Opinions

Voordat de film begon hield Ichikawa (die zelf nog een korte rol heeft) nog een kort praatje. Hij praatte Japans en een tolk vertaalde, maar die kerel praatte zo onverstaanbaar Engels dat zelfs Ichikawa zelf het waarschijnlijk beter had gekund.

Anyway, wat ik ervan begreep was dat Ichikawa en Oshii een deal hadden gesloten dat wanneer Innocence geen prijs zou winnen in Cannes, dat Oshii dan elke film mocht maken die hij wilde, zonder druk van studio's, regels of conventies. Daar is hij in ieder geval in geslaagd. Helaas, in dit geval.

Tachiguishi Retsuden lijkt een middelvinger naar iedereen die Innocence afrekende op zijn lastige verhaal en filosofische quotes. In deze film doet Oshii in feite hetzelfde, maar dan over een totaal nutteloos onderwerp en zonder zijn gebruikelijke flair.

Het is een mockumentary waarin Oshii 60 jaar van Japanse fastfood-industrie geschiedenis uiteenzet. "It's just noodles!" krijst een fastfoodrestauranthouder naar de voice-over, die al zeker een kwartier een lulverhaal houdt over een of andere Tachiguishi. Je kunt je afvragen: als zo'n restauranthouder al niet 15 minuten naar dat gezaag kan luisteren, hoe zit het dan met het publiek?

Want die voice-over lult de rest van de film aan elkaar. Het is één lang overgeconceptualiseerd verhaal over verschillende legendarische Tachiguishi, hun eetgewoonten, de symboliek daarvan, de filosofie erover en de zogenaamde desastreuze invloed die het had op Japan. Natuurlijk is het allemaal zo ontzettend over the top dat je het moeilijk serieus kan nemen. Er worden verbanden gelegd die nergens op slaan (tenminste, voor mij niet) en futiliteiten aangehaald die nergens naar leiden. Toen ik serieus 5 minuten naar een getuige zat te luisteren over zijn gevecht tegen denken aan ******land terwijl hij die FUCKING FRANKFURTERS aan het eten is, had ik echt behoefte weg te lopen...

Wat de film dan nog enigszins draagbaar maakt is de zelfspot en visuele stijl. Het ziet er weer lekker wazig uit, die typische Avalon-filter ligt er weer overheen. Het "superlivemation" is best leuk, maar wordt totaal overschaduwd door het belachelijke narratief, waardoor enige vorm van verder experiment met de techniek totaal onmogelijk wordt. Maar heel sporadisch doet Oshii er wat grappigs of leuks mee.

Kawai is verder het enige echte hoogtepunt, zowel als componist als als Tachiguishi. Zijn optreden als leider van een bende hamburgerverslindende Tachiguishi (allemaal met neusring) zorgt voor de leukere scènes uit de film. De visuele kenmerken komen hier ook wat naar boven, en de voice-over ondersteunt het geheel met een gortdroge weergave van de strategische tactieken die zowel de kok als de Tachiguishi schijnbaar gebruiken. De kok stuurt 20 hamburgers naar het front, en de bende zaait verwarring door afwisselend om chili, water en mosterd te vragen. De oorlog is over wanneer er een druppel saus overblijft in een kom ramen.

Voor Japanners misschien leuk. Het is opvallend dat Ichikawa aan het begin zich nog hardop afvroeg voor wat voor publiek deze film bedoeld is. Het is in ieder geval een totaal andere Oshii dan we gewend zijn. Sfeerloos, en een oninteressant weliswaar over the top maar daardoor niet minder langdradig verhaal dat met behulp van een slaapverwekkende voiceover elke vorm van audiovisueel spektakel onmogelijk maakt.

IK heb me gewoon geërgerd aan een Oshii-film, en dat komt hem op 1,5* te staan.

Tsja, nogal wispelturige film. Aardige vertolkingen worden afgewisseld met melodramatisch geneuzel. En dan zien we mooie fly-overs van het slagveld, dan rennen we weer met schokkende camera door loopgraven. Soms bevinden we ons in fraaie stadsdecors, niet veel verder rollen we met beide broertjes door de modder. Om over het constante switchen van zijdes nog maar te zwijgen. De film vliegt heen en weer, wat op sommige momenten prettig is (houdt de vaart er in, geen heel duidelijk onderscheid tussen goed en kwaad), maar vaak ook ergerlijk werkt (rammelend scenario en gebrek aan spanningsboog). Dat de enige constante factor de afschuwelijke muziek is pleit ook niet in het voordeel van de film.

2,5*

Wel erg standaard allemaal, zeker vergeleken met Banlieu 13. Een soort Bourne-light, vooral door de setting, cameravoering en de score. Maar Neeson kan natuurlijk nooit tippen aan Damon, dus valt het nogal in het niet bij Bourne.

Beste was nog wel het nummer tijdens de aftiteling. Geweldige ontdekking, die lui. Net Muse in hun vroege jaren.

Pwoah, dat was een slecht idee. Nu was ik alleen, in het donker, 's nachts, maar de film maakte nog minder indruk dan de eerste keer. Ik ergerde me nóg meer aan die afschuwelijke muziek, het lage tempo van de film (normaal zelden een probleem, maar dan moet er wel wat moois te zien zijn), de tot vervelens toe herhaalde scènes waarin Travis door de stad rijdt. Ik snap best dat die scènes vitaal zijn voor het verhaal, dat ze de sfeer scheppen (hoewel dat bij mij niet lukte), maar ik heb ze al veel mooier gezien (Ghost Dog, Collateral) en daardoor worden ze vervelend. Dit alles wordt aan elkaar gepraat door een zeer matige voice-over, die, net als Travis in de film, de gedachte achter de film zo expliciet in je gezicht beukt dat ik me een beetje betuttelt voelde.

Misschien komt het doordat ik pas ongeveer de tegenpool van deze film (Dead Leaves) zag, dat het daardoor wat moeizaam ging, maar het kan geen toeval zijn dat ik hem twee keer gewoon saai vond. De climax vond ik ook nog steeds zwaar teleurstellend.

Op de kop toe ben ik door het laat naar bed gaan gister nu doodop, en heb ik een knallende koppijn.

Vrees dat ik naar 2* moet afwaarderen, waarvan De Niro de meeste van in de wacht sleept. Zonde, had er zo graag wat bij gedaan.

Woah. Wat een sfeer. Ongelofelijke desolate uitstraling en muziek die samen een afschuwelijk gevoel van vervreemding opwekken. Stilte was nog nooit zo oorverdovend. En dan opeens zo'n krijs erdoorheen... Kippenvel.

5*, snel nog eens kijken onder ideale omstandigheden voor misschien een plaats in mn top 10.

Heb em net voor het eerst gezien . Ik vind het inderdaad een topper in zijn genre. De actie is gewoon subliem en de special effects zijn fantastisch, zeker voor die tijd. Eigenlijk is dit de enige film (samen met Terminator 1) waarin ik me niet erger aan Schwarzenegger . Minpuntje is soms dat irritante macho gedoe van dat jochie, dat is hem wel geleerd door zijn moeder maar toch... 4,5* van mij.

Whoppakee! Erg lekkere actiefilm waarvan ik spijt heb dat ik hem niet in de bios heb gezien. De 104 minuten vliegen voorbij. Net als de auto's trouwes . Vooral die scène waarin Arnie de haak van de kraanwagen in de put schiet is, ookal erg over the top, werkelijk geweldig! 4* doe maar!

Erg standaard allemaal. Your average Hollywood rompslomp. De stoere Terminator is helaas vervangen door allerlei generieke robots die een stuk minder dreigend zijn (op die ene kolos na dan). Een ander groot minpunt is dat de film zichzelf onnodig serieus neemt met 'wat betekent het om mens en niet machine te zijn'-filosofieën. Daardoor kunnen de door Prudh genoemde plottechnische zwakheden (zelf vond ik het binnenglippen van Skynet door een deur te hacken met het "override"-commando nog een leuke ) minder snel door de vingers worden gezien. Bij de speelse voorganger ging dat nog een stuk gemakkelijker.

Maar goed, dat daargelaten is dit uiteindelijk allemaal wel weer aardig vermaak natuurlijk. Toffe actiescènes (wéér met een takelwagen!) en ook Arnie is weer leuk. Al illustreert die scène ook wel weer het eerstgenoemde mankement. Bale tenslotte op de automatische piloot. Sam Worthington wel goed. Die gaat denk ik een hele grote worden.

Ruim 2,5*

Erg complexe en lastig te beoordelen film. Had zelf nogal moeite met de wisselvallige toon van de film. Een gruwelijk gegeven (niets zo verderfelijk en eng als berekenend maar pervers menselijk handelen) maar vaak afgewisseld met comic relief. Daardoor is de film niet spannend genoeg én niet grappig genoeg. Vleesch noch visch.

Daarnaast is dit wel een zeer interessante en vooral intelligente film. Amenabar stelt met zijn cinematografie en verhaal veel vragen over spectatorship. Hij behandelt indentificatie en de subjectiviteit van de personages in de film en van de film zelf. Niet alleen Angela maar ook wij als toeschouwer willen de kerel zien die in tweeen op de treinrails ligt. Dat brengt me automatisch bij onze fascinatie en tegelijkertijd afkeer van in beeld gebracht geweld. We willen het niet zien, maar toch zijn we benieuwd. En na jaren van slashers maakt het niet meer uit hoe grafisch het is. De gedachte dat het echt is, dat is pas eng. Raken we na verloop van tijd afgestompt (pun!) van geweld? Sterk dat het slechts de patienten in een ziekenhuis (zieke mensen maw) zijn die het beeldmateriaal via de zender te zien krijgen.

Amenabar speelt met deze zaken door met een licht ironische ondertoon genreclichés te hanteren. Hij doet dit door veel te verwijzen, bijvoorbeeld á la Scream naar andere horrorfilms, maar ook naar de eigen context van de film. Het is een film over filmmaken en de grenzen die worden opgezocht en hoe de toeschouwer daar tegenover staat. Iemand opgevallen hoe Ana Torrent perfect gekaderd wordt door het raam waar ze uit kijkt? Laat haar bewegen en je ziet zo een filmstrip. En wat te denken van het constante switchen tussen realiteit en fictie. We kijken een fictieve film over films waarin echte moorden gepleegd worden, maar in de film die we zien wordt ook weer gemoord. Op eenzelfde manier zwalkt het narratief heen en weer tussen "Chema heeft het gedaan" en "Bosco heeft het gedaan". Of is er toch nog een derde persoon? Het antwoord op die quizvraag is toch echt "The Third Man" .

Het meest lastige is dan ook dat de film erg rijk is, er zit veel in, en ik raak er niet over uitgepraat, maar het is juist gebracht op een zo doorsnee manier. Prof. Castro heeft het over film als industrie die maakt wat het passieve publiek wil (of dat nu snuff of Disney is) en zegt over Spanje dat het niet kan opboksen tegen Hollywood. Hij legt vervolgens echter het loodje op een generieke manier. En dat in een Spaanse film die blockbustergewijs aan de top van de Spaanse Box Office stond. De chaos is compleet wanneer Chema van de dood van Prof. Figueroa door toedoen van een film hoort en opmerkt dat het wel een Spaanse film geweest zal zijn. Zagen de Spanjaarden de spot, of genoten ze ervan dat een Spaanse regisseur zo'n Hollywoodiaanse film had gemaakt? Iets zegt mij dat Amenabar's bedoelingen niet zichtbaar genoeg zijn om overtuigingskracht te hebben. Ook aan de berichten hier is dat te zien. Misschien dat zelfs Amenabar de film niet helemaal meer onder controle had.

Ik doe het even met 3,5 ster. Dan heb ik nog marge om flink aan te passen.

Ik zal mijn totaal niet serieus bedoelde berichtje dan maar even toelichten .

Deze film heeft alles wat ik er van verwachtte. Explosieve soundtrack, waanzinnig gemonteerd en gewoonweg overdonderende beelden. Echt fantastisch.

Maar, en waarschijnlijk is dat inherent aan dit soort films, zodra er een hijgende/kreunende/schreeuwende Japanner in beeld kwam vervaagde de soundtrack, konden de beelden me geen reet schelen en was het gewoon uitzitten tot de scène afgelopen was. Hierdoor verliest de film zo veel vaart dat het hele ik-dender-in-een-

uurtje-over-mn-publiek idee een beetje in het water valt.

Maar toch, die scènes in de straten, of de intro, beide begeleid onder stampende... Damn.

Schrap het gekreun, gehijg en gesteun en laat de beelden en soundtrack het werk doen, en je hebt een meesterwerk.

Nu kom ik op 4* uit, nog steeds heel goed natuurlijk.

In vond het juist een aardige kwinkslag dat die ouders, in een laatste wanhoopspoging hun fratricidale dochtertje wat tot bedaren te brengen, grijpen naar zowel wetenschap (platspuiten die hap) en religieus fundamentalisme, terwijl er geen aanleiding is dat ze zelf Christelijk zijn groot gebracht. Zoals men toch altijd heeft gezocht naar de schijnveiligheid van God etc., om maar te kunnen dealen met verschijnselen die ze niet kunnen verklaren en die hen daarom de stuipen op het lijf jagen. Zoals over de grond kronkelende vrouwen (de slang is nooit ver weg).

En het heeft toch ook gewoon gewerkt. Pas zodra Thelma het huis uitvliegt en allerlei zinnenprikkels krijgt zoals het highschool riedeltje altijd gaat (jammer dat Trier daar niet wat meer bijzonders wist te verzinnen), beginnen er weer vogels tegen ramen te kwakken en loopt alles in de soep. Wat dat betreft had die pa het nog niet zo slecht gezien allemaal, behalve dan als je kijkt vanuit het perspectief van Thelma, zoals deze film voor het overgrote deel doet.

Daardoor lijkt Trier zeker in het tweede deel stelliger uit de hoek te komen dan nodig. Met name het 'sta op en loop'-foefje vond ik wat misplaatst, temeer omdat ik er helemaal niet zo gerust op ben dat lieve, bedeesde Thelma op het einde alleen maar goede bedoelingen heeft.

Los van dit alles een (inderdaad) vooral sfeervolle film met veel onderkoelde stilte doorbroken met een paar heerlijke surrealistische uitbarstingen. Paar prachtige vondsten ook, met name die haar in het glas, wapperend aan de ene kant, stil aan de andere. Geweldig vond ik dat.

4*

Heerlijk allergaartje van personages in een film met een leuk gegeven. Helaas begint de film richting het einde wat te trekkebenen en vond ik het einde zelf ook (hoe logisch het ook was) toch niet bevredigend.

3,5*

Erg leuke film. De chemie spat van het tv-scherm, waardoor je echt meeleeft en lacht met de karakters. Ook de dialogen en oneliners krijgen net dat beetje extra wanneer je naar acteurs zit te kijken die het naar hun zin lijken te hebben. De studentenlol is nergens smakeloos en erg grappig. Prettige muziek ook.

3,5*

Ik kan veel van deze film zeggen maar hilarisch vond ik hem allerminst. Ik heb in ieder geval niet veel gelachen (pippi de kapitalist uitgezonderd ).

Ook kon ik me door de overvloed aan personages die elk maar 1 karaktereigenschap lijken te hebben, niet inleven in het/de verha(a)l(en). En het slot was niks meer dan een logisch einde op een film als deze waarvan we er al veel meer gezien hebben (zowel dit soort films als eindes).

Toch heeft de film natuurlijk ook zijn pluspunten: puike acteerprestaties, mooie muziek die de al gehanteerde sfeer goed versterkt en toch wel wat leuke dialogen.

Voor sommigen misschien een feest van herkenning , maar voor mij niet meer dan en 2,5* film.

Ps. Ben trouwes toch wel benieuwder geworden naar Moodysson's andere films, ik hoop dan ook dat hij het beter kan dan dit.

3 sterren. De FX zijn echt geweldig maar het verhaal is ongeloofwaardig met dingen als telepathische Uruk-Hai's en ontploffende tijdmachines die het effect van een atoombom teweegbrengen. Over het algemeen was het verhaal nogal oppervlakkig met weinig diepgang. Toch kan ik deze film geen onvoldoende geven omdat het toch goed te kijken is door de special effects.

Je kreeg het er warm van? Met al die blauwbekkende mensen in beeld?

Ook maar weer even de laatste 1,5 uur gekeken. Vroeg me af waarom ik maar 2,5 had staan maar de laatste 10 minuten verklaarden alles. Wat een onsubtiel sentimenteel gedoe zeg. En dan te bedenken dat er ook nog 1,5 uur soap aan voorafging. Om van dat nummer van Dion maar te zwijgen. Je zou er zo schizofreen van worden .

Die 2,5 blijft mooi staan.

Mwah, het zullen best interessante thema's zijn die hier worden aangesneden, over familieverbanden en zo, maar ze boeiden mij niet genoeg om pakweg de eerste anderhalf uur ademloos naar het scherm te kijken. Het zal aan mijn leeftijd liggen . Pas daarna, na het moment suprême, neemt de vaart wat toe en wordt het allemaal wat aangrijpender en boeiender met als toppunt de dialoog tussen de 2 schoonzussen. Ik had dan ook een pauze nodig om de film af te zien, nooit een goed teken voor mij.

Ook Ik had nogal moeite met het feit dat precies de gebeurtenissen die het verhaal bepalen (treinreizen, moment van ziek worden, moment van sterven niet werden getoond. Hierdoor werd er nogal van de hak op de tak gesprongen (ook het snelle switchen tussen verblijven maakte het er niet beter op) werd ik, vooral de eerste helft van de film, totaal niet geraakt door de personages. Alleen die bitch van een kapster intrigeerde me ietwat, en dat zegt genoeg voor mij.

Het echtpaar wordt goed neergezet, net als de schoondochter. De rest krijgt te weinig screentijd om te imponeren.

En om nou te zeggen dat er mooie plaatjes geschoten werden, nee. Misschien feest voor binnenhuisarchitecten maar voor mij niet.

3* (voornamelijk de verdienste van het slot).

Ik was destijds meer onder de indruk van Ong Bak kan ik me herinneren, maar dat zal wel omdat ik toen nog nooit van Jaa gehoord had. De hele origami-met-botten-scène boeide me ook niet echt. Ik ben meer van de bikkelharde vuist-, elleboog- en kniebeuken. Gelukkig is Jaa dat nog niet verleerd, wat toch weer een erg toffe film oplevert.

De etage-scène is inderdaad de best. Ook echt alles in van hout en glas zodat het lekker stuk kan . Ook de lange cut waarin Jaa door 2 of 3 oude treinstellen (oid) springt en links en rechts bad guys door de ruiten vliegen was erg vermakelijk .

Vond verder wel dat er af en toe echt teveel slow-motion werd gebruikt, en de climax met de olifantenbenen ging zelfs voor mij wat te ver. Die clown (zo gaat hij voor mij voortaan door het leven ) mogen ze ook opdoeken. Wat een irritante gozer is dat. En met zijn Engelse geleuter wordt het er niet veel beter op.

Maar verder weer prima vermaak van Jaa. 3,5*

Zat die ene reus ook niet in Fearless trouwens?

Verrassend leuke film zeg... Dacht eigenlijk dat hij te kinderachtig zou zijn maar het viel me erg mee. Natuurijk is het allemaal erg schattig en lief, maar het werkt best goed. Ik voel me een stuk blijer als voor dat de film begon in ieder geval . Vooral de scène bij de bushalte zal me lang bijblijven. De muziek maakt het af.

4*

Nee, hier kon ik niets mee. Het risico van een allegorische en metaforieke film is dat alle aandacht gaat naar hetgene waarnaar verwezen wordt en dat de schoonheid van de metafoor zelf in verval raakt.

Daar is El Topo wat mij betreft wel een toppunt van. De film heeft de pech dat ik totaal niet religieus ben opgevoed en dus sowieso de meeste symboliek niet kan plaatsen maar daarnaast wordt ik ook niet echt aangezet eens op onderzoek uit te gaan.

Sja, blijft over een wat brak (zowel technisch als esthetisch) gefilmd woestijnlandschap met debiel lachende Mexicanen, onnavolgbare activiteiten en één of andere BeeGee met een voorliefde voor naakte kinderen in de hoofdrol. En daar haal ik mijn levensvreugde niet uit.

1,5*

Ik vond het maar lachwekkend. Vooral het laatste gevecht. Ze schieten met kiezelsteentjes, dartpijltjes, kloppen op de deur met een tak, er word opengedaan, ze gaan naar binnen, staan met z'n 100en om Macbeth, laten Macduff het tegen hem opnemen, als 2 dronkelappen botsen ze tegen elkaar aan, na 10 minuten word dan eindelijk het hoofd afgehakt en KLAAR!.

En de rest was niet veel beter. Wat een belachelijke film. 1,5*

Sterke personages die geweldig neergezet worden, hilarische situaties en geniale visuele vondsten onder de begeleiding van perfecte muziek. De film zet je ook nog eens aan het denken. 4*

Wel jammer trouwens dat hij niet wat langer duurde...

Best aardige film. Totaal over the top en daardoor erg ongeloofwaardig maar dat deert niet, het is toch allemaal nep en één groot leugenfestijn om te kijken tot hoever het publiek de docu-stijl die wordt gebruikt om het bedachte verhaal te ondersteunen accepteert.

We keken hem tijdens een college, en Merlijn Passier kwam nog even langs om wat vragen en dergelijke te beantwoorden. Eigenlijk was dat leuker dan de film, leuke kerel. Vooral de ontstaansgeschiedenis van de film (en het feit dat bijna alles fake is) was best interessant. Eigenlijk zijn twee afzonderlijke ideeën (een korte film over een verkrachting die alleen in beeld wordt gebracht door de lichaamssappen die erbij komen kijken en een documentaire over het communisme) samen gepleurd en is dit eruit gekomen.

Passier meldde terloops ook nog even dat er in totaal 8 kippen gesneuveld zijn in deze film (sommige takes waren blijkbaar niet goed genoeg). Dat kwam nogal als een schok voor de zaal .

3*

Toch wel leuk hoor, dat je eerst denkt dat ze in een tijdslus op de boot zit (de premisse zeg maar), dat je vervolgens denkt dat er weliswaar tijdlijnen parallel lopen maar dat er maar één 'Jess' is die zich hier een weg door baant om toch weer bij Tommy te komen en dat uiteindelijk blijkt dat de tijdslus zich niet alleen op de boot bevindt maar ook daarbuiten. Dat laatste had ik niet meer verwacht (maar wel op gehoopt). Dat je er vervolgens nog de verklaring aan kan verbinden dat Jess eeuwig wordt gestraft voor haar moederschap, net als Sisyphus, is voor liefhebbers van mythologie alleen maar mooi meegenomen.

Maar goed, net als bij Chronocrimes lijdt deze film een beetje onder het euvel van herhaling, waar toch verplicht best wat tijd in gaat zitten om het een beetje goed uit de verf te laten komen (anders is het geen herhaling natuurlijk). Daarbij wordt er bij dit soort puzzelfilms vaak zoveel moeite gestoken in het afronden van het verhaal en het kloppend maken van het script, dat andere aspecten van het filmmaken een beetje op een zijspoor komen.

Zo vond ik de effecten hier niet best (met als toppunt die Sims-poppetjes die van de omgeslagen boot staan te zwaaien) en had het allemaal nog wel wat sfeervoller gekund. Aan de andere kant zal het niet makkelijk zijn om een zonovergoten dek van een cruise-ship een luguber sfeertje mee te geven.

3,5*

Sja...

Verkrachting van het verhaal hoor ik meteen van omstanders. Gelukkig voor de film ken ik het "origineel" (liever gezegd, 1 van de VELE versies) niet. Nou ja, de achillespees en het paard natuurlijk wel. Snap dan ook best dat dat er in moet worden verwerkt en dat de regisseur terecht aanneemt dat daar verder geen nadere uitleg voor nodig is.

Aaaanyway... Pitt zet Achilles naar mijn mening perfect neer, Hector imponeerde wat minder, om van Paris nog maar te zwijgen (wat gelukkig te bedoeling was, ookal was Bloom niet best natuurlijk, die Legolas-image zal hem nog eens parten kunnen gaan spelen). Diane Kruger doet ook niets beters dan mooi wezen en zielig kijken.

Niks goeds dan (behalve Pitt)? Jazeker wel! 2 prachtige veldslagen bij nachte (die van overdag misten duidelijk de ziel die je in LotR wel ziet terugkomen), een superspannende en mooi gefilmde confrontatie (nee, niet die tussen Paris en Menelaos), decor, kostuums, uitrusting: prima.

Odysseus sprak de meest zinvolle volzinnen (die moet ik onthouden ) wat toch wel een verdienste is van Sean Bean die, ondanks weinig schermtijd, een geloofwaardige (voorzover ik daarover kan oordelen) Odysseus neer zet.

Dialogen vielen me nog mee. Het is en blijft een mythe en daar mag best wel wat "gezeurd" worden ookal kan je natuurlijk overdrijven: "Je wordt mooier met elke maan"

Maar dan die muziek! MWOARGGH! Wat erg! En dan te bedenken dat de originele score werd afgedankt. Slechter als dit moet toch niet kunnen, zou je denken.

Al met al op-en-top vermaak maar uit angst voor afwaardering wacht ik even met het opnieuw kijken. 3,5*

Meh, voor mij was het daardoor nóg lastiger mijn ogen open te houden. Vast allemaal knap op dat moment. Met de perfectie van de klassieke continuïteitsmontage enzo...

Maar het is zo saaaaai!

Enige wat me meeviel was het overdreven acteren. Dat had ik voor een zwijgende film nog dikker aangezet verwacht.

Belachelijke film maar niet minder vermakelijk. Curtis' rol had wat mij betreft compleet geschrapt mogen worden, dan was de film tenminste van acceptabele lengte geweest. Ook nogal rare opeenvolging van brute actie en vreemde komische momenten. 3* dan maar, heb me niet verveeld in ieder geval.

Net weer gezien en ik hoog hem op naar 4,5. Alleen die openingscredits al: heerlijk deuntje, overview van Detroit en een lijst van bekende namen waar je een muur mee kan behangen. Moest ook veel meer lachen dan vroeger:

Floyd: "You guys want some?

*chick-chack*

Floyd: "Oh..."

ZO heerlijk droog .

Wat een waanzinnig leuke film. Het verhaal zit vol leuke gebeurtenissen en is ook wel sterk geacteerd (ik ben van Carrey alleen maar debiele rollen gewend zoals the Mask en de Ace Ventura's, dus dit was wel een welkome afwisseling). Ed Harris doet het zoals altijd goed. 4,5* voor deze fantastische persiflage op al die reality-programma's (waar ik sowieso een hekel aan heb).

Eigenlijk maakte Twilight van begin af aan al geen kans bij mij. Ten eerste omdat y-chromosomen mij de kunst van het zwijmelen onmogelijk maken. Ten tweede omdat ik het basisgegeven in de geweldige serie True Blood al perfect uitgewerkt zag worden. Vergeleken daarbij is Twilight net een Disney-film met een bad boy/hunk waar hitsige tienermeisjes kwijlend naar kunnen kijken. Maar eigenlijk heb je om dat te constateren niet eens vergelijkingsmateriaal nodig. Zie bijvoorbeeld ook de nieuwste South Park-aflevering met een persiflage die spot-on is.

Geestelijk vader van True Blood Alan Bell had 12 boeiende afleveringen van een uur nodig om diepgang aan te brengen. Twilight propt het in 2. En dan nog presteren ze het om er een doodsaaie film van te maken. In het eerste uur gebeurt nagenoeg niets boeiends. De twee draaien een beetje om elkaar heen, maar dit wordt zo slecht opgebouwd en getimed dat het nergens geloofwaardig wordt. Kristen Stewart is weliswaar een heel leuk meisje om naar te kijken, maar na een tijdje ging het horten-en-stoten-gepraat en dat constante op-de-lip-bijten me ontzettend tegenstaan. Robert Patterson bakt er al helemaal niets van. Zet hem naast Stephen Moyer uit True Blood en zijn quasi-mysterieuze air, zogenaamd charisma en hoffelijkheid vergaan als vampieren voor de zon.

Het enige moment dat wist te overtuigen was de scène in Bella's kamer waar eindelijk de innerlijke strijd van Edward goed naar voren kwam. Maar dan zit er al een slordige 45 minuten aan flauw highschool gedoe op.

Melige soundtrack verder, met een wel heel misplaatst nummer van Muse, wat ironisch genoeg nog de aardigste scène oplevert ook. Eindelijk wordt er eens wat leuks gedaan met de mogelijkheden, al zijn de effecten standaard en daardoor eigenlijk gewoon ondermaats. Zelfde geld voor de make-up.

Dan is het de bedoeling dat het in het tweede deel nog spannend wordt, maar we weten toch allemaal al wat er gaat gebeuren. Hoewel, de manier waarop die rasta en Victoria er uit werden geschreven was wel even opvallend. In negatieve zin dan. Die twee hadden juist het meeste potentie, maar ze zijn verdwenen voor je er erg in hebt. Net als de rest van de film trouwens, die plotseling in ijltempo richting anti-climax dendert.

Enige positieve wat ik echt uit de film kan peuren is de overtuigende rol van Bella's pa (had echt te doen met die kerel) en de fraaie omgevingen (die verder wel compleet om zeep worden geholpen door het zeezieke camerawerk).

Nee, laat dit maar links liggen en zoek True Blood op. In elk opzicht geslaagder.

1*