Robinsons sterke en amusante rol (de manier waarop hij zijn baas de waarheid zegt!) voor mij overeind blijft. Ook een herziening heeft helaas niets aan mijn mening veranderd. De kwaliteit van deze film staat voor mij buiten kijf (om nog maar te zwijgen van zijn belang voor de filmgeschiedenis), maar een persoonlijke klik heb ik er niet mee.

Op zich niet zo veel bijzonders, met de oude rot die de jonge rookie nog even een poepie laat ruiken (à la Kevin Costner in The guardian en Al Pacino in The recruit en ongetwijfeld nog tientallen andere films), maar de eerste twist zet de boel al aardig op scherp (ik vroeg me al af waarom er in de cast verder geen grote naam zat om Cassius te spelen...) en de tweede twist vond ik persoonlijk ijzersterk. Bovendien wordt er aardig met verwachtingen gespeeld (toen ik zag hoe Gere het gezin van Grace bespioneerde wist ik zeker dat hij hen op het einde van het gezin zou gijzelen of bedreigen om Grace van zich af te schudden – maar in plaats daarvan bleek hij dat alleen maar te doen omdat het bij hem herinneringen aan zijn eigen uitgemoorde gezin opriep) en spelen de twee hoofdrolspelers allebei uitstekend, dus ik heb me hier toch prima mee vermaakt.

Ik had zelf wel een beetje moeite met het feit dat de film ineens (te plotseling) was afgelopen: "Heb ik iets gemist? Was dit het al?" Niet dat ik wachtte op een definitieve bevestiging of ontkenning van Hoffmans schuld (want met een titel als Doubt rekende ik daar niet echt op), maar een iets geleidelijker afronding van de verhaallijnen van de verschillende personages was wel welkom geweest.

Los daarvan krijg ik door een film als deze bijna een hékel aan Meryl Streep. Ze is hier zó goed dat ik me bijna niet kan voorstellen dat ze in het gewone leven wèl aardig en innemend is (en uit alle interviews met haar die ik ooit heb gelezen blijkt dat overigens wel degelijk). Tjonge jonge, wat kan die spelen -- zonder dat het automatisch m'n favoriete actrice is steekt ze (ook qua diversiteit) toch wel met kop en schouders boven al haar tijdgenoten uit. (Na haar briljante rol in The Devil wears Prada had ik ook al even zo'n moeite met haar.)
 

Ik heb deze film echt even op me laten inwerken in de hoop dat ik het licht zou zien, maar ook een week later kan ik niet begrijpen wat Alexander Payne er toe aangezet kan hebben om deze film te maken. Even dacht ik dat we vanaf het flatje van de Vietnamese verzetsleider annex schoonmaakster een lesje zouden krijgen over hoe ook in zo'n verkleinde maatschappij de sociale kloof tussen arm en rijk zou blijven bestaan, maar daarna gaat de film weer een heel andere kant op, en uiteindelijk weet ik niet wat de makers nou precies willen zeggen. En dan die rol van Matt Damon – voor zijn cameo in Deadpool 2 had hij misschien nog wel meer acteertalent nodig. Nee, ik kon hier helemaal niets mee.