Opinions

Ik vrees dat ik er toch een halfje af ga doen. Het is toch niet het niveau van The Big Lebowski imo en ik betrapte me erop dat ik het af en toe een beetje langdradig vond. Blijven er nog steeds een zeker niet slechte 3,5* over .

Hm, tja. Op het eerste gezicht best een onderhoudende thriller, maar als je dan eens verder gaat nadenken is er toch wel heel veel mis. Binnen filmclichés is het masterplan van Copleys personage - slechte rol trouwens - nog wel logisch (hoe onrealistisch vaak beland een dergelijk koppel niet in bed voor een obligate seksscène), maar hoe had die vent ooit kunnen voorspellen dat het vrijlaten van Joe tot een incestueuze vrijpartij met zijn dochter zou leiden? Zijn hele wraakmissie hangt daar van af, lijkt me toch wat weinig. zekerheid.

Anyway, gelukkig wel mooie camerawerk met wat mooie longtakes, en de rollen van Brolin en Olsen (die ga ik in de gaten houden) mochten er wezen. Het uiteindelijke gegeven dat Joe zich weer vrijwillig laat opsluiten heeft ook nog wel iets wat de film nog naar 2,5* tilt.

Origineel niet gezien trouwens.

Niet het Ghibli-spektakel wat ik verwachtte helaas. Natuurlijk zitten er af en toe prachtige scènes tussen, maar over het algemeen miste ik de Ghibli-magie. Juist het fantastische uit de andere Ghibli's die ik zag spraken mij aan. Hotaru no Haka is dan weer een geval apart. Je hebt daar wat meer om je aan vast te klampen. Deze film kwam een beetje over me heen, zonder echt een indruk achter te laten (op enkele stukken na dus).

Toch 3,5*. Misschien dat de film met het juiste verwachtingspatroon, op een warme zomerzondag beter tot zijn recht komt. Aan de andere kant, voor welke feel-good film geldt dat niet.

Mwoah, ik zag hier toch best wel wat raakvlakken met die films. Over tieners (of net-volwassenen) die maar een beetje ronddolen door het leven en ondertussen overspoeld worden met flarden van inzichten of hersenspinsels over het nut van het leven.

Ik dacht dat ik met Southland Tales voorlopig wel de vreemdste film had gezien. Weet ik veel dat er in Amerika een eigenzinnige lefgozer op is gestaan. Zijn One Day Like Rain is zo mogelijk nog onsamenhangender, vager en pretentieuzer dan de 2e film van Kelly, waar Todisco nu al mee wordt vergeleken.

De film verhaalt (volgens mij) over een groep mensen die de wereld iets anders zien dan wij. Ze voorzien een doemscenario en hebben zich teruggetrokken in de natuur. Hun lot, en dat van de rest van de wereld, ligt in de handen van een jonge godin (zo mag ze wel genoemd worden) die via een reeks scheikundige experimenten tot de kern van het probleem probeert te komen. Als beschermvrouwe van de Aarde zien we haar in een veelzeggende scène met een halo om haar hoofd, een sterrenhemel erboven en een maan links. Haar theorie heeft iets met planten en iets met water te maken, want die twee elementen blijven maar terugkomen. Echt duidelijk wordt het niet. Gelukkig maar, want het "we-verneuken-onze-Aarde"-thema ligt verraderlijk dicht aan de oppervlakte.

Aangezien Paul Todisco dit allemaal heeft neergepend en vastgelegd mogen we ervanuit gaan dat hij wél weet waar hij mee bezig is. Voor de rest, het publiek, is het behelpen van Todisco bevindt zich duidelijk op een ander denkniveau. Nietszeggende dialogen die de komst van iets (maar wat?) prediken, twee chicks die geen reet te doen hebben, nog wat teenangst en opnames van de natuur volgen elkaar in ijltempo op. Het gedrone achterop zet een sfeer en af en toe gooit Todisco er quasi-achteloos een mooi melodietje bij.

Je moet er van houden. Mij kon het wel bekoren. Het heeft inderdaad wat weg van een Kelly, met zijn trage camerabeweging en doemdenken. Zo'n prachtige scène waarin we de alien/Stephen zijn entree maakt doet me erg aan Kelly denken. Ergens zag ik ook van Sant, hoe Todisco met normale zaken een surrealistisch sfeer neerzet. Zie je dit allemaal niet, dan is daar altijd nog de perfecte casting. Als ik mijn lot in iemand's fraaie handen zou moeten leggen, dan waren het de hare wel...

Jammer dat Todisco sommige scènes niet iets langer aanhoudt, bepaalde camerabewegingen leken nog niet afgemaakt. Nu snijdt hij soms wel erg abrupt van soepele beweging en muziek naar rotsvast shot met omgevingsgeluid (het gepruttel van een kokend soepje bijvoorbeeld). Schoonheidsfoutjes die er hopelijk snel uitgaan.

De potentie is er wat mij betreft, nu hopen dat hij wat meer (maar ook weer niet te veel) financiële middelen tot zijn beschikking krijgt.

4*

Veel hilarische scènes, het was voor mij echt een feel-good-movie totdat dat afschuwelijke maar o zo indrukwekkende einde werd ingezet. Met gemak een 4,5. 5 kan altijd nog, dan kan ik hem tenminste nog ophogen.

En WAT een prestatie van Nicholson zeg, niet te geloven zo goed (rest ook natuurlijk). Vooral die scène waarin hij ontdekt dat Chief de boel belazert of die scène waarin hij langzaam tot inkeer komt over zijn ietwat opportunistische ontsnappingsplan, of die scène waarin....

Aaneenschakeling van quasi-interessante scènes (die telkens exact dezelfde uitkomst hebben) over het verschil tussen homo's en hetero's maar het komt niet verder dan wat vunzige details. Ik ergerde me ook mateloos aan ieder personage dat er in deze film rondliep. Zowel qua karakter als qua acteren. 2* voor aardige Ricci en enkele leuke one-liners.

Haha, hoe Jackson helemaal aan het begin bad-ass een nieuw zwaailicht op zijn auto zet Toen kon de film eigenlijk al bijna niet meer stuk.

Ferrell heeft duidelijk de overhand en dat is maar goed ook. Wat een stompzinnig-doch-hilarisch gebeuren zeg. Pas wanneer Max Pay... ehm, Holtz aan het werk moet, wordt het wat minder leuk.

Maar over het algemeen erg grappig . Vooral die scène waarin ze de Prius terugkrijgen was echt goud. "Found a deer vagina..."

3,5*

Vond die geluiden die er soms geproduceerd werden een beetje raar maar voor de rest bijzonder knap gemaakt. 3,5*

Van de film-noirs die ik tot nu toe gezien hebt vond ik deze de minste ouderdomsverschijnselen vertonen. Hij keek het lekkerste weg, ookal leek er wat minder aandacht besteedt te zijn aan die typische film-noir look en meer aan de plottechnische kemerken van noir (flashbacks, hauting past, hard-boiled hero, femme fatale). Door de vele wendingen en cynische dialogen heeft de film veel meer vaart, ookal boet hij hierdoor wat in aan uitzinnige schaduwen en mooie on-location shots waar Double Idemnity zo goed in was.

Robert Mitchum is ook gewoon cool.

3,5*

Aardige Wild Things kloon. Vooral qua setting en wendingen dan. Verder niets bijzonders natuurlijk, maar ook niet vervelend om te zien.