Opinions

Met te hoge verwachtingen de film ingegaan, want het werd een tegenvaller. De 'truc' met meerdere verhaallijnen is bekend en het blijkt toch altijd een kunst dat goed in elkaar te verweven. De lijnen met de Amerikanen en de Marokkanen zijn op zich sterk en staan ook vrij dicht bij elkaar. De lijn met de Mexicaanse oppas is niet slecht, maar er is slechts 1 supergeforceerde verbinding en dat zijn de kinderen; eigenlijk is het een losstaand verhaal. De lijn met Japan is volstrekt overbodig en bovendien tamelijk vervelend. Ook hier is slechts 1 miezerige verbinding en dat is dat de Japanse vader het geweer aan de Marokkaanse vader heeft gegeven. De hele film had met gemak zonder gekund en dat had hem niet slechter gemaakt, integendeel.
Zwart-wit gezegd komt het er dus op neer dat Inarritu zich verslikt in zijn ambitie. Opvallend genoeg had ik een soortgelijk gevoel ook bij debuut Amores Perros, waar 'zijn ding' met de verhaallijnen ook al niet goed tot zijn recht kwam. Het is in mijn ogen niet hoe je een film waar je duidelijk kiest voor verschillende verhaallijnen in elkaar zet. Er hoort er echte verbinding te zijn, dát maakt het knap, nu geniet je simpelweg minder van de film omdat je je 'ergert' aan het gemis van een web.
Neemt allemaal niet weg dat het acteerwerk, de beeldvorming en de sfeer prima in orde zijn. Ik wil van deze regisseur Biutiful nog kijken, maar ben wel een beetje bang voor weer geforceerd gekoppelde verhaallijnen.

Hoge verwachtingen niet waargemaakt. De film is übercool en uitermate gelikt geproduceerd, daar moet je tegen kunnen. Na een heerlijke openingsscene ga je er goed voor zitten. Muziek is uitgesproken aanwezig en voor mij als groot muziekliefhebber een feest der herkenning (veelal oldies, maar nog nooit Boards of Canada in een film gehoord). Er zijn meerdere scenes waar muziek en handelingen samenwerken, wat een tof effect heeft. Er komt ook voldoende humor langs.

Door erg cool te willen zijn, gaat het soms over the top. Met name in het laatste kwartier vliegt het uit de bocht en ontstijgt de actie een b-film niet, ondanks de toffe uitwerking. Het hoofdkarakter is te strak en als hij toch ontwikkeling vertoond, is het ongeloofwaardig. Het verhaal is rechtlijnig met veel clichés en heeft weinig echte spanning, ondanks het heist-thema. De verplichte romance is Hollywoodiaans tenenkrommend. Als je zuchtend de happy end aan ziet komen, wordt je verrast dat het er toch geen is. Maar helaas, binnen een minuut editten is ie daar dan toch.

Uitermate hippe film die met wat meer diepgang veel meer uit zichzelf had kunnen halen, want de verpakking is meer dan prima.

Vreselijk. Het eerste deel in huis is onaangenaam, maar prima voer voor een doordringend drama. Zodra Bubby het huis verlaat verwacht je óf een hilarische aaneenschakeling van een onaangepaste knul in de echte wereld óf een voortzetting van het drama. Het wordt geen van twee. De opeenvolgende gebeurtenissen zijn zo enorm random dat de eventueel aanwezige betrokkenheid in de film meteen verdwijnt. Als een flinterdunne tienerkomedie wisselen de scenes zich af, zonder enig logisch of vooral geloofwaardig verband. Dat geloofwaardige is sowieso de zwakke factor en daarom te dun voor een drama en op een enkel grappig moment na zéker geen komedie. De hoofdpersoon zet geen makkelijke rol neer, maar overall is het acteerwerk erg houterig. Het laatste half uur is het echt worstelen met eindscenes om te kotsen, hoe krijg je bedacht dat dat een goed einde zou zijn. Ik ben oprecht verbaast dat hier zoveel bovengemiddelde ratings voor zijn. Interessant uitgangspunt, zeer matig uitgewerkt.

het is in de eerste 15 minuten even goed bijblijven, want er komen al veel namen en situaties voorbij. ik hou er wel van om meteen in de snelheid gegooid te worden en goed moet opletten. het 'web van intriges' klopt hier helemaal en geeft voldoende spanning mee. meerdere misdaadlijnen door elkaar kennen we van eerdere britse films, maar ook hier werkt het prima. ook het accent is voor mij altijd een leuk extraatje.
als het geen waargebeurd verhaal zou zijn, was ik wel behoorlijk gevallen over de manier waarop de bankroof gebeurd. en 's-avonds een tunnel onder een restaurant door boren waar de borden staan te trillen en er komt dan alleen een agentje op de deur kloppen of ze aub willen stoppen, of even gaan slapen als je de kluis hebt bereikt, zijn toch weinig geloofwaardige dingen. maar als het zo gebeurd is toen, dan hoort het ook zo in de film, anders was het 'goed voor een punt aftrek'.
een aanrader!

Ja, wel goed, en ook wel vreemd. Niet zo vreemd als McDonagh's Seven Psychopaths of In Bruges -waar Farrell ook al in schittert- maar de idioterie van bijvoorbeeld het afknippen van Gleesons vingers zou wel zo in de andere films passen. Het droogkomische in met name de eerste helft van de film is heerlijk, maar ook later in de film blijft de humor in de details zitten ("I killed a miniture donkey"). Het bitterzoete is erg aanwezig.
Eigenlijk is het verhaal dun, maar het wordt zo neergezet dat het als groots voelt. Het acteerwerk en de regie is subliem. Ook de shots, en dan bedoel ik zeker niet alleen de prachtige natuur die zich daarvoor leent, maar bijvoorbeeld ook het paard door het raam, of eigenlijk de hele beestenboel in huis op het einde.
McDonagh, Farrell en Gleeson waren 15 jaar geleden in In Bruges al een toptrio en dat bewijst zich hier wederom, al is de dramatische toon hier wat verder aangezet.
Als je wilt, genoeg voer tot nadenken.

Vrij typische start van een groep mensen die allemaal lekker een andere achtergrond hebben zodat het mooi clasht met elkaar. Het is veel schreeuwen en in het Spaans tettert dat nog eens flink door. Ik miste de onderhuidse spanning zoals in een thriller, maar heel hilarisch voor een komedie is het ook niet. Niet het gehalte zwarte humor wat ik verwacht had. Het duistere randje is leuk, maar het is toch best vlak en voorspelbaar allemaal. De zwerver is rete-irritant. Grootste manco is de aaneenschakeling van onlogische karakterkeuzes en gedragingen, die zeker niet allemaal toe te schrijven zijn aan de stress-situatie. Jammer, had er meer van gehoopt.

ik hou totaal niet van superhelden en dergelijke films. maar omdat Nolan deze regisseert en Bale de hoofdrol speelt, begon ik toch te twijfelen hem eens te bekijken. toen ik hoorde dat ik bij deze film geen jaren '70 stripfiguur gevoel hoefde te verwachten, maar dat het een fijne duistere sfeer had, heb ik hem toch maar bekeken.

het is me wat dat betreft inderdaad meegevallen. er zit meer verhaal in dan gedacht, althans qua dialoog en acteerwerk. het ontstaan van Batman was wel leuk om te zien. de actie is zoals het hoort in dergelijke superheldfilms over the top en niet bepaald mijn smaak. de sfeer is lekker donker, net als Bale's stem als ie in zijn pakje zit. en als ie niet in zijn pakkie zit, zet ie een goed arrogant ventje neer. leuk om Holmes, Hauer en Freeman te zien.

het is leuk om te zien wat Nolan van een oude stripheld gemaakt heeft, maar het is en blijft een beetje teveel blockbuster wat mij betreft.

Lieve heer, hoe kan dit zo hoog scoren? Dat was een gedachte die me tamelijk vaak door mijn hoofd schoot tijdens het bekijken van deze prent. En nog steeds.

De ellende houdt haast niet op, dramatisch acteerwerk (een mengeling tussen houterig amateurtoneel en over-the-top musicalstijl), tenenkrommende sterfscenes, een schrale cinematografische jaren '80 uitstraling en een ongeloofwaardig plot waar geen tijd voor wordt genomen om erin te komen.

Een dystopische start, prima. Maar ineens zien we studenten die elkaar uitmoorden. Maar summier wordt de aanleiding gegeven en dat zorgt dat je niet in de juiste sfeerbeleving komt. En vervolgens struikelt de film dus van het ene hilarische moment over het andere, maar dan onbedoeld. Het expliciete/grafische geweld (ok, daar zijn liefhebbers van) was idioot. Net als vanalles missen met een volautomatische mitrailleur. Of blijven opstaan na doorzeeft te zijn. Iedereen bleek ineens verliefd op iedereen. Drama. Er ontschoot me een paar keer een ware schaterlach. De handvol met opzet absurdische scenes haalden dan ook zeker niet hun doel.

Eigenlijk kan ik dan maar één conclusie trekken: deze film heeft een ware cultstatus gekregen, goed omdat het zo slecht is. Ik kan echt geen andere reden bedenken waarom hij anders zo hoog gewaardeerd wordt. Nacht van de Wansmaak ofzo. Ik heb een kleine 1000 films gezien, maar deze staat toch wel bij de laagste 10.

tegenvallende film die zowel komedie als misdaad wil zijn, maar daar in beide gevallen niet in slaagt. er zitten zeker wel grappige scenes in die een grinnik opleveren, maar de humor is meestal net te overdreven om leuk te zijn. het misdaadverhaaltje is natuurlijk vrij dun. het acteerwerk is niet al te best, Travolta speelt op de automatische piloot en is met zijn coole karakter dan nog het beste. de rollen van 4 niet-acteurs (Milian, Tyler, Cedric the 'entertainer' en Benjamin) zijn slecht, maar dat moest blijkbaar om de film het muziekindustrie-gevoel mee te geven. de oh-wat-is-dat-meisje-toch-geweldig-scenes, de onvermijdelijke zoen (en zoals het in Hollywood gaat, meteen in bed) en het walt disney einde zijn tenenkrommend. dat je vaak naar pulp fiction wordt teruggesleept door 3 dezelfde hoofdrolspelers en een dansscene tussen 2 van hen, nemen we maar als ironisch aan.

zelfs als tussendoortje kon ik er geen plezier aan beleven, mislukte feelgood-Milian-promotiefilm, waar Travolta het enige lichtpuntje was.

Een film in het "12:01-principe" (ik zeg bewust geen Groundhog Day zoals iedereen) en dat was ook de reden waarom ik hem keek; mits goed uitgewerkt, vind ik de timeloop interessant. Ik was er alleen niet op voorbereid dat dit een highschoolfilm was. In het eerste kwart heb ik dus meerdere malen overwogen hem af te zetten, omdat ik naar een chickflick/tienerfilm zat te kijken.
Die rode draad blijft zeker aanwezig. De populaire meisjes vs de gepesten, de romances, de hoofdpersoon die toch kiest voor de nerd ipv de stoere. Kots.. Er komt een dik moraal over de film heen en daar hou ik niet van. Ik wil spanning en mysterie, en dat was afwezig. Tóch tikte dat moraal me eventjes aan, in 1 van de vele herstarts. Verder te zwak uitgewerkt, waar bepaalde zaken toch echt in 1 van haar eerste herstarts opgemerkt kon worden (red de gepeste), maar voor de film is het leuker eerst wat andere verlopen te laten zien.
Nee, er zijn in dit genre veel betere films te vinden.

aan de film hangt wat mij betreft onterecht het labeltje thriller, want echt spannend wordt het nooit. het is een puur familiedrama, tamelijk traag en daardoor soms lastig in te blijven. het gebruik van flashbacks maken het geheel aardig om naar te kijken, maar ze zijn wel heel vriendelijk van aard: netjes aangegeven wanneer de flashback plaatsvind en meestal aan het begin en eind een overlapping. een beetje jammer natuurlijk. acteerwerk is prima in orde, alledrie de mannelijke hoofdrolspelers zetten een goed karakter neer. maar dat is dan ook het voornaamste positieve. teleurstellend.

Vandaag eens herzien. Wat een heerlijke absurde film, ik hou ervan. Dat zo'n krankzinnig uitgangspunt zonder enige poging het te doen begrijpen/uitleggen de kern van de film wordt is toch geweldig. En daarvoor eigenlijk al; de 7,5e verdieping, de maffe secretaresse, de dierentuin in huis, allemaal fijne gekkigheden die de sfeer al vroeg neerzetten. En heerlijk toch hoe Malkovich meewerkt met zo'n script, prettige zelfspot heb je dan nodig. Leuk rolletje van Sheen ook (zeker op het einde, ik ging stuk om zijn kapsel). De film neemt zich grotendeels niet zo serieus en dat moet je zeker hebben.
Waar het zich wel net te serieus neemt, is richting het einde. Het liefdesplotje wat nou eenmaal nodig is om het verhaal te vertellen, wordt te dramatisch en het plan van de oudjes dat ze voor middernacht in het lijf moeten omdat ze anders in een baby komen is net té.
Waar het met Kaufman voor mij nogal eens de mist in wil gaan (vaak een te gek uitgangspunt, maar vaak verlies ik hem een beetje), beklijft het nu voldoende. Een fijne wegkijker, weer eens wat anders, en dat is altijd goed.

De film bouwt steengoed op, met geweldige beeldvorming en spanning. De korte beelden hoe de vrouw 'ziet' zijn mooi, de band met de hond prachtig. Er zitten leuke draaiingen aan het verhaal.

Halverwege wordt het -zonder dat je het eerst in de gaten hebt- een beetje een potje. De film heeft ineens een boel clichés, wordt moralistisch en krijg meer drama-trekken. Doodzonde, want er zat veel potentie in. Nu blijf je met een aardig teleurstellend gevoel achter, alsof je naar een standaard filmpje hebt gekeken. Dat leek het toch zeker niet te worden. Daarnaast blijft het Aziatische acteurwerk me moeilijk bekoren, met als 'toppunt' de agent, die een veel te komische noot bracht gezien de sfeer van de film. Jammer.

de film haalt er niet uit wat eruit te halen viel, zonde. het verhaal is sterk genoeg om er een krachtige dramathriller van te maken.
soms lijkt het alsof er een paar stappen overslagen, terwijl een volgende keer iets onnodig uitgelegd wordt. zo kreeg ik wel een erg deus ex machina gevoel bij de (toch al dramatische) parkeergaragescene, waar de zwarte agent ineens opdook, waarna in de volgende CJ al vrij was. en bij de eindtwist waren de nagels vanaf de foto ook al duidelijk, aangezien we de video al een paar gezien hadden. dat maakt het gevoel van de film er niet sterker op. net als de teveel aangedikte verplichte romance. acteerwerk is niet heel super, soms zelfs beetje ergelijk. de eindtwist maakt ook niet de impact zoals die bedoeld zou zijn.

kortom, het voelt allemaal een beetje als net niet, zeker omdat er op zich best een sterk script ligt.

Waarschijnlijk één van de interessantste films over een onderwerp dat ik nauwelijks begrijp. Het grootste deel van de film heb ik echt geen duidelijk idee wat er gezegd/bedoeld wordt en toch wordt je erin meegenomen. Dat is toch wel een kunst. Dat voor een groot deel van het publiek het onduidelijk zou zijn wordt slim ondervangen door hippe uitleg-intermezzo die deels werken. De meeste van de dialogen gaan alsnog over je hoofd, zeker gezien de snelheid, maar door het acteerwerk, de editing en de waar-gebeurd-factor blijf je geboeid. Het is een gekke gewaarwording.

Bekende koppen die een afwijkende rol spelen is sowieso interessant om te zien. Naast de vaak flitsende editing zorgen de subtiele humormomentjes ook voor wat lucht in dit pittig en complex onderwerp.

Interessante prent. Een afgegleden acteur die vroeger succesvol in een superheldenfilm speelde, probeert weer in the picture te komen door een theaterstuk. Heerlijk ironisch dat deze rol vertolkt wordt door Keaton, die ooit Batman was. Zowel Keaton als Norton spelen geweldig.

De cameratechniek/editing is een verhaal apart; alsof de gehele film één onafgebroken shot is. Knap en bijzonder. Visueel dus zeker ook aantrekkelijk. De sneren naar superheldenfilms/blockbusters en hoe 'het volk' daarop reageert is fijn. het is filosofisch, maar lichtvoetig. De subtiele zwarte humor maakt het af. De roffelende freestyle jazzdrummer is een rode draad, die ook de mooie credits begeleidt. Het concept van een in verval geraakt persoon die weer iets probeert op te pakken is zeker niet nieuw, maar de aanpak voelt fris.

Interessante aflevering omdat het meerdere verhaaltjes oplevert. Aan de ene kant misschien zonde dat dat geen volwaardige afleveringen zijn geworden, maar de manier waarop het hier in elkaar gegoten wordt heeft wel wat. Naar het einde toe zie je de twist wel aankomen, en je kunt veel vraagtekens zetten bij hoe de dame het systeem heeft weten te hacken, maar dat hoeft de pret niet helemaal te drukken. Dikke plus is natuurlijk de verwijzingen naar eerdere episodes, iets wat BM vaker doet en een leuke running gag is binnen een anthology-serie.

Na 30 minuten heb ik me meerdere malen zitten afvragen waar deze film nou zo'n hoge waardering aan verdiend. Een gezapig drama, het verhaal kabbelde, geen spanning, veel te veel inhoudelijke balletscenes, matig acteerwerk. Toen kwam Nina's eerste waanbeeld met haar vinger en riep ik hardop 'eindelijk'. Dat in het verloop er dan wat standaard schrikmomenten komen (het gebeurd meerdere malen dat Nina zich omdraait en er iemand achter haar staat ), die je in middelmatige thrillers ziet, gaf niet veel hoop op een goed vervolg.
De komst van Lily maakt het geheel wat interessanter door de onderhuidse spanning. Als liefhebber van That 70's Show was het even vreemd om Mila Kunis in een andere rol te zien en deed mijn best om haar niet als de verwende bitch te zien. Maar dan komen er toch aanwijzingen dat Lily hier ook in de hoek valt. En dan weer niet. Daardoor pakte het acteerwerk van Kunis me eigenlijk meer dan van Portman.
Als de film ongeveer het laatste half uur ingaat neemt de thriller het definitief over van het drama en dat is ook verreweg het sterkte gedeelte. Nina's waanbeelden en schizofrenische gedrag grijpen je bij je strot en daar wordt het ook duidelijk waarom Portman een Oscar heeft gewonnen (hoewel het niet prettig kijkt naar zo'n supermager ding).

Dat laatste deel zorgt ervoor dat je alsnog met een goed gevoel naar de aftiteling zit te kijken. Dat is wellicht de grootste kracht, maar over de hele film gezien geen topper in mijn ogen.
Naar mijn idee was het de film ten goede gekomen als het begin wat minder traag op gang was gekomen. De overvloed aan balletscenes doen ook geen goed. Immers, dat is 'slechts' de setting waarin de film gedoopt wordt. Ik vergelijk het dan met The Fighter, waarin de boksscenes onderdanig zijn aan het familiegebeuren. Het acteerwerk van Kunis en Portman is erg goed. Ik was verrast door de masturbeerscene(s), dat zien we Portman ook niet dagelijks doen, en dan krijgen we ook nog eens lesbische actie inclusief pussy-eating. Ook wel speciaal te noemen voor een Hollywood-film in deze context.

Hoe dan ook, hoewel ik het geen meesterwerk vind, typ ik er wel een heel epistel over. Dat zegt dan ook wel weer wat. Als de eerste helft sterker was geweest, gaf ik een 8, nu een 7.

Prachtige klassieker. Ik was echt onder de indruk hoe goed het eruit zag voor een film van meer dan 40 jaar oud. Vaak heb ik veel moeite om door de tand des tijds heen te kijken, maar dat is bij deze film zeker niet het geval, ik heb nooit een achterhaald gevoel gehad en dat zegt veel. De visuals en sfeersetting zijn nog steeds prachtig, en met de wetenschap van de oudheid is het indrukwekkend. Niks geen computergraphics nog. De constante regen, het spelen met lichtinvallen, de rook links en rechts, het is geweldig. De scenes in het huis van de poppenmaker zijn heerlijk.

Ik hou ook van dystopische settings en verhalen, dus dan zit ik hierbij goed. Echter wordt er niet echt diep ingegaan op het thema, het dient meer als kapstok. Het acteerwerk van Ford en Hauer wordt alom geprezen, maar soms doet het toch wel wat geforceerd aan. Hauer heeft natuurlijk wel enkele mooie scenes waar hij los kan gaan. Er wordt aandacht besteed aan sfeerplaatjes, het maakt het tempo vaak wat aan de lage kant, maar dat zat me niet in de weg. De romance tussen Ford en Young is muf en overbodig.

Al met al heerlijk om naar te kijken en één van de weinige films die er na 40 jaar nog zo geweldig uitziet.

Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Hij heeft me in ieder geval niet kunnen bekoren. De film doet een poging een intens (familie)drama te brengen, maar slaagt daar nergens echt goed in. Het komt zo vlak en afstandelijk over (en is daarbij vrij traag), dat je geen moment echt wordt meegenomen.
De scenes waar er een donker sfeertje gecreërd wenst te worden (met het aanpakken van Leo), wordt het wat stuntelig met een HIV-spuit, waar je natuurlijk op je vingers kan uittellen dat Leo met zijn pistool wraak neemt.
Het ongemakkelijke zijplot van Lenny en Lea, die er in gezet lijkt te zijn puur óm ongemakkelijk te zijn, komt overbodig over.
De film straalt een aardige cultsfeer uit, maar binnenkomt doet het nergens. Lang geleden dat een tegenvallende Scandinavische film heb gezien, jammer.

lijkt te willen kiezen tussen flauwe-komedie-in-crimisfeer en drama en faalt daardoor in beide.

er zit zeker geinige humor in, maar het blijft bij oneliners en niet op de sarcastische manier zoals de (schijnbaar) Britse voorbeelden. met name in de flashbacks in het zeer dramatisch en eigenlijk is het nergens echt goed voor, behalve om aan te tonen hoe de 4 elkaar kennen, maar dat had makkelijk zonder gekund.
acteerwerk is nergens echt overtuigend, ook weer door de twijfel tussen komedie en drama. de poster toont allemaal breed lachende gezichten, terwijl dat in de film nooit gebeurd: erg raar. Mikkelsen doet een Steve Buscemi goes Begbie.
het verhaaltje is filnterdun en het eindigen met een 'echt' restaurant (tuurlijk, met klanten en al) was helemaal tenenkrommend. nee, laat dit genre maar aan de Britten over, de Scandinaviërs zijn duidelijk beter in thrillers.

redelijke film met een sterk uitgangspunt. de actie is keihard en in your face in beeld gebracht, dat past bij het verhaal wat verteld wordt. binnen enkele minuten wordt je flink duidelijk gemaakt waarmee we te maken hebben en dat pakt je wel in. het acteerwerk van de hoofdrolspelers is prima.
helaas zakt het verhaal na de helft behoorlijk in elkaar. het wordt een beetje gedegradeerd tot wij zijn twee vrienden en beleven een spannend avontuurlijke zoektocht en de vaart gaat er grotendeels uit. ik vond het toen moeizaam nog in de film te blijven en het werd wat voorspelbaar, had ook beter een half uurtje korter gemogen.

Aardige rise and fall-film, die naar het einde toe teveel naar familiedrama neigt. De tijdspanne van de film wordt goed verwezenlijkt door de outfits en grime. De aanwezigheid van Cruz is werkelijk tenenkrommend. Vind het overigens ook misplaatst dat ze prominent op de poster/hoes staat terwijl ze pas over de helft van de film in beeld komt en dan feitelijk maar een bijrol heeft. Wel thumbs up voor Depp.

Na Mulholland Drive, Lost Hightway en Inland Empire mijn 4e Lynch, ik hoopte/verwachte eenzelfde ingewikkeld plot, met dubbele lagen, spelen met werkelijkheid/fictie en bijbehorende mindfucks. Dat gebeurde helaas niet. In vergelijking met eerdergenoemde films is deze redelijk rechtlijnig te noemen.

Desondanks zeker typisch Lynch: traag, mysterieus, donker, intrigerende muziek, boeiend camerawerk en vooral die eigenaardige sfeersetting. Het wierp af en toe zeker zijn licht vooruit naar zijn Twin Peaks 4 jaar later (uiteraard ook door de rol van MacLachlan). Voldoende 'what the fuck'-scenes ook. Karakters worden niet heel diep uitgewerkt, maar zijn boeiend genoeg. Met name Hopper kan zich helemaal uitleven.

Dat bij het rollen van de credits de eerste uitgesproken woord 'vaag' is, zegt toch ook wel weer voldoende Maar hou in het achterhoofd dat hij alweer 30 jaar oud is. Ik heb niet het idee dat ik iets gemist heb in deze prent, maar ik ga nog even rondlezen. Het geeft in ieder geval wel zin om de andere Lynches weer te gaan kijken.

Beetje dubbel gevoel. Een postapocalyptische film met een kleursetting die neigt naar zwart/wit. Visueel ziet het er prachtig uit, misschien wel té: ik had constant het gevoel dat alles CGI was. Bij de eerste actiescenes blijken we weer te maken hebben met een typische Hollywood-karakter dat in zijn eentje tig gewapende mannen om kan leggen zonder zelf een schrammetje op te lopen: daar ben ik niet zo voor te porren. Er komen gaandeweg meer clichés om de hoek (het gedrag van het meisje, de villian, het overlopen) en ongeloofwaardigheden (30 jaar lopen, het meisje wat 2 stevige mannen vermoord) die de film wat mij betreft geen goed doen.
Het eindtwist was wel weer interessant, hoewel natuurlijk al duidelijk was dat er iets met het gegeven boek was. Ook als overtuigend niet-gelovige zou ik me met de leidraad van het karakter en de film mee kunnen nemen en dat maakt het einde (minus Kunis' terugtocht) wel boeiend. Je moet uiteraard wel de gigantische plothole dat je toch echt niet mocht doden van de Bijbel maar even slikken.

Erg overdreven film, tot irritatie aan toe. Het wordt allemaal serieus gebracht, het idee van hoog religieuze broertjes die als slachters het rechtssysteem maar in eigen hand nemen, maar verzuipt in eigen ambitie. Het acteerwerk is tenenkrommend te noemen, erg geforceerd. Ik ben niet vies van een beetje bloed enzo, dus daar stoor ik me niet aan. De scene waarin Dafoe door zijn eigen omschreven gebeurtenissen heenloopt zijn erg gaaf.

Als het opzet was geweest zo'n overdreven actie te maken, was hij wel minder serieus geweest. Dan was er meer (zwarte) humor oid geweest. Nu komt het gewoon niet uit de verf en is het niks meer als een aardig actie-tussendoortje. Waar de hoge waarderingen vandaan komen is mij een raadsel.

Type film dat je vooral niet te serieus moet nemen, wat bier ofzo erbij en kijken maar. Gewoon een leuke mix van timeloopprincipe, actie en wat humor. De laconieke/losbandige aanpak werkt op zich prima, al is het even wennen aan de hoofdpersoon. De 'attempts' zijn een leuke gimmick, al is het alleen maar een alternatieve manier om de timeloops te benaderen. Grootste minpunt (zoals zo vaak) is het tenenkrommende gedoe rondom liefde, de ex waar ie nog gevoel voor heeft en die geforceerde zoonscenes. Allemaal zaken die de film vertragen en absoluut geen meerwaarde geven. Omdat dit toch al een typisch tussendoorfilmpje is, maakt dat wat minder uit, maar had liever meteen maar ff doorgepakt in full-on-actie zonder dat sentimentele gedoe

ben ik dan de enige die het einde juist enigszins voorspelbaar vond?

sterke actiethriller, wat feitelijk 1 grote achtervolging is en daardoor logischerwijs de vaart er goed inhoudt. doordat Bourne steeds dichter bij 'de waarheid' komt en we dat allemaal willen weten, heeft dit laatste deel een meerwaarde ten opzichte van de vorige twee. echter heb ik het gevoel (het is lang geleden dat ik deel 1 en 2 heb gezien) dat hier minder verhaal in zit en meer op de actie leunt. maar die is dan ook prima in orde, afgezien van enkele iets te superheldachtige momenten.

Een mystery-thriller ten top. Vanaf minuut 1 worden beide genres volop in de strijd gegooid, met succes. De spanning is goed voelbaar. Het ethische element van 'de knop' wordt traditioneel uitgespeeld. We blijven in het duister tasten, de mysterieuze acties blijven zich opstapelen. De film bouwt op naar een prachtige climax...

Althans, dat denk je dan. Het eerste uur is erg sterk, maar in plaats van het verhaal goed aan elkaar te knopen, wordt er erg ver gezocht. Veel mysterieuze zaken blijken er te zijn voor het mysterieuze. Er komt een flinke bak science-fiction bij en dat gaat niet ten goede. Kelly schiet even terug in Donnie Darko-achtige theorieën. Waar de film mooi afbouwt, zakt hij vervolgens zonder climax ook weer af in het laatste deel. En zo blijf je uiteindelijk toch met een teleurgesteld gevoel achter.

vanaf de eerste minuut voelt de film al anders aan dan 'normaal'. het is een vreemde gewaarwording om volwassen, misdadige praktijken gegoten te zien worden in een highschool-setting. gelukkig heb ik geen moment het gevoel gehad naar een tienerfilm te zitten kijken, wat deels komt door de bijzondere sfeer; gruizig en vreemdsoortig. het verhaal is lastig genoeg om je zelfs met volledige concentratie in het vage te houden. de aparte karakters, de stoicijnse Brendan, het montagewerk en de beeldvorming zijn sterk. naast het drama en mysterieuze heeft de film een fijn zwart gevoel voor humor, er zijn vele scenes of shots die je op een onverwacht moment doen grijnzen (het korte shot in het huis van Tug van een kamer vol witte-hemd-dragende familieleden, de belager die getackled wordt tegen een lantaarnpaal, Tug die van een steeds opstaande Brendan af probeert te komen en natuurlijk de scene met Pin's moeder en de haan-kan) en ook dat maakt de film fris.
ik had wel af en toe moeite grip op de film te blijven houden, de rol van Brain vond ik wat ongelukkig en het was wellicht iets te goedkoop om het verloop van alles in 1 eindscene door de hoofdrolspeler te laten vertellen.
typisch geval van beetje vreemd maar wel lekker. deze ga ik later zeker nog eens bekijken en voorzie dan een stijging van mijn punt.