Opinions

Hou normaal niet van westerns. Ben een man van deze tijd, dus al die roestige pistolen, bezweette gezichten met geweldige groeven en wapperende stofjassen... Mwoah, niet zo aan mij besteed. Deze film wel gelukkig.

Vraag me af wat er van deze film was overgebleven als die harmonica(-muziek) er niet was geweest. Die loopt als een rooie draad door het verhaal heen, prachtig gedaan. Elke scène begeleid door die, eigenlijk best simpele, riedeltjes dendert gelijk naar 5 sterren. Helaas is de muziek toch een keer afgelopen, en dan blijf ik met een hol gevoel achter. Natuurlijk, je kunt het niet de hele film aan een stuk door laten spelen, maar zodra de muziek weg is daalt de film toch in kwaliteit, en dat zo 7 keer in de film.

Het is vooral raar dat ik de film kan navertellen, maar dat ik niet alle scènes terug kan halen. Het is allemaal alweer nogal weggezakt, en dat is geen goed teken. Scènes mét muziek als de showdown aan het begin, de showdown aan het einde (met misschien wel de mooiste flashback ooit) en die showdown... Euhm, eigenlijk alle showdowns bedenk ik me nu . Die zijn weergaloos prachtig en fabuleus, dus die onthoud je wel. Maar er is nog zoveel film over, waar ik me amper iets van herinner.

Maar goed, verder is er natuurlijk amper iets op deze film aan te merken, of het moet misschien de lengte zijn dan. Soms bekroop me toch dat ene gevoel... "Ja, we get it, ga verder!" Verder alles prima in orde, hoewel Bronson wel een masker leek op te hebben, die man keek echt al-tijd hetzelfde.

4*, met optie op meer, en als ik het zo lees wordt deze film beter met herziening.

Hehe, Whedon even terug naar z'n vertrouwde wereldje met hetzelfde soort Evil Incorporated als in het laatste seizoen Angel. Blijft altijd vermakelijk hoe hij al die oude, muffe zooi in een moderne, zakelijke setting zet. Die scène met de speakerphone is nu al een klassieker en het moment dat alle liften open gaan mocht er ook wel wezen.

Toch mist de film een beetje de ziel van Whedon's andere werk. Hij heeft (of geeft Goddard) niet genoeg de tijd voor character bonding en daardoor blijft het allemaal wat oppervlakkig.

3*

Aaargh...

Vernieuwend voor zijn tijd. Het zal wel. Ik kan hier anno 2008 niets meer mee. De film gelijk stellen aan andere (veelal modernere) 2*-films zou niet fair zijn dus meer dan 1,5* kan ik er niet van maken. Die verdient de film dan nog door de grappige decors (grappig ja, claustrofobisch wordt het nergens) en het geschmier van de acteur die Caligari speelde.

Want verder vond ik het maar een saaie boel met suf geluid (de percussie onder de scènes op het 'politiebureau', komop), lelijke fades, tekstblokken (die nooit uitgevonden hadden mogen worden) en stupide verhaal.

Mooi dat mensen hier destijds plezier of schrik aan hebben beleefd, maar daar heb ik persoonlijk niks aan.

1,5*

Dan waren de korte avant-garde films (opussen van Ruttmann, Ballet Méchanique van Léger) die er nog voor werden vertoond een stuk interessanter.

Een doorsnee Jim Carrey-doet-debiel-film maar dat maakt hem niet minder leuk. Inderdaad leuke verwijzingen naar andere films en een aangename cameo. Voor de rest gewoon komische situaties en waanzinnige dia (-of beter: mono) logen . Voor mensen die Jim Carrey irritant vinden raad ik The Truman Show aan. Daar houd hij zich aardig in dacht ik zo. Misschien geeft dat een iets andere kijk en besef je dat hij wel meer kan.

Een volbloed Medem. Alle elementen zijn weer aanwezig. De oogstrelende, sterke vrouw, opnieuw Ana genaamd (naar Medem's overleden zus en pasgeboren dochter, aan wie de film is opgedragen). De indeling in hoofdstukken aan de hand van tussentitels, die onder onheilspellend gedrone aftellen naar het einde. De uitgesproken seksuele uitspattingen en algehele naaktheid. En natuurlijk de onvermijdelijke voice-over.

Het is allemaal nog een stukje zwaarder maar ook krachtiger dan voorheen. Iets thriller-achtiger met een uitstekende hoofdrol(speelster) en een boeiend, mysterieus plot vol verwijzingen en mooie, in HD gefilmde, scènes.

Aanrader weer. Medem gaat op zijn oude toer door maar biedt toch voldoende nieuws om het te rechtvaardigen. 4* Misschien ooit nog een halfje erbij.

Ps. Begrijp overigens niet waarom dit een komedie zou zijn. Bij vlagen komisch (het stront-incident) maar toch meer spannend naast het drama imo.

Origineel niet gezien, maar dit had van mij wel wat uitbundiger gemogen. Je ziet de laatste tijd wel vaker dat de stereotypes wat worden losgelaten (de jock is best een goede gast en de prom queen heeft een geweten), maar het blijft verfrissend, zeker als je leest dat het een vrij getrouwe kopie is van de eerste. Ook vond ik het religieuze fanatisme goed neergezet door Moore. Doodeng wijf.

Ben normaal ook wel een sucker voor gepestte dames op wraakmissie, bovennatuurlijke krachten maken het perspectief alleen maar mooier. Er wordt wat mij betreft echter té kalm en voorspelbaar opgebouwd richting de ontknoping en die valt vervolgens ook behoorlijk tegen. Van mij had Carrie helemaal mental mogen gaan en het hele stadje mogen wegvagen.

Moretz kijkt ook de hele film weer alsof ze net iets heel smerigs heeft gegeten. Als je je aan dat soort dingen gaat ergeren gaat er toch iets mis.

2* dan maar

Nu deel ik Lasseter's liefde voor auto's niet, maar zijn liefde voor animatiefilm wél, dus ik was toch wel benieuwd. Toch een beetje een tegenvaller.

Om te beginnen kon ik maar niet wennen aan de auto's. Ik vond de personificering niet geslaagd, toch iets wat ik bij Pixar altijd zo goed gedaan vindt. Bij Finding Nemo blijft het nog een beetje binnen de perken. Hier wordt de grens echter gepasseerd. De wereld ziet er prachtig uit, maar de personages erin passen niet. Net of er een mensenwereld is gecreëerd, en vervolgens alles wat leeft een laagje auto over zich heen heeft gehad. Van helicopters tot koeien en vliegen. Op de een of andere manier kwam het niet zo vanzelfsprekend over als normaal bij Pixar's, zelfs ietsjes geforceerd op sommige momenten. Beste voorbeeld is waarschijnlijk hoe ze gezichten op de auto's hebben geplakt. Het strakke, mechanische wordt totaal teniet gedaan door het feit dat de motorkap telkens beweegt als ze praten.

Op andere momenten pakt het dan net goed uit. De wave met de koplampen, die kerel die telkens herkend wordt door zijn nummerbord, het cow-turnen met de woeste stier (alleen de geluiden waren iets té)... Het zijn echter vooral dit soort kleine details (en 1 of 2 leuke personages) die de film nog de moeite waard maken. Verder vond ik de muziek stuitend slecht, en de voice-acting weinig bijzonder. Owen is ongeïnspireerd en de vent die de Uber-Redneck insprak mag blij zijn dat ik hem niet herkende. Cliché stemmetje bij een cliché karakter.

Ten slotte was het technisch weer vernuftig natuurlijk, maar Pixar heeft zoveel meer dat er in Cars niet uit kwam. Vooral pijnlijk hoe slecht de actiescènes geregisseerd waren. Ik heb 10 keer liever Dash op topsnelheid, dan Lightning die een beetje achter een andere snelle wagen aansjeest.

2,5* Nog net de moeite waard vanwege de leuke details en enkele leuke bijrolletjes, maar men zal bij Pixar waarschijnlijk met een beter verhaal en inventiever in de mensenwereld geïntegreerde karakters moeten komen wil het de volgende keer niet op een onvoldoende komen te staan.

Tsja, de gebruikelijke geweldig coole mannenrol, zeurderige vrouwenrol, spitsvondige dialogen en typische muziek. Het zal denk ik nooit iets worden tussen mij en klassiekers als deze. Ze zijn niet vervelend om naar te kijken, maar ik zit nog te wachten op echte meesterwerken die de tand des tijds wel hebben doorstaan. Camerawerk is me niet eens opgevallen, dus dat zal ook niet echt bijzonder geweest zijn.

Dit exemplaar haalt zijn extra punten vooral uit de leuke ontwikkeling van het plot op het einde en de achtergrond waartegen het wordt afgezet.

3,5*, niet vervelend, maar ik sla er ook zeker niet stijl van achterover.

Heerlijk om te zien dat er nog mensen zijn die met zoveel inventiviteit, originaliteit en gevoel films kunnen maken. De personages zijn stuk voor stuk goud, versierd door de ene na de andere geniale scène (val op bed, freezes, slowmo's) en begeleid door heerlijke muziek. Daarnaast biedt de film een afwisselend scala aan humor, van droogkomische momenten tot recht-in-je-gezicht humor Jackass-style, en toch weet het ook tot wat minder platte onderwerpen te komen. Het mag dan bij vlagen wat pseudo-intellectueel overkomen, voor mij raakte het een erg goede snaar.

4,5*

Zo, helpt Eastwood hier toch even een tragisch en indrukwekkend verhaal om zeep.

Het getuigt alvast van weinig lef om een dergelijk verhaal in zo'n veilige, klassieke Hollywood-vorm te gieten. Het begint al met die gezapige pianoriedeltjes en dik aangezette strijkers. Maar ook de zielloze editing en een romantische kijk-ons-eens-een-mooi-tijdsbeeld-schetsen-air irriteren vanaf minuut één. Veel te passief, melig en conventioneel als je het relateert aan de nachtmerrie die de hoofdpersoon doormaakt. Die vrouw is kapot. Daar kun je toch niet op deze wijze empathie voor opwekken?

Hoe het dan wel moet? Ga all-in, of laat het verhaal voor zichzelf spreken (want daar is het indrukwekkend genoeg voor). Voor een voorbeeld van all-in verwijs ik naar Du Welz' Vinyan, een totaal andere film maar wel met een gelijkaardig thema. Een film waarbij het verhaal wél met beeldtaal wordt verteld, en daar glorieus in slaagt.

Eastwood doet hier af en toe wat halfslachtige pogingen toe, maar beklemtoont constant de verkeerde dingen. De schaarse nuances die er al waren verdwijnen definitief en de cliché archetypes vliegen je om de oren. Neem nu de introductie van die psychiatrische inrichting, compleet met donderslag en schreeuwende patiënten op de geluidsband. Ironisch hoe de film duidelijk probeert te maken dat die vrouwen om het minste of geringste plat worden gespoten, maar dat in nagenoeg elke scène wel een of ander krankzinnig wijf te horen is, om maar aan te geven hoe verschrikkelijk het in die tent wel niet is. Ik wil best geloven dat de omstandigheden destijds nog erger waren, maar kom in ieder geval niet met van dit cheesy effectbejag.

De gedeeltes waar Eastwood zijn verhaal en zijn acteurs het werk laat doen, zijn dan nog het beste. De scène waarin Sanford door die kosjere detective wordt ondervraagd, bijvoorbeeld, is grotendeels prima, gewoon door de stuitende realiteit. Maar wanneer de hand van de regisseur te zien is, met name dat shot van die opgebrande sigaret (zo flauw en quasi-indrukwekkend), verliest de scène een groot deel van zijn kracht.

Eastwood maakt in Changeling telkens de verkeerde keuze. Het verhaal krijgt niet de ruimte zichzelf te vertellen dankzij enkele halfslachtige pogingen om het allemaal nog een stuk dramatischer te maken. Uiteindelijk blijft er niets anders over dan een oppervlakkige benadering van een indrukwekkend verhaal, volkomen ontdaan van enige nuancering (zelfs Collins is eigenlijk een erg plat personage) en behapbaar gemaakt met vreselijke en vooral ongepaste sentimenten. Zelfs de uitmuntende cast kan daar weinig aan veranderen.

1,5*

Wisselvallende film. Het eerste half uur is gewoon plain saai (op hol geslagen verwarming, zelfbewuste piano... nee daar doe ik het niet voor). Richting het einde begint de vaart er wat in te kicken en streeft de film af op een gigantische anticlimax van een rolstoel-chase. Serieus, ik en enkele vrienden kwamen niet meer bij van het lachen.

De film haalt dan voornamelijk zijn sterren uit vakkundig camerawerk (mooie vluchten door het huis), acteerwerk (alhoewel ik sommige rollen nogal onnodig vond) en een paar goede schrikeffecten (spiegel). Aantal? 2,5

Het begin is typisch Burton. De muziek van Elfman, het haast gothische sfeertje, het typische huis, de sneeuw, alles is van de partij. Magie.

Binnen de fabriek is het ook typisch Burton. Maar dit is Burton zoals ik hem minder graag zie. Het zag er allemaal prachtig uit, maar toch te gemaakt, te glad... Van die liedjes ertussendoor zijn funest voor de sfeer, tenminste, dat is bij mij het geval. Dan teken ik toch liever voor Burton's donkerdere, sprookjesachtigere kant zoals die in het eerste gedeelte te zien was.

Komt bij dat Charlie mij op school nooit is voorgelezen, laat staan dat ik het origineel heb gezien of zelf gelezen. Toch was het al na de eerste flashback van Wonka (té fout weergegeven trouwens) dat ik het verhaal kon uitstippelen. Ik vreesde dan ook voor die laatste one-liner... Eentje waar zelfs Burton in deze film niet mee weg kan komen bij mij, wat waarschijnlijk het ontbreken van de échte Burton-sfeer in de fabriek is aan te rekenen.

Maar goed, Elfman doet zijn werk weer, Depp tovert Wonka soepeltjes uit zijn hoge hoed en ik heb me ook niet verveeld hoor. 3,5* is het zeker wel waard, maar de magie van bijvoorbeeld Edward Scissorhands wordt bijlange na niet gehaald.

Tsja, propaganda? Het enige wat de film laat zien is dat men geen problemen had 1 miljard dollar neer te tellen om commies neer te maaien, terwijl 1 miljoen voor het opbouwen van scholen wel weer teveel is. En nu zien we hetzelfde gebeuren in Irak en (ironisch) opnieuw Afghanistan.

De manier waarop het allemaal op poten wordt gezet door een sluwe politicus kwam ook niet echt verheerlijkend op me over, al vond ik het zijplotje met zijn "mindere kant" wel een wat gemakzuchtige om zijn karakter wat nuance te geven.

Verder wel genoeg spot en subtiel gebruikte cliché's om het als satire te zien imo. Hoffman is leuk, en er zitten enkele fijne, snelle dialogen in. Korte tijdsduur helpt ook. Veel langer moest het allemaal niet duren.

3*

Na de afgelopen weken zelf af en toe achter de camera te hebben gestaan en het een en ander regiewerk te hebben gedaan is deze film nog indrukwekkender dan ik dacht. Wat een fantastische composities, sfeer en longtakes zeg. Op een gegeven moment een shot van Owen die wakker wordt in een auto, en je de omgeving links in de ruit weerspiegeld ziet en Owen rechts door de ruit ziet. Het ochtendgloren maakt het af en de kadrering is perfect. Wonderschoon gewoon. Niet te filmen. Althans, dat zou je denken. Maar Cuarón flikt het.

Halfje erbij.

Vond dit toch beduidend minder dan de vorige 2 van Pinkaew. Het meisje, hoe fanatiek ook, haalt het gewoon niet bij Jaa. Ze is veel te breekbaar en haar zogenaamde allesvernietigende vechtstijl klopt gewoon niet.

Qua regie vond ik het ook een stuk minder. Een nog langere en nuttelozere intro dan in Tom Yum Goong en ook een stuk inspiratielozer geschoten. Wat filtertjes (dan weer geel, dan weer groen) maskeren dat niet.

En als je de choreografie van zo'n scène in het ijspaleis (maar eigenlijk ook de meeste andere) tegenover de epische one-take uit Tom Yum Goong zet dan komt Chocolate er toch behoorlijk karig van af. Wat rest zijn enkele originele settings waar aardig gebruik van wordt gemaakt.

Tegenvaller dus. Een soort kindercola, het haalt het niet bij het echte werk . Hopen dat Jaa bij de volgende weer van de partij is.

2,5*

Vrij toffe crossbreed die we nog niet eerder zagen (found footage x superhelden) en alleen daarom al de moeite waard. Fraaie effecten die goed worden vermengd met de realistische benadering (werkt altijd bevorderlijk), alleen toch wel een paar schoonheidsfoutjes, vooral in het scenario.

Het is een leuke twist om eerstehands de opkomst van de uiteindelijke villain te laten zien, maar ik vond het erg jammer dat er voor het personage weer zo'n stereotype 'rotkop' is gecast. Sowieso was het al vrij snel duidelijk welke richting het op ging. De plot-puzzelstukjes (abusieve vader, pesterijtjes, moeder op sterven) lagen wel erg voor het oprapen en dat maakt het allemaal nogal voorspelbaar. Het had denk ik beter gewerkt als iemand zonder issues opeens totaal onverwacht ontspoort in plaats van een loser op de wraak- en megalomanie-toer te laten gaan. Gelukkig blijft het alsnog boeiend om te zien hoe het allemaal escaleert met een toffe climax, waar het found footage principe jammer genoeg nét niet kan worden volgehouden.

4*, maar had meer in gezeten.

Vond het wel lijken op Kitano's eerdere werk. Onnozele Aziaten, veel geschreeuw en keihard geweld. Apart ook hoe toeval een grote rol speelt. Af en toe op het komische af.

Visueel nice inderdaad. Seoul bij nachte is erg indrukwekkend, zeker als het zo belicht wordt. Jammer wel van wat onnodige zijplotjes (dat dochtertje), die worden ingezet om het hoofdpersonage wat tragische diepgang te geven maar daar compleet in falen. Sentimenten in overvloed, maar het kwam niet echt over.

Film ging ook iets te lang door. De laatste vechtscène leek nergens op, zeker niet het einde (*klunk* op zijn voorhoofd). Leek wel uit de Looney Tunes te komen.

Niet bijster leuk, maar heb me wel vermaakt het grootste deel van de film. 3*

Nou is 's ochtends 10 uur niet het ideale tijdstip om een film te kijken, zeker niet als je om 7 uur bent opgestaan na 5 uur geslapen te hebben maar de film was erg goed.

De openingsscène beloofde een heerlijk duistere, psychologische thriller, waar ik op dat moment erg veel zin in had. De manier waarop zijn dood gefilmd wordt, en vooral hoe zijn laatste woorden uit zijn mond komen, is echt fenomenaal. Wat dat betreft vond ik de rest van de film hierbij vergeleken een stuk kalmer, vond ik enigszins jammer.

Wat ik vooral geweldig vond was de belichting. Prachtig hoe in sommige scènes een personage uit de schaduw naar voren komt. Natuurlijk was de puzzelstructuur ook erg goed gedaan maar ik had hier toch iets meer van verwacht. Vond het toch nogal rechttoe rechtaan, misschien omdat ik al erger gewend ben. Maar goed, als ik het in perpectief plaats snap ik dat het erg goed was voor die tijd.

Daarnaast vond ik het acteren vaak wel ERG gestileerd (wat dat betreft was het duidelijk dat Welles veel van zijn oude toneelvrienden opgetrommeld had). Een goed voorbeeld hiervan is de aanvankelijke hoofdredacteur van de krant. Op zich is overdrijven niet zo'n punt bij mij, maar hier viel het niet in goede aarde.

Ik had voordat het einde van de film werd ingezet al honderden theorieën bedacht over wat dat Rosebud nou zou kunnen betekenen. Daardoor vond ik de uiteindelijke ontknoping wel ZO'N ontzettende anti-climax, maar wellicht dat bepaalde stukken anders over zullen komen als ik hem opnieuw zie.

Ben erg blij dat ik deze in de bioscoop zag, want visueel vond ik de film prachtig wat ik niet verwacht had van zo'n oude film (hoe revolutionair hij ook mocht zijn). Gelukkig was ik fout.

4*

Zeussus wat een tragedie. En dan niet het goede, Griekse soort, maar het soort waarvan je verwacht dat hij 24/7 in de onderwereld wordt gedraaid.

Ik ben een groot liefhebber van mythologie en het verbaast me nog altijd dat er relatief weinig films zijn die er mee aan de haal gaan. Het oude Griekenland blijft toch een beetje de bakermat van het Westen en de invloed die mythen en sagen hebben gehad op ons denken moet niet worden onderschat.

Je zou dus denken dat ik wel wat kon met deze film, en normaliter ben ik ook best wel coulant als het om verfilmingen van literair materiaal gaat, maar wat is dit een ziel- en respectloos hoopje los zand geworden zeg. Dat de schrijvers van dit scenario maar worden geofferd aan de Goden, wie dat ook mogen zijn (waarschijnlijk de idioten die hier geld in hebben gestopt).

De acteurs weten ook uit pure wanhoop niet hoe ze hun lines moeten opdreunen. Hades ademt al eeuwenlang zwavel dus trekt Fiennes een hees stemmetje uit zijn trucendoos en dat de Olympus het niet begeeft onder het gewicht dat Neeson in Zeus' stem legt is ook een wonder. Zeus mag dan trots zijn, hier leek het de hele film alsof hij een bliksemschicht van formaat in zijn achterste had zitten.

Gelukkig is er nog het uitstekende production design (de Olympos was mooi gedaan) en de fraaie sets. Komt Clash of the Titans toch nog op 1* uit. Blij dat ik hem niet in 3D in de bioscoop ben gaan kijken. Heb ik nog wat wisselgeld voor Charon.

Af en toe met walging naar mijn scherm gekeken zeg, pfoe.

Maar ja, best indrukwekkend natuurlijk. Interessante thematiek. Pessimisme ten top. Met dank aan de hoofdrolspeler en foeilelijke omgevingen. Vond daarentegen het overgrote deel van de personages veel te overdreven neergezet (dat hinderlijke lachen van de bende, de reactie van die vent op Alex in de badkamer etc.) met als toppunt die afschuwelijke gevangenisdirecteur. Jammer.

Ander minpunt vond ik de voice-over. Die leek er ingeramd om te verdoezelen dat de film nogal onsamenhangend is. Verkrachting daar, vernieling hier, vernederingkje erbij. En maar doorblaten over "my brothers".

Het zijn dus vooral kleine dingen die samen de film een beetje verpesten. Toch wel de moeite waard. Vast een keertje opnieuw kijken.

3,5*

Vrij naar Theo Maassen.

Zo is het ook met deze film. Het begint allemaal nog redelijk, lekker mysterieus (schip in de woestijn) en de eerste encounters zijn mooi. Sterke art-direction en indrukwekkende schouwspellen. De aanloop naar de climax is traag, met nogal wat misplaatst comic-relief en vreemde plotholes (die drie die zomaar een militair kamp uit wandelen? )

De climax is uiteindelijk nog wel het ergst. De aankomst van de 'verkenners' is mooi inderdaad, maar dan ontpopt het geheel zich tot een soort voorstelling van de Josti-band, waarin er wat met kleuren en tonen wordt gegooid. De crafts, inmiddels geëvolueerd tot 3 grote smileys, zijn ondertussen in de lucht aan het dansen geslagen en - warempel - even later presenteren de aliens zich als een soort verstandelijk gehandicapte vorm van het Roswell-prototype. Ontzettend suf en in schril contrast met de mooi vormgegeven crafts die eerder wel voor spannende scènes zorgden.

En zo is Close Encounters of the Third Kind uiteindelijk totaal niet serieus te nemen. Het boeiende begin wordt onderuitgehaald door een veel te lichtvoetig middenstuk en een volslagen debiel einde. En dat alles ondersteund door van die typische muziek van Williams, die volgens mij nog wat noten van Star Wars had liggen.

2*. Inderdaad Theo, met deze retards hoef ik niets te maken te hebben.

Al jaren loert Virtual Reality om het hoekje, klaar om toe te slaan in onze postmoderne maatschappij. Film en andere mediavormen proberen het laatste gat te overbruggen. Strange Days deed al een poging. Blair Witch probeerde het. Maar tot nu toe komt Cloverfield er het dichtste bij. Puur zintuiglijke film die een voor mij nog ongeziene mate van immersie teweeg bracht. Ik ben gewoon anderhalf uur van deze wereld geweest.

Gelukkig vergeet de film zijn roots niet, want er zitten een paar geniale cinematografische vondsten in. Sowieso wordt het hele first-person perspectief perfect uitgebuit, maar scènes als het inschakelen van de night-vision zijn ook filmtechnisch uiterst effectief.

Voeg nog enkele geweldige nuances toe, die tegelijkertijd de gigantische omvang van de ramp illustreren (paard en wagen, tafeltjes waar het eten koud staat te worden, het Vrijheidsbeeld)) en je hebt een film die anderhalf uur adrenalinepompend is. De subtiele humor tussendoor zorgt ervoor dat je telkens weer even terug op aarde gezet wordt om je voor te bereiden op de onvermijdelijke chaos die weer gaat komen.

Dan is de film nog uitstekend geacteerd, dapper afgesloten, mooi vormgegeven en voor 30 miljoen dollar verbazingwekkend massaal. Hele flatgebouwen die instorten doordat het monster zijn hoofd stoot zijn toch meer gebeurtenissen die je van Spielberg of Emmerich verwacht.

Ja, ik ben er best wel ondersteboven van. 5*

In veel opzichten perfect: rolbezetting, acteerwerk, visueel, soundtrack. Allemaal heel goed. Wat de film van scores als 4,5 en 5 afhoudt is het vervelende einde en gewoon een soort impact die de film niet had op mij. Daar vond ik hem iets te doorsnee voor qua opzet. Toch 4 sterren voor prachtige sfeerbeelden, een ontzettend coole badguy en veel mooie scènes (de shootout in de club!).

Al gezien op het NFF in Utrecht en het was echt een ongelooflijk clichématige thriller vol voorspelbare plotwendingen en goedkope scares.

1,5*

Heb niks aan bovenstaande posts toe te voegen, geweldige sfeer, geweldige Rockwell en geweldige regie. 4*!

Aardig coole film met enkele prachtige scènes. Tussendoor wordt het (erg leuke onzin-)verhaaltje echter te traag gebracht, en met te weinig flair. Had er in plaats hiervan wat meer overdreven geschoten actie in gezeten dan was de film een stuk aangenamer geweest.

Die duivel had trouwens meer screentime moeten hebben, die gozer was erg cool met zijn sarcastische opmerkingen (net als Constantine zelf trouwens, maar die kwam toch niet zo gehard over als ik graag had willen zien). Rachel Weiss hadden ze beter kunnen schrappen.

3,5* kan er wel vanaf.

Het meeste (positieve) is al wel gezegd, dunkt me. Vond vooral de manier waarop door de wereld werd gereageerd op de ontdekking erg goed in beeld gebracht. Net als de prachtige, schilderachtige trip van Foster waarbij ik op het puntje van mijn stoel zat om niks te missen. Er wordt perfect de balans gevonden tussen wat men moet laten zien en wat aan de kijker zijn fantasie moet worden overgelaten.

Wat ik dan weer wat minder vond was dat er van de 1 op de andere scène er opeens die 2 machines waren gebouwd (dit zou toch luttele maanden, zelfs jaren, in beslag moeten nemen). Ik had niet het idee dat het zo lang duurde. Misschien een beetje mierenneuken maar het ergerde me wel tussen de rest van de film die wel tot in het detail was uitgewerkt.

Voorlopig 4* maar zeker ruimte voor meer.

"I'm Jena Malone... I'm an actress... I'm not... I'm just pretending... There's so much hate in my love... There's so much love in my hate... Do you understand what I am saying?"

Met een zaklamp in de geest van een vrouw op bed, schreeuwend van de pijn, in het lichaam van een man, verstrikt in een cocon van beddengoed. Jesus met een C-cup. Badderen met een fotoboek. In drag een party crashen.

Nee. Geen idee waar Malone en Moodysson het over hebben. Maar fuck... wat hebben ze het zwaar.

En fuck, wat ga ik lekker slapen zo.

Clichés gevolgd met clichés. Niks anders verwacht natuurlijk. De film is nog net onderhoudend genoeg voor 2,5*. Die hoofdrolspeler heeft wel een erg bekend filmgezicht zeg! Nu weet ik eindelijk dat ie een Baldwin is .

Onzin. Een gegeven, geniaal in zijn eenvoud, dat uitermate creatief wordt uitgebuit door scenario, beeld en geluid. Stathan is geknipt voor de rol. Amy Smmmmmart heerlijk als altijd. Vergeleken bij bijvoorbeeld Domino doen de filtertjes een beetje flets aan, maar over het algemeen een geweldige progressieve film die bol staat van de verwijzingen naar zichzelf en het filmgenre an sich en tegelijkertijd uiterst onderhoudende en stoer in beeld gebrachte actie voorschotelt.

Eenvoud tot in de perfectie uitgevoerd. 4,5*