Opinions

Aardige thriller op zich, maar weinig bijzonders. Het mysterie is interessant genoeg om te blijven volgen (mits je, zoals ik, het origineel nog niet gezien hebt natuurlijk), maar echte spanning mis ik hier wel. Het is voor een who-dunnit vrij standaard materiaal en alle 'geheimen' die de personages hebben kun je al bijna raden door alleen al naar ze te kijken. Maar mijn grootste probleem is dat er gewoon teveel plottwists zijn. De film komt tegen het einde te vaak tot een conclusie rond de moord, om vervolgens alles weer op zijn kop te zetten en met nog een nieuw einde aan te komen. En dan weer een. Welk einde er gekozen wordt doet er uiteindelijk niet toe. De film wordt er niet spannender of dieper door. Het is twisten om het twisten en daar ben ik zelden in geïnteresseerd en hier is het niet bijzonder elegant gedaan of zo. De acteurs mochten er overigens wel zijn, vooral Fedja van Huêt en Barry Atsma.

2,5*

Twee mannen die door een onherbergzaam gebied wandelen vind ik al snel interessant op de een of andere manier, maar toch had ik van Loin des Hommes net iets meer verwacht. De cinematografie is zeker mooi en de landschappen worden goed ingezet voor de sfeer. Tevens zijn Viggo Mortensen (een meester van kalme intensiteit) en Reda Kateb sterk.

Het is alleen jammer dat het verhaal niet overal even sterk is. Het bronmateriaal van Albert Camus is een kort verhaal, dat hier bijna geheel wordt overgenomen. Het einde van de film is wat optimistischer, wat ik maar half geloofde. Om de speelduur langer te maken is er natuurlijk wat toegevoegd. Niets daarvan is echt slecht, maar op een bepaalde manier werd het er allemaal wel wat platter van. De complexe situatie waarin de twee hoofdfiguren zitten is natuurlijk interessant, maar constant de dilemma's uitspreken, als wel als de filosofische implicaties erachter, maakt het gek genoeg wat oppervlakkiger. Voelde soms net iets meer aan als een les in moraliteit dan wat anders.

Neemt niet weg dat dit op zich een geslaagde avonturenthriller is. Ik verwachtte op een bepaalde manier echter gewoon meer.
3*

In tegenstelling tot Spetie hier voor mij wilde ik juist dat dit een musical was. Ik zag Lola een paar dagen na Les Demoiselles de Cherbourg en ze lijken qua verhaallijn veel op elkaar. Twee films vol romantici die zich hun eerste liefde herinneren of naarstig op zoek zijn naar de ware en elkaar en hun lot steeds maar mis blijven lopen.

Voor mij werkte dat beter in musicalvorm dan als drama. In een musical stoort het me wat minder dat het verhaal wel erg op toevalligheden en geforceerde ontwikkelingen steunde, aangezien het daar alsnog om de dans en om de muziek gaat. Voor een drama zijn de personages gewoon wat te oppervlakkig en hun problemen wat mij betreft niet bijzonder interessant. Ik moet er bij zeggen dat Anouk Aimée me hier ook wat op de zenuwen werkte. Een oppervlakkige kritiek wellicht, maar ik werd snel moe van haar overdreven gebaren, nerveuze drukdoenerij en door zichzelf geobsedeerde karakter. Het ergst van alles was hoe ze haar kind behandelde, als een soort attribuut. Gewoonlijk negeert ze hem, behalve als ze hem ruw meesleurt of wegduwt. Het is me niet eens duidelijk of de film uitgaat van het idee dat Lola ook gewoon een slechte moeder is of niet.

Toch is er ook veel sterk. Demy houdt het grotendeels luchtig, wat ook wel moet, gezien de beperkte inhoud. Daarbij zit er een flinke variatie van muzikale stijlen in, die allemaal hun plek vinden en elkaar snel afwisselen. De scènes waarin die muziek ook echt prominent wordt zijn vaak de beste en tonen de weg die Demy spoedig zou bewandelen. Als laatste valt de zwart-wit cinematografie hier sterk op. Waar veel van dit soort camerawerk vaak de donkere kanten van het contrast benadrukken, gaat Demy hier voor het tegenovergestelde, met veel nadruk op wit. Het draagt bij aan de luchtige sfeer en het ziet ook fantastisch uit.

Toch, niet helemaal mijn ding. Vooral interessant als startpunt van Demy wat mij betreft; om te zien hoe hij begonnen is.

3*

De Kubrick-Herzieningen #5: Lolita. Ja, ik ben er hier nog mee bezig, ondanks dat nummer 4, Spartacus, alweer in december langs kwam.

Bij Lolita komen we weer aan bij een persoonlijke favoriet van mij uit Kubricks oeuvre. Hij prijkt niet bovenaan de lijst van veel mensen als het gaat om verkiezen van de beste film van deze regisseur, ondanks dat bijna iedereen Lolita wel respecteert en het een klassieker geworden is. Voor mij is het echter een vaste waarde in mijn jaarlijkse top 100; nummer 65 in de nieuwste editie. Herziening wijst uit dat hij niet bepaald snel zal verdwijnen, want hij was precies zo goed als ik me herinnerde van de vorige twee kijkbeurten.

De reden waarom Lolita niet de reputatie heeft als het meerendeel van Kubricks werk is wellicht doordat het een minder groots project is. Dit is eigenlijk de enige film van Kubrick die op de eerste plaats draait om de personages en pas op de tweede plaats om ideeën. Dat is eigenlijk altijd andersom bij hem. Daarbij verkiest hij vaak een grotere schaal of grotere thema's. Dit is immers de regisseur die de evolutie van de mensheid centraal durfde te zetten in een van zijn films. Dit gaat echter slechts om de obsessie van een man voor een meisje. Vergis je echter niet. Lolita is nauwelijks een minder ambitieuze film dan de rest van Kubricks oeuvre. Volwassenen die vallen voor een minderjarigen zijn natuurlijk nog steeds taboe en worden in films doorgaans alleen gebruikt om schurken nog schurkachtiger te maken. Voeg daaraan toe dat je in 1962 zelfs moest oppassen met het tonen van seksueel geladen relaties van twee volwassenen en dat weet je hoe gevoelig Lolita in zijn tijd lag. Nergens heeft Kubrick zo tegen de autoriteiten moeten vechten om een film gemaakt te krijgen als hier.

Met uitzondering van Spartacus is dit de enige film waarin Kubrick zijn neiging onderdrukt om zoveel stijlvolle shots als mogelijk is te schieten, wat misschien ook een reden is waarom Lolita altijd wat relatief ondergewaardeerd is. Zijn stijl is echter nog altijd gewoon herkenbaar wat mij betreft, in de relatief lange takes waarin vaak zoveel mogelijk vastgelegd wordt, de afstand die de camera neemt en de algehele koele uitstraling. Het ziet er mooi uit, maar ontegenzeggelijk minder flitsend en virtuoos als in zijn andere werk. Dat is hier echter een pluspunt. Zoals gezegd is dit een film over mensen en om dit verhaal te laten werken moeten de acteurs wat meer centraal staan. Daardoor krijg je veel meer genuanceerdere optredens dan gewoonlijk bij Kubrick (dit is geen kritiek op het acteerwerk in zijn andere werk overigens). Kubrick staat de acteurs vooral niet in de weg en zijn lange takes helpen ze om langer in hun rol te blijven. Kubrick stimuleerde hier ook veel meer improvisatie dan hij in andere films deed, vooral bij Sellers. Ik heb het boek niet gelezen (ga ik nog wel doen; schijnt flink af te wijken van de verfilming), maar kennelijk is het personage dat Sellers speelt, Quilty, daar nauwelijks aanwezig en zijn veel van zijn scènes verzonnen voor de film en heeft Sellers grotendeels alles bij elkaar geïmproviseerd. Ik wist dat zijn acteerwerk hier komisch was, maar ik was vergeten wat een bizar figuur hij werkelijk speelde. Zijn scènes duren zo nu en dan wat te lang, maar ze zijn vaak wel hilarisch en zijn personage vormt een mooi contrast met die van Humbert. De bijna virtuoze gluiperigheid ontmaskerd min of meer de smerigheid die Humbert verbergt achter zijn nobele uitstraling en gedrag (iets wat hij eigenlijk ook letterlijk probeert te doen). Op de een of andere manier vind ik Sellers en Mason ook heel vreemd om bij elkaar in een scène te zien. Het is bijna onmogelijk om in ieder opzicht twee meer verschillende acteurs te vinden.

Ik zeg er ook maar meteen bij dat ik wel fan ben van Mason, die ik als misschien wel een van de tien beste acteurs ooit zie. Hij is in veel films fantastisch, maar dit is zijn beste rol. Hij is hooghartig en vrij onsympathiek, maar zien obsessie voor Lolita is zo totaal en zijn wanhoop zo groot dat ik toch elke keer weer medelijden met hem krijg zodra de film vordert. De latere scènes, zoals die in het ziekenhuis en vooral zijn laatste ontmoeting met Lolita als hij merkt dat hij maar een korte tussenstop was in haar leven, terwijl hij haar na drie jaar totaal niet vergeten is. En dat is waar de film over gaat, over hoe een blinde obsessie voor iemand kan verhullen hoe hij of zij werkelijk in elkaar zit. Dat zorgt voor de koude douche die Humbert krijgt aan het einde, iets waar hij zich geen raad mee weet en wat hij afreageert op Quilty. Het is enigszins fijn dat Kubrick de moord op Quilty aan het begin plaatste. De laatste ontmoeting met Lolita moet de climax zijn. Lolita's reactie op het einde is trouwens ook interessant. Ze behandelt hem in die scène vooral als een oude bekende van wie ze misschien geld kan lenen. Ze ziet hem hoogstens als een viespeuk die geen bedreiging meer voor haar vormt. Pas als hij al haar geld geeft lijkt ze te beseffen hoeveel zij voor hem betekend heeft. Sue Lyons acteerwerk is wat onderschat. Ze is misschien geen Mason, Sellers of Winters (wiens acteerprestatie voor mij ook steeds groeit; ik zie haar steeds minder als komisch en steeds meer als tragisch), maar ze is toch gewoon zeer overtuigend.

ik vroeg me na het zien van Lolita nogmaals af waarom juist deze film zo'n indruk op me maakt, buiten de acteerprestaties en Kubricks passend ingetogen aanpak na. Bij andere films van hem is de waardering op de één of andere manier wat meer voor-de-hand-liggend. Ik denk dat het 'm zit in de toon. De obsessie van Humbert voor Lolita wordt niet goedgekeurd, maar ook niet simpelweg verworpen op een moralistische manier (dat Lolita niet onschuldig is en Humbert verleid draagt hier aan bij, ook al doet ze dat op een naïeve manier die erg typisch is voor pubers). De keuze om voor een pedofiele obsessie te gaan lijkt zelfs meer gekozen te worden om de obsessie wat meer vervreemdend te maken. Het zorgt voor spanning. Maar de blik van Kubrick (en wellicht Nabokov) op Humbert komt eerlijk op me over. Hij wordt wat belachelijk gemaakt met zwarte humor, maar tevens lijken Kubrick (en natuurlijk) maar al te goed te weten wat het is om obsessief te zijn. Dat maakt de film pijnlijk. De keuze om daar veel humor aan toe te voegen (kennelijk veel meer dan in het boek zat) vormt een mooi contrast. De lijn die humor en tragedie scheidt heb ik eigenlijk altijd al boeiend gevonden. Eigenlijk is het gewoon een van mijn favoriete elementen in films. De lijn is bijzonder dun in Lolita, wat nog eens extra mijn liefde voor de film kan verklaren.

Lolita bewandelt nog een scheidslijn, die van de 5* en 4,5* in mijn beoordeling. Ik lijk er nooit echt uit te komen. Echte kritiek heb ik niet op de film, maar ik weet niet of het wel een vijf-sterrenfilm is gevoelsmatig. Ik hou het maar op 4,5*. Daar zit immers geen schande in.

Goede, intense thriller. Ik verwachte een film van het type Ken Loach, maar het is meer een realistischere Guy Ritchie haast. Geen probleem, want als rauw misdaaddrama werkt het ook heel goed. Dat komt vooral omdat het erg goed geacteerd is, maar ook doordat de film kort en bondig blijft en daarmee prima de spanning opbouwt. Dat sociaal-realistische randje dat zo typisch is voor veel Britse films over de lagere klassen geeft toch ook wel iets extra's aan de film. De twist in de climax, waarin Derek en zijn vriend worden neergeschoten in plaats van de twee vrouwen zag ik niet aankomen, maar is tegelijkertijd wel weer logisch en geloofwaardig. Erg sterk gedaan. Toch miste ik iets om het een werkelijk sterke film te maken. Het blijft allemaal net teveel aan de oppervlakte hangen. De narigheid had misschien wat meer reflectie kunnen gebruiken. Ook is de aankomst van Joanna op de boerderij van haar tante wel erg overdreven mooi gefilmd. Past niet echt bij dit soort films. Niettemin, een prima film.

Hiermee vat je precies samen wat ik wat uitgebreider wilde schrijven. Dat het Tarr is die een Tarr maakt zorgt er in ieder geval voor dat er een hoop te genieten valt. Het prachtige zwart-wit en de verbijsterende cameravoeringen inderdaad, evenals onmisbare momenten zoals die met dat accordeon en die biljartbal. De opening is extreem lang, maar groots gefilmd, met een prachtige locatie, geweldige belichting en één van waarschijnlijk de meest moeilijk uit te voeren tracking shots uit de filmgeschiedenis. Alleen al door dit soort hoogstandjes is dit de moeite van het zien waard.

Maar het noirig of Hitchcockachtige verhaal voelt niet natuurlijk aan en lijkt zoals gezegd niet bij Tarr te passen. Nou is dat misschien wat overdreven, want in voyeurisme is Tarr wel degelijk goed, getuige die opening of in het constant plotseling ver in een shot onthullen dat er nog ergens iemand in een kamer aanwezig is die we eerder niet opmerkte. Maar Tarrs stijl is vooral contemplatief of onderdeel van het ritme van de wereld die hij wil schetsen en dat komt hier maar ten dele uit de verf. Dat contemplatieve werkt hier niet zo goed omdat de situatie vrij straigt-forward is, overbekend ook uit andere films. Er is gewoon te weinig om over na te denken in dit langzame tempo. De meer pulpy aanpak van film-noirs doet meer recht aan de morele dilemma's die hierbij komen kijken.

Verder vangt Tarr natuurlijk wel het lome ritme van het saaie leven van zijn hoofdpersoon, maar het is al snel duidelijk en niet echt essentieel om er zo lang over te doen. Bij bijvoorbeeld The Turin Horse wordt dat tempo gewoon de film, omdat dit tempo in zekere zin het leven van de personages is. Dit geldt ook voor Satantango, al zit daar als bonus ook meer diepgang in. Bij The Man From London werkt het slome wat averechts, omdat het in zekere zin gaat over een man wiens saaie leven een nieuwe wending krijgt. En ik kreeg niet de indruk dat de lange takes daar veel inzicht in gaven. Dat had eventueel wel gekund, maar het kwam er niet uit. Misschien heeft het iets te maken met de kennelijk moeizame productie van de film, maar dat lijkt me niet.

Dus ja, een mindere Tarr, maar dit is een stijl die nooit echt werkelijk mindere films zal afleveren, denk ik. Ik kijk ook wel uit naar Werckmeister. Oh, een de Franse audio kon echt niet.

3,5*

Er is hier al een hele discussie geweest over waarom The Lone Ranger zo'n commerciële flop geworden is. Johnny Depp, Armie Hammer en Jerry Bruckheimer geven de schuld aan de critici, die de film bij voorbaat al hadden afgeschreven. Dat klonk mij als onzin in de oren, alsof ze de schuld bij iemand anders wilde leggen. Daarbij zijn critici nou ook weer niet invloedrijk. Zij hebben immers ook niet kunnen voorkomen dat een serie als Transformers een megasucces geworden is. Niettemin hebben Depp, Hammer en Bruckheimer ergens een punt. Deze film werd namelijk al vooraf door iedereen afgeschreven. Niet alleen de critici, maar iedereen. Al maanden voor The Lone Ranger uitkwam was de buzz enorm slecht. Het leek maar niet te lukken om iemand geïnteresseerd te krijgen. Het gebeurde ook bij mij; het kwam op me over als een enorm doorzichtige poging om een "tweede Pirates of the Caribean" the creëren. Maar wat wil je ook met de combinatie Disney, Bruckheimer, Verbinski en Depp.

Terugkomend op die critici: hadden ze hun recensies al klaarliggen? Gingen ze met zoveel tegenzin kijken dat The Lone Ranger alleen maar slecht kon vallen? Dat is speculatie. Niettemin, ik ging met de laagst mogelijke verwachtingen naar de bioscoop (en het had net zo gemakkelijk kunnen zijn dat ik niet gegaan was) en werd zeer aangenaam verrast. Waarom uitgerekend deze film zo gekraakt is door iedereen was me een raadsel, zeker in wat nu toch wel sterk lijkt op de slechtste zomer voor blockbusters ooit? Waarom The Lone Ranger kraken en het levenloze Man of Steel niet? Ik weet het niet, maar ik zeg dit: het zou mij niet verbazen als The Lone Ranger in de toekomst herontdekt wordt. Het zal waarschijnlijk geen enorme klassieker worden, maar hij zou een soort kleine revival kunnen krijgen als Ishtar nu heeft. Dat was ook een kostbare blockbuster die vooraf een negatieve hype kreeg en daarna bij voorbaat niemand meer leek te kunnen plezieren. Maar Ishtar heeft een soort van comeback gemaakt. Dit kan The Lone Ranger zomaar ook overkomen. Hij verdient het.

Want ja, The Lone Ranger is een bovengemiddeld goede film. Hij neigt zelfs naar een geweldige film, maar daarvoor is het geheel toch te imperfect. Ik ga dan ook niet meteen beweren dat dit een miskent meesterwerk is. De meest gehoorde kritieken zijn dat de speelduur te lang is en dat de toon inconsistent is. Twee kritieken waar ik niets tegen in te brengen heb, al moet ik zeggen dat de overdreven lengte bij mij nooit in verveling resulteerde. Daarvoor gebeurt er altijd wel genoeg. Het was meer het gevoel dat het op een bepaald moment wel erg kunstmatig langgerekt wordt, waardoor het verhaal even nergens meer heen lijkt te gaan en waardoor de climax niet de climax blijkt te zijn.

De constant wisselende toon is een groter probleem. De manier waarop met name de uitroeiing van complete indianenstammen wordt gevolgd door de flauwste grapjes werkt niet. Ik ben er ook nog niet over uit of die indianen holocaust nou wel of niet in het geheel past. Het maakt Tonto een stuk effectiever personages en het was ook alweer een tijdje geleden dat ik de schurken in een blockbuster zo haatte, wat de confrontatie alleen maar boeiender maakt. Sterker nog, toen de Ranger aan het begin van de climax met zijn steigerende paard verscheen en de William Tell Overture ingezet werd kreeg ik een beetje kippenvel. Ik kan me niet herinneren dat de afgelopen jaren nog eens bij een heroïsch moment in een Hollywoodfilm dat gehad heb. Dat kan er alleen aan te danken zijn dat je de schurken gestraft wilt zien worden. Daar komt bij dat de boodschap hier op een oprechte manier gebracht werd. Het waren niet de films meest originele momenten, maar de serieuze scènes rond de Comanches voelden nooit geforceerd aan, zelfs al blijft het iets te veel een plot dat erbij hangt. Het is alleen zo jammer dat zo'n massaslachting afgewisseld wordt met de meest infantiele grapjes, die onverwacht de hoek om komen.

Nog een manier waarop de toon wat merkwaardig is, is in het gebruik van geweld. Ik ben niet de eerste die gemerkt heeft dat dit voor Disney vrij excessief is. Niet het wordt nergens À l'Intérieur op gebied van gore of zo, maar neem bijvoorbeeld het moment waarop al die Rangers neergeschoten worden. Je hoort de kogels gewoon door het vlees gaan. De impact is voelbaar. En als die schurk dan ook nog eens het hart van de broer van onze held verwijdert zienw e misschien niets, maar het geluid laat weinig (of teveel) aan de verbeelding over. The Lone Ranger heeft vermoedelijk ook de hoogste body count van alle Disney films. En dat wordt dus gemixt met grapjes als Depp die zijn hoofd in een lege vogelkooi stopt, ter bescherming van tegen een mogelijke kat.

Dus ja, The Lone Ranger heeft problemen. Maar zelfs bij het beschrijven van deze minpunten kwam ik al enkele pluspunten tegen en er is meer. Het belangrijkste om te zeggen is dat The Lone Ranger vooral barst van de ideeën. Het verhaal volgt een bekend stramien, maar Verbinski lijkt iedere scène zo fris mogelijk te willen brengen en lijkt nooit verlegen te zijn voor een origineel shot, een leuke one-liner, een visuele grap of gewoon een andere manier om iets volstrekt bekends te tonen. Het is me al eerder opgevallen dat Verbinski een regisseur is die stiekem niet zo past bij de blockbuster, omdat die hem te veel in een vast patroon plaatsen, terwijl hij mij meer iemand lijkt van briljante losse ideeën (wellicht dat dit de reden is dat zijn beste film tot nu toe zijn enige animatiefilm is). In The Lone Ranger lijkt het rustelozer dan ooit. De lengte lijkt dan ook uit de eerste plaats voort te komen uit de noodzaak om ieder idee van Verbinski op het scherm te krijgen. Dat is wellicht niet bepaald een goede formule om een complete film omheen te bouwen, maar in een jaar waarin Hollywood bewijst hoe stoffig hun formule geworden is, is dit een verademing. Daarbij sluit Verbinski's kennelijk niet in te tomen fantasie goed aan bij Bruckheimers grootheidsdrang.

Het resultaat is een film die gewoon leeft en daarnaast ook eigenlijk altijd wel vermaakt, op enkele flauwe grapjes na. Het mag met recht een achtbaanrit genoemd worden, maar waar je bij een achtbaan na twee-en-een-half uur er waarschijnlijk al vijftig keer klaar mee was blijft The Lone Ranger gewoon steeds fris. De twee actiescènes op een trein zijn de grote uitschieters. Daarin maakt Verbinski af en toe zo gebruik van knappe shots voor humor en avontuur dat ik aan Buster Keaton moest denken. Het hoogtepunt daarin was Tonto die met zijn ladder verschijnt. Geweldig gedaan. Ook kudos voor het gebruik van de Willem Tell Overture tijdens de climax. Het was even wennen, eens te meer omdat ik dat nummer vooral ken uit het veelvuldig gebruik ervan in cartoons (vooral bij de Looney Tunes geregeld gebruikt; de tv-serie rond The Lone Ranger zag ik nooit), maar toen ik er eenmaal in zat leverde het vooral een meeslepend stukje avonturenmuziek op. Daarnaast een pluim voor de casting. Depp lijkt net niet te veel op Jack Sparrow en Armie Hammer weet een rechtlijnige heldenrol met zichtbaar plezier leuk te maken.

Dus ja, The Lone Ranger mag er meer dan zijn. Jammer dat hij flopte, want dat betekend in de toekomst waarschijnlijk nog meer zielloze superheldenfilms en minder van dit soort komische avonturenfilms. Geloof de slechte word-of-mouth niet: The Lone Ranger mag er zijn!
3,5*

Van een uitgebreide, documentaire-stijl intro waarin we soldaten zien trainen en zweten tot aan de eindeloze coda voor de credits: dit is een eerbetoon aan Navy-seals. In hoeverre het werkt om nieuwe mensen voor het leger te ronselen laat ik in het midden, want persoonlijk voel ik me niet uitgenodigd als ik die bittere ellende in het gevecht zie, maar een gevoel voor schaamteloze propaganda blijft wel hangen.

Of dat verdient is of niet is een beetje dubbel. Knap dat die mannen zo'n baan aandurven en wat ze meemaken is ontegenzeggelijk aangrijpend, maar ik wantrouw automatisch een film waarin soldaten van het ene land sterven in intieme, tragische slow-motionshots, terwijl de tegenstanders nauwelijks fatsoenlijk in beeld gebracht worden als ze omkomen. De nuance wordt hier vooral gezocht door nog een groep Afghanen aan te voeren, die wel goed zijn. Oké, deze bestonden echt (al liepen ze kennelijk niet zo'n groot risico als hier wordt afgebeeld) en ik kan ook geen respect op brengen voor de Taliban, maar alles voelt hier wat te makkelijk aan. Wat wereldbeeld betreft dan, de missie was alles behalve makkelijk.

Toch vond ik Lone Survivor nog wel de moeite waard, maar dan als actiefilm. Je voelt echt de impact van deze slachting, met dank aan de sterke geluidseffecten, de scherpe montage en het goede camerawerk. Die twee keer dat ze van een heuvel afdonderen maken met name indruk. Het is een bijzonder intense film. De muziek van Explosions in the Sky hielp ook goed mee.
3*

Dit is de eerste officiële kitchen sink film die ik zie, maar hij heeft veel raakvlakken met films van het type dat Ken Loach en in mindere mate Mike Leigh later zou maken, om nog maar te zwijgen van Fish Tank een aantal jaren geleden. Dus een erg Britse kijk op klassenverschillen en een hoofdpersonage die door zijn afkomst praktisch in een kansloze situatie zit, zoals zijn vader voor hem, die meer geld opbracht door te sterven dan door te werken. Echter gaat het hier om een jonge man die wel degelijk een toekomst blijkt te hebben, want hij kan enorm hard rennen, wellicht op Olympisch niveau!

Dit klinkt als een Britse hardloopvariant op Rocky, maar het feit dat het Brits is en uit de jaren '60 komt (dit is ontegenzeggelijk een film van zijn tijd maakt wel veel verschil. Hoofdpersonen uit kitchen sink films werden van angry young men genoemd en dat is hier wel van toepassing. Tom Courtenay is fenomenaal in het overbrengen van de onderdrukte woede en minachting voor alles waarvan hij denkt dat het hem onderdrukt (wat zo'n beetje alles is). De spanning komt niet zozeer voort uit de vraag of hij het in zich heeft om uit zijn situatie te ontsnappen, want dit kan hij duidelijk wel, want hij heeft niet alleen razendsnelle benen, maar is ook duidelijk intelligenter dan zijn vermoedelijke opleidingsniveau. De vraag is dan ook meer of hij het karakter heeft om boven zichzelf uit te stijgen. En wat is dat eigenlijk, boven jezelf uitstijgen?

Wat mij zo aangreep aan deze film is hoe sterk het innerlijke conflict van Colin verbeeld werd en hoe zwaar, maar raak zijn dilemma is. Tijdens de laatste race wilde ik enerzijds dat hij als eerste de finish haalde om uit zijn armoedige bestaan te komen en om iedereen te bewijzen dat hij meer is dan dat ze van hem denken, terwijl ik anderzijds wilde dat hij de race opgaf, omdat de overwinning nooit echt hem kon toebehoren, ondanks dat hij al het werk deed. De film ziet dit conflict echter niet alleen in de race, maar in het leven in zijn geheel en zet vraagtekens bij in hoeverre ons leven wel van ons is. Een vraag waar Colin zich van bewust is, wat zich onder andere uit in zijn weigering werk te zoeken of in he verbranden en verbrassen van het geld dat van zijn vaders levensverzekering kwam. Nooit vooraf verwacht dat kitchen sink zulke existentialistische helden hadden. Colin is voor mij net zoveel een onuitstaanbare klootzak, een enorme sukkel als een grote held. Zo complex heb ik mijn hoofdpersonages het liefste. Het einde doet hem eer aan: die glimlach als hij beseft dat hij de wedstrijd en zijn kans in de wereld verloren heeft is even triomfantelijk als tragisch.

En de opbouw naar die glimlach is fantastisch, met een sterke afwisseling tussen grauw realisme, lyrische poëzie (de renscènes vooral; maar er zit ook een prachtig verstilt shot in van de moeder met het geld van de levensverzekering: het enige moment waarop ze menselijk wordt afgebeeld) en bijna ludieke momenten (persoonlijk vond ik de versnelde slapstick-achtige momenten met carnavaleske melodietjes juist erg passend). De invloed van de nouvelle vague is enorm, maar hier misschien wel meer op zijn plaats dan ooit. Zo'n revolutionaire beeldtaal past bij een revolutionair verhaal, zelfs al ziet de hoofdpersoon waarschijnlijk als enige wat de revolutie was en zal het niet veel impact hebben. Zoals gezegd is het wel echt iets van zijn tijd, maar het werkt voor mij nog altijd enorm sterk, vooral doordat het portret van Colin toch wel erg krachtig, maar ook genuanceerd is.

Minder genuanceerd is de rol van Michael Redgrave, de zwakke schakel in de film en de reden waarom ik niet voor de volle score ga. De manier waarop zijn personage eigenbelang representeert is zo plat als een dubbeltje. Zelfs na die kleine opstand in de eetzaal praat hij in een zaal tegen de jonge delinquenten over dat ze voor hem werken. Het lijkt me kansloos dat iemand met zo'n retoriek ooit zo'n positie had gekregen, laat staan dat hij daarmee de jongens rustig zou weten te krijgen. Zijn dialogen maken de centrale boodschap vaak te flauw en te makkelijk.

Maar verder is dit een prachtige film van een regisseur waarvan ik niet wist dat hij het in hem had. Van zijn laatste film, Blue Sky, kan ik weinig goeds zeggen en van zijn Oscarwinnaar, Tom Jones nog veel minder. Richardson heeft ook niet meer een echt goede reputatie geloof ik, al lijken zijn films van voor Tom Jones, waaronder deze, iets meer gewaardeerd te worden dan zijn latere werk. Ik ben in ieder geval benieuwd naar zijn andere bijdragen aan kitchen sink. Voor nu is dit een film die meer aandacht verdient!
4,5*

P.S.: Wat een prachtige titel!
En wat een afgrijselijke poster!

Goede westernserie, maar niet het meesterwerk waar vaak over gesproken wordt. Het is vooral jammer eigenlijk dat het een tv-product is en geen film. Voor een serie ziet het er best goed uit, maar het mist toch de echt schitterende fotografie die je in films al vaak sneller tegenkomt. Daarbij is dit stiekem ook een verhaal dat baat had gehad als er hier en daar wat geknipt werd. Ik hou wel van het rustige tempo waarop alles verteld wordt, maar enkele zijlijntjes hangen er teveel bij en lijken de boel op te houden. Het boek waarop het dan ook gebaseerd is is erg dik en de serie voelt op een bepaalde manier zeer literair aan door zijn overdaad aan verhaallijnen en personages.

Verder had ik wat moeite om in de serie te komen. De eerste aflevering vond ik eigenlijk erg tegenvallen. Het is iets teveel een introductie-aflevering. Alle hoofdpersonen maken in anderhalf uur tijd hun entree en de aflevering eindigt als het eigenlijke verhaal begint. Ook hier geldt: leuk zo'n rustig verteltempo, maar dit is wat overdreven. Daarbij zaten er wat lelijke effects en niet overtuigende momenten in.

Vanaf aflevering twee werd het echter een stuk boeiender en zelf aangrijpender. De serie blijkt zelfs vrij duistere kanten te hebben hier en daar en het is over de gehele reeks bekeken opvallend hoeveel personages eigenlijk een sullige of terloopse dood sterven. Dat is wat me wellicht het beste bevalt aan Lonesome Dove: een wild westen dat werkelijk wild is. Als het een film was geweest en er een sterke regisseur achter gezeten had was het wellicht een echt duistere en rauwe film geworden. John Huston wilde het regisseren en hij was de juiste man voor het werk. Niettemin is vanaf aflevering twee Lonesome Dove erg goed te doen. De personages boeien steeds meer en het verhaal wordt boeiend. Deel 3 was nog beter dan 2 en om de groei door te zetten is 4 het best. Sterker nog, aflevering 4 zou ik een klein meesterwerk kunnen noemen. Erg bijzondere sterfscène van Gus en Call (stiekem het boeiendste karakter uit de serie) komt eindelijk sterk op de voorgrond terecht. Het laatste uur is er een om niet snel te vergeten.

Al met al had het dus misschien beter kunnen uitpakken in zijn totaliteit, maar tegelijkertijd had ik Lonesome Dove niet willen missen. Duvall noemde dit onlangs trouwens zijn beste rol. Voor mij blijft dat Tom Hagen, maar ik snap wel waarom hij dit tot zijn favoriete werk rekent. Hij is erg sterk, maar persoonlijk vond ik Tommy Lee Jones, die veel minder nadrukkelijk aanwezig is, net iets beter. Het is overdreven om te zeggen dat iedereen in deze cast even goed is. Het wisselt zelfs van briljant tot zwakjes, maar buiten Jones en Duvall zijn Anjelica Huston en Chris Cooper (érg understated) wel uitschieters en iedere minirol van Buscemi is natuurlijk een feest.
3,5*

Ik zit me hier echt te verbazen om de positieve berichten. Het is alsof ik een totaal andere film gezien heb dan jullie. Want zo een futloze film als The Long Riders zie je zelden. Ik kreeg echt het gevoel tijdens de film dat niemand die er aan meegewerkt heeft echt zin had om de film te maken. Alles voelt zo slap en vermoeid aan. En de film wordt met de minuut minder interessant, terwijl het juist andersom moet zijn. Ik kan zonder overdrijven zeggen dat de openingcredits het beste waren, want die werden nog ondersteund door een lekkere score, terwijl de rest van de film heel stil was.

The Long Riders mist een ziel. Ik betwijfel dan ook of het een goede keuze was om dit verhaal zo realistisch mogelijk te verfilmen. De mythe is hier waarschijnlijk gewoon beter en interessanter. Treinovervallen en bankovervallen komen in deze film als oninteressante gebeurtenissen over. Zelfs de moord op Jesse James lijkt erin gestopt te zitten omdat het moet en wordt wel erg saai in beeld gebracht, alsof niemand het iets interesseerde. En als het de makers al niet interesseert, waarom mij dan wel.

Het enige leuke is het idee om zoveel broers in een film te stoppen. Maar verder te saai om echt goed te zijn. Zo een verhaal slaapverwekkend maken is een kunst op zich.
1,5*

Daar gaan we weer, de helaas veel te gebruikelijke aanpak voor biopics: zoveel mogelijk het complete leven in één film. In het geval van The Look of Love moet het dan ook nog eens allemaal binnen 101 minuten verteld worden. Dit is het verhaal van een man die een wild leven heeft geleidt, een revolutie heeft veroorzaakt op het gebied van hoe seksualiteit getoond wordt in het dagelijks leven, een enorm zakenimperium heeft opgericht en een op zijn zachtst gezegd rommelig privéleven heeft gehad. Het speelt zich ook af over veel decennia. Juist van een topregisseur als Michael Winterbottom mag je verwachten dat hij zich beseft dat 101 minuten niet voldoende is voor zo'n rijk materiaal.

Nog erger is dat er kennelijk gekozen is om juist bij karakteruitdieping wat weg te schrappen. Paul Raymond zal vast een enorm boeiende man zijn geweest en Steve Coogans talent met one-liners helpt om er nog iets van te maken, maar wat hem verder drijft of wie hij buiten de publieke feiten om was wordt nauwelijks duidelijk. In feite komt alleen de dochter als een vol persoon uit de film, ondanks dat ze pas in de tweede helft echt een grote rol krijgt. Het is dan niet verrassend dat dit deel het meest boeiend is. De eerste helft is een opsomming van het type "en toen dit", "en toen dit", "en toen dit". Iedere gebeurtenis krijgt een minuut of twee/ drie en het is alweer op naar de volgende, vaak vergezeld van een onduidelijke sprong in de tijd. Ik kon nauwelijks volgen wanneer iets zich afspeelde. Alleen de liedjes gaven af en toe een hint. Het helpt niets dat Coogan de enige is die verouderingsmake-up krijgt. De vrouwen blijven allemaal even jong, of er nou twintig jaar passeren of niet.

Filmisch maakt Winterbottom er ook niets van. Ik herken z'n stijl hier op zich wel terug, maar hij lijkt soms te hard te proberen om iets te maken van niets. Tijdens scènes in restaurants knipt hij bijvoorbeeld vaak naar andere gasten die iets aan het eten zijn, waarschijnlijk omdat Winterbottom het zat is om steeds dezelfde taferelen te filmen. Hij probeert ook wat meer gestileerde momenten te gebruiken, ondanks dat die niet passen in het geheel. Zo krijg je een lang uitgerekt stuk waarin de oudste, vervreemde zoon Raymonds appartement verlaat en Raymonds huidige vrouw voorbij loopt. Dit stuk is opvallend lang voor een film die verder een ernstig kleine aandachtsspanne heeft.

Ik vermoed dat dit een tussendoorprojectje was voor Winterbottom. Iets waar zijn hart niet in lach. Niettemin, als de vader-dochter-relatie de focus was geweest, zoals een groot deel van de tweede helft, had er misschien nog iets van gemaakt kunnen worden.

2*

Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives is vooral een film om te ondergaan. Oh, er zitten heus veel diepere lagen in en ongetwijfeld ook talloze verwijzingen naar facetten van de Thaise cultuur waar ik verder geen weet van heb, maar het gaat allemaal deels wat aan me voorbij. Over de inhoud praten vind ik dan ook moeilijk en om nou te beginnen over eeuwigheid en vergankelijkheid of spiritualiteit en het aardse lijkt me wat al te pretentieus en het zou wat hol klinken. Al die elementen spelen meer onderbewust een rol bij het waarderen van deze film. Wat me overigens aansprak wat dit betreft is hoe relatief rustig en simpel Weerasethakul dit allemaal behandelt. Niet zwaarmoedig, pretentieus of serieus. Reinbo beschreef hier eerder het geestenrijk van deze film als een "relaxte bende". Dat past eigenlijk wel.

Dat maakt dit eigenlijk ook zo effectief. Het doet allemaal kalmpjes aan. Uncle Boonmee is stervende, maar goed, dat is nou eenmaal zo en er zijn levens genoeg. Het enige echte drama komt voort uit de vraag of Boonmee met zijn vrouw herenigd zal worden. Het levert hoe dan ook een aantal bijzonder fraaie scènes op. De verschijning van de overleden vrouw van Boonmee aan tafel is een uitschieter, vooral omdat die scène allang bezig is en haar komst daardoor nog onverwachter is. Zelfs een man in apenpak werkt hier eigenlijk prima. Het is de kalme, observerende toon die het allemaal verkoopt. Het heeft iets onthaastends en, toch even een pretentieus, iets puurs.

Toegegeven, af en toe zakte mijn aandacht wat weg en het was ook wat inkomen. Maar het grootste deel hier is toch erg knap en magisch. Net als de Gouden Palm winnaar van een jaar later, The Tree of Life, is het wat moeilijk precies uit te leggen waar het hem in zit. De cinematografie hier is overigens geweldig en wat een landschappen. Ik wil zeker meer van deze regisseur zien.
4*

De derde Rian Johnson en wat mij betreft voor de derde maal helemaal raak (ik was een van de weinigen die The Brothers Bloom zeer waardeerde). Sterker nog, Looper is zijn beste film tot nu toe. Zo worden ze eigenlijk nog maar zelden gemaakt: een thriller die verwacht dat de kijker actief meedenkt en zelf de puzzelstukken op zijn plaats weet te zetten. Johnson wist er wat mij betreft precies in te slagen om alles telkens helder te houden, zonder dingen voor te kauwen. Het script is vooral fantastisch, schitterend opgebouwd, ondanks dat de tijdslagen die in dit verhaal verwerkt zijn op zijn zachts gezegd complex zijn. Alles lijkt te kloppen, al zal het zo ernstig verminken van Dano's personage misschien wel meer gevolgen voor de toekomst moeten hebben dan de film wil toegeven (al weten we verder niet of Dano's personage in de toekomst iets belangrijks doet, dus het maakt niet veel uit). De meeste plotholes die komen kijken bij tijdreizen worden omzeild, doordat Johnson duidelijke regels stelt voor zijn idee van tijdreizen en zich daar aan houdt.

Maar dit is niet alleen film die draait om intelligente verhaalstructuren en om denkwerk: het is ook gewoon een hoogstaand stukje entertainment. Vooral de spanning zat er wat mij betreft goed in, mede doordat telkens het idee van wie de schurk is blijft veranderen. Aan de ene kant heb je de enge Cid die de potentie heeft de psychopatische Rainmaker te worden, maar wellicht evengoed nog te redden valt (een mooie twist op de aloude vraag of als je Hitler zou kunnen doden als baby je dat zou doen; deze film antwoord dat een alternatieve opvoeding wellicht gewenster is). Er is de oude Joe, wiens wraakneigingen aanvankelijk begrijpelijk zijn, maar uiteindelijk obsessief gevaarlijk worden. En er is de jonge Joe, wiens egoïsme op de eerste plaats de reden is waarom hij zich tegen zijn oudere versie keert, in plaats van hem helpt. Dat brengt een bepaalde spanning met zich mee die je niet veel ziet in dit soort films. Daarnaast wist ik ook nooit te raden hoe het af zou lopen, wat altijd een pluspunt is.

De suspense wordt afgewisseld met hier en daar wat humor; niet veel maar wel altijd geslaagd. Daarnaast zorgen de melancholische gevoelens van de oude Joe ervoor dat de film een hart krijgt en niet slechts kil aanvoelt, mede met dank aan Bruce Willis overigens, die hier beter acteert dan in jaren (al was hij eerder in 2012 al in vorm met Moonrise Kingdom). Het geeft Looper ook iets van een thema, doordat het nu allemaal gaat over tweede kansen, al denk ik niet dat Johnson daar verder echt iets over wil zeggen. Dit is vooral een entertainment, maar wel eentje die van hoogtepunt naar hoogtepunt gaat, waarbij zo'n beetje iedere scène op zichzelf erg leuk is.

Er zijn wel wat zwaktes, maar ze zijn eigenlijk nooit echt groot. Persoonlijk vond ik het jammer dat je er af en toe iets teveel aan af kon zien dat dit niet het hoogste budget in Hollywood heeft gekregen. Veel van de CGI loopt wat achter de grote blockbusters aan, waardoor sommige stukken er wat nep uitzien, zoals de grote aanval van Cid aan het einde. De make-up die Joseph Gordon-Levitt op Willis doen lijken zijn eerdere een aardige poging dan een echt succes, ondanks dat Gordon-Levitt wel goed de maniertjes van Willis overneemt. Daarnaast vond ik zoetsappige laatste momenten na de zelfmoord van Joe, met Emily Blunt en haar zoon in wel erg zonnige shots, wat overdreven. Dat had ik liever wat meer ambigu gezien.

Tot nu toe misschien wel mijn favoriete film van het jaar. Opvallend lage score hier op MovieMeter overigens en voornamelijk lauwwarme tot negatieve berichten. Vreemd, ik had gedacht dat dit juist bij uitstek zo'n film was waarop gebruikers van MovieMeter elkaar eindeloos zouden vertellen hoe geweldig het wel niet is, a la Inception (al is dit duidelijk beter dan Inception, wat mij betreft). Snap het probleem niet zo.
4*, misschien nog een halfje erbij in de toekomst.

The Lord of the Rings: De Herziening

Ik kwam er zojuist achter dat ik vandaag precies 4 jaar lid ben van deze site. Het is een mooi toeval dat dit tegelijk valt met de dag waarop ik over mijn herziening van de LotR schrijf.

Toen ik 4 jaar geleden op deze site kwam (dergelijke zinnen laten je wel oud klinken overigens) vond ik The Lord of the Rings Trilogie het beste wat er op het filmgebied was en de drie films prijkten dan ook bovenaan mijn top 10. Al snel vond ik dat dit iets teveel ruimte in beslag nam en liet ik één film staan in de naam van de hele trilogie.

Er was veel dat me aansprak aan deze fantasyfilms. Allereerst het avontuur en de heroïek, de verhalen over kleine hobbits die grote dingen doen en de dappere koningen en verschillende volkeren die samenstreden. Thema's als reizen, opoffering en goed tegen kwaad waren toendertijd mijn absolute favoriete thema's.

En dan was er nog de technisch kant. De fantasywereld van deze film was de beste ooit vertoond in een film. Vaak kon je duidelijk zien dat fantasyfilms sets boden en kreeg ik regelmatig het gevoel dat de fantasywereld ophield waar het kader van de film ophield. Zo niet bij LotR, want door een slimme mix van sets en opnames in echte natuuromgevingen voelde Middle-Earth aan als een plaats die werkelijk groot en veelzijdig leek. De prachtige beelden werden ondersteund door de beeldschone muziek van Howard Shore. Om het totaal af te maken waren alle acteurs perfect gecast, al heb ik nooit veel met Elijah Wood als Frodo gehad. In de boeken vond ik dat overigens ook niet bepaald het interessantste personage.

LotR zorgde er voor dat ik wat meer interesse in film kreeg. Ik schafte een dvd-speler aan speciaal voor de extended editions. Ik ging dvd-extra's kijken en me oriënteren wat de filmwereld verder te bieden had. Voor het grootste deel beperkte ik me daarin echter nog wel tot de grote blockbusters en wellicht omdat ik hen als enige vergelijkingsmateriaal had noemde ik LotR on-Hollywoodiaans. Dit zou ik nou nooit meer doen, ook al komt LotR strikt genomen niet uit Hollywood. Ik ontdekte vele blockbusters die ik leuk vond, maar LotR bleef lange tijd de koning.

En toen kwam Pulp Fiction.

Nee, Pulp Fiction heeft nooit boven LotR in mijn top 10 gestaan en is er een aantal jaartjes geleden ook al uit gevallen. Pulp Fiction, een film waarvan ik van te voren overigens niets verwachte, toonde mij dat films die afweken van de Hollywoodstroom ook geweldig konden zijn. Ik ging me toen meer concentreren op andere films. Allereerst op films als Pulp Fiction die balanceren tussen de mainstream en arthouse en later op klassiekers en wat zwaardere arthouse. En voor je het weet studeer je filmwetenschappen aan de universiteit, maar laat ik niet op de zaken vooruitlopen en te ver afwijken van LotR.

Rond dezelfde tijd dat ik dus een andere richting in het filmkijken insloeg (wat ik rond ongeveer 4 jaar geleden plaats, toen ik lid werd van MovieMeter) merkte ik ook dat er iets veranderde in het kijken naar LotR. Ik had indertijd de gewoonte om de films een keer per maand te kijken (tegenwoordig is het veel als ik een film 2 keer per jaar bekijk). Intussen bleek echter dat ik de films zo goed kende dat ik alle teksten kon meezeggen, ieder geluidseffectje kon plaatsen en ieder shot heel gedetailleerd op mijn netvlies gebrand was. Ik merkte dat mijn aandacht bij het kijken naar de film stap voor stap verdween. De films kende ik nu te goed. Er was niets meer om naar te kijken. Ik nam me voor om de films één jaar te laten liggen en te kijken hoe ze me dan weer zouden bevallen. Dat ene jaar werden al gauw een paar jaar. Ik denk dat de laatste kijkbeurt dateert aan het einde van 2005, al hou ik dat verder niet bij.

LotR is al lang mijn favoriete film niet meer. Once Upon a Time in the West heeft zijn plaats al een aantal jaren overgenomen. LotR moest zien hoe ook Magnolia, Casablanca, Annie Hall, The Big Lebowski, Rio Bravo, Dr. Strangelove (die ook héél kort op 1 heeft gestaan) en North by Northwest hem voorbijstreefde, naast andere films die mijn top 10 intussen alweer verlaten hebben. De optie om LotR uit mijn top 10 te gooien heb ik vaak overwogen, maar om symbolische reden nooit uitgevoerd. LotR was immers de film die mijn interesse voor film gewekt heeft. Maar die herziening moest er komen.

Dit brengt ons tot het heden.

Gisteren zette ik deel 1 weer aan. De grote vraag was: kan de film zich nog meten met andere films uit mijn top 10 en dat rijtje films dat net buiten mijn top 10 valt? Het antwoord na de kijkbeurt was wat onbevredigend. Ondanks een pauze van ongeveer drie jaar bleek ik de film nog net zo goed te kennen als toen en zakte mijn aandacht bij de film geregeld weg. Niet door saaiheid dus, maar doordat ik hem gewoon te goed ken. Een frisse kijk op de film bleef daarbij uit en het is moeilijk te zeggen wat ik nu op dit moment van de film op zich vind. Wel zorgde de kijkbeurt ervoor dat ik me ineens meer dan ooit bewust ben geworden van mijn smaakverandering door de jaren heen en ik ging dan ook de afgelopen jaren aan filmkijken wat reflecteren. Vandaar ook deze recensie, als je het nog zo kunt noemen.

Er vielen me wel wat dingen op. De muziek kan bij mij nog steeds niets fout doen en de cast blijft uitstekend. Qua beelden ben ik blijkbaar wel wat meer gewend intussen, maar binnen het fantasygenre heeft LotR geen concurrentie wat mij betrefd. De sets en locaties zijn nog altijd verbluffend al zie je nou iets beter waar de echte wereld eindigt en de CGI begint. De eerder genoemde thema's rond reizen, opoffering en goed tegen kwaad zijn allang mijn favorieten niet meer en het verhaal heeft dan ook niet meer de betekenis voor me die het 4 jaar geleden nog wel had.

Mijn eerste reactie was vooral nostalgisch: een grote 'och, ja'- reactie. Daar kan een film echter niet drie en een half uur op teren. Ik besef me dan ook terdege dat ik de trilogie nog maar wat jaartjes extra laat liggen voor de volgende kijkbeurt en deel 2 en 3 ga ik deze week niet herzien, ondanks dat dit wel mijn oorspronkelijke bedoeling was.

LotR is echter wel een problematische film voor mijn stemlijsten geworden. Ik kan er in ieder geval niet meer objectief naar kijken, maar objectief kijken naar films is toch overschat, dus dat stoort me niet zo. De vraag is of de 5 sterren die ik voor de films geef nog te verantwoorden zijn. Ja en nee. Ja, want de films hebben een bepaalde sentimentele waarde die ik geen andere films toeken. Nee, want als films op zich vind ik ze niet zo interessant meer. Ik weet ook gewoon 100% zeker dat als ik ze nou voor de eerste keer te zien kreeg (met gewoon de andere films die zag wel al achter de rug) ik de films nooit meer 5 sterren zou geven. Wat wel, weet ik niet.

Ik doe het als volgt. Ik gooi Fellowship uit mijn top 10. Die symbolische functie is mooi, maar ook wat onzinnig voor het eigenlijke doel van de top 10. Ik vervang hem door Singin' in the Rain of It's a Wonderful Life (welke ik het beste kan pakken weet ik zo niet, maar ik ga voorlopig voor SitR). De 5 sterren blijven voor Fellowship en Two Towers staan, vooral om symbolische redenen, maar ook omdat ik gewoon niet weet wat ik ze anders moet geven. Van King haal ik een halfje af, want stiekem heb ik daar altijd wel wat over te klagen gehad, ondanks dat ik de film als geheel zeer bevredigend vond.

En zo, met LotR uit de top 10, sluit ik een fase in mijn filmleven af. Een fase die ik eigenlijk al zeker 2 jaar geleden af had gesloten. Ik blijven alleen nog met de nickname 'The One Ring' zitten. Uitschrijven is niet mijn ding, dus ik zal er altijd mee blijven rondlopen op deze site. Zo gemakkelijk is het dus nog niet om uit de macht van de ring te komen.

Aardige film, maar ik had er meer van verwacht, zeker met dit uitgangspunt. Ik vond het lange tijd eigenlijk een weinig verrassende road-movie, die weinig de diepte in dook. Gewoon weer een verhaal van de tweede wereldoorlog. Nog meer stoorde ik me aan de filmstijl, die vaak totaal niet werkte. Het deed me sterk denken aan Fish Tank of Wuthering Heights van Andrea Arnold, waarbij handheld niet alleen voor een documentaire-achtig, maar ook voor poëtisch effect gebruikt wordt. Shortland voegt er ook nog wat slow motion aan toe. Op de een of andere manier werk het echter niet. Shortland kreeg zeker in de eerste helft geen flow in de vaak nogal impressionistische beelden, waardoor we op de vreemdste moment ineens sneden naar een stel kippen of de onderkant van een rok, of iets dergelijks triviaals.

De tweede helft lijkt dit wat minder aanwezig te zijn en wordt het inhoudelijk ook wat boeiender. De keuze om de jongen uiteindelijk geen jood te laten zijn is vreemd, maar werkt wel als laatste zetje om Lore echt compleet te verwarren. En zodra Lore finaal de weg kwijt lijkt te zijn komt het pas tot leven. Helaas is dat wel alleen in het laatste half uur, maar het is beter dan niets.
3*

Voor mij werkte dit allemaal averechts om meerdere redenen. Ter vergelijking zal ik Sweet Smell of Success even gebruiken, die een zeer vergelijkbare opbouw aan het begin heeft, waarbij we eerst een man volgen die op goede voet wil komen bij een mediamagnaat (in Sweet Smell of Success is dat de fictieve J.J. Hunsecker). Hier gaan we:

1. Berlusconi is een te bekend persoon om er nog spanning op deze manier over op te bouwen. Hij is geen mysterie meer, we hebben er al een beeld bij (en dat zal bij Italianen nog eens tien keer zo erg zijn vermoed ik). In Sweet Smell of Success werkt het allemaal heel goed omdat we nog geen flauw idee hebben wie Hunsecker is, maar we worden wel gevoed met een stroom aan informatie die spanning oproept. De uiteindelijke onthulling van Hunsecker is ook veel spannender en scherper dan die van Berlusconi, hoewel Loro misschien wat meer inspeelt op de clowneske kant van Berlusconi.

2. Het duurt te lang. Een uur is echt heel veel om een simpel punt te maken (zeker rond een persoon die we al kennen). Het helpt ook niet dat dit eerste uur erg repetitief is en geen pay-off heeft. Die Sergio speelt na de introductie van Berlusconi nauwelijks nog een rol, wat op zich ook weer een punt is, maar de film niet bepaald pakkender maakt. Als de film ingekort had moeten worden zou je waarschijnlijk het hele eerste uur en de latere scènes met Sergio's feest eruit kunnen knippen en inhoudelijk zo goed als dezelfde film over houden, aangezien de duidende scènes rond Berlusconi elders liggen. Alleen Berlusconi's scène met Stella voelt essentieel aan, maar die had net zo goed zijn plaats gevonden zonder het hele Sergio-personage. In Sweet Smell of Success blijft het Sergio-personage, Sidney Falco, een hoofdfiguur.

3. Het maakt de film nog meer repetitief. Feestje, feestje, feestje, feestje. Goeie genade, het lijkt niet te eindigen. En na de introductie van Berlusconi is het nog meer feestje, feestje, feestje, feestje. Veel van het kruit is al verschoten voordat de hoofdpersoon zijn intrede doet. Aanvankelijk hielp de stijl van Sorrentino me met mijn aandacht, maar ik was al lang oververzadigd tegen de tijd dat we op de helft waren. Wat ook niet helpt is dat Sorrentino natuurlijk al talloze feestjes gefilmd heeft in La Grande Bellezza, waar ik het eveneens te lang vond doorgaan. Misschien hou ik gewoon niet zo veel van feestjes als Sorrentino en Berlusconi. Ik hoop wel dat hij het hierbij laat voor de rest van zijn carrière.

Over het algemeen vond ik het ook gewoon een te lange film en dat is een argument dat ik niet graag gebruik. Ik kreeg geen voeling van een dramatisch verloop of focus. Het ging nog een half uur door nadat ik het gevoel had dat het logische eindpunt bereikt was en uiteindelijk moest ik me overgeven aan het idee dat de film pas zijn einde zou bereiken als Sorrentino het zelf zat leek te zijn. Het verbaast me gewoon hoe vaak dingen hier herhaald worden. Niet alleen die feestjes, maar ook dingen als Berlusconi die zingt of zelfs zijn gesprek met Stella herhaalt, niet eens al te lang nadat die heeft plaatsgevonden. Berlusconi geeft zelf al aan dat hij het vermakelijk vind dat intellectuelen hem zo proberen te analyseren, terwijl hij zichzelf simpel te verklaren vindt. Op die conclusie kwam ik ook al snel, helaas.

Het is niet zo dat Loro niet enkele zeer sterke scènes heeft en visueel vernuftig gemaakt is. Vanuit dat opzicht zou ik deze veel hoger willen geven. Echter, uiteindelijk vond ik het een intens vermoeiende zit, alsof Sorrentino ons als buitenlandse buitenstaander wilde laten ervaren hoe uitputtend het was om iemand als Berlusconi zo lang in het publieke leven te hebben. Ik voel voor Italië.
2*

Ah, hoe kunnen smaken veranderen. Ik heb er hier al vaker over geschreven, het meest uitgebreid in mijn laatste recensie van The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring. Maar geen film weet beter aan te geven hoe mijn smaak in vijf jaar verandert is dan Lost in Translation. En wellicht ook mijn leven, maar zover ga ik niet in de recensie.

Mijn eerste bericht voor deze film dateerd uit februari 2005, bijna vijf jaar gelden dus. Lost in Translation was een van mijn eerste arthouse films. Sterker nog, na het zien van deze film moest Kappeuter me nog uitleggen wat een arthouse film was. Intussen heb ik een hoop filmhuiswerken een hoge waardering gegeven. Toch waren het typische arthousedingen die me allereerst uit de film haalde. De vele stiltes, het verhaal dat geen duidelijk stramien volgt, situaties die uit het leven gegrepen zijn, dat soort dingen. Lost in Translation is niet de zwaarste van alle arthousefilms, maar ook niet meteen de beste om mee te beginnen als je met het fenomeen kennis wil maken.

Vijf jaar later wist ik al lang dat Sofia Coppola's bekendste een herkansing verdiende. Niet op de laatste plaats overigens omdat Bill Murray intussen een van mijn favoriete, komische acteurs geworden is en ik me herrinnerde dat zijn acteerprestatie leek op zijn geweldige performance in Broken Flowers. Dat blijkt niet echt te kloppen, Murray is veel menselijker in Translation. Het is wellicht, samen met zijn rol in Groundhog Day, het hoogtepunt uit zijn carriére. Groundhog is zijn grappigste prestatie, maar in Translation bewijst hij meer in zich te hebben. Het leek even een nieuwe draai te gaan geven aan hoe hij gecast zou worden, maar dat bleef uit. Hij is terug naar fulltime komedie. Niet dat dit erg is.

Dit is dus Bill Murrays film, maar net zoveel die van Sofia Coppola. The Virgin Suicides heb ik te lang geleden gezien en aan Marie Antoinette moet ik nog beginnen, maar het is moeilijk of Coppola dit qua sfeer ooit nog gaat overtreffen. Dromerig is niet de juiste term, maar er hangt een vervreemdende magie over de film. Tokyo komt van een andere planeet hier, maar is tegelijkertijd warm en menselijk. Aanvankelijk moest ik aan Wong Kar Wai en zijn vaste cameraman Christopher Doyle denken, maar al snel vind Coppola een eigen visuele stem. Het weinige gebruik van muziek is sterk (en een vrouw die Scarborough Fair zingt is altijd een voordeel).

Sfeer is echter niet het enige waar Coppola aan denkt. Ze concentreerd zich op kleine menselijke handelingen, zoals Aziaten dat eigenlijk vaker doen dan Amerikanen. Toch voelt het, waarschijnlijk door zijn Amerikaanse personages, nooit als een kopie van een Aziatische stijl aan. De personages worden met weinig woorden gedetailleerd uitgebeeld. Ik was zelfs enigzins verrast hoeveel ik herkende. Ik ben nooit in Tokyo geweest, of heb een dergelijke relatie gehad, maar waarschijnlijk zal iedereen die een minimale contact wist vast te leggen in een plaats waar hij of zij zich verloren voelde zich wel ergens in deze film kunnen herkennen. De kleine beetjes Murray sarcasme zijn er een bonus aan. De Japanse prostituee kan Coppola echter in de toekomst thuislaten. Iets te uitbundige humor voor dit.

Ik noemde dit dus een Coppolafilm en een Murrayfilm. Waar is Scarlett Johansson. Nou, ik ervaarde dit niet echt als haar film, zelfs al heeft ze er een groot aandeel in. Ik was echter wel verbaasd hoe goed ze hier was. Overal waar ik haar in tegen kom stelt ze teleur en ik heb altijd vermoed dat als ze Lost in Translation nooit gedaan had, maar alle films die erna kwamen wel (wat op zichzelf al niet zo waarschijnlijk is) niemand haar een bijzondere actrice gevonden zou hebben. Buiten haar uiterlijk om dan. Toch weet ze hier verrassend goed tegenwerk te leveren aan Murray en weet ze het geloofwaardig te maken dat het tussen deze twee mensen klikt.

Sterke film dus. Zijn status toch wel waard. Ik ben nogal tegen Sofia Coppola geweest de laatste jaren, maar nu zou ik toch graag zien dat ze weer een film gaat maken.

4*

Mja, niet onaardig dit, maar nogal een eentonige film. Als het eerste kwartier ziet heb je wel een beetje door wat er verder gaat komen. Elisabeth wordt als moeder niet serieus genomen en steeds wordt er een nieuwe situatie bedacht waardoor ze nog een slechtere moeder lijkt. Verder wordt er enorm gesteund op de geïsoleerde omgeving en op de eendimensionale portrettering van Elisabeth's man en schoonmoeder als groteske monsters. Het is allemaal wat makkelijk en erg veel heeft de film niet te zeggen, tenzij je aanstaande moeders een worst-case-scenario voor wilt leggen.

Dat gezegd hebben is het wel aardig gemaakt en is de onderhuidse spanning geregeld voelbaar, juist vooral in de stille momenten zonder de man en de schoonmoeder. Suzie LeBlanc is een vrij krachtige actrice. En het laatste kwartier is vrij intrigerend. Zo'n hopeloze tocht door de wildernis kan mij wel altijd wel boeien. De ontknoping daarvan is een beetje flauw, dat dan weer wel. Het mist een beetje een punt.

3*

Aardige film, die vooral over een boeiend onderwerp gaat. Leuk om te zien hoe het erin Lourdes aan toegaat. Wel is het misschien wat jammer dat Hausner niet lijkt te kunnen kiezen tussen satire en drama. Ik had het gevoel dat het soms wat ongelukkig tussen twee genres viel. Als satire had het bijtender gemoeten en bij het drama zit het gevoel in de weg dat het allemaal niet serieus bedoelt is. Toch is het interessant om te kijken welke wendingen de genezing veroorzaakt en hoe religie in het verhaal verwerkt is, zelfs al is het allemaal wat te lang uitgesponnen. Testud is trouwens een fijne actrice, die met weinig woorden veel weet te brengen.

3*

P.S.: de acteurs en actrices hierboven lijken bijna willekeurig gekozen, tot aan een anoniem personage toe. Tijd voor een correctie.

Een theaterverfilming en het straalt er vanaf. Er wordt weinig moeite gedaan om te verhullen dat de personages telkens door een stuk of drie kamers lopen en het geheel veel weg heeft van een klucht. Tel daarbij op dat er ook nog eens weinig gedaan is met filmische middelen en de dvd-kwaliteit die je krijgt in de Buster Keaton-collectie ontzettend laag is en je hebt genoeg redenen tot klagen.

Dessalniettemin, en wat ik nu ga zeggen zeg ik wel vaker bij dit soort films, vind ik dit soort gedoe wel vermakelijk. Onbetrouwbare personages die elkaar oplichten met de meesteroplichter als centrale karakter. Het is allemaal erg onschuldig, het zijn geen oplichters van een crimineel niveau, maar het zorgt voor aardige geintjes. Ik heb het allemaal al eens gezien, ook veel beter. Voorspelbaarheid blijft een constant probleem, maar het kijkt prima weg, zeker met deze lengte.

En Buster Keaton: ik vond zijn zware Amerikaanse accent nogal onverwacht. Ik kon me niet meer herrinneren hoe hij praatte in Limelight (al had hij daar volgens mij niet meer dan een paar zinnetjes tekst), maar hij heeft op basis van deze film niet de meest aangename stem.

2,5*

Fijne romantische komedie, met name dankzij de uitstekende casting. Hugh Grant is nooit mijn favoriete acteur geweest, maar zijn typische rol komt onverwacht het beste uit de verf als hij een premier speelt. De humor is nooit hilarisch, maar altijd aangenaam. Beter is dat de romantiek in bijna alle verhalen goed opgebouwd wordt, al kan met zo'n lengte en zo'n stortvloed aan verhaallijnen niet alles evengoed werken. Jammer vooral van Laura Linneys verhaallijn dat ergens op de helft simpelweg gedumpt en vergeten wordt.

Het verbaasde me hoe veel Alles is Liefde uit deze film heeft gehaald. De makers van die film probeerden steeds meer te ontkennen dat de invloed van Love Actually echt groot was, maar ieder verhaallijn uit die film is te halen uit deze. De brutale Sinterklaas is niets meer dan een variant op Bill Nighy's popster en de premier is vervangen door een prins. Ik verkies Love Actually omdat de romantiek overtuigender is en de Britse acteurs dat ongemakkelijke dat bij deze film hoort al van nature in de vingers hebben.

3,5*

Leuk om eens zo'n hele vroege Allenfilm gezien te hebben. Alles wat ik tot nu toe van hem zag (het niet door hemzelf geregisseerde Play It Again, Sam uitegezondert) kwam na Annie Hall en die film wordt vaak gezien als een keerpunt in Allens werk. Ik miste in Love and Death de typische filmstijl van Woody Allen. Het kwam soms zelfs wat vreemd op me over, met name dankzij de grote hoeveelheid close-ups waarin de acteurs recht in de camera keken.

Wel een leuke film verder. Veel verbale humor, een absurd verhaal, een aantal memorabele scènes en een opvallend goede Diane Keaton. Verder zit er meer slapstick in dan in Allens latere films. Vaak wel leuk, maar ik verkies de verbale humor. De film deed me zo regelmatig meer aan Buster Keaton of de Marx Brothers denken dan aan Allen. Nou vind ik Buster Keaton en de Marx Brothers ook grappig en deze mixen met Allen pakt goed uit, dus ik heb prima kunnen lachen. Echter, stiekem mis ik dat kleine beetje extra dat latere Allens wat meer eigen identiteit gaf en de films ook net dat beetje scherper maakte.

3,5*

Ik was van plan hier een lang verhaal te typen, maar alles wat ik wilde zeggen over het vreemde gebruik van Chico en Groucho in deze Marx Brothers film is al gezegd door Metalfist. Van te voren wist ik hier niets vanaf, dus ik was nogal verbaasd om Groucho (die goede one-liners futloos brengt) hier nauwelijks in te zien en Chico toch ook duidelijk als tweede viool te zien (al straalt het gelukkig niet van hem af). Dit is de Harposhow en hij is het beste, maar ook hij mist iets. Hij lijkt wat meer ingehouden. Dan is hij nog steeds drukker dan Jim Carrey op speed, maar evengoed. Vooral bij zijn gebruikelijke harpspel viel het me op. Hij kan daar blindelings mooi op spelen, maar het leefde dit keer niet echt. Hoe hoog de spanningen op de set waren weet ik niet, maar iets ongemakkelijks straalt er vanaf. Als Chico op de piano het hoogtepunt is dan weet je het wel, want dat is gewoonlijk niet meer dan een aardig moment. Toch zijn er enkele leuke scènes, zoals Harpo's gebruik van neonborden in een achtervolging en een geheel eigen vorm van hints. Niettemin zal iedereen wel herkennen dat dit de minste Marx Brotherfilm is.
2*

Ugh.

De critici hebben deze film al niet bijster goed beoordeelt, maar wat mij betreft waren ze nog te mild. Zelfs de vreselijke trailer en afzichtelijke poster wisten mij niet voor te bereiden voor hoezeer Peter Jackson de mist in zou gaan met The Lovely Bones. Het is een enorm foute, slecht geregisseerde en irritante film geworden.

Stilistisch is het een ramp. Ja, er zitten een paar vindingrijke beelden van het hiernamaals in, maar qua kitsch gaat dit ook regelmatig verder dan Avatar. Nog storender is dat alles zo langzaam gefilmd is. Daarmee bedoel ik niet dat er veel gebruik gemaakt wordt van slowmotion, maar dat alles op zo'n trage manier moet bewegen dat het magischer en emotioneler lijkt. Dit in combinatie met overdadige sentimentele muziek. Kennelijk denkt Jackson niet dat het verhaal op zichzelf ontroerend is en zet hij alle middelen op zo'n bombastische manier in om ons te dwingen te huilen, iets wat voor mij geen seconde werkte.

Hij vertrouwd niet op zijn zeer degelijk spelende acteurs, maar op constante flashbacks, op zweverige voice-overs die veel te veel vertellen en te vaak gebruikt worden en vreemd genoeg ook op snelle wisselingen tussen de verschillende verhaallijnen. Dat laatste voorkomt echter dat we ooit echt in een verhaal zitten. Staan we op het punt om mee te voelen met Mark Wahlberg, komt de inbetween er weer aan, snel gevolgd door een scène met Mr. Harvey. Er wordt zo niets opgebouwd. Het geheel voelt anekdotisch aan. Andere momenten worden dan weer tot in het oneindige gerekt. Hoelang kan Mr. Harvey erover doen om die verdomde kluis in die put te krijgen? Vrij lang natuurlijk, maar waarom moeten wij er zo lang naar kijken? Met wat enkele onderbrekingen naar het hiernamaals toe natuurlijk.

Jackson richt duidelijk op een lyrische film, maar wel op de typische manier waarop regisseurs dat doen die dit gewoon niet kunnen, die er iets te simpel voor zijn. Jackson is een geweldige genrefilmer, maar niet iemand die geschikt is voor complexe menselijke emoties en ideeën. The Lovely Bones vereiste een gevoeliger regisseur. Gus van Sant wellicht. Jackson is een fantast, maar dit is duidelijk een verhaal dat om meer draait dan fantasy alleen.

Maar eigenlijk deugt het verhaal zelf ook niet echt, althans niet in deze vorm. Het boek heb ik verder niet gelezen. Mr. Harvey is kennelijk een seriemoordenaar en het blijkt dat hij alle lijken in het verleden goed wist te dumpen, maar nu besluit hij ineens zijn nieuwste lijk te verbergen in een kluis in zijn huis? In zijn huis?! Van alle domme, onverklaarbare dingen die een seriemoordenaar ooit gedaan heeft in een film... Bizar dat hij daar niet uiteindelijk op gepakt wordt. Op IMDB las ik dat de kluis in het boek meteen gedumpt wordt, wat veel logischer is.

Één specifiek moment dat mij bijzonder stoorde moet ik er verder nog uitlichten. Het gaat hier om één van de meest foute filmscènes ooit. Na jaren in de tussenwereld gezeten te hebben mag Susie eindelijk naar de hemel, maar ze beseft zich dat er toch nog iets is dat ze niet afgehandelt heeft (ondanks dat dit kennelijk altijd mogelijk was). Ze neemt bezit van het lichaam van dat vreemde meisje en zoent na vijf jaar dood te zijn geweest eindelijk met haar geliefde en volgens mij hebben ze ook nog seks. Dan kan Susie eindelijk naar de hemel. Ben ik de enige die dit een vreselijke gedachte vind. De dood heeft altijd iets tragisch, maar dat geldt nog eens extra voor mensen die op jonge leeftijd sterven en nog eens extra als er verkrachting en moord in het spel zijn. Voor familie en geliefden is het dan extreem moeilijk om de draad van het leven weer op te pakken. Daarom zat het me al niet lekker dat Susie seinen gaf naar haar vader zodat hij aan haar herrinnerd werd. Maar die ene daad, waarin Susie heel even terugkeert op Aarde en vrijt met die ene jongen gaat echt een stap te ver. Het is een puur egoïstische daad, die niet anders kan dan ernstige psyogolosche gevolgen hebben voor de jongen, maar voor het gemak voor de schrijvers accepteerd hij het hier klakkeloos. De tragedie van zo'n jonge dood is juist dat het meisje niet van veel van de mooie kanten van het leven heeft kunnen genieten, maar dit verhaal ziet kennelijk een uitweg door haar nog te geven van ze wil op een nogal onsmakelijke manier. Stel dat jij in de plaats van die jongen stond. Zelfs al zou het even mooi lijken om je overleden vriendin weer te zien (toegegeven, mij lijkt dat op geen enkele manier mooi), de gebeurtenis zou je ongetwijfeld uiteindelijk helemaal gek maken. Ik zou als ik dood was willen dat de mensen van wie ik hield hun leven weer oppakten, maar Susie Salmon vind het vooral belangrijk dat mensen aan haar denken. Dat is op zich niet erg, maar wel dat ze dus helpt bij het herrinneren, wat egoïstisch is en in die hier uitgebreid door mij beschreven scène zelfs enigzins psychopatisch.

Alleen al terugdenken aan die scène doet mij verlangen om deze film een halve ster te geven, maar die scène is niet het totale werk gelukkig. Er zitten een paar goede kanten aan. Wat mooie beelden vooral. En de acteurs zijn allemaal prima, even Sarandon. Hun probleem is dat ze de film niet meehebben. Peter Jackson doet ze gewoon tekort met zijn drammerige stijl. Het is een wonder als je daar doorheen kan acteren en het is dan ook een applausje waard dat dit precies is wat Stanley Tucci doet: hij acteerd door de waanzin heen. Hij blijft ten alle tijden geloofwaardige en lijkt zich zelfs aan te kunnen passen aan de toonwisseling die bijna ieder nieuw shot lijkt mee te dragen. Hij geeft de film iets om toch nog positief aan te herrinneren.

Maar dat maakt de film natuurlijk toch niet goed. Peter Jackson laat mij huilen, maar niet om de gewenste redenen. Hij was toch de regisseur van de filmtrilogie die mijn filmliefde ongeveer 8 jaar geleden aanwakkerde. Om hem dan met iets als The Lovely Bones aan te zien komen is bedroevend.
1,5*, wat echt mild is.

Echt? Voor alles wordt wel een verklaring gegeven, maar volgens mij is het toch een soort puzzel die nooit helemaal klopt, doordat de scheidslijn tussen werkelijkheid en fictie in deze film zo vaag is dat er volgens mij nooit een definitieve interpretatie van gegeven kan worden. En zo is het waarschijnlijk ook bedoelt. Je maakt er je eigen verhaal van min of meer, wat ook een motief in de film is. Daarom doet de film verhaaltechnisch waarschijnlijk ook zo moeilijk. Het ging me na een tijdje toch wel wat tegenstaan. Het verhaal gaat de ene kant in, draait nog eens 180 graden om, gooit de boel op zijn kop, begint weer vooraan en start vervolgens doodleuk een nieuw verhaal. Het is nog net te volgen allemaal, maar op een gegeven moment verlies ik mijn interesse er een beetje in. Vooral omdat er veel uitgegaan wordt van toeval. Iedereen heeft een bepaalde band met iedereen, zonder dat ze het weten en ze ontmoeten elkaar op plaatsen die ook weer ergens een verband mee hebben. Aardig gedaan allemaal, maar op een gegeven moment wordt het wat flauw.

Dat gezegd hebbende hoeft Lucía y el Sexo het van mij niet van het verhaal te hebben. De sfeer is heerlijk, met van die schitterende zomerse beelden vol witte zandstranden en blauwe, heldere zeeën, waar belachelijk mooie vrouwen overheen lopen, terwijl er aangename muziek op de achtergrond klinkt. Onweerstaanbaar. Daarbij weet Medem in individuele scènes toch wel goed emoties op te roepen. Daar heeft hij geen heel verhaal voor nodig. Ik denk niet dat Medem ooit écht een absolute favoriete regisseur van mij zal worden, maar hij maakt wel aangename sfeer- en gevoelsfilmpjes die ik om de zoveel tijd wel wil zien. Nu alleen nog de toevalsfactor wat terugschroeven.

3,5*

Dit leek me altijd de zoveelste Tarantino-kloon, waar ik er op een bepaald moment even iets te veel van gezien had, waardoor Lucky Number Slevin lang bleef liggen, ondanks de hoge score hier (dit soort films scoren overigens bijna standaard wel goed op deze site). Het vermoeden bleek te kloppen, dit is duidelijk een Tarantino-opvolger, gemixt met wat een plottwister als The Usual Suspects, omdat het kan.

Aanvankelijk blijkt het alleraardigst. Misschien had de opening met Bruce Willis niet al moeten aankondigen dat het zou gaan om een verhaal rond misleiding, waardoor niet het geheel meteen verdacht zou lijken, maar niettemin is het aanvankelijke "wrong-man" verhaal genietbaar. Vlot verteld, met excentrieke personages die soms wat geforceerd zijn, maar vaak ook leuk. Hetzelfde kun je zeggen van de dialogen. Het heeft allemaal een bepaalde zwier en lijkt met veel plezier gemaakt te zijn, dus ik kon me er niet aan storen dat het verder niet zo origineel was, buiten de sets om dan, die waren vaak fraai.

Jammer alleen van het laatste half uur. Die bestaat bijna alleen maar uit uitleg. Weg is het tempo en de zwier, hallo personages die het plot gaan toelichten. En toelichten. En toelichten. Hoe meer ze de gebeurtenissen in een context plaatsen, hoe minder logisch het wordt. Het hele plan van Slevin steunt op vage aannames rond het gedrag van de twee gangsterbazen, zoals dat ze zeker Goodcat zullen inhuren en dat Freemans personage graag de zoon van de rabbi wil omleggen zonder dat die zou weten wie er achter zat (waarom en waarom zou de rabbi na de moord op Freemans zoon het niet meteen vermoeden?). Het is nogal gezocht allemaal. Je kunt zo'n plot gebruiken als je wilt, maar juist dan heb je die zwier, dat luchtige, dat hippe zelfs nodig om het allemaal wat vermakelijker te maken en de onwaarschijnlijkheden wat minder te laten storen.

Het moet trouwens gezegd worden dat Josh Hartnett en Lucy Liu het hier best leuk doen. Zijn twee acteurs die me zelden tot nooit hebben kunnen overtuigen, maar in deze lijken ze blij te zijn ook een voor wat anders gevraagd te worden. Het zou zo lijkt hun laatste kans zijn, want beiden zijn praktisch van de Aardbodem verdwenen zo lijkt het. Lucy Liu doet zelfs voornamelijk nog maar stemmenwerk in animatiefilms.

Ach, het is allemaal wel aardig, maar zelfs de goede dingen zijn eigenlijk al eerder gedaan en beter. Niettemin, het kijkt goed weg.
3*

Oké, Luc Besson. Dit had ik niet verwacht. Ik dacht dat ik een actie-georiënteerde science-fictionfilm met high concept te zien zou krijgen. In plaats daarvan kreeg ik slechts spaarzaam een actiescène en verder een hoop filosofisch geneuzel in een film die vaag The Matrix combineert met een hoop The Tree of Life, 2001: A Space Odyssey en vooral Ghost in the Shell, waarvan dit een soort live-action zusje is. Als klap op de vuurpijl zitten er heuse scènes in waarin beelden van Lucy die de val in loopt afgewisseld worden door beelden van een luipaard die zijn prooi vangt. Jawel mensen, Besson brengt de oude technieken van Sovjet-films van de jaren '20 weer terug naar de Imax bij u in de buurt.

Het is een tamelijk bizarre film, die zichzelf veel te serieus neemt. Besson wist dat de theorie dat we maar 10% van ons brein gebruiken een sprookje is gebleken, maar hij besloot er toch een verhaal rond te schrijven. Kan en mag natuurlijk; Limitless deed het recent ook, maar die nam het niet zo serieus. Besson wordt onverwacht ineens zeer wetenschappelijk en filosofisch. Het lijkt wel of hij een op theorie gestaafd artikel in filmvorm probeert te maken. Met af en toe een korte actiescène tussendoor. Dat filosofische geneuzel werkt niet echt als het draait om een theorie die al lang en breed ontkracht is.

Je zou het eventueel ook anders kunnen zien; als een film die draait over hoe de mens zou zijn als hij verder zou evolueren, naar een intellectueel hogere staat. Helaas komt Lucy zo ook niet uit de verf, want Bessons visie is cliché en ondoordacht. Leuk die sprongen door de tijd aan het einde, maar zo plat als een dubbeltje. Het helpt ook niet dat Lucy's krachten wat onduidelijk zijn per moment. De ene scène kan ze vanuit Azië waarnemen dat een politieagent in Parijs een rode pen naast hem heeft liggen, terwijl ze later niet merkt dat haar grote vijand vlak naast haar rijdt of weet ze later niet of diezelfde agent in een missie geslaagd is. De krachten zijn duidelijk afhankelijk van het script.

Wel moet ik zeggen dat ik de ballen van deze film waardeerde. Zichzelf presenteren als een actiefilm en dan met dit soort dingen aan komen zetten. Echt leuk is het niet, maar gelukkig gaat het snel, is het zo flitsend mogelijk gefilmd en zijn die paar actiescènes de moeite waard. Van mij hoeft Besson deze weg niet verder te bewandelen, maar het is enigszins geestig dat zoiets als Lucy bestaat.
2,5*