Opinions

Ja, ik zou ook wel willen verhogen maar 5* vind ik toch iets te veel van het goede. Maar wederom een geweldige film, prachtig vormgegeven, fantastisch geacteerd en vooral verhaaltechnisch perfect verteld. Die 4,5 blijft staan als een huis!

Een geweldige film!

Het begint al lekker mystiek door de altijd bewegende camera en vloeiende montage. Prachtige shots levert het op. De film stroomt swingend van begin naar eindpunt, met ondertussen keiharde obstakels (marteling, oorlog, drama) en wonderschone maar toch morbide fantasy.

Voor wie wat afweet van de Spaanse geschiedenis openbaart zich nog een heel ander niveau waar Del Toro fenomenaal met metaforen bezig is. Hoe Ofela's levensvreugde en fantasie aan banden wordt gelegd door een dictatuur en hoe ze door met een krijtje te tekenen overal waar ze wilt deuren kan openen om aan deze censuur te ontsnappen (zie de kritische films gemaakt onder Franco's regime, ook bol van dubbelzinnigheid). Hoe een baby (het Spanje van de toekomst) met een rechtse vader (Vidal, een fascisct) en een linkse moeder (ma, ooit vrouw van een kleermaker, dus behorend tot het plebs) na de dood van de dictator uiteindelijk overhandigd wordt aan de rebellie (socialisten en democraten), die zeggen ervoor te zullen zorgen dat het kind nooit van zijn vader te horen zal krijgen (de Spaanse geschiedenis is jarenlang doodgezwegen en begint nu pas weer wat aandacht te krijgen). En hoe je niet aan de wortels van iets moet komen omdat het geheel dan afsterft (pad, boom) en hoe het goed behandelen van dergelijke wortels helende werking kan hebben (mandrake, moeder), duidelijk wijzend op Spanje's rijke roots die niet altijd genoeg aandacht krijgt.

Sterk hoe deze symboliek door filmische middelen naar voren wordt gebracht, en hoe het ook een functie heeft bínnen het verhaal.

En gelukkig dat het hier geen zwart-wit betreft, maar dat Vidal ook maar gehoorzaamt aan een hogere macht "zonder te luisteren" en de rebellen net zo goed iedereen 5 keer door de kop schieten.

Ja, geweldig dus. 4,5*

Hooi > vork.

Shyamalan bewijst eens te meer dat hij superspannende scènes kan schieten, maar het met een geforceerd script meermaals teniet doet. Af en toe een leuk, maar logisch, puzzeltje en één leuke reflexieve scène, maar over het algemeen een raar sprookje, dat me zelfs even deed denken aan een soort Miike-zonder-gore-wereld. Het zal Reggie met zijn arm geweest zijn.

2,5* Zelfde laken een pak als The Village. Ik duim nog voor een iets duisterdere film over een seriemoordenaar, met een drukkende score en Shyamalan aan het roer.

Belachelijk in al zijn coolheid, maar dat weet de film/cast/regisseur zelf ook wel, dus stoort het niet. 3*

"I think i fucked a squirrel to death..."

Zit een beetje dit topic door te bladeren (net de film gezien) en ik zie twee verschillende recensies van Esteban langs komen? Geeft op zich niets, maar vroeg me af hoe dit kon aangezien beide recensies niet erg op elkaar lijken (bijvoorbeeld doordat hij zijn oordeel ietsjes bij stelt ofzo).

Film krijgt een 2,5 trouwens: irriterend moraal, sentimentele muziek en veel te lang.

EINDELIJK eens gezien en ik vond hem erg leuk. Het einde haalt er een halve ster af maar die wordt prompt weer teruggeplakt door de geweldige bloopers: "It's a GOOSE" . 3,5*

Afgezien van een paar ongewone tintjes, toch een doorsnee Disney. Een moraal, mooie plaatjes en een flinke dosis humor. Goed voor 3 sterren.

Prima rechtbankthriller met goede casting. De hoofdrol is op het lijf geschreven voor McConaughey en voor verwende rijkeluisventjes moet je inderdaad bij Philippe zijn. Aardig plotje en een erg fijne hiphop soundtrack maken het af. Ik schrok me wel dood toen ik Macy zag, dat was eigenlijk de enige echte miscast. Het lijkt er op dat ook de regisseur dat ook vond vond, want hij zag er echt niet uit met zijn vermomming.

3,5*

Dit is nu horror (nou ja...) naar mijn hart. Lekker mistroostig, naargeestig met af en toe een uitbarsting om je even op scherp te zetten. En dan bedoel ik niet shockerende gore of torture van het soort "hoe zieker, hoe beter", maar gewoon even een audiovisuele explosie. Levert enkele toffe sequenties op.

Een van de weinige minpunten vond ik dan ook dat er toch weer een soort monster in beeld moest. Als uitsmijter ofzo... maar voor mij deed het afbreuk aan de film. Kwam misschien ook wel omdat het er gewoon niet uit zag. Tweede misser vond ik het liedje tijdens de credits. Het was beter geweest om de klanken van 'linkeroever in bloei' direct te laten beginnen.

Verder lekker sfeervol filmpje, met goed spel van de leads en enkele toffe scènes. De wedergeboorte met Marie in die grot had van mij bijvoorbeeld nog wel wat langer mogen duren.

4*

Weet iemand trouwens misschien welke muziek werd gedraaid door Bobby in de auto voordat hij Marie's ma ontmoet en op Vlad's feestje?

Het weerzien van McClane is echt een kippenvel moment, je weet weer precies hoe de man te werk gaat. Willis zit weer precies in zijn rol.

Verder erg leuk dit. Alles net weer wat grootschaliger dan de vorige (truck vs. jet ) en Justin Long deed het goed als sidekick. Mooi meisje (met pit!) erbij en de film zit geramd. Ondanks al het cyberterrorisme gaat er behoorlijk wat stuk in de film. Nice.

3,5*

En waarom dit geen Die Hard film is..?

Mja, ik vond er dus geen reet aan. Leuk hoor, hoe het open landschap contrasteert met de gesloten Farrel, maar daar vul je nog geen film mee. Zeker niet als je alles zo statisch in beeld brengt. Film kent totaal geen ritme (nou ja, een heel traag ritme dan), nauwelijks camerabeweging, en als er dan in beeld alleen maar dingen gebeuren die ik thuis ook wel kan zien dan valt er voor mij al helemaal weinig te genieten.

Helemaal niks dit. 1*

WOEI!

Nog nooit gingen 80 minuten zo snel voorbij. Ik voel de wind nog steeds in m'n haren, als je me vat .

Heerlijke film dus. Puik geacteerd, inventief, origineel en het steekt vooral ERG goed in elkaar. Prachtige dialogen ook tussen Manni en Lola in bed. En waar ik helemaal ontvankelijk voor ben zijn momenten als het eerste shot wanneer de film wat kalmer wordt en je een schildpad door de kamer ziet lopen. Geweldig vind ik dat (net als de momenten dat we Lola zien rennen naast rap voortsnellende metro's, ambulances en fietsers). Zulke foefjes die de hele sfeer van de film beinvloeden doen het helemaal voor mij.

4,5*

/me gaat op zoek naar de soundtrack.

Bij vlagen wat vermoeiend legerpropaganda filmpje. Dat de extreem getrainde Seals wat meer kunnen hebben dan die Talibanstrijders kan ik inkomen, maar dit was bijna opschepperij, of het nu écht zo is gegaan of niet.

Sowieso vond ik de keuze die ze aan het begin hadden niet goed uitgedacht. Ze hadden toch gewoon die lui kunnen vastbinden, in alle rust comms zoeken en daarna eventueel nog teruglopen? Of één ervan meenemen en vrij laten zodra je veilig bent zodat hij de rest kan losmaken? Nu was het een beetje een geforceerde poging om te laten zien dat die Seals zich wel aan regeltjes houden.

Het geheel wordt gered door het feit dat het waargebeurd is (waarbij je je kunt afvragen wat door Lutrell en wat door de scenarist is aangedikt), fraaie cameravoering en vooral de heerlijke muziek van - wrang genoeg - Explosions In The Sky. Moet je nagaan als ze hier een standaard Hollywood-score onder hadden gepropt...

3*

Erg fraai allemaal, maar wel een stuk zwaarmoediger dan ik verwachtte en gewend ben van Jeunet. Want La Cité des Enfants Perdus was dan weliswaar erg duister, eigenlijk was die wel gewoon constant grappig en weird. Illustratief voor deze film binnen Jeunet's oeuvre: vaste kracht Pinon. Normaal trekt hij de gekste gezichten, nu zit er een grote baard voor. Vreemdste gedrag was nog wel het gedoe met dat grindpad. Wat dan wel weer een grappige running gag oplevert met die postbode. Naast de visuele stijl maken dat soort dingetjes dit toch weer een typische Jeunet.

Verder was dit gewoon een stuk droeviger, hoe pittoresk en schattig de decors soms zijn. Eén sprankeltje hoop, dat is waar de film en Tautou - die wat erg veel hinkt op één gezichtsuitdrukking - het mee moeten doen. Het is voor het verhaal nét voldoende.

Normaal heb ik altijd erg veel moeite met het tijdsbeeld (kneuterigheid ten top), maar daar prikt Jeunet met zijn dromerige, sprookjesachtige stijl gelukkig al vrij snel doorheen. Het was een beetje hetzelfde effect als bij Perfume (al was die wel weer veel duisterder).

Ik raakte na een tijdje het spoor wel bijster. Al die namen en snorren! Iedereen leek op elkaar. Maar ja, dat is dan ook een beetje het idee geweest achteraf. Nog wel wat aftrek voor de muziek. Het begon sfeervol met de optiteling, maar daarna ging het rap achteruit. Misschien zat ik op een tweede Yann Tiersen te wachten, en dat is ook wel weer wat veel gevraagd natuurlijk.

Maar verder weer mooi, al mag Jeunet van mij wel wat wackier dan dit. Binnenkort Micmacs maar eens kijken.

3,5*

Best goed filmpje! Wel viel de film na een tijdje nogal in herhaling. De ene na de andere poging om Tory te herwinnen ging hopeloos de mist in. Het was dan ook een beetje afwachten wanneer de zelfmoord zou worden ingezet (thank god dat er geen happy end aan werd gebreid).Gelukkig bracht deze indeling wel enkele mooie scènes mee (vooral de nachtelijke scènes in het bos met die vogel waren zeer mooi, met name door de muziek die werd gedraaid). 3,5*

Wat een film!

Eerste gedeelte is werkelijk om het doodsbenauwd van te krijgen. Die eerste sexscène... Damn wat straalt dat veel uit. Weet niet precies wat, maar het is één en al sfeer. Jammer dat in dit gedeelte Bill Pullman van de partij is. Die kijkt de hele film alsof hij ongenadig hard moet poepen, en als je je dat eenmaal realiseert verliest de film toch iets van zijn kracht .

Gelukkig neemt de film dan een ander tempo aan en wordt het allemaal wat lichter. Daardoor is het middenstuk iets minder boeiend en spannend, maar toch stuurt de film aan op een climax, met opnieuw een machtige sexscène als hoogtepunt. Verbluffend geschoten met prachtige muziek.

Sowieso had deze film één van de beste soundtracks die ik ooit heb gehoord. Badalamenti's drones geven een ontzettend ongemakkelijke en drukkende sfeer en als je dan oa Rammstein en Marilyn Manson gebruikt om wat stoom af te blazen zit je bij mij helemaal goed.

Geweldige film, die ik absoluut op een mooie luxe DVD wil hebben. Jammer van Pullman, voor de rest weinig negatiefs te melden.

4,5*

Positief verrast en eigenlijk de eerste zwart-wit film die ik (vooral in het begin) oprecht spannend vond. De opening op het vliegveld was erg mooi, en het spaarzame ontwikkelen van het verhaal deed de film goed. De dialogen met die Emperor-lookalike (hoewel Bob hem wel Vader noemt ) waren erg boeiend.

Toch vond ik het middenstuk wat te langdradig en zoetsappig (met als toppunt het paardrijden, het leek Sissi wel). Er werd bijna een vol uur uitgetrokken om te laten zien hoe mooi en prachtig alles was daar, terwijl in de laatste 5 minuten wel in het laatse kwartier wel 3 plottwists zitten.

Ook van mij 3,5*

(niets te klagen over de oplossingen om het slechte materiaal op te poetsen, goed gedaan)

Ha! Ik stem hem lekker de top 250 in. Waar hij hoort. 2 van de meest realistische personages die ik ooit heb gezien en af en toe heel erg grappig. Er gebeurde heel weinig maar dat irriteerde me helemaal niet, maakt de film zoals hij moet zijn natuurlijk. En wat was die presentator IRRITAAAANT! Zou er bijna sterren aftrek voor geven. 4*

Wat een held, die Eubank. Ik vind het juist heerlijk als een regisseur zo alle remmen durft los te gooien zonder zich zorgen te maken om dosering en of 'het allemaal wel werkt'. Deed Aranofsky met The Fountain ook al, en die staat ook gebeiteld in m'n top 10. Zo goed is Love lang niet, daarvoor gaat er toch ook gewoon best veel mis, maar het belooft nogal voor Eubanks verdere carrière.

Vier jaar van z'n nog korte leven pompte hij erin (wat dat betreft zijn de beslommeringen van het hoofdpersonage misschien wel autobiografischer dan je denkt). De tijd die er aan is besteedt is er ook aan af te zien, ondanks of misschien wel dankzij het budget van slechts vijf ton. Een paar prachtige scènes in het begin (modder in slow-motion werkt altijd goed) vormen de introductie naar een kleinschalig, gezapig plot met ergens op de achtergrond altijd de nog niet getoonde 'ontdekking' van Lee Briggs.

Lee Miller is een astronaut ergens in de toekomst die 200 kilometer in de lucht de Apocalyps ontloopt. Maar misschien ook wel niet, want hij zit totaal geïsoleerd en dat is misschien nog wel net een tandje erger. Want menselijk contact - 'Love' - daartoe leven wij als sociale wezens. Aldus de film dan. Ik zat hem heerlijk ongestoord in m'n eentje te beleven.

Vanaf het moment dat dat thema wordt aangesneden, wordt opeens duidelijk dat Eubank nog wel iets grotere plannen heeft dan een verhaal over de mentale aftakeling van de protagonist. Hij heeft nog wel iets meer te zeggen. En natuurlijk vliegt hij vervolgens uit de bocht. Waar Lee Miller zich bungelend aan een touwtje op het laatste moment weerhoudt van een suïcidale ruimtewandeling, zweeft Eubank ervandoor en laat hij elke vorm van 'down to earth'-zijn achter. Creatieve zelfmoord volgens de meeste hier, ik juich het toe.

Want plaatjes vullen hier de gaatjes die onherroepelijk ontstaan en de uiteindelijke toedracht, hoe kitscherig en pretentieus het ook wordt gebracht, is wat mij betreft een mooie SF-ontknoping.Niemand is meer, maar voordat het zover kwam is er een kubus gebouwd en volgepropt met mensheid. Opdat de denkende mens voort kan leven als datgene wat hem zo uniek maakt. Herinneringen. Gedachtes. Bewustzijn.

Het belachelijke slotakkoord aan het begin van de credits beschouw ik dan maar als noodzakelijk en onontkoombaar kwaad. Ik neem het op de koop toe wanneer je je zo durft te verliezen in je passies zoals Eubank hier.

4* Benieuwd naar The Signal.

98 minuten!? Het leek wel het dubbele.

Vond er weinig aan. Best verontrustend ook, op momenten. Alsof een of andere pedofiel even de regie over had genomen. Af en toe werden de meisjes wel erg verheerlijkend in beeld gebracht.

Verder net vaak genoeg een mooie scène om mijn aandacht vast te houden, maar vaak ook gewoon te amateuristisch. Ongepaste filters, en niet echt nuttige decoupage.

Sowieso werd ik niet wijs uit de verschillende tijdslijnen en Taiwanese gezichtjes. Zie nu ook pas dat het drie verschillende meisjes zijn. Me dunkt.

1,5*

Vond ik de korte film vooraf een stuk mooier. Fijn zwart/wit (wel jammer van de subs) en geweldige camerawerk.