Opinions

Indrukwekkend drama. Over de gehele lengte blijft een beklemmende spanning (niet op een thrillermanier overigens) aanwezig. de situatie op de boot en de situatie op kantoor zijn perfect in balans en goed in elkaar geweven. het acteerwerk is erg goed.

de verschillende kanten komen goed naar voren en met name het tegenstrijdige, machteloze gevoel op kantoor is sterk. de scenes met de telefoontjes zijn intrigerend, wat gewoon extra knap is door de kleine opzet. de sfeer op de boot komt goed binnen, doordat je echt bovenop Mikkel staat. het gevoel om daar omringt te zijn door mensen die onverstaanbaar op je in blijven praten is overdonderend.

ik had het gevoel dat ik naar een waargebeurd verhaal zat te kijken en dat is het beste compliment wat ik aan de film kan geven. van begin tot eind blijft je betrokken bij de situatie. pareltje uit Denemarken.

een enorme over-the-top film. genoeg vreselijke speelfilmcliche's zijn ook aanwezig, zoals de sul-naar-held, de romance en de dramatische sterfscene. gelukkig is er ook plek voor foute humor, wat de boel soms een beetje redt.
het gekke zit hem in de vreemdsoortige switchen tussen cheesy tienersuperheldfilm en keiharde actie. de idiote tienervermaak is lastig te verteren, want die slaat natuurlijk helemaal nergens op. op gaan sommen waar het onrealistisch is heeft met zo'n film geen zin en dat hoeft ook niet, maar als de film zich qua actie ineens wél serieus gaat nemen, wordt het toch nog lastig te verteren. als voor het eerst een moord aan lijkt te komen (bij Rasul), denk je nog dat er een grappige swing achteraan komt, maar het bleek bloedserieus. veel actie is overdreven, maar sommige scenes zitten zeker goed in elkaar en passen eigenlijk niet in zo'n soort film, dat het eigenlijk zonde was dat het niet in een échte actiefilm gebruikt werd.
en wat moeten we zeggen van een 11-jarig meisje dat met wapens omgaat en mensen vermoord als ze een zwaargetrainde navy-seal is (en ook nog even in schooluniform langskomt). tja. en dan de 'eindbaas' te lijf gaan met een mep in zijn gezicht.

rare film, vooral door de vreemde stijlvorm. dat maakt hem aan de ene kant bijzonder (dat zal dan ook wel de hoge waarderingen opleveren), aan de andere kant moeilijk kijkbaar. ik hou het bij een clichematige tienerfilm met ballen. ik heb me al bij al meer verzucht als vermaakt.

Uitermate traag, stylistisch, ongemakkelijk, depressief familiedrama op het Vlaamse platteland. Typische sfeerbepalers zijn de duur van de meeste shots (zeker 2x zo lang als 'nodig'), de vele klinische beelden en het gebrek aan dialoog/tekst. Je moet er tegen kunnen, maar het mist zijn doel zeker niet. Wellicht realistischer dan je wil denken.

De gezinssituatie is geen vrolijke en dat komt duidelijk over. Er gebeurd niet veel, maar zelfs daarin wordt veel onduidelijk gelaten. Echter niet op een mystery-wijze. Of het de bedoeling was dat ik me behoorlijk irriteerde aan Kid (het kind, niet de film) weet ik niet. Meer scenes met zwarte humor hadden prima gepast, helaas blijft dit tot een minimum beperkt. Ik miste de mystery en spanningsboog die zo mooi in Een Ander Zijn Geluk zat.

Het blijft toch onbevredigend. Daarbij is het einde gewoon kut. Een jong kind dat uit een rijdende auto stapt om zelfmoord te plegen zijn 2 dingen die gewoonweg niet kloppen.

Dit was een aangename meevaller. Als in, mijn verwachtingen zijn bij Netflix-films meestal niet zo hoog, maar voor Fincher natuurlijk wel; een regisseur die -ooit- wel een aantal van mijn (semi)favoriete films heeft afgeleverd. Grappig genoeg zag ik pas achteraf dat de film van zijn hand was.

De vlotte openingcredits beloven heel wat, maar dat blijkt dus bewust gedaan te zijn om het contrast met wat komen gaat groot te maken. De film is traag, bevat weinig dialoog, de hoofdpersoon is onderkoeld en narreert vooral. Dat klinkt negatief, maar op een of andere manier werkt het als een dolle. De onderhuidse spanning die ermee gepaard gaat komt goed tot zijn recht. Ik vond het prettig om te zien dat veel gebeurtenissen en handelingen zonder overbodige uitleg was; met al vele misdaadfilms in de geschiedenis begrijpen we het meeste tenslotte wel. Dat gaf het een intelligent tintje. De details en vakkundigheid waarmee de hoofdpersoon te werk gaat is tof om te zien. Oh, en heerlijk al die muziek van The Smiths er doorheen geweven, samen met de benauwde geluiden van Trent Reznor.

Het verhaal is wellicht wat dun. Eigenlijk is het een wraakfilm en laat ik daar nou echt niks mee hebben. En toch werkt het hier, hoewel het eigenlijk gewoon een dommige gang van zaken is; het is part of the job dat dit kan gebeuren en het is feitelijk nog in gang gezet door zichzelf, hij miste tenslotte. Ik denk wel dat het een film is waar het verhaal wat ondergeschikt mag zijn aan de sfeer en beeldvorming, die prima zijn. Fassbender zit goed in zijn rol. De monologen hebben zelfs een filosofische inslag, mocht je daar gevoelig voor zijn. En dan zien we bepaalde dingen maar even door de vingers, zoals de wel heel keurige worp van de molotov van giga-afstand precies door de deur...

Heel prima wegkijker! Ik ben in een goede beu en rond hem af naar boven.

Ik hou wel van dit soort vreemdsoortig gedoe. Onderkoeld absurdisme in een heerlijk ongemakkelijke sfeer. Deze film kwam naar boven drijven toen ik zocht naar awkward movies en dat stelde zeker niet teleur.

Het is wel echt een gevalletje, je moet er tegen kunnen. Zeker niet mainstream en toegankelijk. Moeten we het van het verhaal hebben? Misschien, je kan er een sloot symboliek tegenaan gooien. Ik zie het liever als een kapstok voor het neerzetten van de sfeer en setting. Tenslotte krijgen we nooit een goede verklaring voor de meeste gebeurtenissen en dat maakt me in dit geval ook helemaal niks uit. Ik heb zo gelachen toen de kinderen zich al kruipend door het huis heen begaven. Onderkoeld is het toverwoord en dat doen zonder uitzondering alle acteurs geweldig.
De film behoud over zijn hele lengte een ijzigheid, een gekke spanningsboog. Het is een mysterythriller die nergens uit de bocht vliegt in twists en acties, maar binnen lijntjes kleurt, maar dan wel met lijntjes die zich op gekke plekken bevinden. Er zitten prachtige shots in. Alleen al het effect van zo'n hoge camera door de gangen van het ziekenhuis. Er komen fijne, scherpe mono- en dialogen langs.
Wel nieuwsgierig geworden naar deze regisseur, ik zie dat ik Dogtooth al heb. Aanrader voor mensen die van ongemakkelijk houden, 'een beetje vreemd maar wel lekker'.

Een blik flinke namen, dat wel. Pitt doet zijn (sterke) ding. Het verhaal is niet onderhoudend genoeg. De -lange- dialogen zijn ronduit slecht en saai; iets waar op gemikt lijkt om sterk te zijn gezien de tijd die ervoor genomen wordt, maar dat komt absoluut niet uit de verf.
Hier en daar is er een sterk shot, (visueel) hoogtepunt is de aanslag op Liotta, dus ergens zit er wel potentie, maar dat redt de film toch niet.

Redelijke misdaadthriller. Eigenlijk weinig nieuws onder de zon met een bedrijf dat belastende zaken in de doofpot wil stoppen, en daarmee iemand het zwijgen op wil leggen. Voordat we echter in die plotlijn terecht zijn gekomen, wordt uitgebreid -en traag- de setting gemaakt van een IT-er met pleinvrees die werkt voor een Alexa/Google-apparaatje. De setting is wel prettig, de technische kant en ook leuk om eens een film in corona-setting te zien zonder dat dat het onderwerp is. Dochter Kravitz speelt de irritante dame met verve, maar niet perse vanwege uitmuntend acteerwerk. Dat rammelt bij iedereen wel een beetje.
Het verhaal is niet erg spannend, wat voorspelbaar en te vaak onwaarschijnlijk/onbeholpen (Angela die met de techniek makkelijk binnen het hoofdkantoorgebouw gehouden kon worden, de boeven die vragen waar de data van de USB-stick van komt terwijl er 2 computers in de kamer staan waar ze het wachtwoord al van weten, ze wordt ineens een koudbloedige moordenaar, enz). Maar allemaal net voldoende om de aandacht erbij te houden.
De slotscene is natuurlijk tenenkrommend slecht; ineens is ze ogenschijnlijk van de pleinvrees is, is ze getransformeerd van joggingbroeken en hoodies naar een sexy jurkje, heeft ze een relatie. Inspiratieloos, dat was het zetje de film een onvoldoende te geven.

wegens oscarwinst bekeken, maar niet geheel enthousiast. het is een verhaal dat verteld wordt als een voorgelezen boek, van a naar z. geen twists, geen spanningen, geen flashbacks en een voorspelbaar verhaal. maar de film leeft dat ook niet na, het gaat puur om hóe het verhaal verteld wordt. en dat gebeurd aardig, maar niet meer dan niet. camerawerk, acteerwerk, sfeer, alles is in orde, maar niet bovenmatig.

Nee, betitelde ik het eerste deel nog als plat vermakelijke met een afronding naar boven, gaat dat bij deze niet meer lukken. Megagelikt en veel teveel over de top. De actiescenes zijn aan de ene kant indrukkend en prachtig, aan de andere kant maakt het je zeeziek en gaat het tegen zich werken. Het verhaal is flinterdun standaard kinderlijk met een hoop cliché. Visueel prachtig, dat zeker. Maar de lijst van plotholes en tegenstrijdigheden is zo groot dat zelfs de stempel 'vermakelijk' vervaagd wordt. En nog een geforceerd stukje liefdesdrama erover. De humor kan het ook niet echt meer redden zoals dat in het eerste deel wel lukte, al is de gimmick met Elton John leuk. 2,5 uur is echt te lang voor zoiets. Het derde deel ga ik echt niet meer proberen

Vermakelijk, als je zin hebt in een avondje makkelijk verteerbaar voedsel. Brits sowieso boven Amerikaans. Ziet er allemaal gelikt uit, zeker de vechtscenes. Té gelikt, maar vooruit. Het heeft niet teveel om het lijf, want de cliches vliegen om je oren en de uitwerking van held vs villian is er eentje zoals uit kinderboeken. Sla het plat en het is best kinderlijk allemaal. Zou Jackson nou echt plezier hebben gehad aan het spelen van deze oppervlakkige rol? Maar goed, verwacht niet teveel, pak een biertje, geniet van de humor en alle knipogen en je hebt prima tijdverdrijf. Omhoog afgerond

Superhippe film in hoog tempo met een bak aan dialoog. Benader hem zeker niet als misdaadfilm met komische inslag, maar als komedie tegen een misdaadverhaal. Want dan wordt je minder teleurgesteld. De film is een aaneenschakeling van onlogische karakterkeuzese en absurde gebeurtenissen, tamelijk over de top. Niet te serieus nemen op voorhand dus.

De kekke voice-over is nog leuk en fris in het begin, maar spreekt te vaak rechtstreeks tot het publiek en wordt daardoor ververvelend. Er wordt een ingewikkeld misdaadverhaal vertelt en door het bewust hoge tempo soms wat lastig te volgen. Deze poging tot intelligent plot komt wat geforceerd over. De humor is over het algemeen erg lekker -als je inmiddels geaccepteerd hebt dat je niet naar een misdaadfilm zit te kijken- en daar moet de film het dan ook absoluut van hebben. De ietwat donkere sfeer is ook fijn. Downey en Kilmer hebben leuke rollen en zo te zien hadden ze er plezier in.

Leuk wegkijkertje, maar niet meer dan dat.

Een klassieke whodunit a la Christie in een fris jasje. Ik vroeg me af of ik de aandacht bij de film kon houden, toen bleek dat het een vrij standaard verhaal leek te gaan worden met iets te overdreven karakters. Dat bleek prima te lukken, grappig genoeg onder andere júist door de 'typetjes' van karakters. De film neemt zichzelf niet al te serieus en dat is een grote pre. Grote namen zijn niet altijd een garantie voor succes, maar in deze werkt het prima. Cinematografisch dik in orde en de vertelling is leuk om naar te kijken. Gaandeweg wordt het verhaal nog wat gelaagder dan verwacht, al is de uitlegclimax door Craig misschien iets te grootesk. Vermakelijke film. (7,5)

Niet teveel van verwachten, biertje erbij en het als een stukje vermaak zien. Er zou een psychologisch spel kunnen ontstaan en wellicht is dat ook de bedoeling geweest, maar het wordt aardig losjes/over the top uitgewerkt, soms zelfs komisch. Het is iets te vlak en als het echt twee 'gestoorde wijven' zijn, dan had het gewoon wel erger gekund in het tweede deel, nu was het haast speels.

Maar eerlijk is eerlijk, het feit dat ik me oprecht kwaad kon maken om de intentie van de meiden en me in het eerste deel mateloos aan ze zat te irriteren, betekent toch dat dat deel goed overgekomen zal zijn. Het zal geen fijne rol geweest zijn voor Reeves en eigenlijk doet ie het dan niet eens zo slecht. Zijn geschreeuwde monoloog is stiekem gewoon een sterke scene.

Al met al niet al te best, nergens echt spannend en vlak uitgewerkt. Een leuk speeltje.

Fijne sf-thriller met een broeierige en mysterieuze sfeer. Laat je wel meenemen door het verhaal, anders wordt het een vervelende zit. De actie wordt niet te misstaan in beeld gebracht (al laat de CGI het een beetje afweten) en brengt je dichter bij de gebeurtenissen.

Gaandeweg laat de film wat steekjes vallen qua plot en bij het slot kun je de nodige vraagtekens zetten. Er wordt gekozen voor een vrij filosofische, bijbelse en buitenaarde climax, wat -hoewel in zekere zin wel een mogelijkheid- behoorlijk megalomaan aandoet. Zeker het typisch Amerikaanse overdramatiseren wat erbij komt ben ik vrij allergisch voor. En dan is het toch een kleine teleurstelling bij de aftiteling.

Interessant. Gemiddeld gezien ben ik niet zo van het Aziatische werk en heb verwaarloosbare ervaring met anime/manga. Maar mijn interesse voor de wetenschappelijke sf deed een vriend me deze film adviseren. Natuurlijk van gehoord, maar nooit gezien.

Bedenkende dat de prent alweer uit 1995 stamt werkt mee; het geeft meer waardering voor het gedachtegoed wat gegeven wordt. Inmiddels kennen we meer van deze verhalen (Matrix, Avalon) en die waren er ook wel hiervoor (Total Recall), maar het idee boeit van begin tot eind. Er zitten sterke monologen in om de technologische ontwikkelingen te verklaren aan de kijker, wat soms even kauwen is, maar ook wel weer prettig. Het verhaal doet niks onder voor een goedgelaagde technothriller met politieke statements.

Visueel is het wisselend; het is ruim 25 jaar oud en dat is te zien, aan de andere kant zijn de cinematografische ideeën duidelijk en mooi uitgevoerd. Ik zou zeggen, dit schreeuwt om een remake, maar ik zie dat er inderdaad 4 jaar geleden een Hollywood-liveaction-versie is gemaakt...weet niet of ik het aandurf

De soundtrack is erg goed, vaak subtiel, maar toevoegend aanwezig. (7,5)

Interessante dramathriller met een hoog psychologisch en zelfs filosofisch gehalte. Ik kijk zelden Aziatische films, dus de taal en het uit elkaar houden van de karakters zijn soms lastig.
De wijze van filmen (en nabewerking) is vanaf het eerste moment nadrukkelijk aanwezig en past wat mij betreft prima in het vreemdsoortige sfeertje wat direct gemaakt wordt. Het is fijn tegendraads en houdt je constant bij de les, ondanks het wellicht wat lage tempo. Het gevoel dat je met steeds meer zieke (kind)figuren te maken heeft maakt het bizar, maar bijzonder. Er is een goede opbouw naar het einde toe, inclusief spanningsboog. Noemenswaardig is de soundtrack, geweldige en bijzondere muziek van oa Radiohead, The XX en Boris (waarvan ik nu pas wist dat ze Japans waren).
Af en toe is er wel wat overacting, maar dat zou ook aan het Japanse kunnen liggen. Ik vond het allerlaatste woordje ook niet nodig, dat maakte de film zeker niet beter. Opvallend dat daar voor gekozen is.
Al met al een intrigerende film, die meer dan de moeite waard is om te kijken als je houdt van een alternatieve aanpak.

Na het erg tegenvallende I'm Not A Robot maar meteen doorgegaan met andere shorts van Warmerdam, ze zijn tenslotte toch kort

Erg vermakelijk deze. In tegenstelling tot eerdergenoemde is het acteerwerk hier juist lekker los en natuurlijk (tot aan het bezoek bij de ouders dan). Henry is hier perfect met zijn uitgestreken smoel. Lekker absurd en droog, perfect voor een paar minuutjes.

Verrassend ijzersterke film. Ik ging er blanco in.

Natuurlijk, zoals zo vaak bij Scandinavische films, is de beeldvorming van de natuur een hoogtepunt. En daarmee ook vaak de bijbehorende sfeer en setting. Al dat sneeuw, en de schuiver die het cinematografisch prachtig verplaatst. Kloppende soundtrack erbij.
Ander punt wat de film voor mij erg sterk maakt zijn de ontelbare gortdroge scenes en momenten. En dan zeker niet droog op de Amerikaanse of Britse manier, maar vaak op de onderkoelde manier. Het is echt een gave om in een grotendeels tamelijk serieuze misdaadsetting zulke momenten (semi-)passend te kunnen plaatsen. Ik betrapte mezelf vaak op een onevenredig harde lach. Echt van die momenten genoten.

Het verhaal is eigenlijk een eenvoudige wraakfilm, waar ik echt niet van hou. De verpakking is echter best anders en dat maakt het behapbaar. De treurigheid in zijn geheel neemt nog een toontje drama mee wat wonderwel ook nog lijkt te passen. Enkele karakters zijn eigenlijk net wat over de top, inclusief het gedrag van de hoofdrolspeler, maar op een of andere manier past het. De gedragenheid en sluimerende, onderhuidse spanning delen daar aan mee. Hoe het allemaal naar elkaar samenloopt kun je zoals spitsvondig als lomp noemen. De shootout is wellicht wat overdreven binnen de toon van de rest, maar vooruit.

Intrigerend en wonderlijk prentje, dus eigenlijk. Prachtig creatief vormgegeven aftiteling ook, nooit eerder gezien. (8,5)

Btw totaal terzijde: ik zie meer mensen mopperen "dat dit geen komedie is". Het staat dan ook genoemd als subgenre en is inderdaad zeker niet de hoofdmoot. Maar; er zijn werkelijk ontelbare films die betiteld staan als komedie, maar uiteindelijk vooral een drama worden met dik moraal. Dát vind ik pas ergerlijk.

Bijzonder, dat moge duidelijk zijn. Vanaf de eerste scene is helder dat je met een wat ongemakkelijke film te maken krijgt. Het ontvouwt zich mooi waar je mee te maken hebt, een gezin waarvan de kinderen los van buitenwereld gehouden worden. Dat levert aandoenlijke, ongemakkelijke, verontrustende, maar ook komische scenes op (met het dansje van de zusjes als hoogtepunt). En zeker ook een bittere smaak met dingen als Ruinerwold in gedachten. Het is traag, het is sober. Soms ook vervelend, met het soms wat houterige acteerwerk.
Plotgaatje lijkt toch wel het binnenhalen én alleen laten van Christina, het lijkt logisch dat dat vroeg of laat fout gaat qua invloed van buitenaf. De slotscene is wat mij betreft een enorm zwaktebod. Open einde prima, maar dit was echt compleet onaf, zonder meerwaarde en een gebrek aan creativiteit. Dat trok hem bijna naar een onvoldoende, maar de gewaagde opzet houdt hem er net binnen.
Vorige week mijn eerste Lanthimos gezien met Killing of a Sacred Deer, maar die was toch een heel pak beter.