Opinions

Bereid je maar voor op weer een pamflet over onze broze Aarde en de invloed van de mens er op. Episch. Lyrisch. Moralistisch. Denk Armageddon met de Aarde en zijn bewoners als wapperende Amerikaanse vlag. De vertelstem van Steward is verschrikkelijk over de top en de sentimentele muziek is bij tijd en wijle ook teveel van het goede. Een ongenuanceerde ode aan de Aarde.

Je kunt je daar aan ergeren maar je kunt ook gewoon genieten van de, en ik zoek even naar een treffend superlatief...

...VERBLUFFENDE beelden. Wat je hier te zien krijgt houdt je gewoon niet voor mogelijk. Massale scènes waarin honderden buffels, kariboe's en olifanten of duizenden vogels vanop grote hoogte gefilmd worden tijdens hun trektochten, al dan niet met roofdieren op de loer (de adrenaline bij de aanval van die wolven, weergaloos). Of de altijd mobiele camera die in vogelvlucht over bergtoppen en gigantische watervallen scheert, de diepte in duikt, 180 graden draait en je het natuurschoon in al zijn glorie laat aanschouwen. Ongelooflijk indrukwekkend allemaal.

Heb je het niet zo op dit soort krachtsvertoon op grote schaal, dan zijn er ook nog geweldige scènes met mandarijneendkuikens die uit bomen springen en over de grond stuiteren of ijsbeerjongen die van een gletsjer af slalommen. Om over die paradijsvogels nog maar te zwijgen. what the fuck!?

Verder nog vele prachtige fast-motion opnames van dag- en seizoenswisselingen, ook zowel close-up als extreme wijd (maar dan wíjd he, kilometers hoogte, dus gehele continenten die veranderen), en fantastische slow-motion opnames van het "drama van jager en prooi". De dans die de cheetah en de springbok uitvoeren

Ogen te kort gewoon. En ik liet me zowaar verleiden tot een totale bevooroordeling van eenieder die na de screening in zijn auto stapte.

4,5*

Ik heb hier geen ene donder aan.

In bijna alle films vind ik wel iets waar ik genoegdoening uit haal. Uit een mooi shot. Uit een inventieve camerabeweging. Uit een passende soundtrack. Uit een indrukwekkende special effect. Uit een plot waarbij je af en toe moet puzzelen. Uit een kundige montage-sequentie. Uit een fijne boodschap. Uit fraaie decors. Uit een interessante acteerprestatie. Zelfs uit de uiteindelijke gewelddadige executie van die fucking kuttokkies door een lieve schooljuf op wraakmissie.

Niets van dat in Eden Lake. Zelfs het laatste wordt ons niet gegund. Deze film voegt niets dan ellende toe. Je kunt dit als pluspunt zien. Dat je je zo aan een film kunt ergeren, dat je zo in de neerwaartse spiraal wordt meegesleurd... Maar daarvoor kijk ik geen films, daar haal ik geen voldoening uit. De echte wereld is al deprimerend genoeg.

Deze film had van mij niet gemaakt hoeven worden.

0,5* Voor het eerst voor een film die ik heb afgekeken.

...en toch had ik liever de blauwe kleur van de poster wat meer terug gezien. Tuurlijk, het vale palet zorgt voor wat fraaie scènes maar voor mijn gevoel zat er nog meer in. Zeker gezien de decors. Ik begrijp dat de samensmelting van metaal en boom door één tint te gebruiken wat wordt benadrukt, maar toch...

Was het meest onder de indruk van de soundtrack. Deed me vaak aan Gridlock denken, maar dan iets duisterder en iets... organischer. Ofzo. Ook de camera die steeds als een schaduw achter onze protagonist aanzwalkt kon me wel bekoren.

Vond de informatievoorziening van het script een beetje knullig. Aanvankelijk is het allemaal perfect mysterieus en kan het nog alle kanten op, maar het laatste half uur gaat een beetje met de botte bijl door de mystieke zweem heen. De wijze waarop Adam (zo noem ik hem maar even) achter zijn identiteit komt, en ontdekt wat er nu precies aan de hand is, vond ik weinig subtiel en erg ontnuchterend.

Wel gaaf dat Adam, uit de aarde geschapen, inderdaad als een soort Golem door de film banjert. De make-up was goed verzorgd (op de wat generieke mutants na).

3,5*

Groundhog Day meets Saving Private Ryan en dat werkt nog verrassend goed. Paar komische sequenties aan het begin (Cruise die z'n rol onder de vrachtwagen door niet goed timet, hehe) houden het luchtig en het feit dat Cruise halverwege de film z'n savegame niet meer kan loaden geeft het slot toch net dat beetje extra urgentie. Slimme vondst was dat.

Cruise op de automatische piloot is nog altijd meer dan genoeg om een film als dit te dragen. Vond z'n transformatie van sullig officiertje naar de enige hoop van de mensheid ook wel verfrissend. Normaal is hij toch vanaf het begin al de badass. Van Emily Blunt ben ik doorgaans fan, maar dan als vrouw en niet als gespierde, bezweette legerheldin zoals hier. Aan de andere kant: ze hadden ook weer Michelle Rodriguez kunnen casten...

Lang geleden ook dat ik de alien designs zo tof vond. Een soort Transformer-sentinels die veel interactie hebben met hun omgeving en écht dreigend zijn. De enige reden dat ze in deze film kanonnenvoer zijn is dankzij het savescumming van Cruise.

Alleen jammer van het hive-mind plotje weer, maar goed. Je moet wat. En dat de dag nog éénmaal gereset wordt is echt schandalig.

3,5*

Af en toe wat raar snel gemonteerd voor zo'n trage film, shots werden vaak nogal abrubt verwisseld. Verder best mooi filmpje die, net wanneer ik me wat begon te vervelen met prachtige shots op de proppen kwam (de wijn, Edi onder de douche). Muziek en camerawerk maken het af en brengen de film naar een mooie 3,5.

EIN-DE-LIJK gezien en wat een geweldige film is dit. Ontzettend grappig, ontzettend ontroerend en verschrikkelijk mooi. Heb me ook weer opnieuw verbaast over Depp, die man kan alles maar dan ook écht ALLES. De fabelachtige muziek past er perfect bij. Sjonge wat kreeg ik een schurfthekel aan die sloerie van een Joyce en arrogante hufter Jim. 4,5*

Mijn IFFR-ontmaagding in een vol Pathé 1 met Eldorado is geslaagd te noemen .

Erg leuk eerste uur (tot ze bij ma zijn aanbeland), daarna zakt het helaas wat in. De film is eigenlijk een reeks absurdistische sketches aan elkaar geregen in een prettig ritme. Lekker achterover leunen en genieten van twee halve zolen die door Wallonië banjeren en mensen die nog verder heen zijn ontmoeten. Philippe Nahon is vooral erg grappig als verkoper met een morbide liefde voor tweedehands auto's.

Voorfilmpje (Matrix-spitsmuizen) was ook geestig , maar dat heeft hier verder niets mee te maken.

3,5*

Zag hem staan dus ik dacht: "Die pikken we mee!"

Christus wat een herrie!

Kort maar zeer krachtig filmpje. Wat krankzinnig veel energie straalt deze film uit zeg! Vette camerabewegingen en supersnelle montage leveren samen met de geweldige soundtrack een hypersfeer op.

Minpuntje vond ik de ietwat repetitieve scènes van het zoeken naar die kameleon, die kwam iets te vaak terug. Hetzelfde geldt voor de overzichten van de stad. Gingen vervelen na een tijdje.

Toch 4 sterren. Hopen dat ik die pieptoon snel kwijt ben.

Sterke film. Prachtige longtakes, erg lang maar ook erg steady camerawerk. Je proeft de sfeer van de highschool maar het onheil sluimert altijd ergens onder de oppervlakte. Krachtig sounddesign ook. Zorgt voor een surrealistisch tintje (realisme? ). En van Sant presenteert een paar geniale, veelzeggende, vondsten:

- De donkere jongen die rondloopt alsof het voor hem de normaalste zaak van de wereld is dat tieners elkaar overhoop schieten.

- De ene schutter die uit pure verveling door gebrek aan doelwitten maar zijn eigen maatje op de korrel neemt.

Zo tekenend.

4*

Boordevol cliché's (het einde van de film was wel zo voorspelbaar, ook wist je meteen al wie het boeket zou vangen), stereotiepe bijpersonages (de slet, de homo, de snob, de bemoeizuchtige buurvrouw die ook nog eens "allochtoon" Nederlands praat, de gladde miljonair, muurbloempje) en een vervelend moraal. Bij vlagen wel aardig moeten lachen, maar vaak werd een grap zo vaak herhaald (zij het op iets andere wijze) dat het een beetje begon te vervelen. Werd na een tijdje ook goed scheel van de muziek zeg, damn...

Gelukkig was het wel gezellig .

Het grootste probleem is denk ik dat Noe de lat meteen zo hoog legt aan het begin met Oscar's trip en de navolgende longtake, dat de film vanaf 30 minuten tot 120 minuten inderdaad af en toe een beetje trekkebeent. Opvallend genoeg is dat ook gelijk het meest verhaalgedreven segment, ondanks dat er natuurlijk veel te zien en te horen is, maar de plotontwikkeling had hier iets beter gemogen om je er doorheen te slepen.

Uiteindelijk blijkt dan dat het gelukkig toch de opmaat is geweest naar een ongelooflijke climax. Noe geeft op het einde ongelooflijk gas wat echt leidt tot de meest indrukwekkende cinema die ik tot nu toe heb gezien. Vanaf dat Oscar in het hoofd van zijn zus duikt (waarin ze droomt dat hij in het mortuarium tot leven komt) tot en met de wedergeboorte, toch bijna 40 minuten film, heb ik echt met uitgesperde ogen en ingehouden adem gekeken. Hoogtepunt na hoogtepunt.

Had Noe dat vanaf minuut 1 vol kunnen houden, dan was de trip voor mij compleet geweest. Nu was het middenstuk een beetje dat moment waarbij je nog nuchter genoeg ben om dat volgende biertje te laten staan en een soort van gesprek te volgen (maar niet helemaal). Wanneer je hem dan toch achterover slaat, is de rest van het gebeuren een heerlijk delirium.

Maar zoals blijkt lukt het ook velen om de hele film zo te ervaren, dus ik moet hem nog maar eens bekijken .

4,5*

Leuke film, niet meer, niet minder. Leuk geacteerd, stijlvol gefilmd, aardig verhaal. Wat wil je nog meer om een saaie zondagavond door te komen? Af en toe vond ik de film wel wat traag en zat er wat weinig actie in het begin maar dit werd naarmate de film vorderde gecompenseerd. Nog wel een halve punt aftrek voor Die ONWIJS DEBIELE ik-pak-jouw-pistool-en-jij-de-mijne-en-ik-weer- de-jouwe-die-eigenlijk-van-mij-was-scène met de zgn. "Father". Dat sloeg echt nergens op.

Erice was een groot fan van schilders als Vermeer en Pieter de Hooch en dat is duidelijk te zien. Elk shot is tot in de puntjes afgewerkt en haast een schilderij opzich, vandaar ook dat het vaak lang wordt aangehouden. Lichtval door ramen (Vermeer) en doorkijken in het huis (de Hooch) maken van elk shot weer iets bijzonders, om nog maar te zwijgen van de bij vlagen verbluffende kleuren en vergezichten moeiteloos gecombineerd met close-ups. De montage wekt vaak het idee dat er amper verband bestaat tussen de opeenvolgende shots wat het idee van een galerij alleen maar versterkt.

Verder is het boeiend hoe Erico speelt met indexicaliteit. Hij werkt heel veel met off-screen gebeurtenissen die met behulp van de causale relatie tussen het teken en het getekende tóch worden verbeeld. Om de "espiritu" als het ware in beeld te vangen combineert Erice bijvoorbeeld off-screen geluid (voetstappen) met de gefascineerde en fascinerende ogen van Ana waardoor de aanwezigheid van een dergelijk fictioneel element toch haast tastbaar is. Een duidelijker voorbeeld van hoe zo'n indexicale relatie werkt geeft hij zelf al met de (voor Ana gigantische) voetstap in de modder. Erice heeft zijn huiswerk wat betreft semiotiek goed gedaan.

Opmerkelijk is dat hij deze techniek ook veelvuldig gebruikt om spanning op te wekken. De scène waarin de moeder in bed ligt en doet alsof ze slaapt terwijl haar echtgenoot, duidelijk van haar vervreemd, de kamer doorrommelt is haast niet uit te kijken.

Binnensframe creëert Erice op die manier een luguber sfeertje. Zo zijn de scènes waarin de meisjes in absolute stilte het vervallen gebouw in lopen, eventjes uit het zicht verdwijnen, en toch weer naar buiten komen verschrikkelijk spannend omdat de camera het vertikt om te laten zien wat er precies gaande is.

Deze aantrekkelijke STIListische verpakking biedt vervolgens een verhaal van een gezin dat geen uitzicht heeft in de realiteit, verstoten van elkaar leeft in een schijnbaar tijdloze omgeving, net als de bijen geïsoleerd van de buitenwereld. Ieder lid zoekt vervolgens toevlucht in een fictieve wereld, zij het in de vorm van een dagboek (vader), een briefwisseling met iemand in Nice (moeder), de droom om op te groeien (Isabel, die bloedt als lippenstift gebruikt, lugubere scène) of een zoektocht naar de lokale Frankenstein. Pas zodra deze laatste zich geheel verliest in haar droomwereld schrikken de andere 3 wakker (moeder verbrandt haar brieven, het dagboek van vader wordt dichtgeslagen, Isabel krijgt een nieuwe kamer), maar het lijkt uiteindelijk te laat te zijn. Ana is verloren. Zelfs haar zusje, voorheen haar enige contact met realiteit, heeft ze de rug toegekeerd.

Indrukwekkende film. Minpuntje vond ik de muziek (leek haast middeleeuws bij vlagen). Gelukkig is het grootste gedeelte van de film stil. 4*

Ik heb deze gister gezien in de bioscoop. Zonet heb ik Me, Myself and Irene gezien. Morgen deze nog een keer kijken. Ik denk dat ik dan niet anders kan dan deze 5* geven. Heb gister lang naar woorden gezocht om mijn beoordeling te formuleren maar ik kon er gewoon niet opkomen...

Misschien morgen.

Sja, mwoah, hmmm....

Eigenlijk te triest voor woorden maar in de juiste omstandigheden nog best leuk vertier. Paar keer goed moeten lachen ("This isn't where i parked my car!") en eigenlijk moet je niet meer verwachten... Vooral de bijrolletjes waren leuk (hoewel ik Matt Damon niet eens herkende , laten we het maar op de drank houden).

Typisch 2,5* gevalletje.

Deze film maakt me benieuwd naar meer werk van Cronenberg. Vond deze al best goed maar als Videodrome net zoiest is als dit, maar nog rauwer, absurder en grotesker dan moet ik die snel zien. Vond in deze film in ieder geval de pods, het pistool, etc. zeer cool vormgegeven, en de scène waarin het pistool wordt samengesteld meesterlijk. Wat was er nou precies ranzig? Oke, het was niet smakelijk, maar het kan toch vele malen erger.

Cast doet het prima. Jude Law bijvoorbeeld speelt 2 (eigenlijk 3) verschillende karakters. Holm heeft een heerlijk fout accent, zoals hij zelf al zegt . Plotsgewijs een leuke puzzel, maar het einde is logisch. Op zich niet slecht, maar het is al te vaak langsgekomen om opzienbarend te zijn. Aan het begin van de film overheerst de muziek nog wat maar dat wordt later rechtgetrokken. 3,5* en snel op zoek naar meer Cronenberg.

Vindt de poster trouwens afschuwelijk. Geeft een totaal verkeerd beeld van de film en je zou het haast een spoiler kunnen noemen.