Opinions

Absurdistisch op een lichtvoetige manier. De mate van zelfspot op het eigen Frankrijk is heerlijk, net als hoe het bureaucratische (al die formulieren en stempeltjes) op de hak wordt genomen. Dat is by far het sterkste van de serie en maakt het erg fijn om naar te kijken. Ieder karakter heeft zijn gekke trekjes. Genoeg ingehouden subtiele hilariteit.

Daar waar de kolonel de relatie van haar dochter met Andre probeert te blokkeren is een stuk minder interessant.

Dit eerste seizoen is ook zeker sterker dan de tweede, die een stuk serieuzer van aard probeert te zijn en daarmee dan weer net de plank misslaat.

Intens. Ik ga meestal zo blanco mogelijk een film of serie in, maar de opening maakt duidelijk dat het een waargebeurd verhaal is. Geeft het toch een extra tintje (met altijd in het achterhoofd, hoeveel is echt en hoeveel eromheen bedacht voor het scherm).
Ik heb de serie in 2 dagen gekeken en dat is heel wat voor mij. Ik ging er behoorlijk in op en de eerste 3 afleveringen gaven me een gek benauwd én empathisch gevoel. De lege blik van Martha in het bushokje maakte diepe indruk en ik voelde hem echt. Dat geeft wel aan waar de kracht van de serie ligt: het acteerwerk van die actrice (de o zo vriendelijke en oprecht blije ogen vs haar gestoordheid) en het feit dat je als kijker ook echt empathie voelt voor de stalker (ze was niet eng, het kwam vanuit een goed hart, maar duidelijk met problemen).

Aflevering 4 voelde ineens heel anders, en soort van cliché (meegaan met dingen die je niet wilt, alleen om hogerop te komen), maar begreep dat dat verteld moest worden voor het verhaal. Daarna, tot het slot, voelt de empathie voor Martha ook wel anders, en loopt de serie iets stroever. De keuzes die de hoofdpersoon maakt voelen vaak best ongeloofwaardig, maarja, waargebeurd. Zou die mental breakdown tijdens een comedywedstrijd echt zijn gebeurd, dan moet het online terug te vinden zijn toch? Het maakt het alleen maar idioter. Halverwege kwam ik erachter dat de hoofdpersoon degene is die dit daadwerkelijk overkomen is, bizar. Dat kijkt wel wat anders. Dat maakt ook de komische momentjes die erin zitten (los van zijn eigen stukken) wel gek. Hoe moet het geweest zijn dit alles weer te herleven? Hij laat ook zien dat ook hijzelf 'schuldig' is aan hoe het gelopen is, en de obsessie uiteindelijk wederzijds is. De thema's die langskomen zijn niet bepaald licht. Het is me het verhaal wel...
De laatste scenes maken wel weer impact. Erg bijzonder, had niet gedacht dat het me zo zou pakken. De mindere scenes lijk je wat eerder te tolereren vanwege het waargebeurde verhaal.

Wel geinig, maar ook wat uit zijn verband gerukt door de vreemdsoortige combi van zwarte/droge humor en toch serieuze misdaadverhaallijn willen neerzetten. Soms werkt het goed, soms ook niet. De emotieloosheid van Barry kan soms ook wel tot irritatie leiden. Zodra het wat gekker wordt, zoals met Taylor, is het vermakelijker. De homo-gangster is ook bij far het leukste karakter. De verhaallijn met de dame is ronduit vervelend.

Ik kijk dit echt als tussendoortje tijdens het eten, daarvoor is het prima

Heerlijk sfeertje in de serie, zeker gaandeweg de afleveringen wordt het fijn benauwder. Even door de eerste fase heen, waar het nog beetje standaard-vrouwenserie-achtig voelt. Ik vond de kapstok van liefde/vreemdgaan wat minder, maar dat is nou eenmaal nodig dit verhaal te vertellen.

De slotaflevering gaf me wel gemengde gevoelens. Aan de ene kant ontvouwt zich er een ingenieus plot, aan de andere kant is de vrij plots ingezette lichaamsverwisseling misschien niet zo passend in de lijn van de serie en kon ik de daarbij horende -in mijn ogen- enorme plotholes moeilijk verteren (blijkbaar kan Louise ineens binnen 10 seconden uit haar lichaam treden én ongeloofwaardig dat een persoonswisseling niet op zou vallen in gedrag, iets wat ze nota bene zelf nog schetsen met het ophalen van haar zoon). Het acteerwerk van beide actrices hierin vergoedde wel veel.

Interessant, ik hou van dit soort mindfuckerige dingen. Sf en timetravel, maar ook in sfeervolle, niet-dystopische settings. Tuurlijk zijn er wat plotholes en clichés te vinden, maar het kijkt behoorlijk goed weg. Beeldvorming uitstekend. En dat voor een Netflix-serie, of ben ik dan te neerbuigend/achterhaald. Meer van dit

Ik weet het niet. Het is wel erg veel cliché weer, met een journalist die naar een afgelegen dorpje gestuurd wordt, dwarsligt met de mensen met haar irritante houding, maar uiteindelijk tegen wil en dank connectie maakt, dat soort dingen. Verschil is dat het nu journalisten zijn ipv agenten, hoewel soms het verschil niet zo te merken is. Iets waar de serie zich wat meer wil onderscheiden tov de andere mysterieseries, is de vaak wat luchtigere toon. Er zit meer humor en 'gekkigheid' in, tegen de achtergrond van de zaak. Dat werkt op zich best ok. De Ierse omgeving en cultuur is zeker een plus. Geen hoogvlieger, maar -zoals toch wel veel mini-series- voor 7/8 afleveringen voldoende vermaak.

Dat was doorbijten. De intentie is aardig, al moet ik altijd wennen als het grotendeels uit het perspectief van een kind wordt verteld. Het husseltje van genres werkt redelijk; de crime-kant is wel een stuk interessanter dan het familie-drama, ook al wordt er soms een luchtigere toon doorheen gegooid. Het drama wordt ook zo enorm overtrokken, het wordt maar erger en erger dat het zijn effect voorbijschiet. En gaandeweg wordt het soms zelfs beetje kinderlijk, alsof het een child-adventure is. Het ventje steelt de show, maar niet altijd op de goede manier; het wispelturige werkt soms behoorlijk irritant. Verder is het acteerwerk in orde. Om van de 5e naar de 6e aflevering de tijdsprong te maken met een andere hoofdacteur is gewaagd; dat lijkt even te werken, maar helaas.

Hoewel het niet zo in mijn straatje lag, wil ik wel altijd minstens één seizoen (of in dit geval dus de hele mini-serie) uitkijken, om een goede mening te kunnen geven. Helaas was de slotaflevering by far het dieptepunt. Ik begrijp oprecht niet waarom die aflevering nog zo'n hoge waardering krijgt. Ik ga de hele serie er 2 volle punten aftrek voor geven, ondanks de aardige intenties in de eerste afleveringen. Want dit voelt soort van losgerukt van de rest, waar de nadruk veel meer op het drama lag. Het is ineens een soort detective-crime, enorm dun en bomvol tenenkrommende clichés. We werden constant getrakteerd op bakken vol drama en verschrikking, en nu eindigt het echt serieus in een sprookje waar alles goed is gekomen en iedereen blij is. Echt om te kokhalzen. Waar ik eerder echt hoopte op een meer lichtvoetige toon, begon ik hier te hopen dat minstens één hoofdkarakter het niet zou overleven. Dat zegt genoeg. Vreselijke uitwerking.

Intrigerend. Iedereen kent de ramp, maar het verhaal erachter wellicht een stuk minder. Ik weet dan ook niet in hoeverre het verhaal eer doet aan de werkelijkheid, maar daar ga ik dan even vanuit. Stukje research lijkt van wel. Maar voelde wel wat ongemakkelijk hoe USSR politiek weggezet wordt; is dat de Amerikaanse aandikking? Elke staat heeft tenslotte zijn 'vieze spelletjes'. Het is een keuze geweest de serie in het Amerikaans te doen ipv Russisch (of met Russische accenten van mij part); het voelt in het begin wat onnatuurlijk aan, maar voor het volgen is het wel prettig.

Goed in beeld gebracht en de karakters voldoende uitgediept voor een mini-serie. De impact en de politieke nasleep maken indruk. Sfeersetting uitstekend. Je krijgt af en toe de rillingen te bedenken dat het waargebeurd is. Mooi hoe er gekozen is voor een niet puur chronologisch verhaal, door het einde aan te laten sluiten op het begin.

Minder sterk vond ik de verhaallijnen met de brandweerman en zijn vrouw; ik snap dat er een persoonlijk verhaal vertelt moet worden voor het micro-drama, maar hoe irritant naïef is zij, en dan blijkbaar later alsnog een kind (willen) krijgen dus, bah.Hetzelfde met de mannen die de huisdieren moesten afschieten; het voelde nu te fragmentarisch en voorspelbaar (we snappen dat de jongste het er moeilijk mee heeft), ik had dan liever een andere uitdieping van die nasleep gezien.

Al met al een sterke mini-serie die iedereen eigenlijk gezien moet hebben voor het bijzonder stukje geschiedenis.

Interessant. Ik hou van dit soort vreemdsoortigheid. De beeldvorming en soms afwijkende score is top. De mysterieuze aanpak had nog meer gekund zelfs. En dan het thema, genoeg ethisch gefilosofeer kun je hierop loslaten.

Het is wel iets waar je in mee moet kunnen gaan, anders ga je niet door deze serie heenkomen. Het technische deel met alle kwantumdinges nemen we voor lief om dit als mogelijke realiteit aan te nemen; het wordt in ieder geval overtuigend, en niet enorm scifi, gebracht. Het is allemaal rete-interessant als je ervoor open staat.

Zwaktes in de series zijn de bij tijd en wijle behoorlijke traagheid en enkele minder overtuigend spelende karakters, waaronder de hoofdrolspeler. Het voelt soms te geforceerd en niet zo natuurlijk. Ook wordt het drama/prive-leven soms iets teveel naar voren gebracht (ik begrijp dat dit fundament nodig is) en komen er wat clichés om de hoek wat dit betreft, waar de wetenschappelijke/mysterieuze kant veel interessanter is.

Al met al boeiend voor wie ervoor open staat en houdt van mooie cinematografie. Sowieso weer eens wat anders en dat is altijd goed vind ik.

Ik weet het niet helemaal. Het is erg gelikt, maar ook fijn weird. Niet alle karakters komen even fijn uit de verf en het vliegt hier en daar soms behoorlijk uit de bocht. Er worden behoorlijk wat registers opengetrokken en dat werkt soms wel, soms niet. Beiden hoofdrolspelers werken soms wat op de zenuwen; de titelrol met zijn blije bakkes en Wood met zijn eeuwige moeilijke blik. De makers willen net teveel genres in één serie proppen, met name het geforceerde dramadeel is bloedirritant en overbodig. Het kinderavonturiersgehalte is hoog. Daar is moeilijk doorheen te kijken, maar over het algemeen dan voordeel van de twijfel voor het weirde gehalte. Het was naar het einde toe wel dermate lastig, dat het me nog niet uitgenodigd heeft direct naar het 2e seizoen te gaan.

Oef. Ik had na het uitzien van seizoen 1 niet meteen de neiging door te gaan naar seizoen 2 en dat zei op zich wel iets. Maar ja, dan staat dat te wachten in je watchlist en ga je er toch maar voor, want nu ken je de karakters nog. Het was een pittige zit. Ik heb meerdere gedurende het seizoen bedacht te stoppen, maar ik wil een serie wel afkijken als ik er eenmaal aan begonnen ben. Maar het ging met moeite, want oei, het werd steeds meer een kindersprookje waar alle volwassenheid uitgetrokken werd.

Vervelende karakters, houterig acteerwerk, zoveel over de top, idiote karakterkeuzes, plastic props, het switchen tussen domme humor en serieus dramatisch willen doen werkt steeds minder. En ik zou willen zeggen een flinterdun sprookjesverhaal, maar het wisselen tussen de werelden -en behorende weirdness- is juist iets wat me dan wel aantrok. Maar de kern is natuurlijk wel goedkoop, met het goed en kwaad en alle clichés. Zo kinderlijk allemaal.

Het is maar goed dat het blijkbaar gecanceld is, want de rek was er overduidelijk uit.

Interessant toch wel. Ik kende het hele bedrijf, de persoon en het verhaal niet, dus wat dat betreft lekker blanco erin. Vroeg me dan ook af of het me voldoende zou boeien. Dat lukt wel. Het is een gevalletje "Hoe kan het zo gebeuren?" en omdat het waargebeurd is -en je er dan maar vanuit mag gaan dat dat correct geportretteerd wordt- maakt dat extra indruk en verbijstering. En drukt dat het gevoel van plotgaten een beetje weg.

Acteerwerk wel in orde. Het hoofdpersonage is zo'n onuitstaanbaar mens dat het me af en toe serieus dermate irriteerde dat ik me afvroeg of ik het wel leuk vond om verder te kijken: of dat nu juist goed geacteerd is of overacting, weet ik niet. Leuk om bekende koppen als Macy, Fry en zeker Smith te zien (als That 70's Show-fan). Zeker Fry zet een ontzettend aaibare rol neem en waarschijnlijk het karakter waar je meeste mee te doen hebt. Mede door het karakter van Elizabeth heeft de serie verder namelijk weinig emotie of sfeer, en moet het het echt hebben van het verloop van het verhaal. En dat is boeiend genoeg, al blijft er toch ook veel in het hoekje 'onbegrijpelijk, hoe dan' wat wat meer uitleg had mogen hebben, maar dat past ook wel weer in het verbijsterende van het geheel.

Heerlijk cynisch, lomp en fris, I love it. Het constant doorbreken van de vierde muur is even wennen, maar de blikken en droge/cynische opmerkingen van Fleabag maken de serie. Originele aanpak en fris geacteerd. Erg fijn eerste seizoen en de zeer de moeite waard.

Behoorlijke downfall na het heerlijke eerste seizoen.

De interactie met de priester is leuk/goed en natuurlijk een grappig uitgangspunt. Zeker zit het doorbreken van de vierde muur, de lompigheid en de seksgrappen er weer in, maar er lijkt soort van besloten te zijn dat dit seizoen meer diepgang moest hebben. En dat had het juist net niet nodig. Gaandeweg wordt het gehalte drama groter, wordt het verhaal eigenlijk niet meer dan een 'normaal' liefdesplot en valt er steeds minder te lachen. Heel jammer.

Nee, dat was hem niet. Het kijkt op zich wel ok weg, en het voordeel van een mini-serie is dat je hem dan ook uit gaat kijken. Maar de Coben's zijn toch allemaal teveel van hetzelfde, teveel ongeloofwaardigheid, plotholes en niet zo best acteerwerk. Onzinnige subplots. Teveel 'gelikt' willen zijn en geforceerd. Teveel flashbacks ook. Het plot geeft echt wel kansen, maar op een of andere manier wil het er niet helemaal uitkomen.

Op een of andere manier beland ik de laatste tijd in dezelfde soort (mini)series. Eigenlijk kan ik de review van de vorige (Stay Close) grotendeels overtikken. Het principe van dit soort series vind ik wel leuk, maar oef, de clichés zijn er wel zeg. De nieuwe hoofdagent van buiten het dorp die er anders tegenaan kijkt, de plaatselijke politie die met een verkeerde bril kijken en persoonlijk te betrokken zijn, iedereen in het dorp die elkaar kent en wantrouwend worden. Wat een vervelende rol had die agente ook. Het verhaal moet shockeren (misbruikte en vermoorde kids), maar doet het bij mij niet echt. De zoektocht met allerlei zijpaden beklijft voldoende. Het gehalte drama is mij net wat te hoog, dat had meer naar de mysteriekant gemogen. Het is eigenlijk ook twee verhalen voor de prijs van één, waar die van Eve steeds dominanter wordt, maar totaal oninteressant. Teleurstellende slotaflevering en laatste half uur compleet overbodig.

Onderhoudend, maar niet zo sterk. Dus eigenlijk wel weer prima voor een zesdelige mini-serie.

Ik hou van Ritchie en alles wat hem leuk maakt komt in deze serie terug. Tuurlijk zitten er wat rare karakterkeuzes in, is het verhaal soms wat gekkig of is een karakter net iets te cartoonesk, maar het is heerlijk geschoten en uitstekend vermaak.

Halverwege de 4e aflevering het echt opgegeven. Het is Jut en Jul, Mario en Luigi, Buurman en Buurman, Laurel en Hardy. Overdreven, kinderlijk, een 'groot avontuur van twee onbeholpen vrienden'. Er zit hier en daar zeker een leuke grap in, maar voor de rest lijkt het bijna gericht op kinderen en heeft het veel te weinig (komische) grond (of spanning, als je het misdaadverhaal wilt aannemen) om het voor volwassenen onderhoudend te maken.

Best intens. Het is weer Spaans op zijn toppen.

Ik heb vaker in de serie bedacht dat ik weer teleurgesteld was over een aantal iets te voorspelbare zaken, te standaard in crime. Nét iets teveel drama. Maar overall gezien... nou, dan is het toch wel gewoon best sterk. Is het onnodig ingewikkeld? Geen idee. Maar dat je er met je koppie bij moet blijven is duidelijk. Veel personages, veel twists. Het elke aflevering vanuit de eerste persoon verdiepen van een personage was erg tof gevonden.

Het is duister, met soms expliciet geweld, met wat rode draden die voor sommige mensen gevoelig kunnen liggen. Het mystery en crime-gehalte voeren voor mij de boventoon. Al met al een knappe zit van de scenarioschrijver. En een waardering naar boven afgerond.

Lekker anders dan anders. De Griekse mythologie in een hedendaagse setting is een leuke vondst. Goldblum zit goed in zijn rol als narcistische en irritante oppergod. De serie moet het hebben van inside jokes -enige kennis van de materie is dus zeker een extra- en alle gekkige humor. Visueel mooi. Ik zat af en toe even op Wiki te kijken hoe het 'echt zat'. Het snijdt ook zat serieuze onderwerpen en drama aan, maar dat past minder. Niet alle karakters en verhaallijnen zijn ook even interessant. Het einde is een tegenvaller: eigenlijk begint net waar het allemaal naar op heeft gebouwd, en dat stopt het. Heel duidelijk opgezet naar een seizoen 2, wat dus helemaal niet gaat komen.

Interessante serie. In de eerste afleveringen had ik nog vooral het gevoel van 'apart, kijkt lekker weg'. Maar gaandeweg wordt je er toch wel meer ingezogen. Tussen het schurende verhaal en de misdaad is er ruim baan voor (ongemakkelijke) humor/gekkigheid en dat werkt erg goed voor mij.

Opmerkelijk is dat het titelpersoon eigenlijk één van de vervelerende is. Eve kijkt seizoenen lang als een verbaasde huismoeder. Haar karakter kon me zelden overtuigen (met het 4e seizoen als dieptepunt). Dat in contrast met Villeneuve, die de hele serie draagt. Ik had nog nooit van Jodie Comer gehoord, maar wat een actrice. De gestoordheid van haar karakter komt in haar vele gezichtsuitdrukkingen en motoriek echt perfect naar voren. Dat was echt genieten, met een paar gedenkwaardige scenes. De makers merkten dat waarschijnlijk ook, want vanaf 2e seizoen kreeg Villeneuve duidelijk meer screentijd van Eve. Ik heb ook vaak genoten van de brullach van Konstantin.

De hoeveelheid verzamelde airmiles zal ook indrukwekkend geweest zijn, net als de kledingkast van de costume designer.

De rode draad in de serie is natuurlijk de wisselwerking tussen Villeneuve en Eve. Dat werkt niet altijd even goed. In opbouw in het eerste seizoen en verloop van tweede seizoen zeker. Uiteindelijk wordt het aantrekken-en-afstoten vermoeiend en verliest het zijn kracht. Sterker, het gaat irriteren in het laatste seizoen.

Tuurlijk heeft de serie zijn zwaktes, voorspelbaarheden en ongeloofwaardigheden. Maar al met al zeker de moeite waard, met name om Jodie Comer's vertolking en de maffigheden binnen het misdaadverhaal.

4 sterren voor de eerste drie seizoenen, 3 voor het laatste.

Ik heb hem niet afgekeken, dus mag van mezelf dan geen cijfer geven. Ik kijk matige series normaal echt minstens 1 seizoen door, maar toen ook het cliché om de hoek kwam dat de hoofdpersonen weer met elkaar naar bed gingen, gaf ik het op (niet eens echt een spoiler).

Uitgangspunt is echt wel interessant, hoewel niet nieuw. Het verliezen in een game en de doorschemerig naar het echte leven. De grafische vormgeving van de in-game beelden zijn uitstekend. Maar het verhaal en de uitvoering... oef. Het is hoekig, traag, vergezocht. Misschien zijn de laatste afleveringen geweldig, maar ik ga verder naar iets anders...

Erg interessant voor de ware mystery-liefhebber. De serie keek grotendeels weg als het spelen van een puzzle-adventure-game en dat was echt te gek. Het uitgangspunt en de opzet zijn helemaal in mijn straatje. Maar, zeker niet voor iedereen.
En tja, deze serie is wel een voorbeeld dat er meerdere factoren nodig zijn om iets te laten slagen. Verhaal/plot, acteerwerk, regie. Het verhaal is top, maar de rest is vrij kneuterig. Op 1 of 2 karakters na is het acteerwerk b-niveau, net als de beeldvorming. Daar moet je wel doorheen kunnen kijken, zie het als een low-budget tv-film. Wat dat betreft deed het me denken aan Feedback.
Het einde stelde toch wel beetje teleur. Blijkbaar wisten de makers toch niet goed hoe er een einde aan te breiden of ook maar een beetje een tipje van de sluier op te lichten. Op bepaalde fronten lijkt het een soort pilot.
Ondanks het wat kneuzige, me meer dan prima vermaakt met deze mini-serie, had er graag een flitsende remake van gezien. Afgerond naar boven vanwege de toffe opzet.

Jongens, dit is GEEN komedie. Het is echt een drama. Thema's als familiebanden, vriendschap, ouderdom, eenzaamheid, dementie en noem maar op voeren de boventoon, en zeker niet allemaal op lichtvoetige wijze. Serieuze dialogen en moralen krijgen ruim baan. HET IS GEEN KOMEDIE. Echt geen flauw idee waarom MM dit nota bene als enig genre benoemd.

Tuurlijk zijn er komische momenten en scenes, maar van het makkelijke soort, doet soms zelf kinderachtig aan. Het idee is grappig en een leuk uitgangspunt, maar het komt echt niet uit de verf. Althans, niet als je een leuke komedie voor de luchtigheid wilt kijken. Dus belangrijkste tip: ontwijk deze serie als je daarnaar op zoek bent!

Ik snap niet waarom de ratings zo hoog zijn. Op IMDB snap ik het nog wel beetje, want die Amerikanen gaan wel goed op dit soort sentiment denk ik.

Interessant verhaal wel, maar de docu is veel te fragmentarisch opgezet. Er zit te weinig lijn in en je mist houvast en chronologie, je mist stukjes. Sommige stukken worden gewoon herhaald. De generieke 'hacker-shots' tussendoor slaan nergens op. Laatste aflevering gaat ook weinig meer om hacken, meer om de gevolgen van die specifieke inbreuk. Had meer in gezeten, want de hoofdpersoon en die andere hacker zijn 'bijzondere' persoontjes in hun doen en laten.

Leuk wel, offbeat, fijne soms gruizige sfeer. Stoer neergezet. De romance is dan weer boring.

Een flink pak slechter dan seizoen 1. Het wordt gewoon een dramaserie en verliest de glans wat het eerste seizoen nog het kijken waard was. Ik ben halverwege gestopt, dus daarom geen cijfer gegeven.

Interessant wel. Na de eerste aflevering verwacht je wel een ander soort serie, maar het blijkt meer een rechtbank/gevangenis-thriller te worden. Daar had ik even niet op gerekend, maar ben erin meegegaan.

De sfeersetting is van mij betreft het beste, er wordt ruimte genomen om iets neer te zetten; dat zorgt soms voor wat meer traagheid, maar wel van toegevoegde waarde. Acteerwerk is op en af. Er zitten hele sterke scenes in, maar ook tenenkrommende. Wat dat eerste betreft blijft het eindpleidooi van Stone en het daarop volgende verstilde 'thank you' van Naz en de reactie van Stone het meeste hangen.

Er zijn genoeg momenten waarvan je denkt 'dat is niet zo logisch', te beginnen al met dat Naz zo meegaat met de mysterieuze dame en haar dingen. Alle rode vlaggen aanwezig. Ook de ontwikkeling in de gevangenis gaat veel te snel van zielig figuur naar macho. En bovenal: iets wat we al zoveel vaker hebben gezien. De rechtbankscenes zijn soms wat teveel van het goede. En hoe de buitenwereld/media de zaak oppakte voelde ook overdreven.

Het is wel een mooie aanpak om zo van diverse hoeken de zaak te bekijken en alle betrokken langs te zien komen. Maar écht intensiteit miste ik. Het einde was dan ook een beetje sof, hoewel ik er wel van hou als het open blijft.

Ergens tussen 3,5 en 4.

Interessant uitgangspunt. De serie wordt echt nogal onderkoelt uitgewerkt, ironisch gezien het thema. De twee hoofdrolspelers werken op den duur beetje op de zenuwen door de constante zelfde blik en mood. De verhaalontwikkeling is iets te rechtlijnig. Jammer, de opzet is mooi en de poging in orde, maar er had meer ingezeten. Een einde met mogelijkheid voor een vervolg, maar die is er dus niet gekomen.

Uiteindelijk is de beeldvorming beter dan het vertelde verhaal.

De start van de serie is interessant en sterk. Ik heb niks tegen paranormaal, dus toen dat definitief om de hoek kwam, kon ik er nog wel in mee. Ik heb echter minder met horror, dus die elementen pakte me minder. Het werd wat traag. Gaandeweg voelde het meer als een X-Files 'Monster of the Week'-aflevering.

Eigenlijk heeft de beeldvorming de meeste indruk op me gemaakt. De vele bijzondere camerastandpunten, het spelen met scherp en onscherp; ik vind het tof (als er tips zijn voor films/series met eenzelfde aanpak hoor ik het graag). Het donkere en mysterieuze sfeertje is heerlijk in beeld gebracht.

De neerslachtige en pragmatische hoofdrolspeler vond ik wel boeiend, met zijn diepe stem (grappig genoeg is het slissen waar mensen het over hebben me dan totaal niet opgevallen). Het karakter van Holly was soms wat vervelend, maar gaf een goede nieuwe swing aan het geheel.

Minpuntjes voor HBO: Ik wilde de serie ingaan met alleen de wetenschap dat het een King-verfilming was, maar HBO verklapte al iets met de tag 'paranormaal'. Dat irriteerde me de eerste afleveringen, omdat nog niets daarop wees en je er dan toch door wordt afgeleid. Oh, waar je soms ook door afgeleid wordt is de dramatische vertaling van HBO, waar soms woorden gewoon letterlijk vertaald worden ipv in de context, erg slordig.

Eigenlijk niet zo best in het genre. Redelijk onderhoudend als tussendoortje, maar niet meer. Een aantal karakters zijn interessant (de psych), maar de meeste niet, of zelfs irritant. Het verhaal voelt wat standaard aan, wil niet echt spannend worden ondanks dat het zijn best doet. Big pharma gedoe al vaak gezien.
De grootste flaw en de reden waarom ik hem uiteindelijk een onvoldoende geef: de totaal nutteloze, geforceerde en bovenmatig vervelende prive-drama-liefdes-momenten: tussen Bobby en de quacker, maar boven tussen de 2 agenten (en diens crush-agent en vent). Voegt niks toe aan het crime-verhaal, haalt het alleen naar beneden.

Mwah. Het begon interessant, maar de laatste afleveringen heb ik me aardig zitten ergeren aan de traagheid, ongeloofwaardigheid van karakters en het thema dat verschuift. Heb af en toe wel zitten zuchten. Jammer, want er had zoveel meer ingezeten qua mysterie, duister/crime en dat soort dingen, waarmee de serie in principe ook mee begint. Maar daarna slaat het te ver door naar het drama en liefde, en lijk het verhaal af en toe compleet stil te staan. De stukken die er nog wel aan bijdragen hebben dan weinig effect meer omdat het te fragmentarisch wordt. Blijft net op een voldoende hangen.

De editor heeft hier echt overuren gemaakt, kolere.

Een onvervalste whodunnit, je moet er van houden. Nieuwe invalshoeken worden gezocht met de vogelmetafoor als duidelijke draad. Het is allemaal wel leuk en aardig, zeker in het begin nog. Maar gaandeweg merkte ik steeds meer moeite te krijgen om door de afleveringen heen te komen. Zeker de een-na-laatste was geen doen, teveel out-of-place.

Het was allemaal teveel van hetzelfde. Soms ook letterlijk, want er worden heel veel (stukken van) scenes teruggehaald. Ik heb het idee dat de serie de helft korter kon. De humor was soms zeker geinig, maar soms ook te flauw of geforceerd. Beetje over-de-top-karakters kan geen kwaad soms, maar toch. Leuk trouwens om 'Balki' weer eens te zien (het duurde even voordat ik hem herkende).

En zoals gezegd, het editen ging er wild aan toe. Niet alleen het eerdergenoemde overdaad aan mini-flashbacks, maar ook normale scenes die blijkbaar heel hip verknipt moesten worden. Leuk voor even, maar een heel seizoen is teveel van het goede. De 'gekke aanpak' van de rechercheur werkt maar deels.

De laatste aflevering moet dan uiteraard alles samenkomen en dat was de interessante aflevering, maar niet perse vanwege 'de grote ontknoping'. Meer omdat het dan lekker wegkijkt wat er allemaal gebeurd/gezegd is, als een soort fijne samenvatting. En geeft het besef dat de helft van de serie overbodig was.

Geinig, zeker voor de genreliefhebber, maar je moet er wel het geduld voor hebben.

Lekker eigenaardige serie met een hoop cynisme en lompheid. Een beetje open mind moet je ook wel hebben, gezien het uitgangspunt van de tijdlus. En dat is zeker niet nieuw en origineel, maar hoe het wordt uitgewerkt wel.

Zit zeker ook wat drama overheen gegoten, maar hoe het wordt gespeeld zit dat niet erg in de weg. Op aflevering 7 na, wat een gruwel was dat, toen werd het wat te serieus en moralistisch. Gelukkig wordt dat in de laatste aflevering niet helemaal doorgezet, al zit er natuurlijk wel wat in om mee te geven. Naar het einde toe ligt de nadruk ook wel wat meer op de sci-fi en 'wetenschappelijke verklaringen'.

Ok, ik heb denk ik nu teveel mini-series achter elkaar gekeken met een vermist- en who-dunnit-thema. Ook al hou ik ervan, op een gegeven moment ga je de lijnen wel zien. Misschien helpt het ook niet mee dat het recent afgekeken Stay Close ook een verhaal van Coben is. En om dan maar met eigenlijk met de grootste zwakte te beginnen: in fucking beide series is dus het vrouwelijke deel van het scharrelende koppel de 'onverwachte hoofddader' is wat in de climax uit de doeken wordt gedaan. Dat is toch bizar dat dat vrijwel exact hetzelfde is? Niet echt afwisselend schrijverswerk dan.

Ik vond dit verhaal iets meer beklijvend dan Stay Close. De puzzelstukjes en de zoektocht van zowel vader als politie is aardig. Het stukje drama dat wordt uitgelicht rondom de dood van Chris mocht iets minder, maar het geeft wel meer diepgang aan de karakters. De sfeertje van een gesloten community is ook niet nieuw, maar is leuk. Het subplotje van de jonge agente is Pete totaal onnodig.

Al met al hebben we weer te maken met een onderhoudende serie, dat geen hoogvlieger wil worden. Dus ook hier geldt: prima als mini-serie.

En nu ga ik echt even een heel ander genre uitzoeken voor mijn volgende serie

Glad en stijlvol, het is duidelijk waar hier de aandacht naartoe gaat. Als je een spin-off-serie van zo'n geweldige film gaat maken, leg je de verwachtingen hoog. En die worden zeker niet ingelost. Van de verhaallijn, uitwerking, acteerwerk en dergelijke moet het het niet hebben. Het gaat puur om mooie plaatjes en stoere settings. Als je het op die manier benaderd, heb je nog een aardig tussendoortje.

Best aardig. Op zich hou ik wel van dit soort mysteries, waar stukje bij beetje de puzzelstukjes gelegd kunnen worden en je beetje van links naar rechts geslingerd wordt. Nadeel is alleen dat het altijd erg lastig blijkt te zijn hierbij clichés te vermijden. Daar moeten we dan maar beetje doorheen kijken.

Grappig dat veel mensen vallen over de twee dansende figuren; dat vond ik dus juist een heerlijke weirde toevoeging, zulke gekke karakters brengen extra kleur.

Ik irriteerde me vooral aan de toenemende zijplotjes en romance, maar dat was dus weer nodig om de slottwist meer drama te geven.

Al met al voor een miniserie degelijk en kijkbaar, maar geen hoogvlieger.

Al tijdje geleden uitgekeken, maar vergeten te raten en reviewen, daarom niet al te uitgebreid.

Geweldige serie dat drijft op de intrigerende karakters. Sfeer en verhaalvertelling is goed. De opbouw door de seizoenen heen is goed. Tuurlijk zijn ook enkele vraagtekens te plaatsen bij bepaalde acties of ontwikkelingen, maar overall gezien sterk. De thema's van familie en macht wegen het zwaarst. Er is voldoende ruimte voor humor/luchtigheid. Grootste compliment is denk ik dat er geen enkel karakter in zit dat volledig likeable is. Allen komen vroeg of laat in de serie op een punt dat ze hun nare kant laten zien en dat is geweldig. De empathie gaat van de een naar de ander.

Het type serie waar er denk ik maar weinig van zijn. Dat je seizoenen lang echt kan blijven boeien.

Toch wel pittig. Ik heb erg veel series/films gezien, maar ik kon het verhaal met alle namen en complotten niet meer bijhouden. Ik merkte dat ik na een paar afleveringen meer gewoon beelden aan het kijken was, dan een verhaal aan het volgen.

Verder visueel prima in orde (de leader is al heerlijk). Sfeerschepping uitstekend. Vaughn en Farrel hebben me enorm verrast hierin, erg sterk acteerwerk. Fijne shots hier en daar, daar is echt een neusje voor.

Misschien seizoen 1 maar weer eens herzien.

In tegenstelling tot eerdere recensies vond ik het acteerwerk van de hoofdrolspeler een verademing. Ik zeg bewust 'hoofdrolspeler', omdat ik Kevin Hart niet kende en niet wist dat het een bestaande komiek is. Wellicht daarom. Zijn acteerwerk doet realistisch en naturel aan, niet overdreven of geforceerd. Dat voelde fijn. Des te verbazender dat hij een komiek is. Snipes daarentegen voelde juist wél geforceerd in een redelijk aantal scenes. Maar de sfeer tussen de twee is prettig.

Tel daarbij een fijn thriller/crimeverhaaltje op. Tuurlijk is het niet altijd even logisch en maakt het hier en daar een slipper, maar de benauwde sfeer maakt het een aardige wegkijker. Het heeft me positief verrast.

Hmm. De aftrap is interessant, met zo'n slotpleidooi waarbij je voelt dat er iets gaat gebeuren dat anders gaat lopen dan verwacht. Echter, het tempo is wel erg traag en er blijkt ineens een romanceverhaal te ontrollen. Daar zat ik helemaal niet op te wachten. Het voelt ook ongeloofwaardig dat hij dat met zoveel detail in de rechtszaal staat te vertellen. Het is anderhalve aflevering lang behoorlijk doorbijten geblazen. Daarna komt er eindelijk wat spanning in en wordt het verhaal wat boeiender. Maar nog steeds dat trage tempo.

Gaandeweg bekruipt je ook wel het gevoel dat de reden dat dit zo breed uitgemeten moet worden is omdat het niet waar is wat hij zegt, hoe geloofwaardig hij het (zowel als acteur als karakter) ook overbrengt. En eigenlijk moet er ook wel een goede twist komen. Eigenlijk komt die er maar half, mede omdat je de verschillende waarheidscenario's al zit te bedenken.

Wat ik niet snap, is dat er meermaals gezegd werd dat alles wat hij vertelt niet als nieuw bewijs gezien moet worden. Dan kun je zeggen dat hij technisch gezien alleen de context van de bewijzen anders heeft belicht, maar het is toch klaar als een klontje dat hij dan dus gewoon schuldig bevonden zou worden. En zelfs in het scenario dat hij vrijgelaten zou worden; zou hij -met alles wat hij bekend heeft- sowieso gevolgd worden en is een prachtige zoetsappige toekomst met Kyra een onmogelijkheid. Dus ik snap de spanning daarin niet. Daarom is het einde niet zo best, waarin beide uitkomsten verbeeld worden om het vervolgens in het midden te laten, dat voelt als een zwaktebod in dit geval, en ik heb niks tegen open eindes.

Uiteindelijk komt deze hele mini-serie op één ding neer: the things you do for love. Dat thema wordt zo hard door je strot geduwd, dat je er beetje van moet kolhalzen. Ik hou van spanning, een goed verhaal, mysterie en misdaad. In feite zit dat hier allemaal in, maar de saus die eroverheen gegoten wordt is zo machtig, dat het overheerst en dus zeker niet ten goede. Wat mij betreft een gemiste kans. Als ik liefdesplots wil zien, zou ik wel andere films/series kijken (en die sla ik dus juist over).

Kortom: interessant uitgangspunt, mindere uitwerking, met name door het gekozen thema.