Opinions

Damn, goede film zeg. Fantastisch geacteerd, boordevol hilarische maar ook emotionele momenten. Op het einde vond ik de film alleen te ver ontsporen (opeens 2 relaties, yeah right). Verder erg genoten. Had ik niet verwacht. 4*

Grappig hoe de film met de regels en de stijl de noir speelt. Het is als een ingekleurde zwart-wit film met zwarte en witte gangsters en één hard-boiled detective die met een grijze trui het net zo grijze schemergebied ertussen personifieert. Gordon-Levitt is cool, en vooral de verstilde scènes met die aparte muziek op de achtergrond (percussie op glazen of gewoon een xylofoon?) zijn mooi.

Moet wel zeggen dat ik de omgeving een beetje nietszeggend en saai vond.

3*

Erg voorspelbaar (hoewel de film na een tijdje nogal ontspoort) maar dusdanig vlot gemaakt dat hij nog wel wegkijkt. Foefjes als het schrijven van "fuuuuuuuuck" in het scherm doen het goed bij mij.

Toch niet meer dan 2,5*

Onderhoudend genoeg voor 2 sterren. Hilarisch hoe Travolta aan zijn eind komt .

Nou, mijn eerste kennismaking alleskunner Kitano. Raaaaaaare film.

Snoeihard geweld troef is, maar dan komt Kitano opeens met een shot van een neerdalend papieren vliegtuigje op de proppen of een minutenlange scène waarin een Yakuza die felbegeerde pass niet krijgt. Op deze manier kijk je telkens de volgende scène met een ontastbare verwachting en val je eigenlijk van de ene verbazing in de andere. Ondanks dit hak-tak-gehuppel neemt de film je toch mee en laat hij je best geintimideerd achter na de (fantastische ) monoloog van Epps.

3,5* maar. Misschien morgen of overmorgen eens herzien (daarna moet hij terug naar de videotheek ) en maar eens op zoek gaan naar meer Kitano.

Ps. Wat ook al in de film gezegd wordt: voor mij was het soms nogal lastig alle Yakuza uit elkaar te houden.

Met Cashback blies Sean Ellis mij compleet weg. The Broken is eigenlijk het spiegelbeeld van Cashback. Hetzelfde strakke uiterlijk, maar verder tótaal anders van karakter.

In plaats van de warme romantiek in Cashback schotelt Ellis ons hier een ijzig delirium voor. Een volkomen klinische omgeving, waarin we samen met de antipathieke hoofdrolspeelster zeer langzaam maar zeer zeker in verzuipen. Fade na fade verliezen we grip. Er hangt daarbij ook een sterk gevoel van onvermijdelijkheid, en Ellis verwijst hier vaak naar. Hoe vaak we de crash ook terugzien, het eindresultaat blijft hetzelfde.

Zoals gezegd lijkt The Broken qua uiterlijk best op Cashback. De freeze frames zijn weliswaar vervangen door slow motion, maar de secure camerabewegingen, typische belichting (inclusief lensflares) en stadsaangezichten zijn wel weer van de partij. Het geheel ziet er weer fijn uit.

Qua audio vond ik deze echter stukken minder. Vooral in het eerste deel ergerde ik me aan de generieke aanzwellende strijkers en de HARDE GELUIDEN op quasi-onverwachte momenten. Paste totaal niet bij de rest van de film. Gelukkig is dit in de tweede helft minder. Wanneer het stil is, werkt The Broken namelijk het best. Die scène waarin Gina een bad neemt is werkelijk doodeng. Geweldig opgebouwd ook, Ellis heeft veel gevoel voor timing. Wanneer het niet op geluidseffecten aankomt dan.

Het gebrek aan hoe en waarom beviel me prima. Ook ik had vrij snel het idee dat ze eigenlijk zelf haar evil doppelganger was. Wanneer het dan bevestigd wordt, denk je nog eens terug, en dan past het puzzeltje toch wel erg aardig. Met name het afstandelijke, emotieloze spel van Headey valt op zijn plaats. Ik vond alleen de rol van die counselor een beetje nutteloos. Nogal geforceerde en goedkope poging om de surrealistische gebeurtenissen toe te wijden aan een medische/psychische aandoening.

Verder nog even wijzen op de scène op het autokerkhof, en dan met name op de seconde vertraging die de reflectie van Gina's hand heeft op de autolak.

4* Niet zo goed als Cashback, maar Ellis bevestigt zijn talent.

Niks mis met een goede feelgoodfilm op zijn tijd. Zeker niet als Jim Carrey erin speelt. De film begint ietwat stroef naar mijn mening maar het half uur voor de pauze is echt fantastisch. Dit niveau word aangehouden tot een kwartier voor het einde als de moraal erin sluipt en de Amerikaanse bevolking met een zoet einde tevreden moet worden gesteld.

3,5* en meteen een steunbetuiging aan de acteur die Evan (de anchorman) moest spelen.

Godsamme wat een chagrijnig scharminkel. Wat ziet die Ricci toch in hem!?

Weet verder niet echt wat ik er van moet vinden. Eerste half uur was bijna niet door te komen. Brakke kadrering (altijd wel een hoofd dwars doormidden), saaie kleuren, superlelijk effectje voor die flashbacks en er gebeurt bar weinig. Af en toe een glimlach bij die pa en ma en hier en daar aardig gemonteerd, maar verder voor mij een behoorlijk lege film tot dusver. Moest om de een of andere reden aan Gummo denken.

Maar vanaf de bowlingbaan zit er even een geweldige boost in. De kleine "omkleed"-scene was al tof, maar de tapdansscène gooit er nog een schepje bovenop. Prachtige scène waarbij het eerste deel van de film schril afsteekt. Zo had het gewoon moeten beginnen. Daarna ook nog het fotohokje, wat vooral grappig is door de rotkop die Gallo trekt .

Dan kakt het weer wat in en is de climax/anti-climax of hoe je het ook wilt noemen weer fijn.

Het leek wel een touretappe, met enkele aardige bergjes en één col van de buitencategorie. Grootste gedeelte niet bijster boeiend, maar enkele hoogtepunten die nog net voor genoeg vuurwerk zorgen voor een voldoende.

3* dan maar

Gedurfd en onderhoudend, maar ondanks (of dankzij) de kleine locatie laat de film wel erg veel ruimte over om na te denken over sommige van de rare keuzes die Paul maakt. Nou ja, de scenarioschrijvers dan. Volgens mij had het allemaal wel iets efficienter gekund. Dat je pas na een uur bedenkt om de taal van je toestel te wijzigen en je eigen nummer op te zoeken bijvoorbeeld en vervolgens alsnog niet je enige lifeline op de hoogte stelt... En zo waren er veel meer gezochte maniertjes om de boog gespannen te houden (al genoemd door anderen) die juist daardoor eigenlijk niet werken. Aan de andere kant tekenen zulke ergenissen ook wel weer de mate waarin je meeleeft, wat weer een plusje is voor Reynolds en de beeldregie.

Een Blackberry neem ik sowieso niet meer, batterijduur van niets blijkbaar, zo'n ding.

3*

De Coen's grijpen terug naar hun oude stijl! Denk Fargo en The Big Lebowski.

Ingrediënten: Karakters waar net een steekje bij los zit die terecht komen in een kluwe van chantage, overspel etc. Plots die gaandeweg convergeren maar tegelijkertijd volledig ontsporen. Plotselinge, onderkoelde uitbarstingen van extreem geweld en seksualiteit. Het sfeertje is heel herkenbaar. Aangekleed als een Bourne-film, met opzwepende soundtrack, CIA-geploeter en intrige, maar het is weer doorspekt met droge, zwarte humor.

Elk karakter is geschreven voor de acteur, en dat levert vooral een erg toffe Brad Pitt op die eens te meer spot met zijn eigen uiterlijk. Wat een mafkees . Maar de rest is ook erg leuk, ookal is Swinton wel erg getypecast.

Geniale eindscène ook, die het geheel naar 4 sterren tilt. Burn After Reading is nog net niet on par met Fargo en The Big L, maar kan dat altijd nog worden aangezien Coen's nou eenmaal goed rijpen.

Damn, wat hou ik toch van dit soort films. Ik zie het als een heerlijke legpuzzel. Dat er een paar stukjes missen (wel van de rand van de puzzel, die zoek je dan wel als eerste uit maar meestal zijn ze nauwelijks van belang voor de uiteindelijke afbeelding op de puzzel, een stukje blauwe lucht meestal) neem ik voor lief. Kon ik me dus niet echt aan ergeren. Van elke puzzel raakt na een tijdje wel een stukje kwijt.

Ashton Kutcher is verassend sterk, Amy Smart leuk om naar te kijken en de koters doen in ieder geval duidelijk hun best.

Jammer is het wel dat de film na een tijdje erg in herhaling valt. Na 2 of 3 keer weten we het wel, dus als je het daarbij laat hoef je je niet telkens in allerlei moeilijke gevolgen te wringen en dan kun je het geheel wat fijner uitwerken want het einde kwam iets afgeraffeld over.

Nu ik het daar over heb; wat is het verschil tussen de bioscoopversie en de Director's Cut dan, Reinbo? De slotscène bij mij was dat Evan op straat loopt en, als hij Kayleigh ziet, besluit haar niet aan te spreken. Welke cut heb ik dan gezien?

4* bij de weg.

Hoshi No Koe was Engels gedubd . Maakte het een stuk minder indrukwekkend want de voice-overs klonken nergens naar. Vond het verder ook jammer dat de dramatiek af en toe moest worden doorsneden met Appleseed-achtige ruimtegevechten, maar het zag er verder wel weer fijn uit. Op de wat schetserige karakters na dan.

Gelukkig overklast Shinkai zichzelf met 5 Centimeters Per Second. Ik heb weer intens genoten. De uitzinnige wolkenpartijen en luchtopnames komen op een groot scherm natuurlijk geweldig tot hun recht, maar het viel me ook op hoe Shinkai speelt met het gegeven van de film. Zo wordt een frame (shot van lucht) of object (de maan) meermaals doorsneden (met respectievelijk een condensstreep en elektriciteitskabel) waardoor twee afzonderlijke helften ontstaan die eigenlijk bij elkaar horen. Net als Akari en Takaki dus. Zijn zo van die zaken die je bij een tweede keer kijken opvalt.

Let ook eens op de aftiteling waaruit blijkt dat Shinkai voor nagenoeg alle aspecten van het creatieve proces verantwoordelijk is geweest. Respect .

Verhoogd naar 5*.