Opinions

Na gister Totoro te hebben gezien was dit toch wel een tegenvaller. Toegegeven, de setting is heel anders, en dit is niet bepaald een kinderfilm maar het raakte me allemaal een stuk minder. Allemaal mooi vormgegeven, dat wel, maar het kwam allemaal veel minder magisch op me over. Zal wel door het materiele aspect van vliegtuigen, tanks en geweren komen ofzo... 3*

Echt een enorme aderlating die misschien nog iets beter was geweest als Keane's bedoelingen met Kira minder onschuldig waren geweest. De hele film lang laat Kerrigan je twijfelen. Is het allemaal een tragische en volkomen ongevaarlijke roep om hulp en troost, of hebben we hier te maken met een écht zieke geest? Echt uitsluitsel krijgen we niet, maar er wordt op het laatst toch behoorlijk gehint naar Keane als goedzak met een verschrikkelijk trauma, in plaats van de creep met een ernstige stoornis die ik af en toe dacht te zien boven komen drijven.

Natuurlijk, hij gebruikt haar op het laatste als een soort van lokaas, voor de dader (als die al bestaat) maar ook voor zichzelf. Maar uiteindelijk lijkt het allemaal toch wel weer goed af te lopen. Keane heeft iets van closure, en Kira wordt herenigd met ma en pa.

En hoezeer je als empathisch kijker en goed mens ook hoopt op deze ontknoping, ergens denk ik dat de film nóg krachtiger was geweest als hij bijvoorbeeld wél met Kira op de bus was gestapt en we ze langzaam weg zouden zien rijden in een zeer zeldzaam longshot.

Desalniettemin een dikke 4*, met nog even een vermelding voor het prachtige camerawerk en spel.

Net weer eens gezien (3e keer in de bios alweer, persoonlijk record! ) en ik doe er een halfje bij op. Het verhaal is nu compleet (heb hem samen met Vol. 2 in de marathon gezien) en alles valt netjes op zijn plaats. De scène in de sneeuw met die opzwepende muziek blijft meesterlijk.

Vond deze ook beter als deel 2. Hoezeer ik de films als 1 wil beschouwen is het verschil tussen de films als je kijkt naar stijl ZO groot dat deze met de hoogste score van de twee aan de haal gaat. Dit deel is toch meer een kunstwerkje dan het 2e deel.

4,5* dus.

Ein-de-lijk herzien, en waar ik bij Kill Bill 1 bij herziening met + 0,5 naar de maximale score ging, doe ik er hier ook een halfje bij op. In de bioscoop was denk ik de pijp een beetje leeg bij mezelf, want ik lees dat ik hem soms wat langdradig vond. Niets van dat, nu ik hem nog een keer afzonderlijk heb gezien. De ene scène is nog indrukwekkender dan de ander (wat blijft het gevecht tussen Elle en Beatrix toch cool (het oog!), wat een heerlijke monologen van Carradine, wat een prachtige scène als Beatrix haar nieuw verworven dochter instopt). Het houdt maar niet op!

Deel 1 was nog iets spectaculairder, maar als gezegd, deze zit er stevig tegenaan. 4,5*

Op zich niet zo heel slecht, maar we hebben het allemaal al veel beter gezien. Beter spel, betere muziek (beter gedoseerd vooral, wat een herrie constant zeg) en mooiere actie dan het preutse gehak wat we hier te zien krijgen. En dan het einde: We zien 20 minuten de camera zwaaien en wat ridders het loodje leggen. Dan is die ouwe baas dood en is opeens het hele slagveld stil. Arthur voert dan nog een sterk staaltje "totaal foute emotie" (waar hij vaker last van had) op om vervolgens meteen koning der Britten gekroond te worden, tezamen met Guinevere. Ik bedoel... WTF?!

De standaard die Gladiator en, vooral, Lord of the Rings gelegd heeft is gewoon te hoog voor deze film. Hierdoor blijf ik met een onvoldaan gevoel achter, terwijl ik emotioneel kapot had moeten zitten. 2*

In alle opzichten natuurlijk een compleet belachelijke film, maar wat verwacht je dan van een regisseur die de film remaket die hem tot regisseren heeft aangezet? Ik vond het prachtig om te zien wat voor een enthousiasme er achter de beelden schuil ging en ik kan het me geweldig goed voorstellen dat Jackson zichzelf helemaal te buiten is gegaan.

Dit zien we dan ook terug in alles: waanzinnige over-the-top actie, cheesy dialogen en liefdesscènes, weer van die prachtige fly-overs, overdreven one-liners, een natuurkundig haast onmogelijk eiland met vol door elkaar heen groeiende woudreuzen, ravijnen, lianen en OVERAL MONSTERS, vernieling op een ongeëvenaarde schaal en een 8 meter grote gorilla om het af te maken. En dan heb ik het nog geeneens over de speelduur gehad. Duidelijk is dat het Jackson geen reet kan schelen of er mensen blaasproblemen krijgen, dit is zíjn droomproject. Misschien een tikje arrogant maar het plezier spat van het resultaat af, waardoor de film een feest is om te aanschouwen.

Daardoor verliest Jackson af en toe even de controle over zichzelf en lijkt de film een eigen leven te gaan leiden doordat de timing niet helemaal strak meer is, maar juist dit geeft Jackson's passie zo mooi weer imo. Ik zie Jackson al krom van het lachen de laatste hand aan die schommelscène" leggen. Dit gepaard met het tragische einde zorgde ervoor dat ik het toch even moeilijk had. Al met al is deze film is veruit de beste monster-film die ik ooit heb gezien.

4,5

Twee werelden met verschillende wereldbeelden botsen met veel geweld op elkaar, onschuldigen komen om, de VS stuurt mensen om andere, in hun ogen, onschuldigen te beschermen die vervolgens ook weer omkomen... Wordt er dan eens een "misdadiger" (want die handelt toch ook alleen maar uit volle overtuiging) gepakt, dan staat de volgende alweer op.

De openingscredits en scène beloven veel goeds (qua spektakel) maar uiteindelijk vond ik het geen bijzondere film. Thematisch blijft de film behoorlijk oppervlakkig (zie boven), en kwalijker nog, Berg zegt weinig nieuws. Elke actie in het conflict is slechts olie op het vuur, dezelfde olie die door de VS uit Saoudi-Arabië wordt gepompt. Een kluwe wol die met geen mogelijkheid meer ontward kan worden en waarschijnlijk gedoemd is op te branden. Een waarheid, maar eentje die ons al talloze malen eerder en beter is voorgeschoteld.

Daarmee is het dramagedeelte slechts een kapstok voor wat fletse, nerveus geschoten actie en aardige vertolkingen (Cooper altijd leuk, Foxx in zijn standaard bad-ass jasje).

3*

Onderhoudende blockbuster. Een lekker mysterieus noodlotplot dat helaas wel erg geteisterd wordt door slecht uitgewerkte familiale relaties en van die typische terugkerende elementjes ('together forever' ). De Bijbelse verwijzingen en andere metaforen waren leuk om te spotten, al kwamen ze er na verloop van tijd wel veel te dik op te liggen. Maar de manier waarop bijvoorbeeld Merian's gravure van Ezechiel's visioen in de film was verwerkt (de zon, de vier engelen, de vier dubbele wielen (2 auto's)) kon me wel bekoren.

Gelukkig weet Proyas het fijn in te kleuren. De zonnestralen door het rood-geel getinte bladerdak bieden lekker toepasselijk een voorbode op wat komen gaat. En de rampen zijn grimmig en onverbiddelijk waardoor de film gesterkt wordt in zijn deterministische uitgangspunt.

Leuk ook hoe de film tegenovergesteld eindigt aan hoe hij begon. Die laatste scène hadden ze natuurlijk meteen moeten schrappen, ongelooflijk dat dat de montagekamer uitkomt.

Toch ben ik benieuwd wat Richard Kelly met het project gedaan zou hebben. Proyas verdient er 3,5.

Na Princess Mononoke pas de 2e anime die ik heb gezien. Vond deze veel beter als PM. Animatie (misschien niet echt goed te vergelijken maar toch) is veel mooier en het verhaal is ontzettend fascinerend. Ook de (schaarse, wat absoluut niet deert btw) actiescènes zijn prachtig. Ik vond hem helemaal niet saai, vond het jammer dat hij was afgelopen. 4,5*

PS. Is Motoko nou toch "overgenomen" door de Puppet Master? Op het einde zegt ze zoiets raars.

Op zich wel een effectieve manier om het publiek met de film mee te laten leven: gewoon zo'n onganse kutfilm maken dat je net zo hard moet kotsen als Carmen.

Nee echt, wat een hel vond ik dit. Vanaf de eerste pianoaanslag is het één lange tact- en hopeloze poging om je aan het janken te krijgen. Even is het te doen omdat die verschrikkelijk in beeld gebrachte romance flink om de oren wordt geslagen door de kanker (waar ik de hele film voor aan het duimen was), maar dan sleept het zich maar voort en valt het in herhaling (neuken, janken, boos in auto rijden, feesten op kutmuziek, rinse repeat). Ohja, en nog een beetje jatten van The Wrestler.

Belachelijk script, vervelende mannelijke lead (serieus, die scheve bakkes van die kerel), KUTmuziek (alleen Benassi was nog wel aardig) en thematisch bij vlagen onnavolgbaar. Heb het boek van Kluun niet gelezen, maar mag toch hopen dat hij iets beter de nuances rond het personage Stijn naar voren heeft gebracht. Zoals hij keer op keer weer in de armen wordt gesloten door Carmen is echt te belachelijk voor woorden.

En dan dat dochtertje, kan het nog tactlozer?

1*, voor Carice.

De boodschap kan me gestolen worden, maar de manier waarop ze wordt gebracht is toch wel erg efficiënt.

Van de grootse natuur naar de arrogante mens die denkt haar wel even voorbij te kunnen streven. De scope van de mensenmassa's bij elkaar lijkt nog wel enigszins on par met de massieve bergen, gigantische woestijnen en uitzinnige wolkenpartijen uit het eerste half uur, maar een fantastische parallelmontage tussen het bovenaanzicht van een wereldstad enerzijds en een minichip anderzijds haalt dit gegeven weer compleet onderuit.

Afsluitend het toppunt van menselijke hoogmoed: onszelf los denken te kunnen maken van de Aarde, op zoek naar een andere planeet om te 'bedwingen', maar daarin hopeloos falen.

Althans, dat haalde ik eruit . Nogmaals, ben het er niet mee eens, maar vond het wel overtuigend neergezet. Zeker niet drammerig in ieder geval.

4*

Hopeloos. Veel goede ideeën maar het kan technisch gewoon niet meer mee.

Schokkende pans/tilts, weinig lipsynch, theatraal acteerwerk met belachelijk overdreven bewegingen, maffe sound effects (dat effect toen mevrouw Macbeth zei dat ze zwanger was ), lelijke scène-overgangen en enkele scènes die dan weer veel te lang duren (zingende geest, terugkeer lord op Spinnenweb).

Wel prettig dat alleen de cruciale gebeurtenissen uit het Macbeth-verhaal worden behandeld, maar nog steeds is de film vaak te traag omdat er visueel eigenlijk weinig te genieten valt voor mij doordat het technisch zo mank is.

De scènes in en met het bos behouden de film voor een extreem lage score.

1,5*

Binnenkort Jojimbo nog even proberen, maar als dat ook niets is laat ik Kurosawa maar voor wat het is denk ik.