Opinions

Als ik goed heb geteld is dit mijn 10e Dupieux en daarmee wel top 3 van meest geziene regisseurs. Natuurlijk ook wel makkelijk, met zijn frequentie en tijdsduur. Ik hou van zijn stijl. En ook deze heeft weer het eigenaardige, maar is toch weer in een heel andere setting gestopt als zijn andere films. Maar absurdisme blijft de hoofdmoot.
Je moet er tegen kunnen, alles op 1 locatie. Maar ik vind het aanpak van toneelstuk in film fijn origineel. De manier van communicatie van Yannick is heerlijk. Eigenlijk krijgt ie het voor elkaar dat je geen moment aversie tegen hem krijgt, ondanks zijn wat abnormale aanpak van de situatie. Het lijkt even te langgerekt te worden op moment dat hij gaat typen, maar wat subtiele pianotonen zorgen al voor de gewenste lucht. Naast al het getoonde is het zeker een intellectuele laag en krijgen we ook een psychologische kijk op moment dat Paul het pistool in handen krijgt. Of Yannick nou mentale problemen heeft of gewoon heerlijk puur eerlijk vanuit zijn diepste gedachten handelt, is interpretabel en daarom leuk.
Prima tussendoortje met die 64 minuten. Op naar de volgende Dupieux.

Ik blijf toch moeite houden met Aziatische films en dat heeft niks met de inhoud te maken; ik hou de acteurs niet uit elkaar, de namen zijn niet te onthouden en de taal leidt teveel af.
Het verhaal was ook niet zo best, het doet vrij standaard aan, er zijn teveel clichés en plotgaten (bij een autopsie zou toch al snel moeten blijken dat de lichaamsdelen niet bij elkaar horen / waarom wurgt die vent de vrouw terwijl er een pistool naast ligt / waarom draait het politiebusje niet om nadat de professor ze van de weg rijdt). Het acteerwerk komt houterig/geforceerd over (maar ook dat kan een cultuurkloof zijn). De spanning wil niet komen en ik kan met geen enkel karakter een band opbouwen. Die ene rechercheur was ook uitermate irritant. Kortom, goed in de film zitten lukt niet.
Halverwege krijgt de spanning wat meer grip, heeft het verhaal betere inslagen en voelt het meer als een echte thriller aan. Zoals ik me kan herinneren kunnen Zuid-Koreaanse films nogal onverwachte bizarre momenten hebben en dat gebeurd hier uiteindelijk toch ook met een dramatische twist, die toch een duistere grijns op mijn gezicht bracht.
Maar helaas redt het daarmee toch geen voldoende. Het is allemaal te afstandelijk en het verhaal voelt over het geheel genomen toch als iets wat ik te vaak heb gezien.

Bijzonder. Op zich hou ik wel van de aanpak van deze film. Donker, mysterieus, niet teveel uitleg en tekst, meer naar het visuele en sfeer gericht. Er zitten prachtige shots in, zoals het gezamenlijk liggend zingen met dito hand vastpakken of het geritsel van de vuilniszak-met-lijk op de achterbank. Ook dat het geweld eigenlijk zelden recht in beeld kwam, maar eerder alleen de 'spoor van vernieling' te zien was, was een pre. Close-ups. Ja, het zat op zich allemaal wel goed met die dingen.
Maar toch, beklijfde het me niet genoeg. Misschien iets te traag. Of wellicht toch te vaag. Een beetje meer balans in alles was dus wellicht goed geweest. Heb niet de neiging een enorme score uit te delen, dus blijkbaar woog dat toch wel zwaar. Wel getriggerd naar meer van deze regisseur/schrijfster, en ik zie dat ik daar snel doorheen ga zijn met 4 films (waarvan ik er al 1 gezien heb).