Opinions

Om op te eten!

Je bent om op te eten! De meeste mensen zullen in hun verleden ongetwijfeld wel een tante (of vage kennis die zichzelf tante noemde) hebben gehad die dit uitsprak terwijl ze je stevig in je wangen kneep. Deze tantes konden overal opduiken maar verjaardagen, bruiloften en kraamfeesten waren het meest waarschijnlijk. De dames die deze uitspraken deden waren vaak te herkennen aan hun volle omvang, bolle wangen, goedkope parfumlucht en walmende adem. Vaak was het de kunst om deze personen te vermijden zolang je kon, maar vinden deden ze je altijd.

De hoofdrolspeelster uit Raw (justine) neemt deze uitspraak wel heel letterlijk, als ze er achter komt hoe lekker ze (mensen)vlees eigenlijk wel niet vindt. Veel te lekker blijkt al snel, als haar drang naar mensenvlees ook steeds meer toe begint te nemen. Als je dit leest denk je misschien aan een hele slechte, recht toe- rechtaan horrorfilm maar het horrorelement blijkt slechts een onderdeel in dit krachtige Franse drama te zijn. Naast het ontwaken van de kannibaal in Justine gaat deze film ook over volwassen worden, het verkennen van seksualiteit, je plek vinden en het harde leven op de universiteit. Al deze overige zaken zijn net zo belangrijk als de reden waarom de horror liefhebbers deze titel willen zien, en Raw kan dan ook een veel breder publiek aanspreken.

De horrorfanaten zullen echter niet teleurgesteld worden, want, hoewel Raw niet eng is, komen er een aantal huiveringwekkende scènes voorbij. Dat je hier kotsend de woonkamer voor uit gaat lopen is overdreven, maar wegkijken is met name tijdens een specifieke scène wel praktisch gegarandeerd.

Raw heeft mij positief verrast en is voor mij de beste titel die ik tot nu toe in 2017 gezien heb. De film barst van de sterke scènes, is pakkend, sfeervol en heeft ook nog een prachtige cameravoering. More of this please!

4,5*

Goedkoop griezelen

We nemen een groep acteurs, verplaatsen ze vanuit de theater zaal naar een locatie en laat ze hier hun stuk opvoeren. Dit is helaas precies wat gebeurt bij Grave Encounters. Als kijker hebben we allang in ons achterhoofd dat het niet om zogenaamd ''found footage'' materiaal gaat, leuk is het echter wel als die illusie gewekt wordt. Maar juist in dit belangrijke punt slaagt het project niet. Alles voelt veel te theatraal aan, de spanning is te kunstmatig opgevoerd en de geestverschijningen lijken niet eens op geestverschijningen.

Het belangrijkste nadeel is dat de film je niet bepaald kippenvel weet te bezorgen.
Het idee en de setting lieten me op voorhand al gruwelen, maar zodra de eerste paranormale entiteiten zich lieten zien was het al snel gedaan met die opgebouwde spanning. Naarmate het verhaal vordert wordt het steeds erger. meerdere handen die door de muren en het plafon heenkomen en overduidelijk door een goedkoop computer programma in het beeld zijn gezet? Om maar een voorbeeld te geven. Ook de eindscène is een flinke domper. Deze zou zo uit een aflevering van Supernatural kunnen komen en voelt zo gerecycled aan dat je je af gaat vragen hoe ze hier in godsnaam mee aan durven te komen zetten.

Een leuk gevonden opzet en een prachtige locatie, blijken wederom geen garantie te geven voor een goede uiteenzetting van het geheel, bewijst Grave encounters ons wederom weer. De film bevat wel enkele goed getimede schrik momenten echter is het jammer dat het geheel hier omheen mij verder geen schrik in wist te boezemen.

2,5*

Style over Substance

The Great Gatsby is een verfilming van het flinterdunne boekje van F. Scott Fitzgerald uit 1925. Dat het verhaal zich in de jaren 20 afspeelt mag dan ook geen verassing zijn. En de jaren 20 uitademen is dan ook wat de film erg goed doet. Je krijgt hier prachtige beelden voor je kiezen en de nieuwerwetse muziek als soundtrack, werkt verrassend goed door op de achtergrond.

Wat minder indruk maakt is het verhaal zelf, wat eigenlijk gewoon te kort is en te weinig inhoud heeft om meer dan twee uur mee te vullen. Hoewel het verhaal van Gatsby intrigerend genoeg is, gebeurd er eigenlijk niet zo heel veel en had de verfilming ook maar beter (net zoals het boekje zelf) klein en compact kunnen blijven. Over acteerprestaties valt verder weinig te klagen, al moet ik zeggen dat Tobey Maguire hier wel een beetje een stijve hark neerzet. Dit kon dan wellicht goed werken in de Spider-man films, ik vond zijn hele verschijning hier toch echt minder geschikt voor deze rol.

3,0*

Are you ready to feel good?

Green Book is een feelgood film tot de max die soms wel net het randje opzoekt, maar gelukkig ook veel dingen goed doet. Dit is hoofdzakelijk te danken aan Mortensen en Ali, die hier een geweldige chemie hebben. Met name de scene's in de auto zijn goed, en ook regelmatig grappig.

Sowieso zit de kracht hem hier in de personages waarbij ik Mortensen hier het sterkst vond. Je beleeft het verhaal vanuit Tony's belevingswereld en ziet ook dat zijn eigen beleving veranderd. Wel vond ik het jammer dat niet duidelijk werd waarom Tony zelf aanvankelijk ook racistische trekjes had, wat pijnlijk geïllustreerd werd door de glazen in de afvalbak bij het begin van de film.

Hoewel ik wel begrijp dat de familie van Don Shirley het de makers kwalijk neemt op de manier hoe Don in de film neergezet wordt, maakte het dit voor mij niet meteen een slechte film. Ja, er had dieper ingegaan kunnen worden op zijn verleden en ja, het is een gemiste kans dat de makers dit nu niet gedaan hebben, maar de groeiende band tussen de twee heren die uit twee totaal verschillende werelden komen, wordt nog steeds goed neergezet. Het meest kwalijk vind ik dan zelf nog wel dat de familie van Don aangeeft dat de twee nooit echt bevriend zijn geweest maar aan de andere kant...dit blijft Hollywood. Vooral het kerstdiner aan het einde, is een goed voorbeeld waarbij de film op het randje van goedkoop opgewekt sentiment gaat zitten.

Over de gehele linie is Green Book op zijn minst wel heel vermakelijk te noemen en was ik positief verrast. Dat is vaak wel anders bij veel Oscar winnende films.

3,5*

De groene horzel

De eerste superhelden film die in 2011 in premiere gaat. En de koek is nog lang niet op aangezien we nog vele grote titels zoals Thor, The green lantern en Captain America kunnen verwachten. The Green hornet is alvast een aardige aftrap te noemen.

De titelrol is weggelegd voor Seth Rogan. Een acteur die je niet snel zou verwachten in een rol als deze maar dankzij zijn vlotte humor geeft hij het personage precies het charisma dat het nodig heeft. Hij wordt bijgestaan door Kato, -de voormalig hulp van zijn overleden vader- die al snel meer in zijn mars blijkt te hebben dan alleen het zetten van de koffie. De overige belangrijke rollen worden vervuld door Diaz, -die haar rol verdienstelijk vervuld maar verder weinig verheffend is- en Waltz die een komisch maar tegelijkertijd gevaarlijk personage weet neer te zetten waar niet mee te spotten valt.

De film doet wat mij betreft een gouden greep door zichzelf voor het grootste gedeelte niet al te serieus te nemen en lekker luchtig te blijven. Het hele verhaal om de Green hornet heen is ook niet al te serieus te nemen dus is het een goede zet dat de film dit ook niet doet. Het duurt niet lang voor de actie eenmaal van het scherm afknalt wat heerlijk over the top gebracht wordt. Denk hierbij een films zoals Wanted en Kick-ass.
Met name laatstgenoemde is echter een stuk sterker dan deze prent door het inbrengen van een sterker verhaal. Het verhaal van onze titelheld wordt vrij simplistisch gebracht en kent dan ook niet al te veel diepgang. Tegen het einde van de film worden er nog enkele plot twists tegenaan gegooid waarvan je van één daarvan de uitkomst alvast gemakkelijk kan raden. Grotendeels is de hele verhaallijn voorspelbaar, oppervlakkig en weinig verheffend. Maar zojuist genoemde zaken pretendeert de film door de toon die hij zet dan ook helemaal niet nodig te hebben.

Verder is de film te bekijken in 3D alleen voegt dit bij deze film tevens weinig toe..pure geldklopperij is het.

You want action? You get action. Voeg hier verder nog de nodige (niet altijd even geslaagde) humor aan toe en je houdt er een uitstekende avond vermaak aan over.

3,5*

Aan tafel!

Van uitstel komt afstel. Na jaren lang uitgesteld te zijn vanwege allerlei ingewikkelde redenen, krijgt The Green Inferno dit jaar met Halloween eindelijk een release. Al zij het een beperkte. Of de fans hier blij mee zullen zijn? Ik betwijfel het.

Ik werd hier namelijk niet gelukkig van. The Green inferno heeft een hele lange aanloop nodig voor het verhaal een keer echt goed op gang komt, maar de kijker uitbetalen voor het lange wachten doet de film eigenlijk nooit. Of je moet een enorme fan van gore zijn, dan kun je hier nog wel aan je trekken komen. Al betwijfel ik zelfs dit laatste nog want deze groep mensen zullen zich er waarschijnlijk aan ergeren dat ze hier nodeloos op moeten wachten. Persoonlijk hou ik er van als een horror of thriller echt diep onder je huid kruipt of heel spannend wordt. Een wat tragere opbouw vind ik dan vaak ook geen probleem. Het helpt je om een band te krijgen met de personages, en zorgt ervoor dat je wat meer opgenomen wordt in het verhaal. Deze diepgang was er wel een beetje binnen het personage van hoofdrolspeelster Lorenza Izzo, maar de overige personages bleven zo plat als een dubbeltje.

Hierdoor leefde ik (op een klein beetje met de hoofdrolspeelster na) niet echt met de groep mee. Het hielp daarbij ook niet echt mee dat er met het unieke concept niet meer gedaan werd dan dat nu het geval was. Een horror met een originele setting is hard te vinden vandaag de dag. Roth flikt het hem wel en heeft zelfs binnen een bestaande stam mogen filmen, maar dat dit dan het eindresultaat moet zijn is dermate teleurstellend.Echt heel slecht wordt het allemaal nooit, maar er lijkt minimale inspanning te zijn verricht om hier echt wat bijzonders van te kunnen maken (naast de originele setting en de lokale bevolking waarmee gefilmd werd) Het wordt nergens nooit echt spannend, er zitten weinig vindingrijkheid in de film en eng wordt het nergens ook maar een heel klein beetje. Hoofdzakelijk een gemiste kans dus. Dat de film 2 jaar op de planken heeft gelegen en al die tijd de tijd heeft gehad om bijgeschaafd te worden maakt het nog jammerlijker.

Binnen korte tijd heeft Roth twee producties uitgebracht en dat is naast The Green Inferno ook nog Knock Knock. Hoewel deze laatste ook geen schoonheidsprijs verdiend, zul je eerder een leuke avond daaraan beleven, dan dat je deze een kans geeft.

2,0*

Zo slecht nog niet

Een verfilming maken gebaseerd op een stripfiguur is sowieso al een hele opgave laat staan als het The green lantern betreft. Of zoals het hoofdpersonage het op een bepaald moment zelf ook al zo mooi weet te verwoorden: ''I, Hal Jordan, do solemnly swear to pledge allegiance... to a lantern, that I got from a dying purple alien in a swamp.'' Een van de uitspraken die goed weergeeft hoe snel een film als deze door het publiek al niet belachelijk gevonden kan gaan worden. Ga daar als filmmaker maar eens aanstaan.

Des te knapper is het dat de makers een redelijke film hebben afgeleverd. Al krijg je weinig binding met het hoofdpersonage en zijn delen van het verhaal nogal onsamenhangend en veel te vluchtig uitgelegd. Met name ook de scene's op planeet Oa zijn veel te statisch en wekten bij mij als kijker weinig interesse. Er zitten op aarde echter een aantal sterke scene's in het verhaal verwerkt die zeker wél de moeite waard waren. In een specifieke scene waren bepaalde effecten op enkele momenten helaas wel weer jammerlijk uitgewerkt, snap niet dat hier niet meer aandacht aan was besteed.

Voor de rest schiet onze held sowieso nergens echt bovenuit, en gaat het hem soms net iets te gemakkelijk af allemaal. Je hoeft als kijker niks bijzonders te verwachten. Echter had ik de nodige negatieve verhalen over de film gehoord en moet ik zeggen dat het me achteraf alleszins meeviel. Een 2e deel mag er van mij best komen, maar zal door mij ook zeker niet gemist gaan worden.

3,0*

Licht aan het einde van de tunnel

Ik kan me nog goed herinneren dat ik deze ooit een keer gezien had in een mentor uur van de middelbare school. En hoewel ik mij niet veel meer herinneren kon dan dat ik John Coffey een héééle grote reus vond, wist ik nog wel dat ik destijds diep onder de indruk was van de film.

De hoogste tijd voor een herziening dus. En niet zomaar een, als je je bedenkt dat the Green Mile volgens velen tot een van de beste films aller tijden behoort. Voor veel klassiekers hoeft deze vlieger niet altijd op te gaan maar The Green Mile heeft ook mijn zegen. In mijn ogen was dit bijvoorbeeld ook wel wat sterker dan volgens de vele lijstjes de absolute nummer een van beste films ooit: The Shawsank redemption. Van dezelfde regisseur nota bene! Talent heeft de beste man dus zeker.

Over de film; ik wist echt totaal niet meer wat het mysterie rondom John Coffey ook alweer inhield, al begon het mij wel al vrij snel te dagen. Het was vanaf dit moment echter nog steeds puur genieten, omdat ik 90% van de scene's al wel weer vergeten was. De film creëert een perfecte balans tussen drama en mysterie en word gelukkig nooit zoetsappig. De vele scene's met het muisje zijn soms bijna op het kinderlijke af, maar toch, niet alleen omdat ze een onmisbaar onderdeel van het verhaal vormen, stoort het je niet om hier als volwassene naar te kijken. Je wordt vanaf de eerste scené al direct met het verhaal meegevoerd, en er hangt ook een bepaalde sfeer door de film heen die je haast het scherm inzuigt, waardoor je de hele wereld om je heen eventjes vergeet. Je bent als kijker zelf ook even in die Green Mile, lurend vanaf een afstandje, alle taferelen gadeslaand. Je raakt gemakkelijk met de personages betrokken, vooral met John Coffey, en ik denk dan ook dat weinig kijkers het kunnen laten om aan het einde die tranen nog veel langer in te houden.

Een prachtige film, die voortreffelijk geacteerd is en nog steeds een must see voor iedereen is. Een enkele keer kwamen een paar effecten wat verouderd over maar verder was er geen enkel moment die mij uit dit wonderlijke verhaal kon halen.

De maximale beoordeling en een plaatsje in mijn top 10 na deze herziening.

5,0*

Nazigespuis

Aardige, rauwe horror, die zo nu en dan behoorlijk expliciet in zijn geweld is. Wat met name positief opvalt is het sterke spel van Stewart en het natuurlijke sfeertje die een realistische feeling aan het geheel afgeeft. De setup komt over alsof deze in het dagelijkse leven daadwerkelijk op deze manier plaats zou kunnen vinden. Een realistische weergave van een punk/rock underground scene (waar ik overigens niet in thuis ben, maar ik geloof meteen dat het er op deze manier aan toe gaat), en een ongelukkige samenloop van omstandigheden waardoor deze groep muzikanten betrokken raakt bij een misdaad.

Het slot, wat nog net niet over de top gaat, en het nazigemeenschap gegeven waren dan weer minpunten. Deze laatste met name omdat dit er enkel ingestopt lijkt om het geweld van de groep te rechtvaardigen zonder dat er verder op de leefstijl van de gemeenschap wordt ingezoomd. Met de min- en pluspunten tegen elkaar afgestreept blijft er een aardige film overeind die mij met momenten de rillingen over de rug liet lopen. Je zou er zelf namelijk maar in terecht komen..

3,0*

Man versus nature

Een bijzonder aangename verassing! The Grey is bij mij behoorlijk onder de radar door geglipt doordat de film in mijn ogen niet bepaald opviel en het verhaal mij ook niet wist aan te spreken. De omschrijving van de plot had ook makkelijk een wandelend cliché kunnen worden, en een vervelende lange zit op kunnen leveren, maar levert de kijker het tegenovergestelde. Dit is namelijk een goed uitgebalanceerd verhaal met interessante personages en een gezonde dosis spanning. Het had allemaal al snel over de top kunnen gaan, en uitmonden in uitzinnige onrealistische gevechten met de wolven, maar weet dit echter perfect in balans te houden. In plaats daarvan kruipt The Grey namelijk onder je huid en is de hel die de personages doormaken bijna voelbaar..

Neeson is geknipt voor de rol van de depressieve Ottway en levert hier net zo'n indrukwekkend personage af als in de eerste Taken. De twee personages verschillen als dag en nacht van elkaar, maar dit laat alleen maar de veelzijdigheid van deze acteur zien. Producties als deze worden vandaag de dag niet meer gemaakt en ik had ook het gevoel naar een film uit vervolgen tijden te zitten kijken in plaats van naar een recente uitgave. Dit is zo'n typische titel zoals ze vandaag de dag niet veel meer gemaakt worden, en dit is absoluut in positieve zin! Het is een tijdloze titel, die ook over bijvoorbeeld twintig jaar nog steeds een diepe indruk op mij achter zou kunnen laten.

Uiteindelijk gaat er toch geen vijf sterren beoordeling vanaf wat eigenlijk te maken heeft met het feit dat het verhaal aan het einde toe een beetje in begon te kakken en iets te veel aan vaart verloor. Ook vond ik het jammer dat ik op enkele momenten net iets te goed zag dat de wolven uit de computer kwamen en had er wat mij betreft wat meer met echte wolven gewerkt mogen worden. Dit is echter maar met momenten, en de wolven zelf zijn juist ook weer het speerpunt hier omdat ze de realistische angst weten te creëren wat je in slechts weinig films vandaag de dag nog terug ziet. Vooral het gejank van de beesten in het holst van de nacht, is daadwerkelijk huiveringwekkend en laat zien hoe gevaarlijk moeder natuur en al haar flora en fauna voor de mens kunnen zijn.

4,5*

It's an elephant bukkake party!

Met Sacha Baron Cohen is het altijd afwachten wat je krijgt. Zo zijn Borat en Bruno hele grappige typetjes (Ali G ken ik eigenlijk niet zo goed) maar was zijn versie van een dictator maar een saaie flapdrol. Daarnaast moet het script de typetjes ook goed gezind zijn. Want zo was Bruno als typetje wel grappig, maar lag het percentage van geslaagde grappen in Borat toch echt een stuk hoger. In Grimsby vind ik het typetje van Sacha zelf niet zo heel bijzonder, maar is het personage in combinatie met de actieheld als broer wel een gouden greep. Het duo komt voortdurend in de meest absurde situaties terecht en ik moet toegeven dat een aantal van die situaties erg grappig zijn. Je moet daarbij wel tegen poep en plas grappen kunnen want banaler dan het niveau in deze film kunnen grappen niet worden.

Hoe plat de grappen ook zijn, gezegd moet worden dat het wel werkt. En ik heb dan ook een aantal keer kostelijk moeten lachen. Niet alles is altijd even grappig, met name richting het einde was ik er ook wel een beetje klaar mee, maar er komen voldoende leuke momenten voorbij om de lachspieren aangespannen te houden. Na The Dictator zit er dus weer een stijgende lijn in het werk van Cohen. Ik ben dan ook benieuwd naar het volgende project van de komiek.

3,0*

Gedeeld geslaagd

Gemengde gevoelens bij deze film. Bij zijn intro wist het verhaal me totaal niet te bekoren, ook omdat het thema van reddingszwemmen me niet direct aansprak. Als de film echter op gang begint te komen en bij zijn middenstuk aankomt is de film een stuk sterker als de training van de reddingszwemmers in opleiding gevolgd worden. Personages maken een mooie ontwikkeling door, die een aantal puike scene's op weten te leveren. Het is juist daarom weer zo jammer dat aan het einde van de film weer alle cliche's uit de kast worden getrokken.

Ik spreek hier vanaf het moment dat Jake Fischer zijn opleiding afgerond heeft en aan de slag mag. Vanaf dit moment begonnen cliche's zich op te stapelen. Dit is niet erg als ze goed gebracht worden, maar hier lag het er te dik boven op dat ze het nodige goedkope sentiment bij de kijker op probeerden te roepen. Ik noem hierbij zaken zoals scene's waarbij Ben plotseling een terugval krijgt bij een reddingsactie en Jake uiteraard het geheel tot een goed einde weet te brengen. Als vervolgens ook nog scene's voorbij komen waarbij Ben uit het werkveld stapt, zich herenigd met zijn vrouw waarmee hij in de clinch ligt, vervolgens toch weer besluit zijn reddingspak aan te trekken als Jake in de problemen zit en vervolgens zichzelf opoffert om hem te redden, zijn wat mij betreft een aantal van de grootste cliche's voorbij gekomen.

Dit vond ik jammer, want na een sterk middenstuk verwachtte ik meer. De film was dan ook een stuk sterker geweest als hij gestopt was vanaf het moment dat Jake van de zwemschool afkomt.De film had dan minder sensatie gehad in zijn slotstuk maar had een mooie boodschap over kunnen brengen die beter gewerkt had dan het laatste stuk van de film waarbij alles er simpelweg te dik bovenop lag.

3,0*

Expect the unexpected

Bam! In your face, want Guardians of the Galaxy is geheel tegen mijn verwachtingen in, de sterkste film van dit jaar tot nu toe geworden. Eigenlijk ben ik een steeds minder grote fan van Marvel aan het worden omdat veel van de films die de studio uitbrengt te veel op elkaar beginnen te lijken, maar Guardians of the Galaxy daarentegen is een grote brok creativiteit en ademt originaliteit uit. Ook een verademing is dat je als kijker gelijk het diepe in gesodemieterd wordt, en gaandeweg het verhaal en zijn personages steeds beter begint te leren kennen en begrijpen, in tegenstelling tot veel titels waarbij je dit uitgekauwd op een bordje voorgeschoteld krijgt.

Ook fenomenaal hier zijn de effecten. Voor een groot deel komt deze titel namelijk uit de computer, maar dit is zo enorm goed gedaan, dat dit zich gemakkelijk kan meten met grootheden als die van de Hobbit trilogie, King Kong en Avatar. De personages Rocket en Groot die volledig geanimeerd zijn, hebben een hart en weten je te raken, en als je als filmmaker voor elkaar kunt krijgen dat je ontroerd kunt raken door een pratende boom en een opgefokte wasbeer, wil dit naar mijn idee veel zeggen over je kwaliteiten als filmmaker.

Daarnaast is een van de grootste pluspunten van deze titel, dat deze zich niet al te serieus neemt en doordrenkt is met humor. Ik heb meerdere keren in een deuk gelegen, en hoewel het geen combinatie is die je binnen dit genre zou verwachten, werkt het hier wonderwel uitstekend. Ook perfect gekozen is de soundtrack die je ook weer totaal niet zou verwachten, maar helemaal binnen het sfeertje thuishoort. Ook de talloze referenties naar de jaren 80' en 90' zijn hier leuk gedaan, en hoewel ik nog net iets te jong ben om alle muziek te kunnen plaatsen brachten de scene's waarin een belangrijke rol was weggelegd voor een zekere walkman, een gigantisch gevoel van nostalgische meerwaarde met zich mee.

Een kaartje voor de bioscoop wordt steeds duurder vandaag de dag. Zeker als je naar een titel gaat die in IMAX 3D uitgevoerd wordt, maar deze titel is iedere cent dubbel en dwars waard. Sinds Avatar en de Hobbit Trilogie de enige titel waarbij ik het idee had dat de 3D effecten daadwerkelijk een extra dimensie toevoegden aan het verhaal en ervoor wisten te zorgen dat ik nog meer in dit fenomenale verhaal ondergedompeld wordt.

Laat je dus verassen door de sterkste titel van dit jaar, en laat je vooral niet tegenhouden door genre omschrijvingen, filmposters en persoonlijke smaak. Want hoewel smaak natuurlijk iets persoonlijks blijft, ben ik er van in de overtuiging dat de meeste filmliefhebbers hier van zullen gaan genieten, ook als je geen voorstander van het genre bent. De volle mep en een plekje in mijn top 10 voor Guardians of the Galaxy!

5,0*

Egotrippen

De eerste film vond ik geweldig, dus mijn verwachtingen voor dit vervolg waren bijzonder hoog. Te hoog blijkt wel weer, want dit vervolg deed voor mij dus wel onder aan zijn voorganger. Goed is het gelukkig allemaal nog wel steeds en in zijn geheel levert James Gunn dan ook nog steeds een prima film af.

Een van de sterkste punten hier is toch wel het verhaal wat er verteld wordt. Waar ik mij in eerste instantie nog afvroeg waar het nu precies heen zou gaan en of er wel genoeg op het spel stond voor onze helden, werd ik uiteindelijk niet teleurgesteld. Ook de effecten zijn weer subliem en net als bij zijn voorganger had ik het idee dat de 3D effecten daadwerkelijk een extra dimensie toevoegden aan het verhaal/ de beleving.

Waar dit vervolg toch wel tekort schoot was onder meer op het niveau van de humor. Hoewel er nog steeds een behoorlijk aantal oprecht grappige momenten voorbij komen, gebeurt het helaas ook net iets te vaak dat er grappen voorbij komen die het nét niet zijn. Ik kreeg dan ook geregeld het gevoel dat de makers het volgende leken te denken: oké wat kunnen we de personages nu laten zeggen zodat het publiek lacht? Natuurlijk is dit ook bij de eerste film het geval, maar hier voelde sommige grappen een beetje aan mij opgedrongen waarbij ik bij het origineel nooit dit gevoel kreeg. Ook vond ik Baby groot iets te vaak als troef ingezet worden. Het idee om hem voor de ogen van de kijker op te laten groeien is geniaal, maar nu wordt er teveel geleund op het schattigheidsgehalte van het kleine boompje. Het was dan ook leuker geweest om Groot snel te laten groeien en hem voor de ogen van de kijkers ook te laten puberen -geniale end credit scene overigens-, dan hem nu voornamelijk alleen maar heel schattig te laten zijn. Dit kreeg voor mij een net iets te hoog Walt Disney gehalte.

Een ander serieus minpunt vond ik soms ook het tempo van het verhaal. Hoewel de investering uiteindelijk wel uitbetaald word, vond ik het verloop soms wat traag en soms zelfs een beetje saai worden. Dit ten opzichte van het origineel, wat geen enkel saai moment kende.

Dat James Gunn hier weer opnieuw aan het roer stond was echter onmiskenbaar, want dit vervolg is nog steeds beter dan de grote hoeveelheid van matige vervolgen die Marvel uitpoept. Mijn angst is dan ook groot dat de Guardians een stukje van hun identiteit gaan verliezen op het moment dat ze opgeslokt worden in Avengers: Infinity War met andere regisseurs aan het roer. Maar, dit zullen we pas weten in 2018. Tot die tijd is dit vervolgdeel een meer dan aardige zoethouder!

3,5*

I Will Cherish The Time That We Had, And Not Resent The Time That We Lost” -Drax

Bovenstaande quote is afkomstig van Marvel's Guardians of the Galaxy, de videogame welteverstaan. Een aantal maanden voor de release van Vol. 3 had ik deze game voor een koopje op de kop getikt, en ik heb niet meer zo genoten van de Guardians sinds 2014, toen James Gunn het eerste deel van zijn nu voltooide trilogie uitbracht. Na het spelen van de game kan ik zeggen dat Vol. 3 nog niet eens in de buurt kan komen van de verhaallijn die ik in de game gevolgd heb, en dat ik eigenlijk nog op veel meer fronten teleurgesteld ben geraakt na het zien van het laatste deel van deze trilogie.

Hoewel dit deel weliswaar een meesterwerk is vergeleken met het afgrijselijk slechte Quantumania vind ik de film op zichzelf staand wel flink overgewaardeerd en niet meer dan een zesje waard. Ik vind dit ook het minste deel van de trilogie. Ook na het spelen van de game die gewoon een veel sterker verhaal kent, een grotere hoeveelheid humor, en in sommige gevallen ook een veel betere invulling van personages kijkende naar bijvoorbeeld Cosmo en Warlock, heb ik gewoon nooit echt goed kunnen genieten van deze film. Wat hier nog aan bijdroeg was het Disney sausje die in Vol. 2 al aardig de kop op stak, maar in Vol. 3 werkelijk niet meer om aan te zien is. Het toppunt vond ik nog wel Groot die opeens "I love you guys" tegen zijn mede Guardians uitkraamt maar ook de groep kinderen die eerst gered wordt en waarbij één van hen vervolgens ook met o.a. Rocket en Groot een team gaat vormen. Ik denk dat dit tot doel heeft dat het jonge publiek zich maximaal met de personages kan identificeren maar het is pijnlijk om te zien hoe geforceerd Disney dit in steeds meer films probeert te proppen. Thor: Love and Thunder deed ook al iets vergelijkbaars en ook daar voelde het heel geforceerd aan. Oh en dan vergeet ik bijna de "schattige" Blurp die weliswaar door James Gunn als een waardevolle toevoeging aangehaald wordt maar geen extra functie lijkt te hebben dan het veroveren van kinderharten.

De invloed van Disney is helaas duidelijk zichtbaar hier en dat is jammer, omdat ik denk dat het de film geen goed doet. De visie van Disney lijkt soms ook te botsen met de visie van James Gunn, die soms wel de grens lijkt op te zoeken met een behoorlijk aantal afgehakte hoofden en ledematen, maar hij lijkt tegelijkertijd ook zijn hok in te worden gefloten doordat met name het slot doordrenkt lijkt te moeten worden met het mierzoete Disney sausje.

Wellicht leg ik een te grote focus op de negatieve aspecten die mij gestoord hebben, maar ik vind dat er nu een te grote focus ligt op de positieve elementen. Verhaaltechnisch vond ik het sterk dat de geschiedenis van Rocket blootgelegd werd maar er is meer geschiedenis dan alleen de experimenten die er op hem gedaan werden. Zo had ik graag meer willen zien hoe de vriendschap tussen Groot en Rocket ontstaan is. Iets waar de film volledig aan voorbij gaat. Sterker nog van de hechte vriendschap tussen Groot en Rocket in het bijzonder is niks te merken. Met de grote boze slechterik leek het aanvankelijk nog de goede kant op te gaan maar dit is met name in de flashbacks. Helaas verandert hij in het heden in een eendimensionale, uitgekauwde schurk die al heel snel iedere vorm van dreiging verliest.

Ik vind het persoonlijk een beetje gek dat er nauwelijks negatieve geluiden terug te lezen zijn omdat het lijkt of het merendeel van de mensen alleen maar lyrisch is over deze film. Weliswaar heb ik, met momenten nog steeds kunnen lachen om een aantal van de grappen die voorbij kwamen, waren de effecten veel beter op orde dan in Quantumania en vond ik de No Sleep Till Brooklyn' Battle een genot om naar te kijken, maar lijkt het nu of de minpunten door het publiek met de mantel der liefde bedekt worden omdat de personages nu eenmaal zo geliefd zijn geworden. Hoewel ook ik de Guardians fantastische personages vind, ben ik van mening dat de film ze onvoldoende recht doet en raadt ik een ieder aan om de veel minder bekende game een kans te geven. De versie van de personages daar, hebben voor mij nu in ieder geval een sterke voorkeur op de personages uit de filmversie.

3,0*

Drie keer Nix

Guns Akimbo maakte mij, toen ik hier voor de eerste keer over hoorde, meteen enthousiast. Het was er tijdens de bioscoop release niet van gekomen om deze te bekijken, maar achteraf kan ik wel stellen alleen maar blij te zijn dat ik dit niet gedaan had. Naast anderhalf uur van mijn tijd (die veel langer leek te duren) was ik dan namelijk ook 10 euro voor een kaartje kwijt geweest terwijl ik hem nu gratis heb kunnen zien naar aanleiding van een corona weggeefactie van Pathé. Een geluk bij een ongeluk, want dit was niet veel soeps.

Aanvankelijk was ik nog wel enthousiast te noemen, maar mijn enthousiasme begon steeds verder weg te ebben. Ik begrijp dat het verhaal hier slechts als kapstok dient en verder totaal niet relevant is. Deze dient alleen maar als een ingang voor de makers om volledig los te gaan, en was het probleem voor mij ook niet. Nee, ik doel hiermee eerder op het grotendeels ontbreken van succesvolle humor, en actie scènes die leeg en inspiratieloos aanvoelen. Het eerste moment dat de actie losbarstte was lekker maar de makers wiste vervolgens nooit goed door te pakken, waardoor de opzet en personages hun charme verliezen en Guns Akimbo veranderd in een draak om naar te kijken.

Jammer, want Daniel Radcliffe deed het in de basis prima en ook het personage van Samara Weaving greep aanvankelijk mijn interesse. Deze werd al gauw minder toen, nadat haar personage Nix aanvankelijk nog werd weggezet als meedogenloze killer, vervolgens maar niet bij kon benen met Miles waardoor hij steeds nét van haar kon ontkomen. Personages reageren sowieso dom en onlogisch, zijn precies op het juiste moment op de juiste plek in dienst van het verhaal zonder dat het veelal ook maar enigszins plausibel aanvoelt. Daarnaast ligt de focus ook veel te sterk op het huidige internettijdperk waardoor Guns Akimbo over een paar jaar al hulpeloos verouderd zal zijn.

1,5*