Opinions

De film komt prima uit te startblokken met fijne zwarte humor, neerslachtig met een knipoog en wat typische herkenbare situaties waarmee we ons allemaal wel eens ergeren aan 'de mensheid'. Gaandeweg wordt de film wat donkerder en slaat de thrillerkant op. Even meebewegen, dat kan nog wel, al aardde de hoofdpersoon beter in het cynische. Vervolgens wordt met name de uitspattingen van (grafisch) geweld een beetje over the top en niet passend in waarmee we begonnen waren. Althans, dat werkte niet voor mij.

Daarom blijft het uiteindelijk bij een aardig tussendoortje waar je ondanks het fijne begin niet teveel van moet verwachten.

Aardige mystery-thriller, met een sf-tijdreis-basis. Het concept is prima, het idee goed en de uitwerking tot op zekere hoogte ook. Er is over de hele lengte voldoende spanning en de gebeurtenissen houden je voldoende aan het denken. Sfeer en editing is prima in orde, het geheel kijkt vermakelijk weg.
Maar... uiteindelijk kan ik de 'loop' toch niet goed thuisbrengen denk ik, ik heb het gevoel alsof er ergens iets mist. Waarom en hoe Simon kan tijdreizen wordt volstrekt genegeerd en dat is veel te vrijblijvend. En uiteraard knaagt het gevoel dat we dit al eerder en vooral beter hebben gezien.
Een bovengemiddeld tussendoortje.

Kaufman, dus dan moet ik hem kijken. Altijd bijzonder en spraakmakend, terwijl -zo terugkijkend- ik zie dat ik zijn (geregisseerde of geschreven) films niet eens altijd heel hoog waardeer. Dus blijkbaar een hoge aantrekkingskracht (ik hou van mindfuck), maar dan toch te moeilijk.
Dat is bij deze film eigenlijk niet anders. Te beginnen met de aparte keus voor 4:3, al viel het me pas later op. De sfeersetting en beeldvorming zijn heel fijn. De scenes in het huis zijn geweldig en veruit de beste van de film; ongemakkelijk, bevreemdend, humoristisch, aandoenlijk. Genieten. Van mij had dat de hele film gemogen.
De autorit heen, de start van de film, begint ook interessant als we niet alleen de -deprimerende- wisselwerking tussen het nieuwe koppel leren kennen, maar ook meteen te zien krijgen met wat voor film we te maken hebben als Jake lijkt te reageren op Lucy's gedachten. Het autoritje duurt alleen wat lang, met lange citaten en filosofische en literaire verwijzingen die langs me heen gaan. Bijzondere keuze ook om de vierde muur te doorbreken.
De autorit terug gaat een beetje dezelfde kant op en dat is dan weer een teleurstelling na de huis-scenes. Wel komt er uiteindelijk meer bevreemde sfeer in met oa de ijskraamscene, maar lijkt het ook wat de bocht uit te schieten in het laatste deel. Of misschien kan ik beter zeggen: raak ik het aardig kwijt.
Ik zie enkele links, maar het grotere plaatje ontgaat me denk ik, er zijn meerdere invalshoeken (wie wat inbeeld, wat echt is en wat symbolisch, en welke psychologische spelletjes er gespeeld worden met de kijker). En met het rollen van de credits denk ik wéér 'wat is er allemaal over mijn hoofd gegaan?' en wordt mijn idee dat ik toch wel intelligent denk te zijn weer een beetje de kop ingedrukt, zoals ik vaker met dit soort films heb. De vele verwijzingen naar voor mij onbekende zaken maakte het voor mij ook een stuk minder boeiend. Doe mij nog maar een film in de stijl zoals in het huis (6,5)

goede (psychologische) thriller.

na een goed begin lijkt het erop dat het een standaard whodunit-film wordt; een stel vreemden strandden bij slecht weer in een verlaten hotel en dan wordt er iemand vermoord. ondanks dat, inclusief toch de nodige clichés, bleef het geheel me toch boeien. wellicht door de setting, het acteerwerk en de beklemmende sfeer. dat het uiteindelijk zeker geen standaard-film blijkt, met enkele twists en een origineel uitgewerkt uitgangspunt, is een prettige verrassing.

dramathriller waarbij het handig is een beetje op de hoogte te zijn van het reilen en zeilen van het Amerikaanse politieke stelsel. Dat gebrek kostte me in het begin moeite om aan te haken bij het neerzetten van de pionnen.
op een gekke manier ben ik niet compleet overtuigd door deze film, ondanks dat eigenlijk alles dik in orde is: prima verhaal, sterke spanningsboog, goed acteerwerk. politieke spelletjes zijn altijd interessant om naar te kijken, mits goed uitgewerkt. de chemie tussen de verschillende acteurs/karakters zijn erg goed. minpunt was wellicht de verhaallijn tussen Stephen en Molly, maar die bleek uiteindelijk van doorslaggevend belang voor het script te zijn.
Twijfel tussen 7 en 8, dus dan maar naar beneden afronden.

een idiote film, maar dat had ik van te voren kunnen weten... het idee van de groep die zich in openbare situaties als debielen voordoet is geweldig, de scenes waarin dat gebeurd zijn dan ook verreweg de interessantste van de film. halverwege zakt de film dan ook wat in.
de manier hoe getoond wordt dat het soms verder gaat dan een 'spelletje' als vermaak voor hunzelf, door het ook onder elkaar te doen, is verontrustend en ongemakkelijk. de groepsseks is daarvan uiteraard het beste voorbeeld. dat von Trier het niet vervelend vond tieten en lullen in beeld te brengen wist ik, maar een orgie inclusief penetratie vol in beeld had ik niet verwacht. hoewel ongetwijfeld nodig om zijn intentie te vertellen, maar ik vond het niet bepaald fijn om naar te kijken.
bij een Dogma-film weet je dat je qua beeldkwaliteit en dergelijke niet veel hoeft te verwachten, het past bij het verhaal, net als de documentaire-manier van filmen. ik heb wel 4 keer crewleden of apparatuur in beeld gezien, maar wellicht heeft dat ook zijn charme.
het idee is goed, maar de uitwerking te ongemakkelijk om het een goede kijkbeurt te noemen. datzelfde had ik bij de eerste Dogma, Festen, dus wellicht in het verbond niet zo voor mij weggelegd.

Hoe dit een Oscar heeft kunnen winnen is me een compleet raadsel. Het uitgangspunt is zeker leuk en interessant, ook voor een short. Maar de uitwerking laat te wensen over, maar waar ik vooral over val is het verschrikkelijke acteerwerk. Zo houterig en onnatuurlijk, bijna elke beweging en uitgesproken tekst komt over alsof het de eerste take was op een amateurkunstschool. Het overtuigt geen seconde. En dan blijft er maar een dun verhaaltje over met een diepgaand bedoeld thema, die naar mijn idee vaker beter is uitgewerkt.
Geinig detail om het bloed zo nep te maken dat duidelijk is dat het niet om een echte zelfmoordpoging gaat, maar om 'robotbloed' en dat ze (weer?) naar de reparatie mag... Gegniffeld bij de robot-zelftest en Henry in de auto erbij zich zitten en daarna ernaast ging rijden.

Edit: blijkbaar dus zelfs al twee shorts gemaakt over hetzelfde.

Verschillende gevoelens heb je gaandeweg deze film. Wat het grootste deel overheerste was dat je eigenlijk gewoon naar een romantische film zat te kijken in een goocheljasje. Alle clichés zijn op dat vlak aanwezig (jongen en meisje van verschillende standen worden verliefd, worden uit elkaar gedreven, ontmoeten elkaar na 15 jaar compleet 'toevallig' weer, huidige man is een lul, enzovoort). En dat is, laten we wel wezen, gewoonweg kut.

Waar een lage score dus op de loer ligt, trekt de film in het tweede deel zichzelf de goede kant op. De spanning en mysterie worden opgevoerd en er is een goed einde, hoewel je een deel wel ziet aankomen. De sfeer en beeldvorming is prima. Norton is altijd goed.

Groot deel van de sfeer hangt ook wel op de goocheltrucs, die nergens verklaard worden en dus redelijk gemakzuchtig toegevoegd konden worden. Gelijkenissen met het uit dezelfde tijd stammende The Prestige is snel gemaakt, maar waar het daar meer op mysterie/thriller gaat, draait het hier meer om romantisch drama. Al met al een aardige film, maar wel even doorbijten.

Aardige film. Interessant verhaal, mede geholpen door het waargebeurde aspect. Het deed mij alleen allemaal te overgedramatiseerd aan. De autische nerd die briljant is, niet erkend wordt, maar dat uiteindelijk toch krijgt van zijn omgeving. Al die fases worden vrij standaard uitgewerkt. Er zit nauwelijks spanning in.
Natuurlijk is het pijnlijk dat iemand die zo belangrijk in de oorlog geweest schijnt te zijn die erkenning nooit gekregen heeft omdat het een geheime missie was. Sterker, hij wordt veroordeeld omdat hij homo is (aardige bijkomende eye-opener, dat dat niet eens zo lang geleden ook in onze Westerse wereld strafbaar was). Maar om daar de kracht van de film vandaan te halen is te veel.

wat een heerlijk bizarre film. een rare combinatie van drama (een jongetje vermoorden is geen lichtzinnig voer), actie (met vrij expliciete scenes), snufje thriller en die idioot sarcastische en droge humor. het is een kunst om in een duistere scene je aan het lachen te krijgen. de film zit vol Pulp Fiction-achtige dialogen, met dezelfde vreemdsoortige humor. hoewel de Britten natuurlijk al vaker bewezen hebben dat perfect te kunnen (bijv Guy Ritchie).
het is natuurlijk wel een gevalletje 'je-moet-ervan-houden'. ik doe dat wel.

Poeh, dat was me er eentje. Zat ik daar toch zowaar met vochtige oogjes aan het einde en de keren dat dat gebeurde bij een film kan ik met gemak op 1 hand tellen. En dat had ik absoluut niet verwacht tijdens het eerste uur.
Het is tamelijk langdradig en zeer rustig opgebouwd. Het verhaal waarin er door een sterfgeval een zoon terugkeert in zijn oude omgeving en dat voor de nodige familiestrubbelingen zorgt doet niet verfrissend of bijzonder boeiend aan. Af en toe wordt er een snufje mysterie doorheen gebracht, waarvan je hoopt dat daar meer mee gedaan wordt.
Op pakweg de helft van de film maakt een gebeurtenis het geheel wat interessanter. Het drama en de mysterie versterken elkaar dan op een positieve manier. Ik vind het lastig inhoudelijk te zijn zonder enorm te spoileren, dus hou ik het erbij dat -ook al lijkt het een taaie, soms voorspelbare zit- het de moeite loont te blijven kijken (hoewel niet geschikt voor iedereen). Het laatste kwartier is van het type maagomdraaiend. Kritisch zou je kunnen zeggen dat er iets teveel nadruk gelegd wordt om een zo complex mogelijk verhaal in de broeder-confrontatie tot explosie te brengen.
De algehele sfeer en beeldvorming is prima in orde, mede door de Nieuw-Zeelandse locatie. Het acteerwerk van Macfadyen is sterk en Barclay pakte me helemaal in, mede dankzij haar werd ik uiteindelijk zeker de film ingezogen.
Jammer van de eerste helft, waardoor je eigenlijk niet echt lekker in de film komt. Anders had ik een echte topwaardering gegeven. Want zeker als je na het einde na gaat denken hoe subliem het script in elkaar zit, is het toch verdomde sterk.

het concept is geweldig, een wereld waarin tijd letterlijk geld is. waar je failliet je dood is. erg origineel en een mooi uitgangspunt voor een sf-thriller. de fase waarin je leert kennen hoe zo'n wereld werkt, is erg vermakelijk.
als je daaraan 'gewend' bent, komen er wat haken en ogen tevoorschijn; er is letterlijk aan je af te lezen hoeveel 'geld' je hebt, dat zou voor nog meer onevenwichtigheid moeten zorgen dan er al is. de timekeeper die ineens de tijd vergeet. waarom is het in deze wereld mogelijk om zonder wederzijds goedvinden met een simpele aanraking tijd over te nemen, dat is niet logisch. ook als film komen er dan gaatjes; hoe kan Will 2 eeuwen inzetten aan de goktafel als hij maar 1 eeuw gekregen heeft. waarom herkent een groot hotel ze niet. de scene met de moeder is té hollywood, net als de verplichte opbloeiende romance (hier hoeven niet eens spoilertags om), echt een dooddoener. en de dame in kwestie is in no-time getranformeerd van zorgeloos rijkeluisje tot moreel vechter.
daardoor is het eigenlijk een gemiddelde actiethriller geworden, terwijl het uitgangspunt geweldig is. zonde. maar die nare nasmaak neemt niet weg dat het vermakelijk is je onder te dompelen is een wereld die zich beweegt zoals deze.

Helaas, niet een film voor mij. Ik zal meteen toegeven dat een deel daarvan simpelweg komt omdat ik 0 affiniteit met de Midden-Oosterlijke cultuur en oorlog heb. Het maakt het moeilijk in de film te komen en je in te leven. Dat bleek toch zeker een vereiste.

De verhaal zit aardig in elkaar en de beeldvorming is in orde, maar gaat te langzaam naar zijn doel en kent net wat teveel geforceerde momenten. Het is een ellenlange zoektocht die weinig spanning (laat staan mystery) met zich meebrengt, maar vooral slepend drama. Het acteerwerk doet vaak wat houterig aan, dat helpt ook niet mee.

Uiteindelijk krijgen we dan toch een twistje te pakken, dat perfect in een intens drama past. Aardig, maar ik rolde niet van mijn stoel. Daarvoor was de aanloop toch iets te lang en 'toevallig', denk ik.

Al met al een tegenvaller en snap de enorme hoge waardering dan ook niet echt, maar kan me zeker wel voorstellen dat mensen dit een goede film vinden (iets wat ik lang niet altijd heb als ik een film laag waardeer).

Duidelijk in vier delen te splitsen; het eerste verhaal, het tweede verhaal, de 35-jaar-later-verhalen en de climax waarin beiden soort van samenkomen. Verschil in tempo, woordgebruik en beeldvorming is aanwezig.
In de eerste twee verhalende delen is het vooral beetje doorbijten, de settings zijn al vrij snel duidelijk, maar worden wat mij betreft iets te lang doorgezet. Dat het acteerwerk wat houterig overkomt helpt niet mee. Het derde deel doet spanning vermoeden, maar beweegt zich weer traag voort. De bizarre setting in met name het trappenhuisverhaal doet wat dubbel aan; is het humoristisch, absurd of diepzinnig. Ik vind het prettig dat naar het einde toe een heuse climax wordt aangepakt om verheldering te brengen in het geheel. Althans, niet alles (de aanleiding blijft in het midden en doet ook niet ter zake), maar de verbinding wordt mooi uitgerold. De symboliek die erin meekomt is misschien iets te dramatisch (zeker met de beelden van hoe de werkelijke realiteit verliep), maar het is een soort mystery-sci-fi dat ik wel kan waarderen. De regisseur had hier duidelijk mooie ideeën, maar die komen er nog niet helemaal vlekkeloos uit.

Weer zo'n film waarvan je het plot beter niet had kunnen lezen, want dan kun je de helft van de film eigenlijk overslaan. Het idee van de 'binnendringende (en gestoorde) vreemdeling' is -hoewel vaker gezien- leuk en prima voer voor een degelijke thriller. Echter wordt het iets te makkelijk en zonder veel overtuiging uitgewerkt. Eigenlijk zit er over de lengte weinig echte spanning in en is veel voorspelbaar. De weemoedige blik van Gloria is wellicht de drager van de film, waar nog het meest voelbaar is dat er meer onder zit. Had meer in gezeten.

Vermakelijke film, lekker luchtige benadering, terwijl het verhaal op zich ook een serieuze crimi-drama-aanpak had kunnen krijgen (zeker als je nagaat dat het waargebeurd is). Maarja, alleen al die over the top '70-muziekjes trekt de sfeer duidelijk naar de humoristische kant, grappig om te merken hoeveel invloed dat heeft. Natuurlijk komt dat ook doordat bijna alle karakters wat aangedikt zijn, al lijkt dat in het begin niet zo. Leuk subtiel gedaan.
Veel leuke dingetjes, het is grappig om gaandeweg steeds weer nieuwe 'bobo's' te zien, omdat het wéér een stapje hoger is gegaan. Het bedrag dat alweer stijgt. Het steeds aandoenlijker wordende gedrag van Mike. De 70's vs 90's-mixup in vormgeving.
Wellicht gaat het verhaal ook nog beetje over the top en duurt het net wat te lang voor hetzelfde trucje, maar vervelend wordt het niet en dit is nou een perfect tussendoortje.

het is een bijzondere film, maar of het goed is weet ik niet. het begint als een sf-thriller, wordt gaandeweg fantasy, en eindigt in een drama.

het duidelijke goed vs kwaad, met ieder hun bepaalde krachten, deden me vooral aan superheldenfilms denken, en dat is niet echt mijn ding. ik had het liever als sf-thriller doorlopen gezien.

verhaal wordt op zich prima opgebouwd, gaandeweg krijg je steeds meer binnen over wat er gebeurd en dat is voldoende gedoseerd; dus je zit niet tot het einde naar iets compleets vaags te kijken, maar weet ook niet vanaf het begin hoe de vork aan de steel zit. beeldvorming en montage zijn prima in orde, het is visueel heerlijk om naar te kijken.

(oja, de 'incubus'-mannen deden me constant aan de grijns van aphex twin in oa come to daddy denken )

ben er nog niet helemaal over uit, dus hij zal nog eens bekeken moeten worden.

Nee, uiteindelijk kan ik er te weinig mee. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik geen liefhebber ben van kindacteurs en dan kom je hier erg slecht weg, met tientallen kinderen en nog geen handvol volwassenen. Het acteerwerk is niet best, want tja, kinderen (uiteraard zijn er goede kindacteurs, maar niet tig tegelijk).
De sterkte van de film zit hem in het mysterieuze. Waar kijken we naar? Waarom gebeurd wat er gebeurd, hoe is het tot stand gekomen, wat is het doel? Aan de ene kant frustrerend dat daar nul antwoord op komt, aan de andere kant de charme. Er is weinig verhaal hierdoor, meer een aaneenschakeling van scenes. Naar mijn idee wordt de helft van de film gevuld wordt met ballet- en zwemscenes. De beeldvorming is sterk, maar saaiheid ligt erg op de loer, mede door het trage tempo. Ergens in de verste dreigt een ongemakkelijke seksuele en/of obscure lading, maar die komt nooit naar voren. Wellicht is dit zo'n film waar ik een bak symboliek gemist heb.

Vermakelijke actie-thriller. Sfeerzetting en beeldvorming is prima in orde. Bij de start zie je een reeks grote namen langskomen en daar ben ik niet zo snel van onder de indruk, maar iedereen zet een prima vertolking neer, al voelt Foster wat over the top. Ik heb al lang niks meer van Washington gezien, maar ik mag zijn stijl wel. De typische gijzelaars-spanning is prima en het spelletje wordt degelijk uitgevoerd. Je vraagt je wel af of het snel inzetten van de ondervragingsscenes een slimme zet was, dat hou ik maar in het midden. Naar het einde toe wordt het wat rommelig, maar meer dan voldoende vermaak.

Waargebeurde verhalen over de 'vieze spelletjes' achter de schermen van grote firma's, instanties of overheden hebben me altijd aangetrokken. Zo ook hier. Het verhaal wordt langzaam en secuur uit de doeken gedaan en de beklemmende spanning van de situatie waarin de hoofdpersonen zich hebben geworsteld is goed voelbaar. Acteerwerk, met name van Pacino, is geweldig. Idem voor beeldvorming.

De duur had iets korter gekund, want naar het einde toen gaat het net wat te langzaam. De film eindigt dan ook niet met een zekere knal, de climax zit er net wat voor. Samen met de soms iets te complexe lijntjes is dat misschien wel het enige minpunt van de prent.

Sterke film, wat je met een erg nare smaak achterlaat. En dat is precies de bedoeling.

goed misdaaddrama met een glansrol voor Cassel.
qua tempo had deze film iets vreemds; er werd gekozen om bepaalde fases in het verhaal/zijn leven over te slaan, wat ik op zich zeker niet vervelend vond, omdat makkelijk in te vullen was wat er tussenin gebeurd was. zo kan het verhaal vlotter verteld worden. echter deed de film toch traag aan.
hoewel het een waargebeurd verhaal is, of in ieder geval gebaseerd op, kwamen sommige momenten nogal ongeloofwaardig. als toppunt natuurlijk met een kniptang uit een 'zwaarbewaakte' gevangenis ontsnappen op klaarlichte dag. en net zo hard met de auto terugrijden is een pure zelfmoordactie, maar dat gebeurde niet. aan de andere kant kan dat wellicht aangeven hoe er in die tijd met gevangenissen omgegaan werd, hoe de bewakers toen handelden én hoe 'onlogisch' Mesrine acties als crimineel eigenlijk kunnen zijn. daarbij zat hij daar voor 'slechts' ontvoering, maar werd behandeld als een zwaar crimineel.
de (soms expliciete) actie en beeldvorming zijn prima in orde. het is zeker een beter dan gemiddelde misdaadvertelling, maar stelt ergens toch teleur. alsof je voelt dat het verhaal naar een hoger plan gaat, maar het niet gebeurd. hoe dan ook, je zou eigenlijk het liefst het tweede deel er meteen achteraan kijken, al is het maar omdat je daar op het einde als een ware soap-cliffhanger mee geconfronteerd wordt.

sterke mysterieuze thriller. de sfeer is heerlijk beklemmend en het uitgangspunt uitermate origineel. er wordt erg weinig uitgelegd en je moet dus zelf goed blijven opletten en nadenken. het risico daarvan is dat je sommige dingen niet meekrijgt en dat zal de film minder maken, als je ze wel doorhebt maakt het hem juist alleen maar sterker.
het idee, dat geluk overdraagbaar is, is zoals gezegd erg origineel. voorwaarde om van de film te genieten is dan wel dat je meegaat in dat idee. doe je dan niet, raak de weg waarschijnlijk al snel kwijt en zit je naar een saaie film te kijken.
goed camerawerk met mooie shots en enkele bijzondere scenes, zoals de ik-hou-niet-meer-van-je-twist, de sprinkhaan-scene en het blinddoek-in-het-bos-spel als hoogtepunt (en waar zoals al vaker gezegd is meteen duidelijk wordt dat de bewuste clip van The Prodigy niet zo origineel was).
de film had naar mijn idee een meesterwerk kunnen worden als het einde beter uitgewerkt was, de sfeer nog iets duisterder was geweest en er nog een sterke twist in had gezeten.

Bijzondere prent. Het scheelt wel als je enige interesse in astronomie hebt. Of eigenlijk, véél interesse in astronomie. Nee, veel kénnis van astromonie.
Die interesse is er bij mij zeker. Het was dan ook supersmullen bij de buitenaardse tochten en bijbehorende beelden. De CGI is werkelijk geweldig. Dat er ook gekozen is voor weinig bombast bij de 'heenweg', maar juist voor het de sfeer, is een grote plus. Acteerwerk is soms net iets té, maar ik heb gaandeweg wel steeds meer respect gekregen voor McConaughey, het was geen makkelijke rol. De score past prima.

Natuurlijk is er bij zo'n groot verhaal wat gefrons, waaronder de wel heel snelle overgang van boer (ook met een andere achtergrond) naar astronaut. Dat wordt echter op het einde verklaard. En dat einde, dat is me er eentje. Het laatste half uur zet je in een andere setting. Ik was zo benieuwd wat er ging gebeuren toen Cooper het zwarte gat indook; dat kwam toch ietswat teleurstellend uit. Met het sentiment heb ik sowieso wat weinig, maar dat het een ware loop was (hij was de aanzetter), voelde iets te geforceerd. De daarbij gebode verklaring van vijfde dimensies en het anders interpreteren van tijd ging me over het hoofd. Het is makkelijk te zeggen dat het dan geniaal bedacht is, maar je kan ook zeggen dat het 'gelul in de ruimte' (ha!) is om iets onmogelijks/onverklaarbaars een uitweg in de film te geven. Ik twijfel nog. Ondanks mijn interesse in deze materie.

Die interesse heeft er onder andere zeker voor gezorgd dat de bijna 3 uur geboeid ben gebleven, naast de goede spanningsboog, sfeer en beelden. Het zal niet voor iedereen een soepele zit zijn. Zeker een film waar ik nog veel over na ga lezen/kijken en dat is altijd een goed teken. Sterk in het genre!

Verrassend sterk. De titel alleen al verklapt een eenzijdige locatie en dan weet je dat het het van het verhaal en de sfeer moet hebben. Dat lukt prima. De overgang van wanhoop naar overname is interessant. Het lijkt ongeloofwaardig, maar eigenlijk is het wel te snappen. De kop en houding van de ondervrager hierin is sterk en deelt juist weer mee aan de geloofwaardigheid. Ik ben geen fan van Weaving, maar gaandeweg wordt wel duidelijk dat hij hier echt sterk/natuurlijk speelt. De kijker blijft links en rechts beetje in het ongewisse, maar naar het einde toe (b)lijken we met een Usual Suspects-idee te maken te hebben.
Hoe dan ook, prima beklijvende film, ik rond hem naar boven af (7,5)

Een film die de moeite waard is om in de bios te bekijken, om de ervaring van de tornado's goed mee te krijgen. In de allereerste scene zit je letterlijk in je stoel te trillen. De actiescenes zijn heerlijk om naar te kijken. Daarmee is ook al het goede over de film gezegd.

De rest is zo vreselijk cliche en voorspelbaar, dat ik daar ook verder geen woorden aan vuil ga maken. Eigenlijk is deze film gewoon wat je er vantevoren van verwacht: matig verhaal, leuk visueel. Leuk als tussendoortje voor de actiescenes.

Na jarenlang te horen hebben gekregen dat ik deze film toch echt moet kijken, was het vanavond zover. Het leek me niet een film die ik echt uit mezelf ging kijken, vandaar. Maar als filmliefhebber én muziekliefhebber -de score van Vedder mocht er zijn- was het ook wel een must.
Uiteindelijk lichtelijk teleurgesteld. De thema's van de film zijn duidelijk -eigen wil, vrijheid vs materialisme, familie- en die worden omonwonden benaderd: het moralisme is altijd aanwezig. De kracht van de film zit hem in met name 2 dingen: de sterke quotes/dialogen/narratie en de prachtige natuurbeelden. De ontmoetingen zijn interessant, op die met Tracy na. De verhaal van de jongen die een 'slechte jeugd' heeft gehad en daardoor afstand neemt, spreekt me minder aan.
Het eerste uur van de film is sterk en neemt je zeker mee. Daarna wordt de grip losser en werd het voor me moeilijker me verbonden te voelen met zijn avontuur; het voelde als meer van hetzelfde. Dat hij het niet zou overleven was ook van ver al duidelijk.
Al met al zeker een mooie film mét mooie muziek, maar niet het ingrijpende drama wat ik verwacht had.

Na alle lofuitingen de laatste jaren, was ik als filmliefhebber wel verplicht deze inmiddels ook maar te gaan kijken. De film had me nooit getrokken omdat het plot van een onwelwillend persoon die iemand moet gaan helpen en daarna de beste vriendjes worden in een aardsdramatische setting nou niet echt mijn ding is.
Gelukkig ben ik positief verrast. Het was namelijk meer een komedie dan een drama en dat had ik helemaal niet verwacht. Ok, een tragikomedie uiteraard. De humor is prettig, scherp en soms hilarisch. Uiteraard komt dat vrijwel allemaal door karakter Driss, hij draagt de film dan ook zeker.
Er zitten echter ook een flinke bak saaie clichés in, zoals het we-zijn-zo-verschillend-maar-worden-beste-vriendjes, het traject van klunzige-naar-geweldige-helper of het familieplot. De feelgood is wel erg gladjes.

Het thema is helder en komt goed over. Een film die ons op luchtige wijze moet laten nadenken. Nu ben ik daar in deze vorm niet zo gevoelig voor en het is voor mij ook zeker niet de briljante film waar de meeste mee weglopen, maar absoluut een vermakelijke film met een mooi dramarandje.

Oja, waarom wordt Driss door een neger gespeeld terwijl de werkelijke man in het eindshot een Marrokaan blijkt te zijn?

De overlevering vertelde dat dit de enige film was waar mijn moeder ooit haar mond heeft gehouden, dus ik moest hem nu maar eens ondergaan. Dat werd toch een kleine teleurstelling.

Met oudere films moet je rekening houden met de tand des tijds, dat was hier een zware kluif. Veel doet erg gedateerd aan. De soundtrack was tenenkrommend, maar typerend voor spannende films die tijd; op het moment dat het spannend moet worden, komt er een compleet orkest om de hoek kijken (vaak met plots inzoomende beelden) waarbij ik eerder in de lach dan in de schrik schoot. Dat effect is dus duidelijk verloren gegaan. Acteerwerk was soms wat aan de houterige kant en er zitten toch best aardig wat karakterkeuzes en plotgaatjes in die je achter de oren doet krabben. Het is behoorlijk rechtlijnig en grotendeels voorspelbaar.

Pluspuntjes waren er natuurlijk ook. Voor '78 was dit een erg gewaagd en origineel plot, lijkt me. Hoewel het me zo kan voorstellen dat het langs in gekomen in een aflevering van The Twilight Zone. De beeldvorming was vaak bijzonder (op dat inzoomen na), met leuk spelen met schaduwen. De donkere soundeffecten werkte ook een stuk beter dan die schelle violen. Ondanks het trage verloop en de gedateerde spanning, wil je wel blijven kijken.

Interessant verhaal, matige docu. Ik kwam hierbij nadat ik de serie The Dropout had gezien; ik wilde het niet-fictionele verhaal wel eens zien. Eigenlijk ben ik blij dat ik de serie eerst gezien had, dat maakte het beter te volgen en ook interessanter qua personages. Groot voordeel voor de docu is natuurlijk het veelvoorkomende beeld van Elizabeth zelf, dankzij haar vele media-optreden en commercials. Met de kennis van de serie is het grappig te merken dat ze bij verschillende shots verschillende lage stemmen heeft, waaruit wel blijkt dat ze het forceert (iets wat overigens niet behandelt wordt in deze docu).
Het voelt wat te uitgesponnen, iets teveel herhaling (het shot van haar met het bloedbuisje kennen we nou wel) en wat diepgang naar haar personage en het werkelijke ontstaan mis ik. De chronologie voelt soms wat warrig. Het is beetje gek dat veel betrokken lacherig doen, op de Aziatische klokkenluidster na. Ik had ook gehoopt op een passend einde, maar dat was erg abrupt, zonder uitkomst van de rechtszaak.
Het voelt ook wat gek dat ze door de documentairemaker soort van beschermd wordt, neerzettend dat ze niet zou weten dat je loog, iets wat me erg ongeloofwaardig overkomt, hoezeer je ook gelooft in je product/jezelf.

voortkabbelende verhaaltje zonder dynamiek, dat nergens echt spannend wil worden.
ondanks dat het een kind is, ergerde ik me aan sommige handelingen van hem omdat ze gewoon 'stom' waren (het eerste wat je je toch afvraagt is wat die jongen daar in dat gat doet, hoe hij daar komt, dat komt niet naar voren. of het vluchten voor de auto op de fiets, om dan het koren in te duiken, wat hij ook meteen had kunnen doen), maar dat kan ook mijn gebrek aan inlevingsvermogen in een kind zijn. het heeft potentie een thriller te worden, maar mede door de idyllische gefilmde omgeving en het uitgangspunt van het kind, is het een drama. het acteerwerk was tenenkrommend, ook al zijn het kinderen, mede daardoor kon ik geen moment meeleven met de situatie van beiden. enige echte pluspunten is de omgeving en het in beeld brengen daarvan (oa met de dieren), hoewel dat ook zijn keerzijde heeft: het vertraagt. heb wel fijn gegrinnikt bij de barbie- en tomaten-scenes.

Tegenvaller. De film staat al een tijdje in mijn kast, maar tot nu toe vond ik maar geen geschikt moment deze 'very disturbing' film te kijken; de verhalen van controverse, flauwvallende mensen in Cannes en een wraaktocht vol expliciet geweld deden zijn werk...
Echter, tot mijn grote verbazing, viel dat allemaal reuze mee. Ik heb bakken met films gezien waar meer (expliciet) geweld in voorkomt en die zoek ik echt niet op. De controverse zit hem feitelijk slechts in twee scenes en die zijn inderdaad niet mals. Maar het laatste half uur mag zelfs traag en saai genoemd worden; er wordt dan een poging gedaan de karakters iets verder uit te diepen, maar aan de hand van die twee settings komt dat te laat, er gebeurd geen hol en blijft het alsnog op de oppervlakte, met het geforceerde drama van 'oh-ze-was-nog-zwanger-ook' als dieptepunt.
Het eerste half uur is ook het apart vernoemen waard. Ik lees in reviews vaak geklaag over handcams, maar dan weet ik niet wat dit geweest moet zijn. Ik bleef in mijn hoofd maar roepen dat ie de camera eens recht en/of stil moest houden. Kortom, daar moet je tegen kunnen. Feit is dat het past bij de bevreemde beelden, zeker bij die heerlijk beklemmende muziek in de club. Acteerwerk is prima in orde. De lange takes zijn wisselend in uitwerking, maar knap gedaan.

Al met al snap ik de heisa niet helemaal, het is absoluut niet zo dat de film over zijn gehele lengte een spoor van vernieling of misselijkmakendheid achterlaat. Het a-chronologische lijkt precies tegen te werken: de begin is bijzonder en grijpt je, daarna houdt de manie van Marcus je in je greep, om vervolgens het verhaal als een nachtkaars uit te zien gaan. En zo blijf ik met een teleurgesteld gevoel achter. Grote kans dat de film 'gewoon' in chronologische volgorde een sterkere uitwerking had.

Degelijke Spaanse thriller, waarin de moord in een afgelegen dorpje wordt onderzocht door 2 rechercheurs van buitenaf. Inderdaad een scenario dat we vaker gezien hebben. Daar moet de film het dan ook niet echt van hebben, net als dat de uitwerking soms iets te rechtlijnig gaat.

De sfeer en beeldvorming daarentegen zijn heerlijk. Het is mysterieus, ingetogen en drukkend. De natuurbeelden bij de beginsequence verraden al dat hier goed aandacht zal worden besteed. De dronebeelden die keyscenes afsluiten zijn prachtig.