Opinions

Woaw! Niet vaak zo geïntrigeerd geweest. Ik werd van fascinatie (ontzettend sfeervol, prachtmuziek, waanzinnige Bale) naar pure frustratie ("DOE DIE FUCKING KOELKAST DAN OOK EERDER OPEN." "Ga nou niet meteen weer lopen ijlen! Blijf es kalm!") geslingerd. Uiteindelijk worden deze rare acties van Reznik toch gewoon verklaard, en daardoor is dit toch wel een film te noemen waar erg weinig mis mee is, behalve dan misschien het déja vu dat ik kreeg aan het eind.

4*

My whiskers are crackling!

Hij was weer heel erg cute . Iets minder dan Totoro, die toch iets magischer is en waar de aaibaarheidsfactor iets hoger ligt, maar nog steeds heel erg prettig om naar te kijken.

4*

Erg leuk! Tof wat voor camerawerk Snyder in zo'n blockbuster weet te proppen. Eigenlijk had de hele film van mij wel zo gestileerd mogen zijn als in de flashbacks, al komt de minder stabiele camera ook in de 'normale' scènes terug. Je ziet ook wel dat Snyder ervaring heeft (300, Watchmen) met het schieten van vechtscènes, want hoewel hij dicht op de actie zit, raakte ik door de montage nooit de draad kwijt. Knap vond ik dat, al miste ik de slow motion wel.

Verder lijkt het me echt geweldig om te mogen verzinnen hoe Superman en zijn bijna net zo onoverwinnelijke tegenstanders elkaar te lijf gaan. What happens when an unstoppable force meets an immovable object? Het landschap is de dupe. In Man Of Steel krijgt Superman een locomotief in z'n face en wordt door rijen flatgebouwen gemept. Het slaat helemaal nergens op maar je kunt er gewoon mee wegkomen. Het is allemaal ontzettend lomp en grootschalig, met die terraformer als hoogtepunt.

Shannon is een enorme creep en ze hebben Zod een net zo simpele als logische (en bevredigende) backstory gegeven. Z'n lines balanceren tussen bad-ass en cliché, maar door Shannon krijgen ze het voordeel van de twijfel. Jammer alleen hoe hij aan z'n eind komt.

Zimmer levert ook weer goed werk trouwens, vooral wanneer hij de trommels weer uit de kast haalt.

Ze hadden alleen, samen met het schrappen van de onderbroek, wel even kunnen aanpassen hoe Superman vliegt. Dat ziet er nog altijd belachelijk uit.

4*

Nou, ik vond het wel meevallen na alle goed onderbouwde recensies gelezen te hebben. Ik vond het gewoon een buitengewoon goed geacteerde, flitsende thriller. Het begint wat zoetsappig, maar dat maakt de motieven van uitblinker Washinton des te geloofwaardiger. Het tweede gedeelte is gewoon The Punisher maar dan goed geacteerd, interessant geschoten en met mooie muziek (hoorde ik nou Nine Inch Nails?). Beetje laf dat die muts het moest overleven vond ik het wel.

3,5*

Heerlijk debiele film, zoals we (soms) gewend zijn van Burton. Het absurde einde (jodelmuziek kills aliens?) lift het net naar 3,5.

Zou deze never nooit niet aan Pixar-fans aanraden. Begrijp de vergelijking ook niet echt. Totaal verschillende films als je het mij vraagt. In-your-face spektakel en hilariteit tegenover subtiel, melancholisch en droogzwarte humor.

Nee, dit kwam op mij meer over als een soort Solondz goes claymation. Fantastisch hoe het lijden van Mary en Max (en de andere personen) aan de ene kant volslagen belachelijk wordt gemaakt, en aan de andere kant toch ontroert. Paar fantastische korte grapjes zomaar even tussendoor ook. Neem nou dat bordje van die zwerver: Keep your money, i wan't change. Of het huisje van slak Richard Hawkins.

Kan me verder helemaal vinden in de rest van het commentaar.

LOL! Die scène met die schoorsteenvegers! Er kwam geen eind aan . Wat een nachtmerrie, kreeg er rillingen van.

Ik had de film ook 20 jaar ouder geschat, hoewel er af en toe nog wel mooie effecten in zitten (die trap van rook verraste me nogal).

Voor de rest zal het concept van de musical mij altijd blijven irriteren. Helemaal dit soort mierzoete smurrie.

Interessante kijk op de, vaak weggelaten, andere aspecten van zeevaren in die tijd. Russel Crowe is (natuurlijk) goed, maar de rest van de cast kon goed mee. Paar mooie zeeslagen maken het af. 4*

Erg leuke film ja. Geinige karakters, veel chemie tussen de spelers en af en toe inventief gecinematografeer. Echt een ideale snack eigenlijk. De twist was natuurlijk te verwachten. Ik moet Sam Rockwell nog in een rol zien waarin hij niet de gladjanus met dubbele agenda uithangt, en Lohman was gewoon TE lief. En dan valt de puzzel inderdaad snel op zijn plaats. Overigens is het amusant om alle hints vervolgens te ontdekken en achteraf te realiseren hoeveel de conmen geimproviseerd moesten hebben.

Ook van mij 4*

Tja... Na het lezen van deze overwegend zeer negatieve reacties waarin men klaagt over een paar minuutjes feest en emotie is de film me mee- en tegengevallen.

Net als iedereen vind ik natuurlijk ook dat de relaties niet erg effectief worden uitgediept en uitgelegd. Ook ergerde ik me trouwens een beetje aan sommige lange gesprekken zoals die bij die Fransman.

De lat werd, misschien wel meer door het publiek dan door de Waichowsi Brothers, ZO hoog gelegd dat de film bijna niets anders kon dan tegenvallen.

Natuurlijk haalt deze film het niet bij het eerste deel, dat kun je haast niet vragen van de Waichowski's. Het eerste deel moest het mijns inziens vooral hebben van zijn originaliteit en dat heeft deze film natuurlijk niet meer, daarom vind ik dat je dit vervolg ietsje milder moet behandelen.

De actiescènes zijn namelijk echt wel veel beter geworden. En om nou een film waar vooral veel actie in verwacht werdt te gaan beoordelen op de relaties...

Ik geef deze film gewoon 4* omdat de "brawl", het gevecht bij de Keymaker en de carchase gewoon retevet zijn, en omdat je ook rekening moet houden met het "middelste-deel-van-een-trilogie-syndroom" (verzin daar alsjeblieft een mooie term voor).

Nu men van Revolutions minder verwacht (tenminste dat neem ik aan) hoop ik dat deze film wel weer onze verwachtingen waarmaakt.

Ik heb 1 uur en 3 kwartier naar een geweldige science-fiction film gekeken met ongekende actiescenes en ook nog eens geweldige symboliek. Maar dan breekt het zogenaamde titanengevecht tussen Neo en Smith aan en gaat het helemaal de verkeerde kant op. Op de beste slo-mo scene uit de hele trilogie, de allesvervormende punch van Neo tegen Smith's wang na, geweldig stukje! .

Op dat moment lijkt het wel of de Wachowski's snel naar een belangrijke verjaardag heen moesten of zo want er word een standaard feel-good einde aan gebreid waarvan zowel de bedoeling als hoe het is gefilmd verschrikkelijk is Goh, Smith slaat Neo, Neo gaat knock-out. Dan heeft Neo zo'n wil om weer op te staan en verder te vechten dat hij Smith door luttele kubieke kilometers steen mept. Maar Smith is niet dood! Hij is boos! Hij slaat Neo weer! Zo gaat het nog 3x door en op het einde heeft Neo opeens een helder moment. Ik maak laat me afmaken! Dan is de ene pool weg en valt de ander ook weg. Klaar, aftiteling. Er werd zelfs niet de moeite genomen om er nog een plotwending of zo in te gooien zoals dat aan het einde van Reloaded nog wel het geval was. Ik had echt verwacht dat de Wachowski's nog met een geweldig einde zouden komen

Maar goed toch npg 3,5 ster want de eerste 105 minuten waren erg goed met miljarden kogels, een geupgrade lobby-shootout, dialogen die op mij zeker niet inhoudsloos overkwamen en het was zelfs een beetje eng op bepaalde momenten (scenes met Bane in het donker).

Eén van de betere gameverfilmingen die ik zag. Vooral doordat de feel van de game behouden is. Lekker gesatureerd palet met veel slagschaduw en natuurlijk die kenmerkende skyline met sneeuwvlokjes. Sin City is opvallend dichtbij.

Verder is het een prettig weerzien met Roscoe Street (inclusief fladderende kranten), de slaapkamer (inclusief tikkende klok en babygejengel), kraakpanden met afbladderende verf, Rag-Na-Rock, die lamp met fladderende motten en de ene Valkyr-addict na de ander. De regisseur heeft overigens de vrijheid genomen de effecten van de drug wat explicieter weer te geven en dat levert opvallend genoeg de mooiste scènes op.

De verhaallijn sluit behoorlijk nauw aan bij Max Payne 1, wat dat betreft hebben de fanboys weinig te klagen. De inclusie van Mona Sax had van mij eigenlijk niet eens gehoeven. Voegt niet heel veel toe, en heb Max altijd meer een loner gevonden. Kunis krijgt ook weinig te doen. Mark Wahlberg voldoet, al is zijn stemgeluid nog net niet brommend genoeg voor de voice-over.

Voornaamste minpunt is dat de actie wat tegenvalt. Tuurlijk, vandaag de dag zijn we wat gewend. Maar de ervaring van de eerste shoot-out in de game ( ), wordt nergens gehaald. Enkele bullet-time scènes en één snoekduik, that's it.

Als neo-noir graphic-novel verfilming sterk, als actiespektakel wat minder en als Max Payne verfilming adequaat. 3,5*. En jammer dat Baseballbatboy geen cameo had.

Na gister Eternal Sunshine te hebben gezien deze ook maar weer eens gekeken. En die 2,5* gaat mooi de hoogte in! Ik begin een diep respect te ontwikkelen voor deze man. Wat een mimiek! Wat een gevoel legt hij ook weer in deze rol! Prachtig!

En die broertjes!

Now you can blow your nose and wipe your ass at the sime time!

En wanneer ze duits gaan praten!

1,5* omhoog!

Die liedjes hoefden van mij niet eigenlijk maar de meeste sketches waren erg leuk . Vooral de bevalling was erg grappig. Over het algemeen toch niet zo geniaal als Holy Grail maar toch goed voor 3,5*.

Hospital Administrator: And what are you doing this morning?

Obstetrician: It's a birth.

Hospital Administrator: Ah. And what sort of thing is that?

Dr. Spenser: Well, that's where we take a new baby out of a lady's tummy.

Hospital Administrator: Wonderful what we can do nowdays.

"To stampede" heeft ook een totaal andere betekenis gekregen .

Dan ga ik het daar maar over hebben .

Dit smaakt naar meer, dat staat vast. Lekker debiel, heerlijke typetjes, erg grappig en een werkelijk geweldige ontknoping. Jammer dat ik daarvoor mijn aandacht er niet helemaal goed bij kon houden, vandaar slechts 3,5*.

Magnetic Rose is een prachtig kleurspel tussen het grauwe heden en het fleurige verleden, vergezeld van sfeervolle muziek en een boeiend verhaal. Het volgende filmpje is een heel ander paklaken: overdreven is het sleutelwoord zowel bij verhaal als animatie (vooral die van personen). Bij het moment dat het ventje op die brommer door eskaders vliegtuigen, helicopters, SAM-sites en rijen tanks onder vuur werd genomen pleurde ik zowat van me stoel. Het laatste filmpje lijdt aan het Russian Ark-complex: ontzettend knap gemaakt en niet your average animatie, maar ik heb hem na een half uur afgezet omdat dit toch niet genoeg was om mijn aandacht vast te houden. 4,5 + 4 + 2 maakt gemiddeld een kleine 4.

Opnieuw een bevestiging van Ellis' talent, maar waar The Broken toch een beetje als 'zo maar een horror' overkwam, is Metro Manila net als Cashback weer erg persoonlijk. Je ziet het ook aan de aftiteling. Regie, scenario, productie, cinematografie, overal staat z'n naam achter.

Heerlijk dromerige score (contrasteert lekker met het drukke Manila), mooi serene cameravoering en het gezinnetje pakt je direct in. Het verhaal is niet wereldschokkend verder, maar het komt alsnog echt goed binnen wanneer de boel begint te ontsporen en je voelt aan alles dat Oscar echt niet de spreekwoordelijke loterij heeft gewonnen met z'n nieuwe baan en woning. Het einde is dan niet zo vrolijk als in Cashback, het is wel minstens zo prachtig en zoals altijd maakt de track tijdens de credits het af.

4*

Uitstekende thriller. Ijzig in beeld gebracht met lastig definieerbare achtergrondnoise en sfeervolle ambientmuziek. Allemaal heel strak en zakelijk wat een dreigende, bevreemdende sfeer met zich mee brengt, zeker in combinatie met de koelbloedigheid waarmee sommige mensen in deze film handelen. Alsof ze willoos door de zaken en belangen gecontroleerd worden. We krijgen daardoor ook weinig expliciete beweegredenen te zien. Vooral zo'n kerel als Arthur (geweldig vertolkt ook) blijft constant boeiend door zijn wispelturigheid.

Ja, gaaf. Jammer dat de projectie niet helemaal vlekkeloos was, maar dat kan een DVD verhelpen.

4*

Het begon nog goed met helemaal aan het begin al die Miss America en het geweldige bijgevoegde "Holy shit...", maar daarna zakt het niveau al gelijk. Silverman en Ribisi zijn echt verschrikkelijk samen en voegen eigenlijk ook gewoon niets toe. McFarlane kan beter niet als real-life personage voor de camera verschijnen, want z'n stem associeer je voor altijd met Brian. En eigenlijk acteert hij ook gewoon slecht. Zo'n monoloog over hoe kut het Wilde Westen wel niet is had veel leuker kunnen zijn. En hij moet eens ophouden met die irritante musical-nummers tussendoor.

Leukste waren uiteindelijk de terloopse fatale ongevallen, Ryan Reynolds die nog maar eens zichzelf te kakken zet en het Indiaanse dialect met "Mila Kunis" als hoogtepunt.

2*

Dat koortje vond ik nou weer net iets teveel van het goede maar verder weer een heerlijk oprechte, warme niets-aan-de-hand-film.

4*

More like Mind Fuck. Totaal incoherente aaneenrijging van scènes die soms gaaf (carchase, ontsnapping uit hemel en walvis) zijn en soms totaal lelijk ("fun" in de walvis). Geen flauw idee wat voor beoordeling ik hier op moet plakken, maar voor mijn gevoel strookt 3,5* wel aardig.

Wat een opmerkelijke look had deze film zeg. Wijd open anamorphic in het kwadraat, gigantisch opgeblazen highlights, enorme korrel in de donkere scenes en een focus puller waarvan het leek alsof hij af en toe wat door z'n Facebook-tijdlijn zat te scrollen. Gezichten waren geregeld gewoon onscherp, heel bijzonder. Zeker vergeleken met enkele IMAX-formaat scenes die er zeer mochten zijn op groot scherm.

Verhaal... tja, who gives a fuck. Alleen jammer dat ze na tien jaar nog steeds met die suffe maskertjes op de proppen komen én bovenal dat de intelligentste gangsters ter wereld daar nog steeds intrappen. Misschien moeten zij ook eens een wachtwoord verzinnen, zoals wanneer Ethan z'n zoveelste Mission Impossible in z'n handen krijgt gedouwd?

Gelukkig kun je de actie wel aan McQuarrie en Cruise overlaten. Het is weinigen gegeven om zo goed snelheid en gevaar over te brengen, zeker als je bedenkt dat het steeds Cruise zelf is die al die halsbrekende toeren uitvoert, waarbij hij ook gewoon geregeld dingen breekt. Sound design werkte er zeker in IMAX ook goed aan mee, trouwens.

Toch blijft het een rare ervaring om zo'n visueel softe bende in IMAX te zien. Nogal een verschil met de zoveelste plastic Hollywood-crap, maar wat mij betreft niet helemaal geslaagd.

3,5*

Naja, hij was iig het leukste aan de film. Vond het bar weinig aan. Niet imponerende actiescènes, erg casual in beeld gebracht en Cruise heeft totaal geen charisma.

2*

Wow.

Na drie lange drama-films (waarvan twee meesterwerken) wilde Darabont eens terug naar zijn roots. Het zal voor sommigen even schrikken zjn wat voor een (zij?)weg hij hier inslaat, maar in feite is dit wel zíjn genre. En na The Shawshank Redemption, The Green Mile en in mindere mate The Majestic levert hij opnieuw een grandioze film af. Met name de andere werkmethode die hij hanteerde (er is slechts 37 dagen gefilmd met een karig budget) en toch zijn slagen onderstreept nog maar eens het talent van deze man.

Een andere weg dus, en een andere route. Waar in zijn vorige werken de positieve kanten van ons bestaan centraal stonden spuwt Darabont in The Mist even zijn gal over de mensheid. De mist sluit de mens af van de buitenwereld en verdrijft normen, waarden en regels. Hoewel het zichtbaar buiten de supermarkt blijft hangen dringt de dreiging ervan onmiskenbaar de winkel en de hoofden van het volk binnen. Eén voor één vallen ze Lord Of The Flies-gewijs ten prooi aan angst en een waas versluiert hun ratio. Verdeeldheid en algehele stupiditeit (zo'n Jim, wat een eikel) slaan toe.

Het zijn dus niet de monsters die koste wat het kost (mensenoffers!) buiten worden gehouden die gevreesd moeten worden (daar zijn ze ook te snel en goed zichtbaar voor), maar de monsters die zich in de supermarkt bevinden zorgen voor de slachtoffers. Wellicht een beproefd en niet nieuw concept, maar ik heb het nog niet beter uitgewerkt gezien.

De horror in de film is dus tweeledig. Ten eerste de goeie, oude horror waar Darabont zijn carrière mee begon. Dat betekent gore (jazeker!), bloed en veel (mooi vormgegeven) creepy critters en groter gespuis. Darabont toont zich een zeer bekwaam horror/thriller-regisseur, zit ten alle tijden dicht op de huid van de personages (met dank aan de D.P.) en weet wanneer hij het stil moet houden. Pas tegen het einde vond ik de soundtrack iets te aanwezig.

Maar Darabont zou Darabont niet zijn als hij het geen extra, menselijke dimensie geeft door de échte horror in de supermarkt te laten plaatsvinden. Zo'n scène als de opoffering van Jessup is minstens zo heftig en bloedstollend als de expeditie naar de apotheek .

Hoe langer de film duurt, hoe minder hoop er lijkt te zijn. Zelfs tegen het (zelf geschreven) einde weigert Darabont concessies te doen en dit mondt uit in een werkelijk ontluisterende climax. Darabont op zijn cynischt.

4,5*

PS. Ga dit zien in de bioscoop, het voegt zoveel toe aan de ervaring!

Film die al zijn kracht haalt uit het feit dat het een waargebeurd verhaal is. Verder degelijk geacteerd maar nergens echt opzienbarend. 2,5*

Boeiender dan ik verwacht had, wat vooral de verdienste is van het geweldige geluid. Met name het vaak aanwezige gebrom op de achtergrond geeft de film een onheilspellend karakter, wat natuurlijk past bij alles wat de mens elkaar en dieren aan doet in deze film. De poëzie doet haast berustend aan, wat de beelden een luguber karakter geeft.

3*

Ik vond het maar een erg saaie bedoening. Morton doet het aardig, en er zitten wel een paar mooie scènes in maar deze waren veel te schaars om mij ervan te weerhouden na 1,5 uur te gaan zappen. 2*

Wat is het toch heerlijk als Aranofsky zichzelf helemaal te buiten durft te gaan. Hij grijpt je vast, ook nu weer met een aan Lawrence klevende camera, en laat ongegeneerd pretentieus z'n visie op je los. Kan me voorstellen dat veel mensen daar niet van gediend zijn, op deze manier geforcefeed worden, maar ik hou er wel van. Je kan mensen niet bedeesd of genuanceerd op de schouder tikken, zoals Moeder 99% van de film probeert, maar je moet ze raken met een sloophamer.

Ergens wil ik dankzij de film ook geloven dat Aranofsky me nou niet echt een ideologie probeert op te dringen. Toegegeven, echt hoog geeft hij niet op van een aandachtsgeile God die samen met Moeder Aarde de planeet bewoont. Moeder is druk aan het nestelen, probeert haar Huis perfect te krijgen. Voor God is deze natuur en Moeder's liefde niet genoeg: hij moet creëren en op een gegeven moment heeft hij een lumineus idee: Adam.

Die betreedt dan de Aarde, hoestend en al (later mist hij een rib). Een wandeling door de Tuin later is ook Eva van de partij. Samen met Adam dringt ze binnen op een plek waar niemand mag zijn zonder Gods bijzijn (naar ik aanneem: het Paradijs), waar ze met hun tengels zitten aan het kristal (c.q. Verboden Vrucht, wat uiteindelijk het hart van Moeder blijkt), met alle rampzalige gevolgen.

Kain en Abel komen voorbij, inclusief confrontatie die leidt tot het Teken en de uiteindelijke vervloeking van de Aarde, met als bonus een opening richting de Hel in de kelder. Steeds meer volkeren dringen binnen in Moeder's Koninkrijk, gedragen zich quasi-nederig maar eigenlijk asociaal en proberen Aarde naar hun eigen inzicht te veranderen (ongevraagd verven van de muren). God geniet van de aandacht en laat alles toe. Aarde begint uit Moeders vingers te glippen, maar wegsturen kan God de Mensen niet, want ze kunnen letterlijk nergens anders heen. Moeder zegt 'i'll get started on the Apocalypse'.

Maar eerst krijgen we nog de Zondvloed (regenbui, Moeder onder de douche), plagen (kikker, vlieg), het verstrijken van eeuwen aan geweld in naam van God, (rassen)haat, Mens' behoefte om zichzelf te vereeuwigen ten koste van alles, etc. De Verlosser wordt nog geboren, maar sneuvelt in no-time 'per ongeluk' aan de hand van Mensen, die snakken naar hun Messias en niet veel later dan ook gezellig van z'n babyribs c.q. communie zitten te peuzelen (WAT EEN SCENE), zoals men graag doet in de kerk. En maar huilen, en maar boete doen. En maar vergeven worden door God.

Uiteindelijk is Moeder het zat en ze brengt met een vlammenzee het einde van de mensheid. Nadat de Mensen vernietigd zijn, neemt God het laatste hoopje Moeder in z'n armen, vergruist haar hart tot een kristal (alsof er millennia verstrijken) en plaatst deze in het Paradijs. En er was weer licht. Met een herschapen Moeder in een andere gedaante probeert hij het opnieuw. Wat mij betreft is er daarom ook geen sprake van een perfecte cirkel: de Moeder zoals wij die kennen is voor altijd verdwenen. En wie weet schept God met een nieuwe Moeder aan z'n zijde eens iets anders dan de Mens.

Dat klinkt allemaal drammerig en Aranofsky's portret van een aandachtsgeile en nou niet bepaald almachtige God doet niet echt Christelijk-vriendelijk aan. Maar de theorie van de hierboven gelinkte YouTuber hmag ik wel. Dat God eigenlijk maar al te goed weet dat seks met Moeder leidt tot de geboorte van Jezus en een golf van creatieve inspiratie en uiteindelijk tot niets dan ellende. Vandaar dat hij in het begin van de film zo afstandelijk is jegens z'n vrouw en dat de notie van kinderen krijgen en de door Eva gesuggereerde 'slaapkamerproblemen' in de film zitten. Aranofsky's God zit klem op Aarde tussen enerzijds uitzonderlijke verveling en frustratie door z'n onvermogen te creëren, en anderzijds het verlangen van Moeder naar hem, inclusief waar dat toe gaat leiden. Want Moeder is ook elke cyclus weer zijn creatie, dus houdt ze van hem. En dat dilemma spreekt toch eigenlijk wel weer een beetje in God's voordeel.

Eigenlijk vind ik ook dat Aranofsky weinig vertelt wat een beetje weldenkend mens niet eigenlijk al weet (en dat doet hij op een geweldige manier). Er gaat een keiharde realiteit schuil onder Aranofsky's allegorie, het meeste van wat hij laat zien is ook al geschiedenis. Pas op het einde toont hij pas iets wat nog staat te gebeuren en if any krijg ik zelfs het sentiment mee dat het allemaal al te laat is voor ons, maar dat God en Aarde (in een andere hoedanigheid) het uiteindelijk allemaal wel overleven tot in de eeuwigheid. Zo eindigt Aranofsky weer op een deprimerende noot en zo is hij toch wel op z'n best.

5* trouwens. Want wat oogt en klinkt alles ook weer geweldig.

Romantisch, ingewikkeld, meerlaags, speels, anders, eclectiek, essentieel, filosofisch, existentialistisch, hopeloos en vol-van-leven. Als ik filmmaker of scenarioschrijver was, dan zou dit de film van mijn dromen zijjn. Helaas is hij bij deze al gemaakt.

5*

Grote chaos, deze film. Zowel qua plot als qua genremix. Western, klucht, suspense, komedie, slapstick en soap komen voorbij en Almodovar past zijn stijl voor elke scène aan. Daarmee kleurt (!) hij enerzijds binnen de lijntjes van elk afzonderlijk genre maar in context van elkaar vliegen de eigenzinnige scènes je om de oren. Leuk.

Helaas kan ik wat minder met de kleuren. Telkens dat geforceerde rood en blauw, voor mij leidde het alleen maar af.

3,5*

Het was al weer 3 jaar geleden dat ik deze zag. Toen was het de 5e en laatste film van een filmmarathon. Ik wist dus voor de 2e keer helemaal niks meer af van de film en al HELEMAAL niet waarom ik hem 4,5* gaf. Nu weet ik het weer .

Mik's verklaring op pagina 7 verwoordt precies mijn interpretatie. Nou nog eventjes in het spoilertopic de details ontrafelen . [edit]Pjotr's interpretatie dat het allemaal om Camilla draait en niet om Diane/Betty klinkt ook erg logisch. DAMN! Wat heerlijk dat alles kan, geniaal ! [/edit]

Blijft dus lekker staan die 4,5. Vooral de hypnotiserende muziek, de spanning die midden op de dag bij een coffeeshop of een apartementencomplex wordt opgewekt, Naomi Watts en het mateloos intrigerende verhaal (dat helaas iets te langzaam op gang komt, vandaar een halve ster aftrek) scoren de punten.

Ha, Wong Kar-Wai gooit de decadente setting uit In The Mood For Love en 2046 overboord en weet me nu gelijk wel gekluisterd te houden. De louche neon-café's, generieke diners, metro's, trams en woestijnlandschappen doen het stukken beter bij mij dan stoffige gebouwen, pedante Chineses en keurslijvige politieke ambtenaren in de jaren '50. Blij dat Kar-Wai de grote oversteek heeft gemaakt dus.

Want wat ziet het er mooi uit. Telkens de personages achter ruiten, spiegels en andere obstakels laten opdoemen alsof ze niet rechtstreeks gevangen kunnen worden. En dan die contrastrijke kleuren in combinatie met de sfeervolle blues/jazz... Heerlijk wegdromen met een biertje, alleen in het donker terwijl iedereen al ligt te maffen.

Vond alleen het stuk met Strathairn en Weisz iets te lang gerekt. Daar had Lizzie wel iets sneller korte metten mee mogen maken.

4*