Opinions

als liefhebber van Boyle's (vroegere) werk moest ik deze toch ook eens zien. zijn eigenschappen zitten er zeker wel in, met gekke karakters, vreemd camerawerk, snelle editing en rare humor. de setting is vrij gruizig en doet aardig jaren zeventig aan, wat helaas wat mij betreft niet zo werkt.

duidelijk een tussendoortje en dat is ook hoe het je het hooguit moet zien. vermakelijk vanwege bovenstaande, voor de rest nauwelijks een echt boeiende film te noemen, met wat rammelende scenes.

oei. vijf kwartier lang heb ik naar een film zitten kijken die me maar bleef verrassen en boeien, om in het laatste kwartier doodleuk zijn eigen nek om te draaien. zo zonde!
de openingssequence is erg sterk. niet alleen omdat het kijkje achter de schermen in een regiekamer al interessant op zichzelf is, maar ook omdat meteen de boel op scherp wordt gezet. volgens gaan we rewind en beginnen we overnieuw, vanuit een ander perspectief. leuk! maar of het echt nodig was dat 6 keer te doen, weet ik niet. maar er is slim voor gezorgd dat het aantal overlappingen gering is, zodat het interessant blijft. aardig acteerwerk, geweldig uitgangspunt en prima beelden. de film weet goed de spanning op te bouwen naar het einde.

maar ja, als er dan een auto-achtervolging komt waar geforceerd gepoogd wordt een superstoere actiescene te maken, verlies de film in no-time aan kracht. niet alleen duurt het veel te lang, het is veel te overdreven (maakt niet uit hoeveel ongelukken, vrolijk blijven rijden) en past totaal niet in de lijn van de film. die grote misstap wordt netjes opgevolgd door een aantal feelgood-momenten (president en barnes, whittacker en ex) waar je tenen krom van gaat staan. en dan blijkt ook maar weer, dat hoe goed een film ook kan zijn, als het einde ruk is, zit je simpelweg met een klotegevoel naar de aftiteling te kijken. gemiste kans en doodzonde van de rest van de film.

Toch wel beetje twee gezichten. Kunst voert de boventoon als setting, inclusief bijbehorende 'typische mensen' die net niet over-de-top (en/of licht irritant) neergezet worden, inclusief de altijd heerlijk acterende Gyllenhaal. Je moet van het wereldje houden, zullen we maar zeggen. Gaandeweg kruipt er meer mystery en thriller in de film en dat is waar het interessant wordt.
Je moet wel door de gekke plotgaten heen kijken (het huis van de overleden man waar je zo naar binnen kan lopen en van alles ongemerkt 'urenlang' stelen, of gruwelijk kostbare kunst in paar houten kratjes door een klusjesman laten vervoeren ipv verzekerd in een pantserwagen ofzo). Naar het einde toe verliest het verhaal zich een beetje in goedkope horrorscenes en is de ontvouwing dat we met een vloek te maken hebben wat jammerlijk en heeft niet zo zijn uitwerking. Ook daar moet je maar net van houden. Verder prima acteerwerk en keurig in beeld gebracht.

Heel matig. De score van Air al genoeg geluisterd, maar me nooit tot de film aan kunnen zetten. Dat bleek gegrond. Waar ik meer een mysterieus drama verwachtte, is het voor het grootste deel een tienerromance, een coming-of-age. En daar heb ik dus echt helemaal niks mee. Hou daar dus rekening mee als je hem wilt gaan kijken.

Het begin is nog veelbelovend, met snel de eerste zelfmoord, een prettige manier van editten en een wat offbeat sfeer. De narrating werkt prima. Maar al snel komen de vriendjes om te hoek kijken. Ik deed echt mijn best het mysterieuze wat zo geforceerd geschetst wordt op de voorgrond te laten komen, maar het gezapige clichématige tienergedoe was veel te aanwezig voor te lange tijd in een te traag tempo. Waar was de diepgang? Ik heb me echt door het middenstuk heengezucht.

Het acteerwerk was vaker dan eens opvallend houterig. Ik heb echt het idee dat de film te hard leunde op de het regiedebuut van 'de dochter van'. De gewilde uitstraling van 'wat waren de zusjes mysterieus' komt gewoon niet over, want alleen door het weglaten van verdieping en hangen op 'zielige opgesloten zusjes worden depressief' kom je er niet. Je mist binding met alle karakters.

De mooie koppies en de oogopslag van Dunst zijn zowat de enige houvast. Het idee dat de jongens een gefantaseerd leven met de zusjes creëren door middel van gestolen eigendommen, is aandoenlijk. Beeldvorming is mooi. En natuurlijk de heerlijke soundtrack. Maar dan houdt het ook wel op. Tegenvaller.

Een lichtvoetig drama met rare trekjes. Het geheel doet af en toe wat vreemdsoortig aan, hoe dat precies komt weet ik niet. Misschien het soms wat houterige acteerwerk, het gebrek aan sfeerschepping of het plot wat onrealistisch overkomt.
Wat betreft het laatste, door de loop van gebeurtenissen waar 'afwijkend' mee omgegaan wordt (je man is vermoord door je dochter/zus, maar gaat te werk als een doorgewinterde crimineel die iets te verduisteren heeft / in je eentje ineens profi een restaurant runnen voor 30 man) geeft je het gevoel van een (absurdische) komedie waar je geloofwaardigheid simpel loslaat. Maar op enkele geinige (zwarte) humor na is het zeker geen komedie te noemen.
Naar het einde toe wordt het ietsje sterker, maar pakken doet het je niet meer. Daarvoor is het allemaal gewoon te statisch, te afstandelijk. Het is zeker niet slecht, maar binnenkomen doet het niet. Jammer.

Relatief oppervlakkige poltieke komedie-drama, dat eigenlijk weinig meer wilt aangeven hoe stom het populisme (en haar kiezers) is. Omhuld door de beïnvloedbare politicus.

Op zich een interessant gedachtengoed en het is leuk om een kijkje te krijgen in een fictief politiek landschap, met oa tv-optredens in Pauw en DWDD. Genoeg grappige dialogen en momenten, met name dankzij de Amsterdamse familie. Maar de rode draad is vrij dun, inclusief romance, slecht huwelijk en generatieklovende affaire. Inhoudelijk net te ondiep, humoristisch alleen bij vlagen. Goed voor af en toe een lach, maar het wordt niet meer dan een aardig tussendoortje. De aanwezigheid van Elders en Gasman vergoeden voor de mannelijke kijker veel.

Familiedrama. Ik was getriggerd door de hoge waarderingen hier en op IMDB, ook in het genre mystery. Dat laatste is het ook zeker wel, want veel is en blijft onbeantwoord. Maar dat is niet perse mijn idee van een mysterie. Naar mijn idee was het 'te makkelijk' om ten faveure van het verhaal de helft maar weg te laten.
De sfeer is naargeestig, het tempo traag, de kleuren grauw. Dan weet je hoe je het zoeken moet. Het plot van een vader uit het niks terugkeert en op een onduidelijke roadtrip met zijn zoons gaat, beklijft me niet echt. Leuk, die harde levenslessen leren, maar het komt voor mij te geforceerd gedramatiseerd over. Het acteerwerk is vaak stroperig en houterig, al komt de jongste zoon -met het hoofd van een dertigjarige- wel binnen. Beelden zijn mooi.
Tuurlijk is de wisselwerking en het moraal te zien. Maar het pakte me niet, het is blijkbaar niet mijn pakkie an.