Opinions

Ik weet niet meer zo goed hoe deze film op mijn watchlist terecht is gekomen. Het eerste half uur was toch doorbijten, het voelde als een standaard tienerfilm met de jonge vrouw die het wil gaan maken in de grote stad, de gemene vriendinnen, de lieve vriend, bleeeh. Ook als de droomscenes (of waanbeelden) erin komen, geeft het vooral sfeerbeeld (en dat is keurig neergezet), maar het blijft gestoeld op de jonge-vrouw-droom. En dat houdt mijn aandacht niet vast. Eindelijk wordt de sfeer wat donkerder en meer naar het psychische vlak, maar dat schiet helaas al snel door naar horrortrekken en daar heb ik totaal niets mee. Ik heb hier en daar nog wat doorgeskiped en hem uiteindelijk afgezet. Geen rating dus van mij, want daar moet je de gehele film voor gezien hebben.
Dus, laat je niet misleiden door de mystery/thriller-tags hier (mijn favoriete genre), want het gaat uiteindelijk erg naar schrikmomenten en gore zonder echt verhaal.
Soundtrack en de hoofdrolspeelster zijn de hoogtepunten.

Aardige film die het vooral moet hebben van beeldvorming en sfeerzetting. Die is meer dan prima, mooi tijdsbeeld en prachtige beelden. Het verloop en invulling van het verhaal is wel wat cliché en er is ook zeker genoeg voorspelbaarheid. Ineens wordt het een rise-and-fall. Het Rakes-karakter, hoewel heerlijk ingevuld door Pearce, is net wat té over the top voor het geheel. Einde is jammerlijk. Maar al met al een prima tussendoortje.

aardige Britse misdaadfilm, zoals we hem wellicht al vaker hebben gezien (Richie natuurlijk voorop). voldoende verhaal, vlot gemonteerd, leuke dialogen, goed in beeld gebracht en enkele interessante twists. leuk extraatje dat de naam van de hoofdrolspeler ongenoemd blijft. erg vermakelijk, maar geen hoogvlieger.

Een moeizame zit. Het begin is iets wat je al 100x hebt gezien, maar vooruit, je moet een uitgangspunt maken. Voorlopig alleen nog standaard (familie)drama. Daarna wordt erg hun best gedaan om het spannend en mysterieus te maken, maar echt lukken doet het dat niet. Misschien ligt het aan het vervelende acteerwerk, of is het iets te geforceerd met de schrikmomenten, regen, mist en geluid. Ik had grote moeite de aandacht erbij te houden en het sleepte zich maar voort; enige houvast dat je hebt ik dat je wéét dat er nog een twist gaat komen en je alleen kan hopen dat die geweldig is. Die poging is op zich niet slecht, met de dubbele bodem van ingebeeld vs toch niet ingebeeld (maargoed, ook dat hebben we eerder, en beter, gezien met Shutter Island) en het achterliggende verhaal kan ik ook nog wel pruimen (je zou zelfs kunnen zeggen dat het diepgaand is, maar het mist effect), maar het is veel te weinig om de film nog te redden. De spanningsboog klopt niet en er zitten teveel foutjes in. Bovendien zijn de laatste minuten dan ook weer helemaal cliche kut.

Toch wel interessant. Het begint niet echt zoals verwacht, als je denkt naar een mysterieuze prent te gaan kijken, met die pompeuze muziek. Zodra de tanker veraf in beeld is geweest, voel je dat de goede afslag genomen is. De kracht van de film zit hem dan ook zeker in de onderhuidse spanning van de mysterieuze gebeurtenissen. Soms schoot me een vage herinnering van The Happening van M. Night Shyamalan door mijn hoofd. Ik hou van de afwijkende camerashots, paste mooi in de vervreemding van de sfeer. Acteurwerk is prima in orde, al voelt Roberts wat miscast, maar dat kan ook aan mij liggen omdat ik een heel ander beeld van haar heb.

Er zitten ook wel wat missers in wat mij betreft. De matige CGI leidt af, met name bij de tanker en het vliegtuig. De flirtige scenes tussen Amanda-George en Clay-Ruth zijn totaal overbodig. De herten worden teveel uitgemolken (zeker de laatste encounter met Ruth en dat gegil was overbodig). Rose die op het einde als een soort semi-volwassene voor zichzelf kiest. De wat pretentieuze monologen over de slechtheid van de mens.

In tegenstelling tot wat ik hier veel lees, vind ik het einde niet abrupt en ook zeker niet open. Het wordt nota bene vlak daarvoor nog haarfijn uitgelegd door George en vervolgens zien we de bommen op de stad vallen. Lijkt me dus helder hoe het in elkaar steekt. En ik mag dat thema wel.
Al met al een beetje hit and miss, maar overall gezien zeker de moeite van de lengte waard, zeker als je wel te porren bent voor een goed portie mysterie.

vanavond in de bios gezien. vermakelijke thriller met origineel thema, lekker veel vaart en voldoende humor. als je na het lezen van de synopsis besluit de film te gaan kijken, accepteer je dat er een dergelijke pil kan bestaan en kan je de aanwezigheid/werking van de pil niet als iets negatiefs aandragen. het einde zou twee kanten op kunnen, de sprong van zijn flat zou ook prima gekund hebben, maar ik denk dat het te kakken zetten van de niro beter is. overigens lijkt de rol van de niro wel een schnabbeltje, zo kort en oppervlakkig is het. cooper doet het prima.

intelligent aandoende rechtbankfilm, behalve drama zeker ook een tikkie thriller. het is niet zo dat je vanaf het begin echt meegezorgen wordt, maar het verhaal wordt juist goed verteld waar je langzaamaan steeds verder de film in kruipt. dat wordt een kleine 2 uur vastgehouden, er is geen dip. het plot is interessant, het acteerwerk goed, aardige karakters, mooie twists en een sterk eindpleidooi. zeker een aanrader, niet alleen perse in het genre.

Klein, vreemdsoortig en vermakelijk filmpje. Een film over filmmaken is sowieso een gekke gewaarwording en zelfs in deze luchtige setting interessant om te zien.
De karakters en de gebeurtenissen zijn allemaal wat over the top en als je daarin meegaat heb je prima vermaak. De humor komt met een randje en is vaak simpel maar hilarisch. Het lijkt pretentieloos, maar het spelen met echte scenes, dromen en een droomsequence geeft het een klein laagje.
Een groot deel van de film bestaat uit drie filmscenes die vaak overgedaan moeten worden. Ondanks de lichtvoetigheid is dat soms een beetje teveel herhaling en verliest het zijn kracht.
Al met al geen serieuze hoogvlieger, maar zeker een heerlijk tussendoortje.

Ik ben niet bekend met het waargebeurde verhaal van Lizzie Borden en dus blanco de film ingegaan. Er wordt al snel een heerlijk eigenaardig sfeertje gecreëerd en met name dankzij het vreemde karakter van het hoofdpersonage. Het geweldige acteerwerk van Ricci (haar uitstraling is sowieso al positief eigenaardig) heeft wel een neveneffect: haar gedrag maakt haar op en top schuldig en daarmee is het vervelend dat ze niet 'gewoon' meteen veroordeeld wordt.

Er zit -logischerwijs- weinig spanning in de opbouw van het verhaal, het moet het hebben van het acteerwerk en de uitwerking. Dat sommige scenes tig keer terugkomen was geen pluspunt, net als de compleet misplaatste muziek.

Ricci maakt de film het kijken waard, maar verder dan een tussendoortje komt het niet.

Aardige misdaadfilm die naar het einde steeds intrigerender wordt. Infriltatie, zeker waargebeurd, maakt sowieso een interessant onderwerp. Hoewel wellicht iets te snel/makkelijk opgebouwd, wordt je snel in het verhaal meegenomen. Het acteerwerk is prima in orde, het camerawerk en editing niet bijzonder, maar voldoende.

We krijgen een boeiend inzicht van zowel de politiekant als de terroristische kant. Het maakt niet uit waar men staat, conflicten zijn er altijd. Zeker naar het einde toe geeft de film een beklemmende en nare kijk op hoe de belangen in de 'goede' organisaties soms net zo crimineel zijn als die aan de 'slechte' kant lijken te zijn.

Sterke film, boeiend vanaf het begin tot het einde, waar je zeker met gedachten achtergelaten wordt. Wat komt er toch goede cinema uit Spanje. Verdiend(e) zeker meer aandacht.

Toch wel interessante prentjes van die Lanthimos, dit is mijn derde. Het ongemakkelijke, onderkoelde en absurde komt ook hier terug, en daar hou ik van. Farrell speelt heerlijk.
Ik hou er ook van om in een surrealistische/dystopische setting neergezet te worden, wat voor de karakters normaal wordt gezien en eerst ook relatief weinig uitleg aan gegeven wordt. Hoewel toegegeven, de inzet van het hotel redelijk snel duidelijk wordt. Het zou een Black Mirror-aflevering kunnen zijn (gister Hang the DJ gezien en het stomme toeval wil dat we ook daar te maken hebben met een ietwat speciale manier van de juiste partner vinden).
Goed acteerwerk, fijne beelden, mooie score en zoveel hilarische scenes, vaak in al hun eenvoud. De eerste helft van de film is het sterkste. Nadat het verhaal zich verhuist naar de bossen wordt het iets minder qua aandacht vasthouden. Maar nog awkward genoeg om vermakelijk te zijn.
Leuke filmpjes dit, ik hou me aanbevolen voor tips in deze hoek

Sterk. Heerlijk afwijkend qua setting, dat mag ik wel. Er zijn meer films die zich op 1 plek afspelen, met wisselend resultaat. Deze slaagt. En dat is toch telkens weer een knappe prestatie. Hoe voorkom je dat dit saai wordt? Vrijwel alles hangt dan op acteerwerk, dialoog en ontwikkeling.
Dat laatste is toch relatief rechtlijnig; er komt dan wel wat meer emotie in Ivan, er is geen sprake van twists. Het acteerwerk is sterk; juist door het zonder al te grote gebaren te maken. De kalmte en praktischheid die hij met al zijn goede bedoelingen boven zijn onderdrukte emotie probeert te laten. De 4 hoofdtelefoongesprekken hebben allen een goede dynamiek en inhoud, voor zover mogelijk natuurlijk. Alle karakters zijn geloofwaardig en je kan eigenlijk met iedereen meeleven: dat is erg knap, aangezien er normaal wel 'een kant' gekozen wordt vanuit regisseur/verhaalpositie.
Eigenlijk is het einde dan wel wat teleurstellend, hoewel inderdaad alle kanten een afwerking hebben gekregen. Maar eerlijk gezegd had ik dan ook niet geweten hoe het anders had gemoeten. Zat tegen een 8 aan, maar een 7 is wellicht gepaster.
Hoe dan ook erg sterk en knap in dit concept.

Prima prent met een fijne originele inslag. En met origineel bedoel ik niet perse dat het de allereerste film is die het timeloopconcept erbij pakt, maar de aanpak is 'prettig onbeholpen'. Het acteerwerk is niet zo denderend en op een of andere manier past dat juist in het plaatje. De editing, animatie, camerawerk en techno-light-score is dermate hip en flashy, dat het misschien wat geforceerd voelt, maar ook dat werkt. Net als de stijlkeuze boven logica gaat (pak toch een fiets of metro ipv dat rennen, wees helder naar je vader, waarom midden op de weg rennen/staan).
Eigenlijk is het dus best een gek filmpje. Het waant soms als een afstudeerproject, maar toch voelt het origineel en hapt het heel prima weg.

Dat is voor het eerst denk ik, dat ik een review schijf op een maagdelijk wit stukje forum. Ook niet zo gek, aangezien de film vandaag in première is gegaan op het (online) IFFR.

Het uitgangspunt van de film, dat we vrijwel alles door camerabeelden zien, deed me direct denken aan Searching. Duidelijke inspiratiebron. De uitwerking is op zich prima, in een lekker gruizige setting. Er ontrolt zich een crime-verhaaltje. Die heeft eigenlijk niet heel veel om het lijf, wordt niet perse spannend, maar is onderhoudend voldoende. Door een -hoe zeg je dat tegenwoordig zonder iemand op zijn tenen te trappen- verstandelijk gehandicapte jongen toe te voegen aan de hoofdkarakters, wordt er geprobeerd een gevoelsbinding te maken met het publiek. Door zijn vloghobby is er een slimme manier gevonden om ietwat geforceerd een groot deel van de film in beeld te brengen, net als dat de rookmelders een camera bevatten wel zal zijn omdat het lichtelijk in de toekomst afspeelt.

Naar het einde toe floept er wat drama in, maar echt heel erg overkomen doet dat niet. Een bijverschijnsel van alles via camerabeelden en dergelijke vertonen is dat het een afstand creëert, dus echt meeleven met de karakters en het verhaal gebeurde bij mij niet. Het is net teveel binnen de lijntjes, soms net wat te bedacht (dat laatste shot) en we zien weinig wat we niet al vaker hebben gezien. Maar het is zeker geen slechte prent en vermakelijk genoeg voor een ruime anderhalf uur thriller-crime-light.

Poeh, dat was een stevige kluif om doorheen te komen. Uitermate traag, ellenlange shots die met gemak 4x zo kort hadden gekund, erg rechtlijnig, weinig tekst.

Een stel backpackt wandelend door Georgië en vinden elkaar lief. De gids vertelt verhaaltjes. Na driekwartier gebeurd er iets en vinden ze elkaar niet meer lief. De tweede driekwartier moet dan in beeld brengen hoe ze dat langzaam repareren. That's it. Het is werkelijk loeisaai.

Naast het landschap is er een overduidelijk hoogtepunt en dat is het acteerwerk: het voelt enorm naturel en realistisch aan, alsof je echt met ze meekijkt. Maar omdat er vrijwel niks gebeurd, brengt het de film niet naar een hoog niveau dat hiermee haalbaar had kunnen zijn.

Geheel in die lijn gaat de film op een compleet random moment naar de aftiteling. Zonde van de tijd.

zeer matige film, te traag, geforceerd dramatisch en veel te wisselvallig, waardoor het erg moeilijk was om de aandacht erbij te houden.

de manieren waarop de moordenaar achterhaalt wordt (althans, door de familie), zijn ongeloofwaardig omdat het teveel leunt op 'gevoel' (de hond die blaft als Lindsey langs zijn huis komt, de vader die de foto's van de rozen bekijkt en later bij de buurmanin de tuin is). en laten we wel wezen, als je dan een pedofiele moordenaar neer wilt zetten, moet dat dan zo'n stereotype vies kreunend mannetje zijn met een klein snorretje en een grote bril die hij telkens terug op zijn neus duwt? come on.
hoe Jackson het in between invult is wel mooi en iedereen heeft hier natuurlijk een eigen gedachte/denkbeeld bij. de invulling daarvan gebeurd naar mijn idee te willekeurig (bijv omgevingswisselingen). de grappig bedoelde montage als oma in huis trekt is volstrekt misplaatst. Wahlberg vind ik vaak wisselvallig spelen, maar hier zet ie een goede rol neer. de muziek van Brian Eno past er prima in.
als een film uit meerdere genre's tapt kan dat goed uitpakken, hier echter niet. je wordt te lukraak heen en weer geslingerd tussen drama en fantasy, met zowaar soms een stukje thriller (bijv de scenes met de buurman en Lindsey/Susie).
goed concept, matige uitvoering. en ik hou normaal wel van 'zweverige' films.

Laatst zag ik een film waarvan ik in de review toegaf dat het gebrek aan affiniteit wellicht de doodsteek gaf. Bij deze film is het andersom, de affiniteit met het onderwerp redt het nog enigszins.

Het idee is een veelbesproken en interessante in de wetenschap; wat als de mens meer van zijn hersencapaciteit gebruikt. Prima als fundament voor een film, ook als het een echte sf-kant kiest.

Helaas blijkt het een draagvlak te worden om Johansson als supermens neer te zetten. Ik krijg het gevoel naar een superheldenfilm te kijken en als ik ergens een hekel aan heb... Dan blijkt ook nog eens dat de dame slechts op 28% van haar hersencapaciteit zit. Wat moeten we dan nog verwachten?

Het wordt niet zo heel veel spannender, dus de balans in percentages is er niet. Het is maar één van de reeks plotgaten (ik zal het niet ongeloofwaardigheden noemen, want het is en blijft een sf) die meer tot irritaties gaat leiden. Je moet écht je gevoel met de film loslaten en gewoon hersenloos (HA!) kijken en het als popcornvermaak binnen laten komen. De gehele Aziatische plot mist zijn werking. Naar het einde toe ontspoort de film helemaal in zijn goede bedoelingen, hoewel het nog poogt de wetenschappelijke kant erbij te halen.

Het rammelt aan teveel kanten om het een prettig tussendoortje te kunnen noemen. Laat staan als je geen affiniteit met het concept hebt. Er had echt veel meer ingezeten, maar misschien verwachtte ik er ook teveel van.