Opinions

het leek een soort Cube vs Exam te gaan worden. het uitgaanspunt, de beklemmende spanning, het spelletje en de wiskunde vragen, ik vind dat allemaal wel leuk. helaas werd de spanning niet heel goed naar een hoogtepunt gebracht, werden de twistjes niet super uitgewerkt en waren de laatste 10 minuten meer een anti-climax dan een klapstuk.

Bijzondere thriller met heel wat vreemde tintjes. Sfeer en beeldvorming is weer -zoals vaak bij Spaanse films- prima in orde. De spanning en paranoïde wordt goed overgebracht. Enkele zeer sterke scenes en een interessante twist. Qua mystery/thriller zeker mijn ding.
De losse eindjes zitten hem in de soms wat ongeloofwaardig gedrag van de karakters. Soms doet het zelfs wat absurd/komisch aan en dat lijkt een beetje out of place.
Bij het rollen van de endcredits had ik een gemengd gevoel; goede laatste 5 minuten, slechte eindscene (neeee, waarom dat zwanger zijn erbij?! Dat is meer iets voor Hollywood) en wat plotgaten die ik niet dicht kreeg.

Prima. Ik hou wel van een normale setting met een scifi-saus. Moet erbij zeggen dat ik redelijk allergisch ben voor romance-dingetjes, en laat dat net de hoofdmoot in deze aflevering zijn. Dat ik het dan toch wel redelijk trek, spreekt in het voordeel van BM. Origineel uitgangspunt. Leuke dosis humor erin en een niet al te wrange knipoog naar de realiteit.

Een film met pedofilie als thema en leidraad, heeft durf. Het is een controversieel onderwerp, waar iedereen een scherpe mening over heeft. Bij de eerste scene hield ik dan ook mijn hart vast waar dit heen zou gaan.
Daarna komen de hoofdrolspelers in beeld en na een minuut ben ben ik het al kwijt; Hayley zou een 14-jarig meisje moeten zijn, dat er ouder uitziet en zich volwassener gedraagt. Dat laatste klopt zeker (daarover later meer), maar Ellen Page ziet eruit als een 10-jarig jongetje. Het is mij een volslagen raadsel waarom ze zo neergezet wordt als het karakter duidelijk anders voorgesteld wordt.
Mede daardoor kom ik niet in de film. Zodra het niet geheel onverwachte kantelpunt geweest is, wordt het van kwaad tot erger. Wraakfilms zijn er genoeg, ook met daarin karakters die zich van verschillende kanten laten zien. Maar Hayley gedraagt zich als mínstens haar dubbele leeftijd, met haar sarcasme, intelligentie, analytisch vermogen, noem het maar op. Het is een psychisch gestoord kutwijf. Het is zo verschrikkelijk ongeloofwaardig dat het onmogelijk wordt het gebrachte thema tot je te laten doordringen. In het script wordt dan maar gestopt dat de doktoren haar blijkbaar al gek vinden, zodat alles verklaard zou worden. Gewoon nee.
Als ik objectief probeer te kijken, ligt er feitelijk zo'n dik Amerikaans moraal overheen. Ook daar worden we niet vrolijk van. Nogmaals, het is een gedurfd thema om te behandelen, maar het vliegt erg de bocht uit. Het mist een goed uitgesponnen diepte. De achtergrond wordt ook vaag gehouden. En ook al klopte haar karakter niet, Page speelt subliem. Tegenspeler Wilson verdient ook een pluim, want een makkelijke rol was het niet.

Zo dan, hier even goed voor gaan zitten. Als 2e generatie gabber -zeg ik met trots- ga ik meestal wel met een gepaste afkeer dit soort dingen in. Maar laten we helder zijn: de titel is misleidend, we hebben hier niet te maken met een hardcore-docu/film or whatever; het is een misdaaddrama tegen de achtergrond van de Rotterdamse hardcorescene in de eerste helft van de jaren '90.

En laten we de genrekant eerst maar eens belichten: dit hebben we al erg vaak gezien. De clichés zijn dan ook niet van de lucht. Het jongere brave broertje dat de afgestoten broer achterna gaat, de ouderconflicten, de ellende die drugs brengt, de op scherp gezette vriendschappen/relaties, de 'bende' die verhaal komt halen, noem maar op. Eigenlijk in alle gevallen zou ik zo'n film dan ook erg teleurstellend benaderen.

Maar. Die achtergrond. De partyscenes en de muziek waren een absurd feest van herkenning, en voelde vaak authentiek, met die blik op de Energiehallen, cassettebandjes van Parkzicht en zelfs de Jezus-bus!. Nadruk op producties van Neophyte/Bodylotion, Prophet en Rotterdam Terror Corps. Geen mietige nummers, maar prima serieuze keuzes. Het in de rij staan tussen het Heras-hekwerk terwijl de bassen al te horen waren. De energie. De lasers. Ik heb meermaals met mijn handen in de lucht gezeten. Ook de algemene jaren '90-sfeer was heerlijk, qua kleding, maar vooral met Rolf Wouters' Vergeet-je-tandenborstel-niet-show en Moppentoppers met Jeroen Smits. En het beeldformaat in 4:3.

Het andere lichtpunt is Jim Deddes, meer dan Joardy. Wat een natuurlijk acteertalent is die gast, die een zachtmoedige gabber speelt, met zijn donkere kant als dealer. Blij dat enorme stereotypen niet uitvergroot worden, zoals vaak te zien is. Hoewel soms dan, maar het voelde toch anders nu. De Likt-zanger Jordy Dijkshoorn kon ook heerlijk de hele film lang zijn moeilijke Rotterdamse kop trekken. Geweldige scenes ook, met de Masochist op de walkman voor de spiegel danspasjes oefenen en de snackbarscene ("wat denk je dat zo long is" en neemt een hap van een frikandel).

Maargoed, onder de streep is het simpelweg een misdaad over dealers en hun leveranciers, en het daarmee gepaarde drama in de privesfeer. Kijk daar doorheen, en dat kun je denk ik vooral als je liefde hebt voor de early-hardcorescene, en dan heb je vooral in de eerste helft van de film prima vermaak.

aardig actiedrama die het vooral moet hebben van de tweede helft. de karakters en de setting zijn op zich voldoende, maar het verhaal kabbelt iets teveel zonder veel verandering. je moet ook een beetje tegen de homeboys-attitude kunnen, want als je daar niet doorheen kunt kijken zit je je de hele film te ergeren.
na driekwartier is er een steekpartij en lijkt er iets meer vaart in te gaan komen. waar naar het einde toe Bale steeds labieler wordt, wordt het uiteraard ook interessanter. daar is het acteerwerk ook het beste en zet Bale weer een beste rol neer (die kop blijft toch geweldig). de slow-motion-scene waarin er op de auto geschoten wordt is erg 'mooi', het einde misschien net iets TE drama.

De futuristische technologische inslag gecombineerd met maatschappijkritiek is ook in deze BM de hoofdlijn.
In het begin wordt nog gepoogd mysterieus te doen met de twee dodelijke gevallen, maar door het te geforceerde korte shot van de drone-bij in een vroege scene, is het helder dat die ermee te maken heeft.
Nadat dat duidelijk is, is het vooral een hackerverhaal, waar de politie zijn technische kennis (die van het groentje komt) tegenin moet zetten. Het moraal wat verteld wordt jegens de (ziekelijke) kracht van sociale media en het onbenul van de mensen die het -op deze manier- gebruiken, kan me wel bekoren. Al zullen veel mensen dat zeggen, en alsnog voor een groot deel blind zijn voor de maatschappelijk verandering die het teweeg heeft gebracht, en niet perse ten goede. Natuurlijk is het ook in deze BM uitvergroot, maar dat mag om de boodschap te brengen. Fijne full-length, maar niet de sterkste.

Een Tarantino-film is per definitie al interessant, maar je moet wel van zijn thema's en aanpak houden. Wetende dat je bijna 3 uur te slikken krijgt is natuurlijk flink. Als dan na een kwartier blijkt dat het ook nog eens een trage film is (en naar verwachting zal blijven), begrijp ik waar de gemengde kritieken die ik op voorhand opgevangen had vandaan komen.
Gelukkig vond ik de traagheid nergens saai. Tarantino heeft het talent, en dat hebben we eerder gezien, ook in laag tempo een film boeiend te houden: beeldwerk, sfeer en dialogen zorgen daarvoor. Ieder karakter ontvouwt zich gaandeweg, net als de wisselwerking tussen enkelen van hen. Die 4 pijlers maken het een goede film. De fijne soms out-of-place lijkende humor is top (die deur!).
In het tweede gedeelte van de film komen daar toch weer de kenmerkende over-the-top bloedspetterende scenes, natuurlijk grafisch in beeld; je moet ervan houden, zullen we maar zeggen. Qua spanning moet het het hebben van een soort '10-kleine-negertjes'. Het verhaal blijkt niet enorm complex, maar ontwikkelt zich voldoende.
Geen meesterwerk, maar gewoon goed. Het is geen breed te happen prent, de sfeer is soms wrang. Jackson is geweldig, het is me dan ook een raadsel waarom Leigh de Oscar-nominatie krijgt (aangezien haar grootste aandeel bloedhappen was).

zeer matig drama. de fantasy-tag begrijp ik overigens niet, sinds wanneer vallen paranormale gebeurtenissen onder fantasy? de opening met de tsunami had ik niet verwacht, maar het grafische is daar zo afleidend slecht dat ze beter een andere setting voor de bijna-dood ervaring hadden kunnen kiezen.
de 3 losse verhalen krijgen ieder om de beurt enkele minuten aandacht en uiteraard komen ze op het eind samen. maar zowel de losse verhalen als de kruising zijn niet bijzonder genoeg om te blijven boeien. het gaat veel te traag in vergelijking met wat er gebeurd. op het einde hebben alle drie de hoofdpersonen een lach en dan is het ook blijkbaar maar tijd om de aftiteling in te starten, dacht Eastwood. de film had met gemak nog een uur door gekund of een uur korter gekund en dat is geen goed teken voor het script. ik had al moeite het einde te halen en toen de strijkers opzwelden bij de ontmoeting van Marie en George wist ik het zeker; dit is een verdomd tegenvallere film.

Aardige drama-thriller, waar je bij de allereerste scene al meteen goed in de film gezet wordt en verrast met de beeldtechniek. De cinematografie is veruit het beste onderdeel van de film, dat het haast draagt. Acteerwerk prima.

Het verhaal is wat aan de dunne kant en vrij rechtlijnig. Enorm verrassen doet het niet en het blijft redelijk vlak, ondanks een mentaal pittige ervaring voor de hoofdpersoon. Er zijn net iets teveel 'eh ja ok'-momenten en dat heeft deels te maken met dat het op een of andere manier niet lukt om mee te leven. Misschien had daar toch iets meer tijd voor genomen moeten worden, hoewel ik het meestal fijn vind als niet alles overbodig in beeld wordt gebracht/uitgelegd.

Dankzij de korte speelduur is het een prima tussendoortje en een te verteren zit, zeker door de prachtige cinematografie.

ik vond dit dus zeker geen komedie (lachmomenten zijn op 1 hand te tellen), het is meer 'oppervlakkig drama' over relaties. en daar hou ik niet zo van. verhaal matig, acteerwerk redelijk, verder alles standaard. de film wordt dan ook compleet 'gered' door alle muzikale referenties, die voor de nodige vermaak zorgen als muziekliefhebber.

Simpel: zo slecht dat het weer goed is. Eigenlijk is alles slecht, het acteerwerk, editing om van te huilen zo fragmentarisch, aankleding, veel teveel flauwe grappen... en dat maakt het dus wel weer vermakelijk, voor een deel dan. Tip: in enigszins dronken of anderszins lichtelijke bedwelmde status kijken is aangeraden.

een film met meerdere gezichten. het trage Amerikaanse-gezin-setting van het eerst kwart van de film is eigenlijk gewoon saai, met alle cliche's van dien. het randverhaaltje van de 2 mysterieuze gasten houdt het nog interessant.
na de overval weet je al waar de film heen gaat, vanwege de titel; heel gelukkig gekozen lijkt dat dus niet. feitelijk zit je dus te wachten op meer duidelijkheid daarover, want dat het gaat gebeuren weet je al. dat wordt niet spannend genoeg gebracht, het teert op losse scenes waar de rol van Harris het lijkt te moeten doen qua sfeer. aangekomen in Philly ontstaat er meer een crime-sfeer, wat verder niet erg uitgewerkt wordt. uiteindelijk lijkt de film zich te verslikken in over-the-top-tragiek-beeldvorming. overigens zijn de bloederige scenes opvallend expliciet.

misschien door het toch lichtelijke rare sfeertje wat er over deze prent heenhangt, compleet irriteren doet hij niet, ondanks bovengenoemde zaken. tegen het einde is er zelfs een totale out of place hilarische scene (Ritchie die de deur dicht ziet vallen en zijn sleutels wil pakken). een apart filmpje dus, met goede bedoelingen, maar struikelt teveel in cliche's en rtl4-drama.

ik heb wisselvallige gedachten bij deze film. over het algemeen is het een zeer onderhoudende thriller, maar niet stabiel genoegd denk ik.
na een 'standaard' begin komt er een lekker mysterieus sfeertje in en een paar sterke twists, die veel beloven voor de rest van het verhaal. het beviel me dat de hoofdpersoon, toen hij eenmaal op de vlucht was, niet ineens een soort superheld werd, wat we helaas erg vaak in dit soort films zien. hij heeft nog voldoende pech, is stuntelig en toont emotie.
de ware argumenten van Greve vind ik toch niet in verhouding staan met zijn acties. in het laatste deel verstapt de film zich een beetje door vrij plots meer een drama te worden. het einde gaat dan ook net iets te snel om indruk te maken en de kwinkslag in het slot past er gewoon niet bij. zo blijf je uiteindelijk toch met een 'mweh'-gevoel over, waar toch zeker meer te halen was.

Het lijkt een typische hate-it-or-love-it-film te zijn. Bizar, vervreemdend, absurd, onvolgbaar, onlogisch. Na een tijdje wordt wel duidelijk dat het hoe en waarom onduidelijk blijft. Het enige dat rest is je mee te laten slepen in de gebeurtenissen en vooral niet na te denken over het realisme en logica. Want als je dat doet, is deze film een waar gedrocht.

Hoe afstandelijk en raar het in het begin is, het is een kracht dat je gaandeweg een houvast begint te krijgen rondom de hoofdpersoon. En inzicht begint te krijgen in het volstrekt bizarre leven van hem.

Het is een understatement te zeggen dat het geen film voor iedereen is, onconventioneel en tegendraads. Ik hou van vreemde sferen en niet alles hoeft uitgelegd te worden, maar het is toch een pittige hap. De aftiteling kwam met een brede grijns op mijn gezicht, dus dat zal toch een goed teken zijn. Een beetje erg vreemd, maar wel beetje lekker. Denk ik.

Stiekem toch wel een bovengemiddelde actiethriller. Gebeurd zelden dat ik een dergelijke film bij herziening nog iets opwaardeer. Tuurlijk zijn er de genreclichés, zeker weten. Ik ga ze niet benoemen, want het is helder. Maar bovenal ben ik de hele film vermaakt en heb een groot deel in gezonde spanning gezeten. Het spel van WIllis deed fraai naturel aan, met name in de eerste helft. Mooie begincredits. Prima vermaak.

typisch zo'n film waarvan de makers eigenlijk niet precies weten wat ze ermee willen. alleen in het laatste kwartier is het een echte actie-komedie te noemen, goed over de top en met een balans tussen de actie en de humor.
daarvoor is het een veel te bij elkaar geraapte bedoeling. er wordt geprobeerd humoristisch te zijn, maar verder dan 2x hardop lachen en wat grijnzen kwam ik niet. ik ben dol op Britse humor, dat had veel meer mogen worden gebruikt. in plaats van dat de karakters sympathie opwekken, irriteerde ze me, omdat gewoon niet duidelijk was wat de film nou wilde. er druipt een behoorlijk deel drama door, wat zeker niet als absurdisch wordt neergezet, maar als serieus. de moorden worden behoorlijk expliciet in beeld gebracht, met veel bloed, en later nog enkele onsmakelijke lijken die in een horrorfilm niet zouden misstaan. daarnaast krijgen we in een bepaalde fase ook nog een duister sfeertje met achtervolging, zoals we in thrillers zien. een optimist zou zeggen dat de film lekker divers is, maar het zorgt ervoor dat je er nergens goed inkomt en eigenlijk geen idee hebt waar je naar zit te kijken.

bij de grote ontploffing in het einde had ik het echt hilarisch gevonden, en eigenlijk ook passend bij het kwartier ervoor, als iedereen omgekomen was en daarmee het dorpje dus ineens een populatie van 0 had. helaas werd er gekozen voor een stukje drama tussen de hoofdrolspelers en een standaard feelgood-einde, waarmee je weer herinnert wordt aan het onsamenhangende van de rest van de film.

als de hele film in de trant van het laatste kwartier was geweest, was het zeker een van de betere actie-komedie en de hoge waardering waard geweest. jammerrr.

Het voelt als een poging om een Blair Witch te maken in een Lynch-setting. De sfeer is naar en beklemmend, dankzij de stilistische omgeving en de koele karakters. De hoofdpersonage zelf is op zich ook niet geheel normaal, met haar preutse mondje en stijve voorkomen (overigens wel erg prettig om naar te kijken). Tel daar stiltes, lange shots en een traag tempo bij op. De mysterieuze, donkere gangen en bossen maken het af.

Maar laten we wel wezen, er gebeurd niks. De film leunt wat dat betreft volledig op de aanname en 'dreiging', op een stille manier. Aangezien ik geen horrorliefhebber ben, betrapte ik mezelf erop dat ik af en toe al van het scherm wegkeek als ik iets verwachtte. Het mysterieuze voert de boventoon. Zoveel zelfs dat er eigenlijk helemaal niks verklaard wordt, op hier en daar een op meerdere manieren interpreteerbare hint na. Het verhaal kabbelt voort en gaat uiteindelijk nergens heen.

Qua cinematografie en sfeer zeker een voldoende, maar als geheel een flatertje.

Verwacht geen samenhang: het zijn 3 totaal verschillende losstaande verhalen. Er is slechts 1 overeenkomst: jawel, een huis.

De sfeer verschilt dan ook behoorlijk per verhaal. De 1e is creepy, de 2e onbeholpen en de 3e moralistisch. Hoewel het uiterlijk bij de 1e het minste is -die gekke gezichtjes-, beklijft die het beste, qua mysterie. Wat overeenkomst is dat het redelijk los voelt qua verhaal, weinig kop en staart. Hier en daar valt er even te lachen, voor de rest moet het het vooral van de kunst van stop-motion hebben.

Op de valreep een leuk tussendoortje.

Frisse, botte komedie met een randje drama dat je vooral niet te serieus moet nemen. De film doet lekker on-Amerikaans aan wat betreft lompheid en seks-onderwerpen. Lompe grappen die naar het puberale gaan, maar niet al te flauw. Het (b)lijkt een soort coming-of-age te zijn, zonder dat de hoofdpersoon daar deel van uitmaakt; een interessant gegeven als kapstok. Naar het einde toe komen toch de bekende moralen/clichés naar voren zoals in 95% van de Amerikaanse komedies, maar gelukkig blijft dat oppervlakkig en soms met een goede knauw. Al met al een erg vermakelijk tussendoortje met een aantal flinke lachbuien.

Heftig filmpje toch wel. Het cliché "je moet ervan houden" telt hier toch ook wel, want niet iedereen zal dit type echt kunnen waarderen. De dystopische, surrealistische setting neemt je direct mee. Misschien jammerlijk dat in de eerste minuten meteen al het een en ander helder wordt gemaakt, dat had van mij nog even mysterieuzer mogen blijven (maar wellicht zal dat te maken hebben met een toch onmisbare synopsis). Bijzonder duister en naargeestig, met een aantal scenes waar je geen toastje bij moet eten. Moraal is een flinke leidraad, maar zeker niet zoals in de doorsnee Hollywood-drama. Genoeg 'voer' voor psychologische vraagstukken.
Het is lastig geen vergelijking met Cube te maken (surrealistische 'machine', pogingen tot beat the system en een potentiële escape), maar dat is niet erg en doet het plot wel origineel en gewaagd aan. Nu maar lekker gaan slapen...

typische niksomhetlijffilmpje, waarin het verhaal eigenlijk op veel momenten stilstaat en het puur gaat om het beeld geven van een situatie cq een leuke scene schieten. de beeldvorming van de karakters zeggen soms erg weinig (de jungle- en scratchscene van Koop), maar zijn wel weer geinig om te zien.
en daar moet de film het voornamelijk om hebben: het is allemaal geinig om te zien. ik kreeg tijdens het zien van de film verschrikkelijk veel zin om XTC te gaan slikken, maar ook een beetje triestig omdat ik niet zo'n gezellige vriendengroep heb: kortom, met de beeldvorming en sfeercreëren zit het wel goed! de 'uitgesproken' gedachten werken ook prima. de soundtrack was ook een feest van herkenning. tuurlijk heeft het de feeling van Trainspotting, maar is uiteraard verder niet te vergelijken.
eigenlijk stel de film allemaal niet zoveel voor (weinig verhaal en datgene wat er is, is voorspelbaar: de platonische vriendschap wordt romance), maar het is erg vermakelijk om naar te kijken en als je het puur beschouwd als komedie is daar niks mis mee.

Normaal gesproken ontwijk ik hypefilms, maar nadat enkele mensen me deze alsnog hadden aangeraden, hem vandaag bekeken.
Een matigje. Een soort dystopische inslag, ik hou van de sfeer rondom arm/rijk/toekomst, wat prima in beeld gebracht werd. De beeldvorming is sowieso goed in orde. Op een of andere manier bleef de film ook wel hapbaar, misschien wel gewoon door de ogen van Lawrence. Want tja, zelfs als je de lastig te verkroppen uitgangspunt (het offeren van kinderen voor een lang vervlogen oorlog) slikt, moet je je een weg banen door de ongeloofwaardigheden en gaten.
Zodra de 'games' beginnen wéét je al dat de hoofdpersoon het overleeft, dat de 'final scene met de 'bad guy' is en dat er een 'allie' dood gaat (ok, ik zal er voor de zekerheid spoilertags omheen zetten ). Zodra de romance inkickt, klap ik volledig uit de film. Nope, dit is hem niet. Veel te Hollywood, veel te glad, veel te feelgood, veel te voorspelbaar.