Opinions

Intens. Ik ga meestal zo blanco mogelijk een film of serie in, maar de opening maakt duidelijk dat het een waargebeurd verhaal is. Geeft het toch een extra tintje (met altijd in het achterhoofd, hoeveel is echt en hoeveel eromheen bedacht voor het scherm).
Ik heb de serie in 2 dagen gekeken en dat is heel wat voor mij. Ik ging er behoorlijk in op en de eerste 3 afleveringen gaven me een gek benauwd én empathisch gevoel. De lege blik van Martha in het bushokje maakte diepe indruk en ik voelde hem echt. Dat geeft wel aan waar de kracht van de serie ligt: het acteerwerk van die actrice (de o zo vriendelijke en oprecht blije ogen vs haar gestoordheid) en het feit dat je als kijker ook echt empathie voelt voor de stalker (ze was niet eng, het kwam vanuit een goed hart, maar duidelijk met problemen).

Aflevering 4 voelde ineens heel anders, en soort van cliché (meegaan met dingen die je niet wilt, alleen om hogerop te komen), maar begreep dat dat verteld moest worden voor het verhaal. Daarna, tot het slot, voelt de empathie voor Martha ook wel anders, en loopt de serie iets stroever. De keuzes die de hoofdpersoon maakt voelen vaak best ongeloofwaardig, maarja, waargebeurd. Zou die mental breakdown tijdens een comedywedstrijd echt zijn gebeurd, dan moet het online terug te vinden zijn toch? Het maakt het alleen maar idioter. Halverwege kwam ik erachter dat de hoofdpersoon degene is die dit daadwerkelijk overkomen is, bizar. Dat kijkt wel wat anders. Dat maakt ook de komische momentjes die erin zitten (los van zijn eigen stukken) wel gek. Hoe moet het geweest zijn dit alles weer te herleven? Hij laat ook zien dat ook hijzelf 'schuldig' is aan hoe het gelopen is, en de obsessie uiteindelijk wederzijds is. De thema's die langskomen zijn niet bepaald licht. Het is me het verhaal wel...
De laatste scenes maken wel weer impact. Erg bijzonder, had niet gedacht dat het me zo zou pakken. De mindere scenes lijk je wat eerder te tolereren vanwege het waargebeurde verhaal.

Wel geinig, maar ook wat uit zijn verband gerukt door de vreemdsoortige combi van zwarte/droge humor en toch serieuze misdaadverhaallijn willen neerzetten. Soms werkt het goed, soms ook niet. De emotieloosheid van Barry kan soms ook wel tot irritatie leiden. Zodra het wat gekker wordt, zoals met Taylor, is het vermakelijker. De homo-gangster is ook bij far het leukste karakter. De verhaallijn met de dame is ronduit vervelend.

Ik kijk dit echt als tussendoortje tijdens het eten, daarvoor is het prima

Heerlijk sfeertje in de serie, zeker gaandeweg de afleveringen wordt het fijn benauwder. Even door de eerste fase heen, waar het nog beetje standaard-vrouwenserie-achtig voelt. Ik vond de kapstok van liefde/vreemdgaan wat minder, maar dat is nou eenmaal nodig dit verhaal te vertellen.

De slotaflevering gaf me wel gemengde gevoelens. Aan de ene kant ontvouwt zich er een ingenieus plot, aan de andere kant is de vrij plots ingezette lichaamsverwisseling misschien niet zo passend in de lijn van de serie en kon ik de daarbij horende -in mijn ogen- enorme plotholes moeilijk verteren (blijkbaar kan Louise ineens binnen 10 seconden uit haar lichaam treden én ongeloofwaardig dat een persoonswisseling niet op zou vallen in gedrag, iets wat ze nota bene zelf nog schetsen met het ophalen van haar zoon). Het acteerwerk van beide actrices hierin vergoedde wel veel.

Interessant, ik hou van dit soort mindfuckerige dingen. Sf en timetravel, maar ook in sfeervolle, niet-dystopische settings. Tuurlijk zijn er wat plotholes en clichés te vinden, maar het kijkt behoorlijk goed weg. Beeldvorming uitstekend. En dat voor een Netflix-serie, of ben ik dan te neerbuigend/achterhaald. Meer van dit

Ik weet het niet. Het is wel erg veel cliché weer, met een journalist die naar een afgelegen dorpje gestuurd wordt, dwarsligt met de mensen met haar irritante houding, maar uiteindelijk tegen wil en dank connectie maakt, dat soort dingen. Verschil is dat het nu journalisten zijn ipv agenten, hoewel soms het verschil niet zo te merken is. Iets waar de serie zich wat meer wil onderscheiden tov de andere mysterieseries, is de vaak wat luchtigere toon. Er zit meer humor en 'gekkigheid' in, tegen de achtergrond van de zaak. Dat werkt op zich best ok. De Ierse omgeving en cultuur is zeker een plus. Geen hoogvlieger, maar -zoals toch wel veel mini-series- voor 7/8 afleveringen voldoende vermaak.

Dat was doorbijten. De intentie is aardig, al moet ik altijd wennen als het grotendeels uit het perspectief van een kind wordt verteld. Het husseltje van genres werkt redelijk; de crime-kant is wel een stuk interessanter dan het familie-drama, ook al wordt er soms een luchtigere toon doorheen gegooid. Het drama wordt ook zo enorm overtrokken, het wordt maar erger en erger dat het zijn effect voorbijschiet. En gaandeweg wordt het soms zelfs beetje kinderlijk, alsof het een child-adventure is. Het ventje steelt de show, maar niet altijd op de goede manier; het wispelturige werkt soms behoorlijk irritant. Verder is het acteerwerk in orde. Om van de 5e naar de 6e aflevering de tijdsprong te maken met een andere hoofdacteur is gewaagd; dat lijkt even te werken, maar helaas.

Hoewel het niet zo in mijn straatje lag, wil ik wel altijd minstens één seizoen (of in dit geval dus de hele mini-serie) uitkijken, om een goede mening te kunnen geven. Helaas was de slotaflevering by far het dieptepunt. Ik begrijp oprecht niet waarom die aflevering nog zo'n hoge waardering krijgt. Ik ga de hele serie er 2 volle punten aftrek voor geven, ondanks de aardige intenties in de eerste afleveringen. Want dit voelt soort van losgerukt van de rest, waar de nadruk veel meer op het drama lag. Het is ineens een soort detective-crime, enorm dun en bomvol tenenkrommende clichés. We werden constant getrakteerd op bakken vol drama en verschrikking, en nu eindigt het echt serieus in een sprookje waar alles goed is gekomen en iedereen blij is. Echt om te kokhalzen. Waar ik eerder echt hoopte op een meer lichtvoetige toon, begon ik hier te hopen dat minstens één hoofdkarakter het niet zou overleven. Dat zegt genoeg. Vreselijke uitwerking.