Opinions

Visueel vind ik het wel erg mooi, soms wat snel en chaotisch gemonteerd of iets te los uit de hand gefilmd, maar over het algemeen aangenaam en boeiend om naar te kijken. De audio bestaat o.a. uit instrumentale rocktunes op de achtergrond met een stoere uitstraling, best mooi gedaan. Wesley Snipes acteert goed, de hartpatient wat minder (later beter), de arts en de CIA agenten prima. Stuntvrouw Zoe Bell is ook wel een favorietje van mij. Scenes zoals op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis vind ik erg goed, weird op precies de juiste wijze. De overall sfeer is kil te noemen, afstandelijk en daarom geschikt voor het medogenloze misdaad/thriller verhaal.

De actie en gevechten in deze film vind ik echt verrassend strak gedaan, terwijl ik helemaal niet zo van het genre hou, zowel de schietscenes als bv de Aziatische vechttechnieken. Bepaalde effecten vind ik echt heel interessant en goed ingepast. Ook zijn er voldoende snelle wendingen in het script/scenario.
Het geheel maakt een verzorgde indruk en voelt eerder aan als een product wat met een bepaalde eigenheid en met passie gemaakt is als een doorsnee gefabriceerd massaproduct.

Ik vind de film dus helemaal niet zo slecht als hij aangeschreven staat en hij heeft mij prima vermaakt. Aangezien dit niet de standaard Hollywood formule heeft en zaken als overbodige flauwe humor en een overdaad aan explosies en andere ongein weggelaten zijn, is het veel beter naar mijn zin.
Verfrissend in zijn eenvoud.
"Go with God my son, you are forgiven" als laatste tekst..... hm (gezien het voorgaande?)

Best grappig, al die game situaties en vooral de gamers achter de avatars en de second life taferelen. Lol! Ook de ideeën over de toekomst vind ik interessant.

Op een of nadere manier is het fascinerend dit te bekijken, maar vraag me niet waar het precies over ging, want scenes volgen elkaar dreamwise op en soms met erg weinig logica. Alleen de tweede helft had meer structuur voor mij. De eerste helft gaf voornamelijk ideeën over het verschijnsel gamen samenhangend met de socio.

Misschien dat een tweede keer kijken mij helpt, ik heb 'm op dvd maar had 'm nog nooit gekeken.

De soundtrack van Gamer bevat goede muziek, waarvan ik al een nummer op het muziektopic plaatste (Sweet Dreams, + Sammy Davis vond ik ook erg goed )

Prima geacteerd en een aangename onheilspellende sfeer.

Aanrader in dit genre: Sword Art Online

Inderdaad, de dreiging die van deze film uitgaat voor wat betreft een mogelijke (nabije) toekomst, tezamen met de kille en zakelijke sfeer en de weggemoffelde emoties maken deze film tot een die je bij blijft en aan het denken zet.

Doet mij denken aan:

O wonder!

How many goodly creatures are there here!

How beauteous mankind is!

O brave new world,

That has such people in it!

Ik vond deze film in 1997 al een film van formaat.

De geluidsband was inderdaad ietwat versleten, waardoor dialogen soms een stuk zachter klinken en articulatie wat minder uitgesproken klinkt, dus dank voor de ondertiteling tip in dit geval

Het zwart-wit beeld is ook iets minder contrastrijk geworden, meende ik te zien, maar die softe contouren hebben ook z'n charme.

Alle lof voor het acteren, heerlijk expressief, echt geweldig. En ook voor de muziek, die een zalig nostalgisch gevoel erbij oproept. Wat dat betreft is dit een genre wat ook ik best fijn vind.

Heerlijk cyberpunk filmpje! Hier hou ik wel van.

Er was aangenaam veel detail te bespeuren in de directe omgevingen, de kleding en de make-up. Wel waren er wat mindere CG in de achtergronden, waarschijnlijk door het lage budget van 2 1/2 miljoen dollar. De futuristische en fantasy sfeer werd daarentegen erg goed tot stand gebracht via veel kleuren, toch ook 'duisternis', Giger-like attributen, gestyleerde gore, fantasierijke sets en (industrial) cityscapes en prima actie. En de muziek niet te vergeten. Voer voor cyberpunk, cybergothic, steampunk en biowapens liefhebbers.

Haarscherpe Blu Ray! Ik bedacht steeds dat je hier prachtige 'stills' uit zou kunnen destilleren

Ik vond het een spetterend geheel en een prima sequel van een comic: The DNA Hacker Chronicles.

Deze zou ik graag nog eens lezen. Ook zou ik meer films van Pearry Reginald Teo willen zien. De man schijnt ook videoclips te maken (voor Combichrist bv).

Het acteren viel mij zeker niet tegen. Bai Ling deed het goed als asassin, een tot leven gekomen comic figuur. De overige acteurs speelden ook karakteristieke (comic)figuren en vormden zo de haar omringende characters. De emoties vond ik een tikje op z'n Japans uitgewerkt.

Een erg mooie documentaire met alle emoties en feiten rondom de uitzending van mensen naar Afghanistan, met fatale afloop. En emotioneel is het zeker. Reacties van bijvoorbeeld weduwe(n), beelden van kinderen en verhalen van familie zijn aangrijpend, doch het sentiment wordt n.m.m. niet gezocht. Uiteraard is het allemaal heel verdrietig en kunnen we zien welk een impact het heeft op de omgeving en welke verdere gevolgen het kan hebben.

Eenzaamheid, heimwee en wanhoop van enkele uitgezondenen wordt ook behandeld.

Ik vind het goed een puur Nederlands document hierover te zien. Dit is namelijk ook een deel van ons land en onze cultuur.

De vormgeving is afwisselend, met interviews en vertellingen van familieleden en collega's en met bijpassende ingevoegde (leger)beelden en foto's met herinneringen.

Ook is mooie stemmige muziek te horen.

De docu vind ik ook wel herkenbaar voor iedereen die onverwacht iemand heeft verloren die in de bloei van zijn of haar leven was, door welke oorzaak dan ook.

"Now, can you control your fear?"

Val Kilmer aan het werk in Afrika en het is een hard leven, zo zonder zijn vrouw. Het is niet een reguliere stoere rol voor hem, maar hij komt goed over in deze film.
Het gegeven vind ik interessant. Een onverwachte dreiging belemmert het werk, de aanleg van de spoorlijn en het bouwen van een belangrijke spoorbrug. Men dient het op te nemen tegen bloeddorstige leeuwen, die men aldaar tevens als een soort boze geesten ziet. Dit laatste, de overige culturele gebruiken en bijgelovige gedachten én de vele slachtoffers geven het geheel een mysterieuze sfeer. Het verhaal is met vlagen best spannend, prima scenario. De niet te luide score is ook goed passend.

Kleding van de blanken is typisch 'western', tot aan 'cowboy' toe. De settings en locaties zijn mooi verzorgd. Veel achtergronden vond ik op een of andere manier niet realistisch overkomen, maar kan aan (kleuren)filters o.i.d. liggen, want het is wel in het Songimvelo Game Reserve in Zud-Afrika opgenomen, las ik. Verderop went het wel meer. Bij de kleur van het bloed, wat gebruikt werd om de leeuwen te lokken, viel het mij ook op.

Acteren is overtuigend. Michael Douglas vond ik het best. Bernard Hill vond ik ook een goede toevoeging. De groeiende vriendschap tussen Charles en John vond ik heel overtuigend weergegeven.

Niet echt een topper voor mij, maar zeker een goed in elkaar stekende film met wat topacteurs.
En de film werd voor mij steeds beter naarmate deze vorderde.

In vond deze film goed in elkaar zitten qua uitwerking en opbouw én een aardige (diepzinnige en waardevolle) boodschap hebben.

De humor is apart en veelal droog, subtiel, niet platvloers, met af en toe doordenkertjes. De scene waarin de tandarts met zijn arts spreekt en probeert de waarheid te achterhalen vind ik echt geniaal in elkaar zitten en tevens een flinke steek onder water geven.

Absurde dingen, zoals het gedoe en het gekeuvel rondom (het gebit van) de mummy vond ik ook erg grappig. Alles komt op een leuke manier bij elkaar.

De karakters komen dichtbij, zijn menselijk en vol met onvolkomenheden. De situaties waarin ze terechtkomen (of over zich afroepen ) ontwikkelen zich soepel. De opbouw hierin is uitstekend gedaan en geloofwaardig.

Voor mij was het een hele leuke film en een ruime 3.5 waard.

Is Mercedes Ruehl niet toevallig eigenlijk een man? (om even bij het onderwerp te blijven)
Wat een stem zeg!
Maar verder een heel aardige tv film van gemiddelde kwaliteit, prima geacteerd. En goed weg te kijken.

Wat een ongelooflijk gezeur trouwens over hoe iemand zich wil uitdossen. Get a life of your own, denk ik dan. Triest als anderen vinden dat je moet zijn zoals zij bevelen.

Het probleem is wel dat Gwen loog (als Eddie was ze eerder tenminste nog eerlijk op school) en dat mensen zich dan bedrogen voelen kan ik wel begrijpen.
Geen reden tot iemand geestelijk kapot maken, afranselen of zelfs vermoorden natuurlijk, dat is onaanvaardbaar!

"Een wereld waarin twijfelen aan seksuele identiteit mensen tot waanzin kan drijven"?
Is achterlijk, naar mijn mening.

Beetje jammer dat Emile eruit zag als 16 en Elisha als tegen de dertig in deze film. Op een of andere manier vond ik het niet geloofwaardig, misschien door gedrag of uitstraling of te weinig chemie.

Voor mij was er geen feeling te krijgen met de personages. En het werd zo geen tienerfilm en ook geen volwassen film, mede niet door het teveel aan puberale grappen. Zeer overdreven aandacht voor seks en naakte lichaamsdelen en verder een oninteressant verhaaltje.

Wel erg goede songs in de soundtrack, maar meestal totaal niet kloppend met de beelden.

Behalve misschien One Fine Day

Alleen het optreden van Timothy Olyphant vond ik eigenlijk echt interessant: charismaaah en dan vooral in deze film, doch ook in 'Rockstar' en in 'Go', verder natuurlijk in Deadwood/ Justified/ ...

(dat die man nog geen topic heeft!)

Visueel is dit een mooie film, met veel kleurtjes en licht-/schaduwspel, mooie decors en kleurstellingen en filters met bv blur-effect. Goede afwisseling in camerastandpunten en regelmatig slowmotion beelden.

Ook qua audio vond ik het interessant, met passende Spaanse songs en melodieën, verder wel wat gemakkelijke popsongs. Acteren kwam overtuigend over.

Het script/scenario vond ik toch iets te 'los' en het verhaal vond ik daarom wat aanslepen en soms een tikje langdradig of warrig. Maar misschien komt dat ook omdat ik deel I niet heb gezien

Black Sabbath luisterde ik best ook graag (naast Rush, Rainbow, Led Zeppelin, Alice Cooper, EL&P, Uriah Heep, Deep Purple, Van Halen, etc)

Lekkere muziek dus voor mij in deze docu, verder veel verhalen over drank en drugs. Eigenlijk een verhaal over voortdurend ‘blasted’ zijn. En over hoe men het beleefde om jong, rijk en succesvol zijn.

De ‘Ozzy show’ is natuurlijk al uitvoerig op tv geweest dus over Ozzy weten we (bijna) alles al. De andere bandleden aan het woord te zien is hier een leuke aanvulling. Ook de oude archiefbeelden zijn echt geweldig.

Eigenlijk heeft Ozzy al sinds zijn jongere jaren een ‘Neil-uit-The Young Ones’ uitstraling voor mij, een grappig droog type. Als Ozzy teruggaat naar zijn jeugd vind ik zijn verhaal best aangrijpend.

“Black Sabbath had a great influence on Metallica”, ja, kan niet anders

Ik was eigenlijk best wel stuk na het zien van deze film. Het was net of ik zelf net al die gevechten en belevenissen achter de rug had. Het heeft ook te maken met het oproepen van veel emotie, wat deze film bij mij deed. En natuurlijk met dat alle helden doodgaan, dat liet mij voor even murw achter.
Het visuele vond ik heel mooi gedaan, hoewel ik wel af en toe het chroma key gebruik duidelijk waarnam. Bij Casshern heb ik dat niet zo opgemerkt. Over de top is voor mij geen probleem, ik ga mee in de sprookjesachtige of comic-achtige uitstraling.
Al met al vond ik deze film een prachtig epos, voor mij niet te lang, met onvergetelijke beelden en diepe emoties. Goemon heeft daarbij een chronologische tijdlijn (in tegenstelling tot Casshern) en is daarom prima te volgen zonder na te denken.
In het genre deed Goemon mij enigszins aan Tau Ming Chong denken qua epiek, strijdtaferelen en emotie.

Ik wacht met smart op de volgende Kazuaki Kiriya. Ik ben fan

Een erg mooie (stomme) film. Schitterend gestileerde decors en kostuums, ook prachtige lokaties,

echt een feest om naar te kijken. En een goede horrorsfeer, al is het niet echt eng te noemen.

In de film is aardig wat symboliek te ontdekken en tevens een portie mystiek, magie en ander getover.

Deze is het helemaal waard om vaker te bekijken.

Fijne anime in de oldschool tekenstijl met zwart-gestreepte schaduwen en donker-diepgekleurde schaduwvlakken (wat ik best erg cool vind), afgewisseld met prachtige gekleurde tekeningen, softtone filters, zoomtechnieken, etc. Het ziet er gewoon goed uit en is daarom aangenaam om te blijven kijken.

Ik keek mijn ogen uit.

Bij animatie vind ik het altijd knap als er goed passend geluid bij gemaakt is. Bij deze Golgo 13 is dat prima gedaan. De songs en jazzy muziek zijn ook prettig.

Ik krijg altijd een soort heimwee gevoel bij zo'n anime lied, ook weer bij de themesong van deze series bijvoorbeeld. Goede sfeer. Ja, ik ben er wel over te spreken.

Ik wil deze zeker nog vaker zien vanwege de mooie details.

Het is m.i. meer een 'mannenfilm' overigens, met veel actie, vechten, vrouwen en (schiet)geweld.

In de film zijn verder volwassen liefdestaferelen te zien, naaktheid en seks worden niet geschuwd.

Het verhaal:

"So cold... that you can even freeze your own heart to get what you want" (@ Mr. Dawson)

Gogol 13 aarzelt geen seconde en deinst er geen moment voor terug om iemand om zeep te brengen, als het moet aan de lopende band. Dat valt weleens niet in goede aarde.

Dawson Enterprise, hart van de financiële wereld wordt getroffen doordat Golgo 13 de zoon van Mr. Dawson, Robert Dawson, doodt. Mr. dawson stuurt vervolgens o.a. The Twins op Golgo af: Gold en SIlver, 2 huurmoordenaars. Het eind bevat een wrange en gruwelijke ontknoping. Geweldig verhaal!

Het was een soort ‘Shame’ maar dan in de stijl van ‘Shallow Hal’ gemixt met ‘Porky’. Een komische film, die vrijwel geheel gaat over mannen die vrouwen (willen) veroveren, onderwerp seks dus. Ehm, romantisch?

Ik vond een aantal dingen een beetje puberaal qua humor, onderwerp en gebeurtenissen.

Wel leuke hoofdrolspelers en prima geacteerd, niets mis mee.

Deze documentaire is echt alleen geschikt voor moeders van een bepaald soort (ja, ook liefst met hond en SUV erbij, zag ik) die ook graag zo’n prijs zouden verdienen en die zich daarbij ook nog eens kunnen vereenzelvigen met de kandidaten in deze docu ………….. pfff, het was echt niet om door te komen, zó saai. Je moet overigens gelovig zijn om mee te doen en er is nog nooit een lesbienne uitverkoren, werd verteld. Tsja…

En bijna elke vrouw in deze docu gaat huilen…. Why???

O, en vreselijk irritante muziek, veel te hard ten opzichte van het gesproken woord.

Ik geef niet snel 1.5, maar dit leek nog het meest op een nachtmerrie voor mij.

Geweldige film. Meeslepend, boeiend, spannend en interessant. Geen bezwaar om mijn hoofd erbij te houden en te zien hoe zaken zich ontwikkelen.
Tegen het eind voldoende op het verkeerde been gezet om verrast te worden (de kwestie(s) met zijn zoon en ook dat hijzelf zó meedogenloos bleek, en sommige liefdes (van vader én zoon) blijkbaar ook).
Wie is nog te vertrouwen inderdaad.
Een finale met dus weliswaar gemengde gevoelens. Dat is natuurlijk ook de bedoeling, gezien de cynische titel van deze film.
De beelden, geluiden en locaties zijn prima verzorgd. Een goed in elkaar zittende thriller.

Het acteerwerk van Matt Damon is zoals gewoonlijk erg goed, deze keer het 'stille wateren, diepe gronden' type. Angelina Jolie vind ik persoonlijk vreselijk qua uiterlijk en uitstraling, maar het was aardig te doen.

De film heeft wel iets: een niet meteen voorspelbaar verhaal (eigenlijk 2 lijnen in 1 verhaal), prima gefilmd, meer een arthouse uitstraling (geen blockbuster) en naturelle acteurs.
Het verhaal betreft een psychologisch proces van de hoofdpersoon vs haar werk met riskante facetten.
De keiharde sfeer binnen de advocatuur (haar beroep) en rondom belangrijke rechtzaken kwam goed over. In de kliniek was weer een rustiger intieme sfeer, goed gepolariseerd.

Beelden van heden en verleden worden afgewisseld.
Ik wilde wel weten hoe het precies in elkaar zou zitten en hoe het af zou lopen. Op een gegeven moment was er voldoende informatie om een plaatje van de uitkomst te krijgen en de uiteindelijke afloop kun je vanaf die tijd voorspelbaar noemen. Het een en ander vond ik echter onderhoudend in beeld gebracht.

Een prachtige film, waarin vooral het drama mij overtuigt. Een bijzonder mooi menselijk verhaal, een studie van emoties, schuld en boete in een meeslepende en aangrijpende vorm gegoten. Erg mooi!

Alle archiefbeelden van de races op de diverse circuits en met diverse soorten en merken auto's zijn echt geweldig, bv van de eerste winnende Ferrari en wat later de Lotus als topper.

Dit is een veelzijdige documentaire over de coureurs, circuits, technieken, emoties, sfeer, het weer, ontwikkelingen, veiligheid en wat er zoal nog meer bij het racen komt kijken.

De interviews, waarin persoonlijke ervaringen worden verteld, zijn interessant.

Een (aardig groot) deel van de docu is ingeruimd met aandacht voor crashes en de invloed daarvan op de sport en de sporters. Best indrukwekkend.

Een film met o.a. een mooie Franse dertiger jaren chanson en overige mooie oude muziek en bijvoorbeeld een gezongen patriottenlied. De zwart-witbeelden zijn zonder meer fraai. De teksten qua gesprekken onderling zijn vaak luchtig en grappig en komen over als alledaags gekeuvel binnen een vriendengroep.
Het is wel een vreselijk gehoor als Fransen Duits spreken in de film en ongeloofwaardig als een Duitse commandant Frans gaat spreken tegen de gevangenen. Dat hij geen bewaking naast zich heeft met drie gevangenen tegenover hem, verbaast mij ook.
En dan dat doorzoeken van de 6-persoons luxe gevangeniskamer: wel onder stoelen en kussens speuren, maar iedereen kan gewoon z'n landkaart in de hand houden en z'n boeken blijven doorlezen, daar wordt niet naar gekeken. En na het doorzoeken kunnen ze gewoon weer verder gaan met het zelfgefabriceerde touw, ja ja.
Dit alles veroorzaakt een luchtige, komische sfeer. Het is gewoon erg gezellig in het gevangenenkamp zo te zien.

Het acteren is vaak nogal dramatisch qua intonaties en de grappige sidekick acteert soms een beetje too much naar mijn mening. De mimiek van allen is echter onbetaalbaar. En de karakters hebben echt karakter.

Verder is het een echte mannenfilm, er is gedurende bijna de gehele film geen enkele vrouw te zien, slechts een non in de ziekenboeg en een plattelandsvrouw, pas na anderhalf uur overigens. Het laatste half uur is wat meer serieus dan het voorgaande.

Wel apart (of visionair) om een film over WOI te maken terwijl WOII voor de deur stond en als totale productie is het een leuke film en erg geschikt voor de zondagmiddag.

Dit is meer een puberfilm (oma maakt thee van al mijn wiet! en oh ah een blote borst! en hoor en ruik mijn scheet!), al had het dan nog veel leuker geweest als de hoofdrolspelers echt pubers of tieners waren in plaats van 40. Alleen oma is leuk en J.P. is wel apart.

Ik ga 'm niet afkijken, veel te flauw voor mij.

Een geweldige musical, onderhoudend voor de jongens (auto's en racen) én voor de meisjes (romantiek).
Om tot een compromis in de relatie te komen dient Sandy wat stoerder te worden en Danny wat zachtaardiger. Verder komen allerlei vrijwel tijdloze tienerbelevenissen en -problemen aan de orde.
Het verhaal is erg leuk uitgewerkt, het is eigenlijk het klassieke Romeo en Julia verhaal, maar dan tussen sociale klassen en verschillen in populariteit op school.

Pakkende liedjes, die de tand des tijds aardig doorstaan hebben en die iedereen volgens mij wel kent
(was Grease niet een paar jaar terug nogmaals in de bioscoop te zien?)
En ook dankzij de Grease musical in het theater natuurlijk.

Erg mooie beelden en zeer verzorgd. Ook prima geacteerd, maar voor mij wel op een gedateerde manier.

Het verhaal volgt in deze versie wel beter het boek.

Smaken verschillen, maar qua sfeer vond ikzelf de 1998 versie fijner. Die is zelfs een van mijn lievelingsfilms en heeft voor mij meer invoelbare romantiek, tezamen met een bepaalde melancholie.

Net als bij deze maar dan anders, moderner uitgevoerd en eveneens heel stijlvol, vond ik.

Prachtige film, vooral de stijl, waarbij zelfs het logo op een koffiebekertje of pakje sigaretten in stijl en kleur is, daarom alleen al zou je de film nog eens moeten zien. Het verhaal is romantisch, de interessante personages ontwikkelen zich door schade en schande. Diverse cirkels komen rond, zoals de gevangene die geholpen wordt en weer een ander kan helpen, de gefrustreerde die door het uiten van de gevoelde onvrede wederom andere personen op dezelfde wijze frustreert.
Ik was geboeid, geroerd en vond de beleving van liefde, ondanks afstandelijkheid, heel sensueel.
Een 4,0.

De documentaire gaat over reclame in de film. Het plan wordt opgevat om een film te gaan maken die geheel en al uit reclames bestaat. Vervolgens wordt jan en alleman benaderd om zoiets te realiseren. Onderwijl worden allerlei facetten van reclame en haar wereld besproken en getoond.

Manipulatie is bv een onderwerp wat uitgeplozen kan worden, ook de aanwezigheid van reclame in alle media en niet uitsluitend in film.

De beelden van Sao Paolo zonder enige reclame op de gevels zagen er ultra rustig voor de ogen en dus erg verfrissend uit. En het kan dus wel, zonder al die schreeuwerige zooi.

Op zich is dit een informatief en grappig uitgevoerd project. De makers hebben er duidelijk lol in en dat is aanstekelijk. Dit is tevens als experiment te beschouwen, 'hoe veel reclame past er in één film' en is ook boeiend op diverse punten.

Hartstikke leuk om de hebzucht van mensen te zien, gelukkig in een komische weergave. Voor mij een goede komedie, waarin goed geacteerd wordt en de grappen veelal subtiel zijn. Het gedrag van de familieleden vond ik behoorlijk absurd en daarom komisch. Deze mensen dienen als achtergrond voor een wat serieuzer, daarbij wrang, verhaal.

Het geheel speelt zich in hoofdzaak af in het prachtige landhuis van de in gezondheid achteruitgaande oom Joe die miljoenen zal achterlaten als hij heengaat. Men komt als vliegen op de stroop af en iedereen raakt in de ban van het geld. Uiteraard wordt hierom gestreden nog voordat oom Joe het leven zal laten. Pijnlijke situaties zijn het gevolg. Het script vond ik leuk en onderhoudend.

Ik bleef geboeid door de ontwikkelingen, met af en toe een verrassende wending. Het gedrag van iedereen bleef ik eveneens interessant vinden door het goede acteerwerk.

Gisteren weer eens gezien. Als eerste vielen mij wederom de mooie beelden op. Prachtig camerawerk, lichtinvallen en belichting. Aparte opnamen van bv de wenteltrap, mooie perspectieven en ook steeds goed vanuit het perspectief van verschillende personages gefilmd.
De zweterige zuidelijke sfeer komt ook goed tot uiting in de zacht glanzende gezichten en af en toe subtiel neerglijdende druppels.
En zag ik een traan of zweet toen Del tegen Percy zei (over Mr Jingles): "Don't hurt him”? Dit soort suggesties via make-up vind ik ook mooi. Zelden zo'n verzorgde film gezien.

Verder kan ik alleen maar spreken over meer genialiteit:
Elke keer als ik deze film zie, kijk ik ademloos naar alle details en nuances in acteren, niet minder dan geniaal in mijn ogen.

Enkele (mij) opvallende details in de film:
De muis verdwijnt in de isoleercel, welke tot aan de nok toe vol gestapeld staat met meubels, waardoor je denkt dat die ruimte dan wellicht nooit leeg hoeft en elke keer moet ie toch weer helemaal leeggehaald worden door 4 man personeel (geniaal detail). Het spelen met ruimten in de in totaliteit zeer beperkte ruimte vind ik sowieso blijvend boeiend.
Percy toont steeds weer aan zijn omstanders dat hij zich aan de verkeerde zijde van de tralies bevindt (geniale krankzinnige gelaatsuitdrukkingen).
De elektrische-stoel-executie-repetitie met de plaatsvervangend terdoodveroordeelde is heel grappig, terwijl meteen daarna de exact zelfde scene met de echte terdoodveroordeelde precies het tegengestelde is. De elektrische stoel is trouwens echt horrific aangewend, indrukwekkend!
"All I wanted was a little piece of cornbread" zegt Wild Bill Wharton na het buitenproportioneel aandacht trekken en stennis maken, vanwege dat stukje brood. Later komt het stukje brood terug in de film en wel verwerkt in een afschuwelijke tragedie.

Deze film kaart veel onmenselijke dingen aan. Blinde wraak bv waarbij perse iemand onschuldig geslachtofferd moet worden voor de gemoedsrust van iemand anders, onzinnig en klein van geest.
Verder racisme, hoogmoed + vernedering + vooroordelen + machtspelletjes + toebrengen van (onnodig) lijden.

Maar ook in-en-in menselijke dingen komen voorbij. Mensen die belangeloos veel voor elkaar over hebben.
En mensen die elkaar bv troosten in een bejaardentehuis, met een cynisch nootje dat een donkere man Jerry Springer op tv ziet en de mensen in dat programma white-trailer-trash noemt (geniaal detail).
Mensen die elkaar piece-of-mind kunnen schenken, groots en ontroerend. En soms zelfs magisch.....

De film is precies voldoende traag om het onderste uit de kan te halen qua acteerprestaties, echt geweldig. Het combineren van mensen met menslievende motivaties en een persoon met minder nobele motivaties levert flink wat spanning op. Net als in ons dagelijks leven.

Om dit alles zijn de mensen en de onderwerpen in de film zo herkenbaar en kunnen ze zo veel mensen raken.
Als je een film wilt zien over naastenliefde en ook naastenhaat is deze heel geschikt.

Laatst weer eens op tv gezien.
Goede film, het verhaal zit sterk in elkaar. Het feit dat er in de herhaling steeds iets nieuws ingegooid wordt maakt dat de film blijft verrassen en boeien (hoe vaak je 'm ook ziet ).
Ook uitstekend geacteerd en met een grappige setting.

Voor mij is het punt van inzicht het loslaten van verkeerde motivaties zoals lust of hebzucht en het veranderen van houdingen zoals hoogmoed of minachting jegens anderen. Zodra Phil zichzelf is en voelt ongeacht de uitkomst en daardoor zichzelf kan geven en dit ook daadwerkelijk doet, komt alles als vanzelf naar hem toe. De driehoek 'denken, voelen, doen' is in balans en haalt hem uit zijn vicieuze cirkel..

"Limitations, without knowing them it can get you killed"

De kwaliteit van de uitgezonden film op tv was volgens mij full HD, of in ieder geval close, echt haarscherp.

Verder is het gewoon een erg goede productie en weer eens iets anders, over een speciale reddingsbrigade en de zware opleiding daartoe op commando-niveau. Deze opleiding en kennismaken met de hoofdpersonen komt in de eerste helft aan bod. De tweede helft van de film is een bom van actie en bevat veel geploeter in de wilde zee om mensen te kunnen redden. Dit alles in een zeer gedegen vormgeving en uitstekend geacteerd door zowel Costner als Kutcher.

Gewoon erg mooi, op menselijk en menswaardig gebied. Soms een tikje sentiment.

Dit is een film vol eer en trouw en via de aftiteling opgedragen "To the men and women of the American Coast Guard"

"so that others may live"

Een mooi verhaal over de strijd om het vuur. Een erg kostbare schat toen er nog geen lucifers bestonden. Ik vond het een mooi uitgevoerde film, goede kostuums, prachtige locaties en originele communicatie met klanken. Men heeft zich aardig ingeleefd in een zeer primitieve leefwijze.

Op een of andere manier is dit wel erg leuk en mooi om te zien, maar aan de andere kant vond ik het toch een beetje te blockbusterig uitgewerkt. De karakters vond ik regelmatig zich te modern gedragen, misschien om toch een klik met het hedendaags publiek te maken en op volle zalen te mikken. Ikzelf had het beter gevonden als ik echt een (onwerkelijk) fantasy gevoel erbij had of dat het meer een arthouse uitwerking zou hebben. Dat het veel verder weg zou staan van het heden door nog meer primitief gedrag van de personages, zeker in combinatie met de 'taal' die echt extreem primitief is. Ik hoef mij juist in dit geval en in zo'n verhaal niet perse te vereenzelvigen met de karakters.

Voor mijn gevoel 'klopte' het daarom niet helemaal. Dat zal ook misschien helemaal niet lukken omdat je de 'hedendaagse blik op de wereld' toch niet uit de ogen en mimiek van de acteurs krijgt.

Voor mij een prima weg te kijken anime met daarbij een aardig verhaal.

Maar ik hou dan ook van cyber en industrial

Naar ik hier vernam is ook Cameron bezig met Battle Angel (2016). In ieder geval goed deze gezien te hebben en dan te kijken wat Cameron ervan bakt.