Opinions

Goed gecast, goed geacteerd, goede actie, leuke humor, geen verhaal. Erg vermakelijk dus: 3,5*

Bah, flauwe film die wat onverzorgt overkwam op mij (toen de Rock met de auto over dat houten palet/bruggetje reed zou die zender er af vallen, ik zag alleen duidelijk 5 seconden voor deze scene dat zendertje allang liggen). Ook op sommige plaatsen leek het net of het een beetje verkeerd was gemonteerd (rock maakt een grap (niet leuk hoor) lacht er om, maar een fractie van een seconde later, bij een andere camera-stand, zit ie weer in een serieus gesprek met Hopkins. Nee, was niet veel soeps. 1,5 *.

Nou, na jarenlang tegen Old Boy aan te hebben gehikt dan op Imagine toch mijn eerste Park meegemaakt. En als dit representatief is voor zijn verdere oeuvre is het voorlopig ook weer even de laatste.

Sluit me aan bij orbit. Wat een suffe, onsamenhangende zooi zeg. Enige wat me een beetje kon bekoren was het camerawerk rondom de Mahjong-tafel (sterker, dat was eigenlijk best geniaal) en af en toe de zwarte humor. Maar die was toch echt niet genoeg aanwezig om 133 minuten film mee te vullen.

Tekenend ook dat de kerel die de film inleidde nog even moest vermelden dat er mannelijk naakt zat in de film en dat dat wel zo ongehoord was in Azie. Had een beetje het idee dat die scene en de rest van de rare fratsen (seks dan wel bloed) er ook in waren gestopt om een beetje zand om te woelen, hoe inherent dat soort dingen ook zijn aan vampiers. Oh noes, een Aziatische piemel! Die Park durft zeg!

Verder een erg suf en standaard vampierverhaaltje (of ik moet langs knipogen hebben gekeken) met een veel te voorspelbare ontknoping. Eigenlijk wel een mooie scene, maar ergens ook wel erg makkelijk scoren. En die walvissen, wtf? Dat was er echt over.

1,5*

Niets meer dan een dertien-in-een-dozijn corruptie-in-het-leger-stoere-vent-lost-het-op-thrillertje dat word opgeleukt met een aantal wendingen waar een punnikwerkje nog een punt aan kan zuigen. Voor de rest niet goed, maar ook niet rete-slecht. De acteerprestaties houden de film nog net op een voldoende. 3*

Lachwekkend slechte film inderdaad. De film hangt van onwaarschijnlijkheden (hoeveel van die vleermuizen-met-kabel hebben ze aan hun armen?) en belabberde quotes (honderd en 1 flauwe woordspelen met ijs). Toch nog 1 * omdat ik het pak van de Riddler had ontdekt in de bad-guys-outfit-storage .

Zeer interessante toevoeging aan de bestaande Batman films. Na twee donkere gothische Burton-films, en twee belachelijke kluchten nu eens een soort biopic over Batman. Nolan maakt er haast een karakterstudie van, en doet dit met verve. Veel credits ook aan de cast die allemaal sterk hun personage neerzetten. Ik ben zelf geen grote kenner maar deze film komt zo geloofwaardig over, binnen zijn eigen gelegde grenzen, dat ik hier best 3,5* voor wil geven.

Natuurlijk een totaal ridicule verfilming van het... bordspel. Stiekem had ik nog wel een beetje hoop dat iemand als Berg er nog wat grappigs van zou maken, maar eigenlijk is alleen die scène met de oudjes op het battleship met AC/DC stupide genoeg daarvoor (oké, ook Who talks like that!?) Taylor Kitsch kan ik na vandaag ook niet meer uitstaan.

Hopelijk heeft Berg nu weer centjes voor wat eigenzinnigers en wordt hiermee de carrière van Skarsgard definitief gelanceerd. Mag die acteur wel.

Knutselkoning Michel Gondry brengt met deze film een pleidooi aan zijn eigen werkwijze: met veel inventiviteit, creativiteit en gezonde, persoonlijke inzet een film met een ziel maken. Zonder uitzinnige special effects, immense budgetten of perfecte sterren. Bescheiden en verlegen laat Gondry opnieuw een persoonlijke, in sympathie ondergedompelde, film op ons los. Be Kind Rewind is een ode aan de magie van de film en het kind dat het in velen van ons losmaakt, maar in sommige studiobonzen niet.

Het duurt even voordat de film op gang komt, maar zodra er wat aan vaart is gewonnen is hij ook niet te stoppen. Black kan zich weer lekker uitleven dus is leuk. Mos Def loopt de hele film een beetje mompelend door het beeld. De pathetische climax zou voor enig ander fenomeen té zijn, maar omdat het hier ons geliefde medium betreft zijn de sentimenten net door de vingers te zien.

Toch vraag ik me wel een beetje af waar dat budget van 20 miljoen naar toe is.

3,5*

Voor de mensen die bij de laatste Filmvalley voor de Gondry-dubbeldisc hebben gekozen is dit de perfecte illustratie van het biografische boekje dat erbij zit.

Een film die niet precies weet waar hij heen wil. We hebben een love-story, wat maatschappijkritiek, enkele krankzinnige opnames, plotwendingen die te stompzinnig voor woorden zijn etc. Het is een beetje een rotzooi.

Gelukkig maken de prachtige beelden van het eiland (ik ga meteen weer aan Far Cry), de muziek en Di Caprio nog wat goed maar erg sterk is het niet. 2,5*

Moest mijn aandacht eigenlijk bij iets anders houden maar toch wilde ik de film blijven volgen. Kwam vooral omdat ik benieuwd was naar het volgende overdreven personage van Fraser. Toppunt bleef toch die basketballer... Wereldse vertolking .

3* Erg prettig kijkvoer, letterlijk (Hurley) als figuurlijk.

Heb het een half uur volgehouden. Wat een kwaliteitsverschil met Pixar zeg. Totaal fantasieloos (de hele hive lijkt toch nergens op) en ongrappig. Dat laatste is waarschijnlijk te danken aan Seinfeld. Wat is die gast humorloos zeg. De serie vind ik ook al niet om door te komen.

Uitgezet, dus een halve ster. Mocht ik hem ooit eens afkijken kan er misschien nog iets bij (HAHA!).

Eigenlijk absurd dat ik deze film goed vind. Doorgaans zoek ik naar audiovisueel spektakel, een uniek narratief of tenminste een film die groots uitpakt, pretenties niet schuwt en op zijn minst opvallend is. Daar komt vervolgens nog de grote cynicus in mij bij die enige notie van romantiek zo goed mogelijk probeert te ontwijken.

En dan raakt zo'n voortkabbelend filmpje als dit toch de juiste snaar. Eigenlijk nergens visueel imponerend, slechts degelijk. Soundtrack is me niet opvallen. We zien gewoon twee personages, vertolkt door twee acteurs die een goede chemie hebben. En daar heb ik dan bijna 2 uur mateloos geboeid naar zitten kijken.

Mijn gevoel zegt 4 sterren en daar begrijp ik weinig van. Door het besef dat ik zo'n 'karige' film goed vind zou ik er zelfs nog een halve bij willen doen. Maar dat zou een rare paradox creëeren waar ik mezelf niet in wil verliezen .

4* dan maar.

Morgen het vervolg.

Deze film bewijst dat de ervaring van gister geen vlaag van verstandsverbijstering was. Opnieuw genoten, opnieuw 4*.

Vandaag ook maar eens gehuurd. Burton blijft toch geweldig... Het was allemaal niet zo donker als we gewend zijn maar toch wordt je weer ondergedompeld in de sfeertjes waar hij patent op heeft.
Begrafenisscène waar iedereen driftig door gaat met verhalen vertellen is zeer ontroerend, zo had die ouwe man het gewild.

Punten waarop deze film onder doet voor bijv. Edward Scissorhands zijn de acteurs. 4*

Fraaie film. Hou persoonlijk niet zo van de statische camerashots, hoe welomlijnd en mooi gekadreerd ook, dus het was in het begin even doorkomen maar gelukkig geeft ook Ki-duk Kim zijn camera uiteindelijk de vrije loop. Levert een mooie finale op. Geniaal eindshot ook.

Verder natuurlijk een mooi, integer en ingetogen en afgerond verhaal. Zal vast (nog) niet alle metaforen en symboliek hebben opgemerkt, maar dat komt bij de herziening wel .

Overigens vind ik het prima als personages weinig zeggen, maar het moet wel geloofwaardig en praktisch blijven (binnen de diëgese dan). Vond ik niet altijd het geval.

Desondanks 4*

Zelfs Josh Hartnett kan deze film niet naar de onvoldoende helpen want wat een prachtige film is dit. Natuurlijk doel ik hiermee niet op de gebeurtenissen, maar des te meer op de weergaloze manier waarop het in beeld wordt gebracht. Vooral de shoot-out in de groen/blauwe gloed van de nacht, slechts verlicht door brandend debris is adembenemend! En dat is slechts 1 van de vele shots waar ik echt ademloos naar zat te kijken.

Het ontbreken van een verhaal als in Saving Private Ryan (ik heb zelfs liever geen verhaal, dan zo'n verhaal) doet me dan ook niet zoveel, des te meer omdat je door het feit dat het (grotendeels) waargebeurd is je al genoeg nadenkt over hetgeen er gebeurd.

De Amerikanen kwamen natuurlijk wel heroisch ("leave no man behind") over. Zo jammer dat dit keer op keer benadrukt moest worden. Ook vond ik net als anderen dat de burgerslachtoffers iets té angstvallig vermeden werden in de film (iets waar het Pentagon vast een handje in had) maar goed, je kunt niet alles hebben. Daarnaast werd de Somalische kant maar in 2 scènes belicht en dat geeft nét genoeg inzicht voor mij.

Alle bekende gezichten (hoevaak heb ik wel niet gedacht: "Hé, waar ken ik die van! Leuke rol heeft hij ook hier weer!") en de prachtige muziek liften deze film naar 4,5 ster. Net niet perfect, maar dichtbij!

Schaapjes.

Toch een beetje een teleurstelling. Te veel thriller en te weinig splatter naar mijn smaak. Hadden er meer van die massale slachtingen als op het einde in gezeten, geheel over the top, had ik nog wel een hoger cijfer kunnen uitdelen. Nu kom ik niet veel verder dan 2,5*.

Aronofsky eens te meer op de automatische piloot, al levert dat natuurlijk wel weer een geweldige film op. De man barst gewoon van het talent. Toch heb ik het idee dat hij na het megalomane The Fountain niet echt meer zijn ziel en zaligheid in zijn projecten weet te leggen. Alleen het laatste half uur zie ik hem zichzelf weer een beetje te buiten gaan en dan is het pas echt genieten.

Black Swan is in zijn geheel gelukkig nog wel een stuk ambitieuzer en grootser qua opzet dan The Wrestler. Het is heerlijk om je te verliezen in het mooi gelaagde script. Samen met een fan-tas-tische Natalie Portman duiken we in de kolkende psyche van een stervende zwaan die maar niet weet te achterhalen of je nu terughoudend of voluit leven moet. Super hoe toneelstuk, narratief en cinematografie parallel aan elkaar lopen. Van veilig en bedeesd tot steeds uitbundiger en uit de bocht vliegend.

In zijn apotheose wordt Black Swan door Aronofsky pas echt tot grote hoogtes gestuwd. Uiteindelijk stort de zwaan dan toch neer, maar de esthetische waarde van het kunstwerk blijft behouden. Sterker nog, die wordt tijdloos.

Toch toont Aronofsky zich hier wat mij betreft nog teveel een Witte Zwaan, al is hij wel weer een beetje op weg naar de dark side, getuige het laatste half uur. Maar hij is nog lang niet de extreem extroverte en flamboyante Zwarte Zwaan die we door Pi, Requiem For A Dream en The Fountain hebben leren kennen. Met Wolverine zie ik hem dat ook niet worden, maar wie weet wat daarna nog volgt.

4,5*

Verreweg de grappigste film die ik de afgelopen maanden gezien heb.

Het begint allemaal nog wat haperend, want je moet nog wennen aan de subtiele, droge vorm van humor die Jensen aanhoudt. Maar op het moment dat Torkild die twee dooie koeien ziet liggen viel ik zowat van mijn stoel van het lachen en heb ik de rest van de film met een hele grote smile op mijn gezicht afgekeken. Want wat resteert zijn alleen nog maar hoogtepunten.

Fantastische cast ook. Die chagrijnige harses van Mikkelsen tijdens het eiblazen, de manier waarop Nikolaj Lie Kaas als een soort onschuldig kuikentje alles gadeslaat en de hele film loopt te eten (zou Soderbergh hier Pitt's personage in Ocean op hebben gebaseerd?), de one-liners van Pilmarck... Puur goud zeg ik jullie. Ik kwam in ieder geval geregeld niet meer bij.

Muziek niet altijd even doeltreffend, maar verder visueel best leuk. Aardig camerawerk en de flashbacks waren mooi vormgegeven.

Ja, echt een feest deze film. Met Boe en Jensen heeft Denemarken definitief mijn aandacht op zich gevestigd als creatief filmland.

4,5* Zeer benieuwd naar de rest van Jensen.

Een film die heel veel probeert. Daardoor slaagt niet alles (geforceerde plotelementen en "té" einde) maar IMHO wel veel (Leo, muziek, goed geschoten actie, eerlijke benadering onderwerp).

We trappen af met 4*

Bij vlagen bloedstollend maar soms een tikje saai. De totale chaos wist mijn aandacht er nog net genoeg bij te houden om die formidabele eindscène niet te missen. Muziek, acteren en camerawerk ook meer dan in orde. 4* verdient ie wel, kan altijd nog meer worden.

Mooi gemaakt (vond alleen de karakters een beetje raar eruitzien, maar niet per sé lelijk ofzo) en een heerlijk duister sfeertje. Het is wel een beetje een bij elkaar geraapt verhaaltje dus ik ga niet hoger dan 3,5.

Wat hij zegt, behalve dat ik Travolta wil vervangen door Lithgow.

Af en toe wat aparte scènes (die waarin de cameraman in een carrousel lijkt te staan, en de lange slowmotion op het einde). Best leuk.

Ook 3,5.

Stúkken minder gestoord dan ik verwachtte. Let wel, het is mijn 2e Lynch pas, maar na het zien van Mulholland Drive en enkele reactie's bij films als Eraserhead en Rabbits maakte ik me op voor een echte mindfuck.

Viel dus mee. Vond ik wel jammer, had wel zin in een hele avond denken over hoe de vork nou precies in de steel zit, maar goed... Blijkbaar kan Lynch zich ook een beetje inhouden .

Wil natuurlijk niet zeggen dat er niets te genieten viel (Hopper! Camera! Muziek!) maar over het algemeen vond ik het, afgezien van enkele hallucinante scènes, een nogal doorsnee thriller.

Het einde zat ook niet helemaal lekker. Ik begrijp dat het gaat over een perfecte wijk waar toch iets raars aan de hand kan zijn, maar voor mij hoeft het dan niet zo goed te eindigen. Dat Sandy Jeffrey zomaar eventjes vergeeft ging er bij mij moeilijk in. Helemaal nadat we, ten koste van spanning, veel scènes zien waarin Jeffrey Sandy met veel moeite verovert.

3,5*

Erg stoer gefilmd (de scène waarin hij in z'n auto door de stad rijdt en je zo'n 5 shots per seconde ziet onder het genot van een erg lekker deuntje gaf precies de stijl van de film weer imo). Helaas blijft het daarbij dus 2,5* is wel voldoende.

Ik moet overigens zeggen dat Vin Diesel beter is in gewone rollen als in XXX-films .

Nog maar eens gekeken en hij blijft lekker staan. Telkens in een scheur bij de katscene en kippevel bij de "executies". Prachtig, nog steeds.

Verschrikkelijk zonde...

"My hope is to make a film that is incredibly suspenseful and broadly commercial, while still retaining my artistic sensibility." Dat was Kelly's inzet. Waarschijnlijk getriggered door al het gezeik op Southland Tales. Nu heb ik op zich al problemen met dat doel, want zijn niet-commerciële films waren meesterwerken, maar vooruit: ik was toch wel benieuwd naar een 'broadly commercial' film van Kelly.

Helaas verliest Kelly in The Box wel degelijk een deel van zijn 'artistic sensibility'. Dat is op zich al zonde - want Kelly moet zich door niemand laten beperken - maar wat het nog erger maakt is dat het in mijn ogen het belangrijkste deel is.

Qua verhaal en thematiek is deze film namelijk nog wél typisch Kelly. De pretentieuze vraagstukken die hij altijd behandeld, blijven me gekluisterd houden. Het duurt in The Box wel erg lang voordat deze thema's boven komen drijven - een enkele verwijzing naar Sartre is niet voldoende - maar gelukkig schakelt Kelly na zo'n drie kwartier over op een hogere versnelling. Kelly haalt er weer allerlei elementen bij, toespelingen, ongedefiniëerde gebeurtenissen... De uiteindelijke ontknoping is qua verhaal/thematiek nog best indrukwekkend. Erg veel uitleg komt er niet, maar dat hindert bij Kelly nooit.

Normaal levert Kelly namelijk ook nog een heel arsenaal aan prachtig gefilmde scènes met fantastische muzikale begeleiding. Laat dát nu juist het belangrijkste deel van Kelly's 'artistic sensibility' zijn dat hier verloren is gegaan. En waarom begrijp ik niet. Een film die 'broadly commercial' is, profiteert volgens mij meer van de Kellyaanse passages die we uit Donnie Darko en Southland Tales kennen, dan van zijn ondoorgrondelijke schrijfwerk.

The Box heeft echter geen scènes met die typisch, euforische longtakes in slow motion waar je met open mond naar kijkt. Geen lastig te duiden soundtrack (of dat nu Gary Jules of Moby is). Geen hallucinante climax.

Grootste boosdoender voor mij is de setting denk ik. The Box is vooral heel bruin. Heel erg lelijk bruin. Weer een tijdsbeeld die een film voor een groot gedeelte de nek omdraait. Die kapsels, dat behang, die kleding... Zo flets, zo stoffig. Ik kan er gewoon niet langs kijken. Wat een wanstaltig decennium, zeg. Hoe meer ik aan het prachtige, kleurvolle, strakke toekomstbeeld uit Southland Tales terugdenk, hoe meer ik me erger aan dit Virginia anno 1976.

De montage en cameravoering past zich netjes aan. Suf. Die violen waarmee je wordt doodgegooid helpen ook al niet. Nergens vliegt Kelly op audiovisueel gebied uit de bocht. Of het moeten die waterpoeltjes zijn (had Kelly een tegoedbon bij hetzelfde SFX-bedrijf?), maar we zijn van Kelly zoveel meer gewend. De scène in de bibliotheekzaal kwam nog het dichtste bij Kelly's genialiteit.

Nee, echt ontzettend teleurstellend dit. Nu maar hopen dat deze film op den duur nog slechter zal worden ontvangen dan Southland Tales, hopelijk gaat Kelly dan weer terug naar zijn eigen stijl. Dat wilt zeggen: rare verhaaltjes waarin we worden overstelpt met allerlei levenslessen, filosofieën en denkbeelden PLUS audiovisueel spektakel.

2*

Verbazingwekkend matige Pixar. Waar is het originele verhaal? Een prinses weigert keurslijf, vergeet kleine lettertjes van een toverspreuk te lezen en er verandert iemand in een dier met mensentrekjes. Dat zijn cliché's die ik niet van Pixar verwacht. Waar is het meeslepende avontuur van Finding Nemo en Wall-E, of het originele uitgangspunt van Monsters Inc. of Up? Om nog maar te zwijgen van de humor. Het zijn vooral gekke bekken en bijna nooit geslaagde grappen of spot-on voice-acting. Waar zijn de kwinkslagen zoals in The Incredibles?

Nee, dit was het allemaal niet. Als iemand mij had verteld dat het om Dreamworks ging, had ik het ook geloofd.

2*

Als maatschappij zeer sterk maar als komedie vond ik hem niet geheel geslaagd. Vaak nogal flauw. Gelukkig zaten er ook leuke vondsten in (dat stuk Kloontje dat binnen komt stormen bijvoorbeeld ).

Voor de rest zag de film er natuurlijk belachelijk mooi uit. Ik ergerde me wel even aan de muziek die wel erg nadrukkelijk aanwezig was (zat af en toe te denken: "Waar blijft Gggggiedooooo toch?").

3,5*