Opinions

Blijf het een knap en interessant verhaal vinden, maar dat zal wel komen omdat ik weinig boeken van niveau lees. In ieder geval komt hij als film niet zo over je heen gedenderd als in het boek, maar desalniettemin een best aardige thriller met een leuk verzonnen zij het vergezocht verhaal dat toch weet te verrassen.

3,5 mag wel.

Niet half zo goed als Spider-Man. Affleck kunnen ze beter naast Jennifer Lopez laten spelen, hebben we daar ook geen last meer van. Alles is nagedaan van Spider-Man maar dan een stuk slechter. Enige pluspunten zijn het geluid(vooral tijdens actiescène in bar/café), de muziek en Colin Farrell. Voor de rest een film zonder enige diepgang en/of spanning. 2*.

Het is allemaal al wel gezegd. Spannend, boeiend verhaal, prachtig gefilmd, special effects die perfect de balans vinden tussen overdone en matig (=goed dus ). Alleen het einde vond ik ook wat minder. Het leek Dragonball Z wel. Toch 4* hoor! En ik vind die gozer meer op Ray Liotta lijken eigenlijk.

Ik verwachtte dat dit slot een vrije val zou zijn na het bijna perfecte The Dark Knight, maar tegen die verwachting in is The Dark Knight Rises een fantastische afsluiter die het net niet haalt bij zijn voorganger. En dat ligt, wél naar verwachting, aan de troef van het tweede deel: de Joker. Bane is weliswaar de ideale villain om Batman/Bruce Wayne in dit deel te breken, maar het is toch allemaal net iets minder uniek en legendarisch als Ledger's performance. Iets wat we Hardy overigens helemaal niet kwalijk mogen nemen.

Verder was het weer volop genieten. Alle elementen uit The Dark Knight in overdrive, met een zeker in het begin (misschien wel nodeloos) complex verhaal waarin alle pionnetjes naar de goede plek moeten worden gemanoeuvreerd. Het duurde even, maar je ziet op het einde wanneer het tempo toeneemt dat dit waarschijnlijk niet anders kan: dan duiken personages zonder veen aanleiding overal op waar ze nodig zijn.

De broertjes Nolan hebben dit gelukkig binnen de perken weten te houden en komen opnieuw met een meeslepend, verrassend en gelaagd scenario op de proppen. Met een einde dat je in eerste instantie meewarig laat zuchten om de onvermijdelijke druk van de studio's om de franchise levend te kunnen houden - spin-offs lijken een kwestie van tijd. Maar als je dan terugdenkt aan wie hier ook alweer het brein achter is (de regisseur van Inception) weet dat het misschien allemaal niet zo happy is als we denken. Of in ieder geval niet zo simpel.

En zo blijkt Christopher Nolan opnieuw een regisseur die blockbusters maakt voor de massa die geniet van explosies, epische gevechten en koperblazers op de soundtrack, én voor de echte liefhebber die geniet van acteerwerk (jammer dat Caine zo snel weg was), gelaagde, dubbelzinnige scripts en thematiek om tussen de adrenaline door even bij stil te staan. Voor mij een gouden formule die hij wat mij betreft nog even blijft aanhouden.

4,5*

Bruce Wayne is volgens de filmlogica niet dood. Misschien met pensioen, maar niet dood. Anders was dat hele automatische piloot foefje nutteloos geweest. Gelukkig heeft Nolan er met de scène van Alfred in Italië nog voor gezorgd dat Bruce Wayne wel als dood te beschouwen is. Aan de ene kant doe ik dat graag, want dat maakt de film een stuk krachtiger. Aan de nadere kant blijft er toch nog hoop op meer, of dat nu een spin-off wordt met Catwoman, of een spin-off met Blake als Robin, óf een vervolg met Blake als Batman, óf een vervolg met Blake als Azrael en Bruce Wayne terug als Batman, óf zelfs een vervolg gebaseerd op The Dark Knight Returns (in dat geval moeten we nog even wachten denk ik)... de mogelijkheden zijn er allemaal!

Erg benieuwd wat er nu met de franchise gaat gebeuren.

Een ware verademing voor mij na andere films die ik uit die tijd heb gezien. Heerlijk naturel spel van de acteurs, en de chemie tussen Bogart en Bacall komt heel natuurlijk over, in tegenstelling tot de gemaakte romantiek die we zo vaak terugzien. Verder een nogal standaard zoek-de-dader-verhaal maar leuk en spontaan uitgewerkt.

4*

Geweldig! Ik zal alle knipogen naar andere flicks uit het genre wel gemist hebben maar wat een feest is deze film. Brute actie, komische intermezzo's en totale complete chaos alom.

4*

Viel me niks tegen. De film is af en toe om kippenvel van te krijgen (en niet alleen van de overdosis aan beelden van ijs die je op je af geslingerd krijgt). Daarnaast vond ik de poging om de gebeurtenissen te verklaren zeer moedig (of het kan is een tweede maar voor de leek (ik dus) klinkt het nog best aannemelijk). Quaid en Gyllenhaal zijn best aardig op dreef en, heel erg belangrijk voor mij, het "WE LOVE USA"-moraal blijft bij een paar vlaggen. Muziek stoorde niet. Die wolven wel. De broodnodige romance en het zieke jongetje werden er wel weer met de haren bijgesleept, maar het had (qua screentime) veel erger gekund (hoewel dat "i'm warming you with my bodyheat" wel erg lam was zeg .

3,5*, met gemak.

Het schijnt dat de montage uitzonderlijk was, maar het is mij destijds niet opgevallen. Dat krijg je als je maandag om 9 uur 's ochtends deze film voorgeschoteld krijgt.

Raar dat ik hier nog niet op gestemd had. Of stond hij er nog niet op?

Best aardig. Mooie, mysterieuze soundtrack. Sfeervolle high-definition beelden. Intrigerende montage ook, beetje rommelig, maar het werkt.

Kan hier wel 3,5 aan kwijt.

Blijkt maar weer dat dit niet mijn genre is. Nooit geschrokken van ook maar enig schrikmoment, terwijl het gezelschap om mij heen toch geregeld overeind schoot. Einde vind ik ook wat flauwtjes, net om te camoufleren dat de film eigenlijk niet veel inhoudt. Irritante muziek ook (een koor ) 2,5*. Voor de mooie scènes van het bos, vanboven gefilmd en aardig acteerwerk.

Na een ontzettend traag begin, volgt er een film die echt te debiel voor woorden is. Ik snap niet dat zulke acteurs in dit soort films terechtkomen... Ik geef 2,5* omdat ik toch wel redelijk wat gelachen heb en de special-ffects er nog aardig uitzien .

Haha, dit is wel de perfecte manier om een vervelend saaie werkdag te vergeten zeg.

Ongeloofelijk. Deze film dendert gewoon dwars door je netvlies heen, recht je hersens in. Die moeten maar zien wat ze er mee doen, en het zal bij een eerste keer complete chaos zijn daarbinnen.

Ik heb zeker de helft van de film gemist. Niet dat ik hem halverwege heb uitgezet, maar je kunt gewoon niet alles zien. Net als je meer dan 1 dag moet uittrekken om alle trekpleisters van te Rome bezoeken. Deze film moet je gewoon minstens 2 á 3 keer gezien denk ik, dan kun je een beetje een beeld vormen van waar je naar zit te kijken.

Ga hem morgen of overmorgen nog een keer kijken, hopelijk met wat meer alcohol in het bloed. Benieuwd wat voor een wisselwerking dat heeft .

Voorlopig staat ie op 4.

Die 2,5 voor Armageddon was denk ik te hoog maar ik gun deze film eventjes het voordeel van de twijfel. Vond deze nl. beter. Beetje traag begin (aan de andere kant, dat mag ook wel weer eens, is weer eens wat anders) en een ergerlijke Leoni.

Groot verschil met Armageddon was ook dat bij die film de actiescènes de overhand hadden, afgewisseld met slechte emotionele scènes en bij Deep Impact de "impact" op de karakters en mensheid in het algemeen (perfecte titel trouwens) van een dreigende apocalyps centraal staat en de daarbij komende emotionele scènes er mee door kunnen en we dan nog als toetje een prachtige impact te zien krijgen.

Wat ik wel minder tactisch vond was om zoveel tijd te besteden aan het proberen om dat ding weg te stoten. Je weet immers al dat hij gaat crashen. 3,5

Sja... wat hiervan te zeggen. Slecht natuurlijk (hoewel het monster zelf er nog wel aardig uit zag, het ontploffende schip was ontzettend lelijk). Maar toch vermakelijk genoeg voor 1,5*.

Toch wel erg formulewerk hoor, dit. Aardig verhaal, leuke parallel met de Exodus, maar toch wel een te slick afgietsel van een mal die we al veel vaker hebben gezien. Cast doet het prima, maar dat is tegenwoordig eigenlijk ook juist deel van die formule.

Vond Blood Diamond beter, waarschijnlijk door het onderwerp en de setting die toch een stuk minder prominent zijn in de cinema. Defiance is wat dat betreft toch weinig nieuws onder de zon.

Alleraardigst filmpje, en dat zegt wat komende van ondergetekende, cynisch en gespeend van romantiek als ik ben. Reynolds draagt de film met gemak dankzij zijn charisma. Misschien zelfs iets te gemakkelijk, want hij hoeft er duidelijk niet veel voor te doen.

Leuke verteltrant ook, die best aardig de valkuilen van standaard romkom's weet te omzeilen. Het mag dan allemaal goed komen, ergens kreeg ik het gevoel dat het ook wel eens anders had kunnen aflopen, en dat is toch best een verdienste binnen het genre. Wat een dropje is dat dochtertje ook, en die Isla Fisher... mmmm.

De piano had wel wat meer gedoseerd mogen worden, maar verder weinig hier op aan te merken.

3,5*

Rare film zeg. Ten eerste heeft Orleans als plek des onheils totaal geen toegevoegde waarde aan het verhaal, maar men gebruikt het wel als selling point. Het mag dan wel opgedragen zijn aan de "strength and enduring spirit" van de slachtoffers van Katrina, maar meer heeft de film er ook niet mee te maken gehad.

Ten tweede het verhaal. Je kunt erover discussiëren in hoeverre dat in een Bruckheimer belangrijk is, maar de film zelf doet er serieus genoeg over en is daarbij niet eens consequent. In de eerste 100 minuten geeft de film met talloze hints aan dat er niets veranderd kan worden aan de afloop. Of dit dan komt doordat elke actie, of deze nou vanuit de toekomst of het heden afkomstig is, vantevoren zit ingebakken in de tijdlijn (Minuti was nooit op vakantie) of doordat deze tijdlijn flexibel genoeg is om via een andere route tot hetzelfde gevolg te komen (Minuti was oorspronkelijk op vakantie, maar na het plaatsen van het briefje in een parallelle tijdslijn gaat hij op onderzoek uit, wat verder geen gevolgen heeft voor de uiteindelijke aanslag) laat de film gelukkig nog wel in het midden, maar verder zwalkt de film wel heel erg heen en weer.

Neem die jurk. Zegt Doug eerst dat ze maar een andere aan moet doen (waardoor dingen dus veranderen), dat doet ze vervolgens niet (wat de film weer richting het "de tijdlijn ligt vast"-principe brengt) maar dan wordt in het laatste kwartier toch de ramp nog voorkomen. Dat is niet alleen verhaaltechnisch amper te verklaren , maar ook gewoon totaal niet passend binnen het eerdere pad dat de film bewandelde (ok, misschien daarom juist weer wel, alsof de regisseur tijdens het filmen opeens ingreep en de film een ander leven ging leiden )

Gelukkig biedt het gegeven ook wat leuke originele scènes (achtervolging op twee tijdstippen) en is het allemaal goed vormgegeven (deed me af en toe qua effecten denken aan Stay). Washington speelt jammer genoeg al jaren (Out Of Time, Inside Man, Man On Fire, etc) hetzelfde licht getormenteerde, vakbekwame smooth-talking personage, en dat begint nu een beetje te vervelen.

Goed, 3* dan maar.

Waarom kunnen zelfs volwassen mannen hun mobiel niet even alleen op de trilfunctie zetten... Het viel me nog alles mee dat die klotekikker niet langs kwam zetten.

Verder wel een aardig filmpje, al zal het nooit wat worden tussen mij en Scorsese denk ik. De klamme nachtelijke scènes met veel rook en gespiegelde neonverlichting... het raakt me niet.

Zelfde met de wel erg geforceerde 70's look. Tuurlijk, Scorsese gaat terug naar zijn roots. Dampende café's, verlaten industrieterreinen waar wat drugs wordt gedeald, de Mean Streets all over again. En als we toch jaren 70 kiezen, waarom dan geen Rolling Stones? Leuk, maar op die manier raak je voor mij achterop. Tuurlijk, hij probeert het in te bedden in de huidige panoptische samenleving. Met microprocessoren, mobieltjes en eigenlijk het hele undercovergebeuren, maar het komt inconsistent over gedurende de hele film.

Desondanks toch 3,5, niet verveeld, al moet ik nog een film als deze zien die op het einde niet ontspoort (tenzij dat de bedoeling is zoals bijv. bij Wild Things). De laatste paar afrekeningen vond ik scripttechnisch toch te gemakkelijk.

Scorsese weet trouwens wel hoe hij schoten, en het effect ervan, in beeld moet brengen.

Aardige thriller. De eerste twist is voorspelbaar al dacht ik nog wel even aan een The Game-achtig motiefje. Fijn zwartkomisch sausje ook en in het begin wat leuke vlotte dialogen en doorheen de film wat leuke zelfspot. Achteraf blijkt toch maar dat met Clive Owen als hero gewoon niet te sollen valt .

3*

Ik vond het allemaal erg meevallen. Heb het boek niet gelezen (zal er binnenkort wel eens aan beginnen) maar vond de film als film opzich zeker niet slecht. Het ademt een heerlijk mysterieus sfeertje uit wat ik altijd kan waarderen (de muziek heeft hier een groot aandeel in alsmede de algehele vormgeving, ik vond de hemel echt prachtig gedaan, wat een arrogante kwallen zijn engelen trouwens ) en het verhaal vind ik zoiezo ook erg mooi en origineel.

Negatieve punten zijn inderdaad het acteerwerk (ookal vond ik Fry zeer verdienstelijk acteren hoor) en de ophoping van gebeurtenissen. Toch nog 3.5*.

Tof, inventief filmpje. Weer een combinatie van genres die we nog niet eerder gezien hadden. Of in ieder geval niet zo goed uitgewerkt. Al is het gezien de semi-documentaire stijl wel typisch dat Blomkamp District 9 juist nu (na Cloverfield, [REC], etc) van de grond krijgt.

Fantastisch vooral hoe de effecten zo naadloos worden geïntegreerd in een stoffig ghetto vol shacks die van ellende aan elkaar hangen. Alles vliegt lekker door de lucht volgens de wetten van Newton, en dat is nog wel eens anders zodra er CGI aan te pas komt. Enkel het bewegen van de Prawns doet wat onnatuurlijk aan, maar ja, ze komen dan ook niet van Aarde .

Grappig ook hoe standaard plotelementen opeens weer acceptabel worden zodra ze iets anders worden ingezet. Ook aliens zijn blijkbaar zorgzaam, rancuneus en vooral doodsbang; drijfveren die opeens zo universeel lijken dat ze even het clichématige ontstijgen. Melige one-liners als "Are we going home now?") werken gewoon.

Daarbuiten ook gewoon prima vermaak. Fijne actie, lekker veel splatter en grappig hoe die nerd van een hoofdrolspeler van de ene in de andere situatie buitelt. Zit hij eerst lekker aan zijn bureautje een interview te geven, gaat hij later in een Mech-Suit zijn voormalige werkgever te lijf. Je kunt je afvragen of de aliens niet gewoon een ultra-agressief ras zijn, want wat een wapens hebben die lui zeg .

4*

Best leuk maar de ballen hadden van mij toch wel iets harder aan mogen komen nog, en ik had graag wat meer slow-motion dives/ducks/dodges gezien, en ook slow-motion impacts natuurlijk . 3*

Een film vol tegenstellingen.

Dat de tegenstelling wit/zwart op een kleurige film als deze van toepassing kan zijn is al ongelofelijk, maar hoe Kitano het hier presenteert gaat toch alle verbeelding te buiten.

Gedurende de hele film grijpen niet alleen verhalen, maar meer nog kleurige en donkere, tragische aspecten door elkaar heen. Niet alleen is dit binnen een scène het geval (rode draad, witte sneeuw, zwarte nacht) maar ook op een meer metafilmisch niveau (oid) is het zichtbaar.

De wonderschone, serene beelden aan de oppervlakte tegenover de diep trieste, tragische verhaallijnen daaronder. De prachtige kleurige natuurlokaties die worden afgewisseld met de grijze stadse omgevingen (inderdaad Yak).

En zelfs wanneer je buiten deze film treedt en even naar de gehele Japanse cinema valt het verschil op tussen de kalme, stille sfeer in Dolls en bijvoorbeeld de manische hand van Tsukamoto. En toch is Dolls misschien nog wel een zwaardere film.

Er malen nog veel meer paradoxen, tegenstellingen en metaforen aangaande deze film door mijn hoofd, maar ik kan ze gewoon niet onder woorden brengen. Zo snel mogelijk herzien, deze.

Voorlopig 4*

Dang, wat is Johansson hier een ontzettend kutwijf. Het gaat zelfs bijna ten koste van haar voorkomen. Mooi (pun intended) om te zien hoe zowel haar looks als talent volledig worden benut.

Ben best een fan van Gordon-Levitt, maar hier had ik wel wat meer van verwacht. Minder oppervlakkig vooral. Een paar kleine herhalinkjes werken nog wel op de lachspieren (die zus met haar eeuwige telefoon bijvoorbeeld), maar sommige zaken gaan te lang door en uiteindelijk ten koste van de rest, die er eigenlijk niet eens is want opeens is de film klaar.

Vermakelijk, maar meer ook niet. 3*

Tony Danza was nog de meest positieve verrassing, wat een baas.

Director's Cut gezien tezamen met alle extended en deleted scènes. Wat zit deze film toch geniaal in elkaar zeg. Er zit zoveel in, en er is toch al zoveel geknipt.

Van de meeste gedelete scènes is het echt doodzonde dat ze het niet gehaald hebben: prachtige subtiele verwijzingen naar het eind van Donnie's zoektocht of gewoonweg schrijnende scènes waarin we zien hoe Donnie langzamerhand wegdrijft van zijn omgeving (zijn wereld), en berusting vind. Af en toe lag het er iets te dik op, maar daarom is het maar goed dat ze geknipt zijn.

Voor de cut zelf weer niets dan lof. Beter dan de reguliere versie. Zeker 10 scènes met kippenvel gekeken, waaronder de encounter tussen Donnie en z'n pa. Kelly vond het van die scène het ergst dat ie moest worden geschrapt, en ik geef hem groot gelijk.

Over de rest van de film blijft mijn mening meer dan intact. Sfeervol, geloofwaardig (alsin: niet geforceerd), prachtige slow-motion (de introductie van de school ), perfecte muziek, legio tot in de puntjes uitgewerkte referenties en universele thematiek. Ik raak er eigenlijk niet over uitgepraat.

Echt een wereldproject die zich langzaam maar zeker opwerkt naar een podiumplaats in mijn top 10.

Na zo veel odes en nog meer parodieën in minstens zo veel verschillende formats op het film-noir genre te hebben gezien was het toch weer die bepaalde bril die om de hoek kwam, euh, kijken... De film kwam weer zo koddig en zo typisch "uit die goede oude tijd" over waardoor ik vooral bij de zo stereotype kusscènes en "dame"-aanstellerij (ook niet de enige!) moest grinniken. Misschien dat de andere film-noirs het wat kunnen verminderen.

Ik blijf het namelijk lastig vinden om precies de juiste bril te vinden om naar dit soort films te kijken. Reken ik hem veel af op hetgeen tegenwoordig al achterhaald is, of plaats ik hem toch in een tijdsbeeld waardoor de film beter scoort maar waar ik zélf verder niets aan heb? Het idee dat een film zich door de jaren heen niet kan evolueren en daardoor gedoemd is in waardering te dalen staat me niet aan, maar toch is het de harde (Onderhondse, for lack of a better word) waarheid.

Verder is dit wel een staaltje vakmanschap, maar voor een echt hoge waardering is het verhaaltje ondertussen toch te standaard en zijn de wendingen allemaal wel te voorspellen. Ik ga voor 3,5 ster, vooral binnengesleept door de dialogen (vooral die Keys was geweldig) en mooie fotografie (toppunt: Neff die het huis van Phyllis in het donker betreedt om haar te vermoorden).

Lekker bevreemdend en bij vlagen écht grappig filmpje. Aoyade weet ondanks het graflelijke 60s kleurenpalet en production design toch best mooie plaatjes te schieten en dat is opvallend, want ik heb normaal gesproken een afschuwelijke hekel aan die stijl. Samen met de typische score zorgt het voor best een goed sfeertje. Het tempo zit er lekker in (net als in de dialogen van Eisenberg die tweemaal goed is), al zie je uiteindelijk wel vrij snel waar het op uit gaat draaien. Wat op zich opvallend is, aangezien het boek anders eindigt.

Gelijk op zoek gegaan naar Submarine, voornamelijk vanwege de humor in deze film. 3,5*

Meh. De hand van Apatow en Rogen is slechts heel sporadisch zichtbaar. Verder is dit een voorspelbaar, slap en weinig grappige komedie met hoofdpersonages die wel erg veel op de losers uit Superbad lijken (maar ze nergens evenaren) en een irritante Wilson. Hoewel deze laatste nog wel boeiend is gezien zijn privé-omstandigheden.

2*

Wel kudo's voor de casting van Alex Frost, die behoorlijk is opgegroeid sinds Elephant .

Flikker een beetje Jim Carrey en een beetje Leslie Nielsen in een jarenoude blender en je krijgt een product wat vroeger misschien vermakelijk was, maar nu totaal achterhaald is. En nog belangrijker, bijna nooit grappig. Bijna? Ja, om de spiegelscène kon ik nog wel lachen. Daarvoor nog 1,5*.