Opinions

Wat een montage zeg... Zit ik op het goede spoor als ik zeg dat in het echte plot de vrouwelijke freak zo geobsedeerd is door Mima's persoonlijkheid als popidool dat ze zichzelf deze persoonlijkheid aanmeet en daardoor de "nieuwe" Mima (de actrice) als bedrieger ziet? En zij degene is die een verslag van Mima's dag naar de mannelijke freak (net zo geobsedeerd) mailt, die ze vervolgens op de site zet?

In ieder geval geweldig om te zien hoe beide killers al heel vroeg verdacht in beeld komen en er toch nog een bloedstollende film overblijft. Erg mysterieuze muziek en zoals al eerder genoemd, geweldige scèneovergangen. Af en toe iets geforceerd maar dat mag de pret niet drukken.

4,5*

Leuke speelse film met strakke animatie en veel grappige foefjes. Net als Perfect Blue komt de kijker eigenlijk benen te kort om op verkeerd gezet te worden, maar dat maakt het voor Kon mogelijk om zo veel mogelijk van zijn handelsmerk achtervolgingen en funky heen-en-weer-gespring tussen van alles en nog wat in zijn film te gooien.

Mooie muziek ook. Fris en opzwepend.

4*

Weirdste was nog wel dat er tijdens de terugreis met de trein opeens de volgende grote neonverlichting uit de zwarte nacht kwam: "Your Dreams Merge Here".

Deze film is het typen van dit bericht niet waard maar goed...

Ik vond het een walgelijk stukje christelijke propaganda.

Wat zit er in deze film?

- 10 minuten durende scènes waarin een man wordt afgeranseld afgewisseld met nietszeggende flashbacks van pakweg 10 seconde die dan blijkbaar wat diepgang moeten geven aan het geheel.
- Ontzettend afgezaagde slow-motion scènes (het geld, de hamer, honderden close-ups van het verminkte gezicht van Jesus en de o zo zielige Maria's, 6x dezelfde val herhaald,)
- Een belachelijke aardbeving.
- Romeinen die zo uit Asterix en Obelix lijken te zijn gestapt, zo dom worden ze afgebeeld.
- Jezus die op weg naar de berg zijn tanden uit zijn bek geslagen heeft gekregen maar eenmaal aan het kruis opeens zijn tanden met de nieuwe oral-b tandenborstel lijkt te hebben gepoetst
- Kleffe, overdramatische muziek.
- Boring geweld. Echt HEEL erg saai.
- De ongelofelijk (ik kan er nog steeds niet helemaal bij) afgeraffelde wederopstanding.
- Dat creatuur op de armen van wat de duivel moest voorstellen. WTF was dat?!

Wat een onkunde zeg.

Maar dit maakt allemaal niet uit want het gaat om het gevoel? Het christendom interesseert me geen reet dus hier scoort de film ook geen punten. Een halve ster krijgt hij voor het in ieder geval acceptabele acteren en de kostuums/make up.

Ha! Geweldig dat deze film andere mensen ook aan het geweldige Max Payne doet denken. Net zo grauw, stoer, cool, smooth en over the top. Heerlijk! Zelfde setting ook en natuurlijk een soortgelijk verhaal inclusief voice over. Zelfs sommige personages (corrupte politie, Gibson zelf, geflipte gangster) lijken op mensen uit het spel . Wel jammer van het liefdesverhaaltje dat af en toe de vaart er wat uit haalt, gelukkig werd er niet meer tijd aan besteed. De humor (en de martelscène) doen me ook een beetje aan de baseballbatboy-cartoons uit het spel denken .

Denk niet dat de film over Max Payne die eraan komt (wier regisseur trouwens ook nog 5 andere spellen, waaronder de aankomende topper Far Cry, wilt verfilmen) aan deze kan gaan tippen. 4*!

All the world's a stage,
And all the men and women merely players:
They have their exits and their entrances;
And one man in his time plays many parts.

Bergman heeft Shakespeare's wijze woorden goed in zijn oren geknoopt en giet er nog een flinke scheut sociale psychologie doorheen. Dat maakt een feest voor een Communicatie-student als ik.

Persona is een gemaskerd bal met slechts twee (eigenlijk zelfs één!) genodigden. De rollen die worden gespeeld zijn echter wel talrijk. En dat is nu net waar Elisabet (een actrice notabene) niet mee om kan gaan. Want wie is ze nu echt? Wat is haar naakte, absolute ik? Elke keer dat ze praat zet ze een masker op en vertelt ze een leugen. Stoppen met praten lijkt dan de simpele oplossing.

Maar daar is de mens niet voor gebouwd. Gevolg: Een splijting van de ziel. Alle sociale uitspattingen gaan via Alma, de spraakwaterval met vele gezichten. Tedere, mooie maar ook wrede gezichten. Wanhopig probeert Elisabet zichzelf dmv Alma te redden. En dat brengt Bergman mooi.

Persona was mijn eerste Bergman en ik ben bang dat zijn andere films hier niet meer aan kunnen tippen. Geweldig hoe hij met licht en schaduw speelt om bewustzijn en geest zichtbaar te maken. Hetzelfde geldt voor de weergaloze kadrering. Schitterend hoe Bergman de twee vrouwen in close-up blijft vangen.

Wat minder was ik dan weer te spreken over de wat cheesy, gebrekkige geluidsexplosies. De stiltes (op wat druppels na) waren stukken indrukwekkender en spannender. Ook het subtiele maar bij vlagen schichtige camerawerk droegen daar aan bij.

Het verhaaltje van dat jochie had van mij verder niet gehoeven. Maakt de film wat té zwaar.

Toch uitermate verrast. Had weinig verwacht (ben niet zo van de klassieke grootmeesters) maar Bergman en Tarkovsky lijken me toch te liggen.

4*

Interessante collage animatie- en tekenstijlen die pas op het einde zijn naam echt eer aan doet.

3,5*

Erg goede film. Spannend voor de volle 72 minuten die om zijn voor je er erg in hebt. De oude garde kan opstappen want de nieuwe generatie talentvolle acteurs, Collin Farrell hoort hier zeker bij, staan te trappelen om hun kunnen te laten zien. Leuk om te zien hoe Schumacher zo veel mogelijk shots in 1 beeld propt wat een claustrofobisch sfeertje geeft (wat er op zijn beurt weer voor zorgt dat het principe van een krappe telefooncel weer beter uit de verf komt). 4*

Wat een fascinerende film zeg! Had nooit gedacht dat hij me zo zou boeien maar ik vond hem erg goed. Alles sluit op elkaar aan. Het camerawerk ondersteund de thema's (chaos/orde word veel afgewisseld), de soundtrack heeft een hoog "cyber"-gehalte en de film kent enkele ijzingwekkende, surrealistische scènes. Dat hij zwart-wit is versterkt het geheel nog eens (zie "go", 1 van de belangrijkste motieven in de film, ook zwart-wit). Dat Aronovsky met de mieren precies hetgene bedoelde wat Dionysos zegt durf ik amper te betwijfelen. De film zit zoiezo al erg goed in elkaar.

Ben er nog niet uit hoe het helemaal in elkaar zit maar ik denk dat we, zodra Max' hand begint te shaken, we zijn trip meemaken. We gaan in zijn hersenen net als hijzelf. Dit kwam naar mijn mening het duidelijkst naar voren in de scène met de hersenen in het metro-station: hij prikt ergens en hij hoort een schel geluid. Hij zit dus in zijn eigen hersens te porren.

Zeker weten doe ik het natuurlijk niet, dat zal ook nooit zo zijn want we zullen nooit weten wat er echt omgaat in het hoofd van zo'n iemand. Deze film laat in ieder geval een erg fascinerende reconstructie zien daarom 4* met een optie op meer, dat ligt eraan of hij blijft hangen of niet. Vond hem ook beter als A Beautiful Mind dus daar gaat een halfje af.

Zet mij maar bij het groepje die als minpunt het gebrek aan genoeg nuance aanhaalde. Jaja, de Duitsers gedroegen zich als zwijnen, en dat vaak genoeg dat het zeker bij iedereen is doorgedrongen. Sterker nog, ze deden niet alleen alsof ze zwijnen waren, ze zagen er zelfs uit als zwijnen. Dikke kop die net in de helm past, uniform maatje te klein, naar de Joden en elkaar kwelen. We get it, Roman! Thank god dat er op het einde nog een Duitser is die niet als een varken alleen maar "ALLES KAPUT!" roept, hoewel ik het gevoel kreeg dat deze er juist om dat gebrek aan nuance op te vullen was ingeschreven.

Gevolg hiervan was dat ik toch een beetje werd afgestoten van al het geweld. Het leek een beetje beuken om het beuken, en soms werkt dat (RFAD), hier niet. Waarschijnlijk omdat het onderwerp zo langzamerhand toch wel erg bekend is geworden. Ik vond de eenzaamheid van Wladyslaw dan ook veel indrukwekkender. Die man had echt helemaal niets en niemand meer. "I was cold". Brrrr...

Dat brengt me bij Brody: zijn oscar is dik verdiend. Filmisch is de film verder ook in orde. Muziek: perfect. The Pianist krijgt 3,5 ster. Zeer degelijk verzorgde film, maar de ultieme perfectie laat Polanski toch liggen en daardoor is de film niet zo bijzonder als ik had gedacht.

Heerlijk vermaak weer, maar het haalt het toch net niet bij het eerste deel.

Maar meteen beginnen met de negatieve punten. De film komt te traag op gang wat helemaal te wijten is aan het veel te lange (en voor het verhaal geheel nutteloze) stuk op het eiland met de inheemse bevolking. Ik snap dat het verhaaltechnisch nodig was om de Black Pearl aan land te zetten en derhalve de dreiging van de Kraken echt voelbaar maken voor het publiek. Maar het hele subplot met Depp als god dient nergens toe, en is daarbij nog geeneens zó grappig. Een soort Jack Sparrow-parade voor de kwijlende tieners die bij deel 1 al flauw vielen van Johnny Depp. Geef mij maar een terloopse blik of opmerking tussen de actie door, daarmee nuanceer en relativeer je de film meer.

Als de film dan over deze hindernis heen is gaan gelukkig alle remmen los. Het kluchtige (?) verhaal is weer van de partij, het aantal partijen dat belang heeft bij de kist is flink opgevoerd en die vliegen dan ook door en langs elkaar heen met een geweldig tempo. De scènes op het eiland waar de kist ligt begraven illustreren dit het best.

De actie is nog overweldigender dan in deel 1, wat natuurlijk dé beoordelingscategorie is voor een blockbuster. Het ziet er allemaal fan-tas-tisch uit, de mensen achter de effecten zijn zichzelf op haast Jackson-achtige wijze te buiten gegaan. De Kraken... Wow. Davy Jones en zijn bemanning, vlekkeloos.

Over Davy Jones gesproken, Bill Nighy doet het zeer verdienstelijk en is, mede door zijn make-up, een waardige bad-guy. Maar als op het einde Geoffrey Rush nog even 5 seconden screen-time krijgt, is het verschil toch wel pijnlijk. Wat een uitstraling heeft die kerel. Blij dat hij weer terug is.

De humor komt iets minder spontaan over dan in de eerste film, maar dat komt waarschijnlijk omdat we aan de formule gewend raken. De 3e film zal dan ook alle registers open moeten trekken, zowel qua actie als qua script (want er moet nog een hoop verklaard worden).

Het einde zal voor velen even slikken zijn, maar ik had het niet anders willen zien. Voor degenen die hebben opgelet was het al lang duidelijk dat het aapje nog steeds hardstikke onsterfelijk is. Na de credits van de eerste film was te zien dat het aapje op het laatste moment nog een vervloekt muntstuk uit de schatkist heeft gejat. Daar wordt in deze film nog veelvuldig op gezinspeeld: niet alleen is het aapje nog onsterfelijk, ook snaait hij alles wat enigszins los zit mee. Als je er op let wordt dit gegeven er echt ingeramd.

En met recht, want dit gegeven verklaart de rentree van Barbossa, die blijkbaar dacht dat hij stierf in de eerste film, maar geenszins door de kogel verwond is. Het verklaart de entree van Bootstrap Bill Turner die nog steeds zonder problemen onder water wordt gesleurd door de Flying Dutchman. Het verklaart dat die 2 mafkezen nog steeds van de partij zijn. En in de 3e film zal het de rentree van Jack Sparrow die verklaren, omdat de Kraken hem eenvoudigweg niet verteerd gaat krijgen (en dat wist Jack volgens mij ook).

Uiteindelijk denk ik dat de gehele vervloekte crew van de Black Pearl ook weer van de partij zal zijn, en hoop ik op een all-out veld/zeeslag tuissen de skeletten van de Black Pearl en de zeebemanning van de Flying Dutchman die wellicht de handen ineenslaan met de manschappen van de Oost-Indische Compagnie, die immers het hart van Davy Jones in hun bezit hebben.

En dat allemaal op de rand van de wereld. Grappig ook hoe er herhaaldelijk werd gepand langs een Engelsman die een kaart van een platte aarde aan het bewerken is. Zulke foefjes kan ik altijd wel waarderen.

4* voor Dead Man's Chest. Kan niet wachten op de afsluiter.

En wat een boer zeg!

Die kogels (inclusief gat) zullen nog steeds ergens in zijn ingewanden genesteld zitten denk ik

Doe hier trouwens toch maar wat af, vond het destijds de beste film in zijn genre, maar na pas op televisie weer wat stukjes te hebben meegepikt is 5* toch wel ietsjes (ok, veel te) veel.

Nog steeds een heerlijke achtbaanrit met aanstekelijke score, Depp's enthousiasme en geweldige special effects. Maar de ideale blockbuster-award moet hij toch laten aan King Kong, om de simpele reden dat die nog verder over de top gaat.

Opvallend hoe de CGI van de beestjes verschilt van scène tot scène. Van een afstandje en wat verscholen lijkt het allemaal nog wel ergens op, maar close-up in vol licht is het werkelijk niet om aan te zien. Vooral de tanden hadden wel wat anti-aliasing kunnen gebruiken.

Gelukkig wel mooie omgevingsbeelden en aparte montage, vooral in het begin.

3*

Bah, deze tekenstijl begint me steeds meer te irriteren. Zal wel door Finding Nemo komen...

De liedjes waren trouwes ook verschrikkelijk en de diertjes (die normaal voor een komische noot zorgen) waren gewoon NIET grappig.

2* voor de moeite

Eindelijk opnieuw gezien en het scenario van deze film mag ik toch graag als één van de beste die ik ooit heb gezien betitelen.

Geweldig hoe de film zelf als één grote goochelshow werkt, met een treffende Pledge, enkele fenomenale Turns (ook bij een tweede keer kijken) en een Prestige die, als je hem eenmaal door hebt, ontzettend indrukwekkend maar tegelijkertijd op het saaie af is.

Want wij, het publiek van de show, weten dat er een volkomen plausibele, ordinaire en soms smerige verklaring is voor alles. Velen zullen dan ook teleurgesteld zijn in de uiteindelijke ontknoping. Wat dat betreft hadden de Nolan's ook voor een onafgerond mysterie kunnen kiezen. Maar was dat bevredigender geweest? Ik betwijfel het.

Hoe dan ook, de magie zit hem in díe ene seconde dat we voor de gek zijn gehouden, en Nolan weet dat maar al te goed. Dat ene moment dat we verwonderend toekijken terwijl we er toch zo expliciet op zijn gewezen: kijken we goed? Metacinema zoals ik het graag zie.

Intrigerend drama ook. De tweeling die één leven moet delen en zich opofferen voor hun kunst. Ze leven niet alleen voor hun vak (zoals die Chinese dude bijvoorbeeld) maar ze gaan nog een stap verder. Ze zijn bereid ervoor te sterven. Een mooi statement.

Daarnaast is de rivaliteit tussen de showman en het échte genie mooi uitgewerkt. Het is lastig om een kamp te kiezen. Eigenlijk zondigen ze beide teveel. Maar dat is nou eenmaal de wereld waarin ze verkozen te leven.

De aankleding van deze show maakt het geheel af. Muziek, props, acteurs... alles tiptop in orde en van hoge klasse. Tijd voor een ophoging dus. Kijken wat een 3e kijkbeurt oplevert.

4,5*

Zo'n typisch formule feelgood filmpje dat heel veel baat heeft bij het feit dat het op waargebeurde feiten gestoeld is. Respect voor heel veel personages in de film hoor, daar niet van, maar puur film- en vooral scenariotechnisch is het wat mij betreft toch echt wel wat teveel lopendebandwerk. Jongen komt onder juk van ouders vandaan, de extravagante homo zet zich af tegen alles, de activist die van geen wijken weet, de butch pot, de senior die nog niet uit de kast is... Het is dat het allemaal zo leuk wordt ingevuld door de uitmuntende cast dat het onderhoudend blijft, Bill Nighy (als vanouds), Imelda Staunton en Dominic West voorop.

Maar goed, ondanks alles alsnog een inspiratievol en hoopgevend verhaal natuurlijk.

3*

Zojuist herzien en ik ga omhoog. Norton speelt toch wel weer de pannen van het dak, en hoewel ik de verrassing al wist neemt hij aan impact niets tot weinig af. Erg leuk ook om allerlei stille hints die Norton geeft in de film te ontwaren.

4* dus

Scott toont zich een echte veteraan met deze toffe combinatie van oppervlakkig mainstream horror/adventure en diepere thema's, mét mythologische grondslag. Ooit een college gehad over The Golden Bough met Apocalypse Now als lichtend voorbeeld en deze film kan daar zo bij aansluiten.

De filmer Scott is het sinds zijn absolute doorbraak in 1979 zeker nog niet verleerd. Prometheus is visueel vlekkeloos geproduceerd met een prima soundtrack (zowel de score als het sound design) en beschikt over een zeer solide cast. De verhalenverteller Scott is wel iets veranderd ten opzichte van het rechttoe rechtaan overleven van Ripley en daar lijken de meeste criticasters op af te knappen. Het narratief is wat warrig en de karakters wat één-dimensionaal, maar het past bij de allegorieën die Prometheus in zijn ruim meedraagt.

Kort maar krachtig zien we eerst het ontstaan van leven op aarde door de opoffering van een zendeling (het schip dat hem bracht vertrekt op de achtergrond terwijl hij zelf uit elkaar valt). De titaan Prometheus gaf de mens volgens de oude Grieken het leven en het vuur, wetende dat hij hiervoor voor eeuwig gestraft zou worden doordat zijn steeds terug groeiende lever keer op keer werd weggegeten door een kraai.Wat dat betreft komt de Engineer er nog genadig vanaf in de film, trouwens.

Enkele miljoenen jaren later is de mens volwassen geworden, met wat finishing touches van de Engineers hier en daar, iets wat ze natuurlijk ergens op willen schrijven. Het liefst een muur in een grot in de middle of nowhere. Weer jaaaaaren later vindt de mens deze tekeningen terug en gaan ze op zoek. We duiken de ruimte in maar daar blijkt dat de Engineers ons niet meer zo aardig vinden als we dachten want wat we in deep space aantreffen is een biologische wapenfabriek met het vizier gericht op de Aarde. Wat zou er gebeurd kunnen zijn dat de Engineers zo pissig zijn? Dat die ene Engineer zo'n 2000 jaar geleden is onthoofd is wel érg toevallig. Wat voor een belangrijke gebeurtenis heeft er destijds nog meer plaatsgevonden ergens in het universum? Het zal zo rond het jaar 0 zijn geweest...

Waarom zijn de Engineers zo pissig dat wij één of andere vent met waanvoorstellingen aan een kruis hebben gespijkerd? Het was maar een timmerman... Wacht, een timmerman? Een timmerman from outer space, wellicht?

Als JC een Engineer was, bijvoorbeeld ééntje die polshoogte kwam nemen of ééntje die ons nog een laatste kans gaf na 's mens eerste gruwelijke uitspattingen, en we behandelen die zo, wat verwacht je dan? We vermoorden een wezen aan wiens opofferingsgezinde ras wij letterlijk ons leven te danken hebben en vervólgens bidden wij deze aan alsof hij voor onze zonden is gestorven. Een klap in het gezicht, lijkt me, en plotseling zijn de motieven van de Engineers niet zo vergezocht meer... Zeker wanneer je als klap op de vuurpijl nog door zo'n narcistisch mormel uit je winterslaap wordt gehaald omdat hij geen zin heeft om te sterven en zijn "koninkrijk" over te dragen aan de volgende generatie.

Prometheus lijkt leeg spektakel, maar loopt juist over van betekenis: Elizabeth (Bijbelse naam!) die op Kerstdag een 'bijzondere foetus' ter werd brengt. De muurschilderingen in het schip. Het constant terugkerende thema van opoffering en (weder)geboorte (zo'n beetje het cruciale motief in elke mythologie). De bespiegelingen van de belangrijkste waarden afgezet tegen of juist kenbaar gemaakt dank zo'n figuur als David....

Prometheus is niet alleen een verhaal over de zoektocht naar het ontstaan van de mensheid, maar ook een ontdekkingsreis door al lang bekende verhalen daarover. Verpakt in een blockbuster. Dat zijn de mooiste wat mij betreft.

5* Jammer dat ik hem in de bioscoop gemist heb.

Lol, wie verzint het om Gobbledigook in deze film te laten spelen. Een grotere tegenstelling kan ik me haast niet voorstellen.

Vond het verder wat gezapig allemaal. Voor mij typisch zo'n film die eigenlijk geen laag cijfer wilt toebedelen omdat het altijd vakmanschap uitstraalt, maar als je er even over nadenkt ook weinig meer biedt dan een aardig gevangenisverhaal met goede vertolkingen. Ontdaan van sentiment en behoorlijk rechttoe rechtaan, maar daardoor ook weer niet echt bijzonder.

Net aan onderhoudend genoeg, maar verder niets nieuws gezien.

3* dan maar.

Eens, ik wilde nog even de goede Jessica Lange noemen en als minpunt Jason Biggs die een beetje plompverloren rondloopt. Het einde vond ik ook niet helemaal perfect maar toch scoort de film 3,5*.

Suffe setting (heb niets met jaren '30) en een flauw, voortkabbelend verhaal zorgden ervoor dat deze film het absoluut van zijn cinematografische aspecten moest hebben om nog een voldoende te scoren. Helaas.

Doorgaans hoort dit soort camerawerk ervoor te zorgen dat het lijkt alsof je je midden in de film bevindt. Opgaan in de diëgese. Mits goed uitgevoerd kan het een geweldige meerwaarde zijn. Greengrass is er bijvoorbeeld een meester in.

Mann heeft de competentie er misschien wel voor, maar past het hier totaal verkeerd toe. Met HD de Grote Depressie filmen, wérkt gewoon niet. Het doet de strategie van immersie volkomen teniet. Het is niet alsof jij er tijdens het kijken bij bent, maar alsof de filmcrew er tijdens het schieten (pun intended) bij was. Logisch natuurlijk, maar zoiets hoort een toeschouwer zich eigenlijk niet te beseffen gedurende een film als Public Enemies. Vegen tijdens beweeglijke close-ups, kartelrandjes, onnatuurlijk contrast bij beelden van interieur... het strookt niet met immediacy en niet met hypermediacy. Tussen wal en schip vallen, heet dat dan.

Nee, dan het geluid. Waar de 75 jaar die voorbij zijn in het filmen en gefilmde irritant merkbaar zijn, klinkt de audio scherp, vol en bovenal wél in-het-moment. Props (haha) ook voor het production design. Decors, aankleding... allemaal prima in orde. Je koopt er echter weinig voor als het zo brak in beeld wordt gebracht.

Oh, en dat Depp zich maar weer op rollen gaat storten waar hij zich niet voor in hoeft te houden. Het was in deze film net alsof hij constant op uitbarsten stond.

1,5*

Pijnlijke bevestiging dat ik:

1: niet tegen romkom's kan (hoe speciaal dan ook)

2: een afschuwelijke hekel heb een Sandler (wat voor een typetje hij dan ook neerzet)

3: geen films om 3 uur 's nachts moet kijken

2,5* voor de mooie kleurtjes.

(geen zorgen, ik kijk hem wel eens opnieuw)