Opinions

Goede film. Verhaallijn prima, tempo goed, je blijft erbij en erin. Acteerwerk van McConaughey is geweldig, natuurlijk met name voor de bijna enge vermagering.
Echter, de vaart waarin een 'boerenpummel' een slimme ondernemer wordt, is erg ongeloofwaardig. Ook het contact met Ray is te Hollywood; eerst tegenstrijdig, daarna maatjes. Dat wringt dat het waargebeurd is en dat je dit dus wel aan zal moeten nemen en niet 'mag' botvieren op het script. Het verhaal over de farmaceutische industrie en de macht daarin is een interessante kapstok. Daar komt wat mij betreft eigenlijk te weinig van naar voren.
Al met al beetje tegenvallend na alle lofuitingen, maar zeker meer als een tussendoortje.

matig. er wordt geprobeerd een bevreemdend verhaal te vertellen, maar het gaat nooit echt buiten de lijntjes. het spelen tussen het scenario en de geschreven essays is wel interessant en daar moet de film het eigenlijk ook wel van hebben. het verhaal zelf probeert af en toe spannend te worden, maar dat lukt eigenlijk nooit. mede daardoor verlies je gaandeweg je aandacht. ook de bedoelde climax pakt niet uit zoals bedoeld. een thriller is het dan ook nergens.

goed bedoeld, potentie, maar eigenlijk gewoon niet.

Oef, dit is stiekem toch wel pijnlijk clichématig slecht. Het is leuk dat Gervais het befaamde typetje weer uit de kast trekt en de plaatsvervangende ongemakkelijke schaamte is er volop. Maar écht werken doet het niet (meer). Dat komt met name omdat eigenlijk elke scene van de film voorspelbaar is, echt het verhaal van begin tot eind. Er zittem zeker wat lachmomenten en gniffels in, maar overall gezien is het eigenlijk niet heel leuk. Zeker niet als de moraal naar voren wordt gedrukt en er een afgrijselijke tenenkrommende 'feelgood'-scene inclusief kerstmuziek is; wat een gruwelijk drama. Was dat maar als parodie bedoeld, maar nee, de film neemt zichzelf hier veel te serieus. Als kers op de taart ontspint de kantoorromance zich ook nog even. Zucht.

Middelmatige zwarte komedie die er meer uit had kunnen halen. Erg gewaagd een komedie te maken over een begrafenis op zich. Ik hou wel van zwarte en Britse humor, dus dat zat wel goed. De grappen zijn echter soms iets te langdradig (de valium bij Simon) en soms teveel naar het slapstick toe. De speech op het eind wordt ineens puur drama en past niet in de film. Bij het allerlaatste shot heb ik nog het hardste gelachen ("everything's so fucking green!").
Biertje en chipje erbij en dan is het een vermakelijk tussendoortje.

Ik lees hier veel dat het jammer/slecht is dat het als documentaire-achtig geschoten is, want 'teveel praten' en 'niet spannend'. Maar, dat is nou juist de hele grap. Het IS een documentaire, geen film. Dat het een nep-documentaire is over iets wat wel degelijk zou kunnen gebeuren (ten tijde van de release), maakt het juist briljant. Het voelt behoorlijk echt aan en als je een beetje je best doet, ga je er zelfs echt in mee. Het gebruik van bestaand archief-materiaal werkt perfect. Ook de geacteerde archiefbeelden hebben hun werking, al merk je soms net iets te goed dat het geen documentaire-shots zijn.

De boodschap en de rode lijn zijn duidelijk en daardoor is het een erg politiek en ethisch beladen prent. Erg interessant!

Tegenvallertje. De opzet is natuurlijk grappig, er zitten zeker goede grappen in en er wordt gedurfd wat grensjes over te stappen. Maar de uitwerking is wel erg Amerikaans (ook duidelijk gericht op), de karakters wat teveel over-de-top. En heel opvallend de stellingname bij het BLM-gedoe, waar het ineens erg politiek correct is (en dat was toch juist net niet de bedoeling van deze film lijkt me).

Echt zo'n typisch tussendoortje. Lekker zwart met kindershows als leidraad, met zeker een paar geslaagde (flauwe) grappen. Het is gewoon best hilarisch Norton constant met zo'n blije kop te zien en Williams een over-the-top karakter te zien spelen. Over het geheel is het crime-verhaal natuurlijk flinterdun en de verplichte romance tenenkrommend; al met al niet zo best, maar voldoende vermaak als je er luchtig ingaat.

mierzoet Amerikaans drama.
het feit van de aanstormende komeet, de ruimtevaart-oplossing en de daarbij behorende technische/praktische gevolgen zijn allemaal onderdanig aan de dramatische aspecten. het is niet het soort rampenfilm die ijkt op de stoere en overdonderende sfx (de wel aanwezige grafische momenten zijn dan ook inderdaad niet best), maar gekozen heeft voor het effect van een dreigende ramp op de mensheid. op zich geen slecht uitgangspunt, zolang je geen Day After Tomorrow of 2012 of iets dergelijks verwacht.
helaas is het drama zo vreselijk cliche, dat je er nergens in mee wordt genomen. integendeel, je irriteert je scheel. de romance is aanwezig, de verstoorde ouder-kind relatie die weer geheeld wordt en een aantal helden die hun leven opofferen voor de mensheid (ik heb even getwijfeld of spoiler-tags nodig waren). de manier van de 'loting' sloeg ook nergens op, manieren om dat te omzeilen zijn legio (en 1 daarvan werd direct door een hoofdrolspeler toegepast) en alle 50-plussers leken zich er maar bij neer te leggen. natuurlijk zijn er dan wel wat beelden van boze mensen die aan een hek rammelen, maar in werkelijk zou de wereld platgelegd worden. ook lachwekkend was hoe de grote president ons in een officiele persconferentie uit ging leggen wat een komeet was, om dat later nog eens over te doen in de vorm van een lesje tsunami.
het aantal momenten dat ik lekker in deze film zat of een fijne scene zag zijn zodanig in de minderheid, dat ik er nu al niet meer op kan komen. een schouderklopje dan nog voor het in 1e instantie laten mislukken van de missie en voor maken van een rampenfilm, die niet gaat om de beelden maar om het verhaal.

Tja, toch wat teleurstellend. Merkwaardig is het sleutelwoord en dat hoeft zeker niet negatief te zijn, integendeel. Ik zat meer met een zwarte komedie in mijn hoofd, maar het absurdisme ging erbovenuit, inclusief rare karakters. Ook te gek. Het beste is echter zonder twijfel de cinematografie. De begincredits zijn al meteen een lust voor het oog, zeker als je in je achterhoofd houdt dat de prent alweer 25 jaar oud is.
Enkele hilarische scenes/momenten zijn het opendraaien van de kraan waar aan de andere kant water uit komt, de mislukte zelfmoordpogingen van Aurora en het 'Huil niet'-'het zijn mijn contactlenzen'.
Voor mij was het probleem dat de film eigenlijk teveel een klucht wordt. Het wordt teveel over the top, zowel het acteerwerk als de acties. En daar heb ik gewoon niks mee. Het had een soort cartoon kunnen worden. En zo werd het na een interessant eerste half uur toch lastig om uit te zitten.

Ik had er niet veel van verwacht en wellicht daarom positief verrast. De film doet aan als een toneelklucht waar je zo Piet Bambergen en Rudi Falkenhagen de rollen ziet spelen. De maffe en ongeloofwaardige situaties blijven elkaar maar opvolgen. Je moet er tegen kunnen, want ietwat flauwig is het wel.
Gelukkig schiet het nergens echt uit de bocht, zijn de personages aardig uitgebalanceerd en de humor regelmatig genoeg voor een gulle glimlach. Minpunt is dat er op het eind toch nog een serieuze scene in gestopt moet worden. En misschien ook wel dat we nooit op het getitelde diner aankomen Vermakelijk tussendoortje.

Een zeer prima misdaadthriller. Aanpak en benadering is boeiend; weinig intro en verhaal eromheen, maar to the point. Eigenlijk had ik niet echt in de gaten dat het om slechts 3 acteurs in 1 ruimte ging; dat is een compliment naar de uitwerking. Fijne kille sfeer. Acteerwerk van de dame is prima, van de heren iets minder, maar voldoende. Tuurlijk zitten er wat plotholes in (waarvan de meest storende dat Danny door Vic neergeschoten wordt, hij hem constant in zicht houdt, maar toch verdwijnt), maar de film heeft genoeg credit om die ter harte te nemen. Een paar leuke twists, hoewel ik het einde liever anders had gezien (dat ze zichzelf nog kan bevrijden had niet gehoeven van mij). (7,5)

Sterk drama. De drie afzonderlijke verhaallijnen nemen rustig de tijd om op te bouwen; een van elkaar vervreemd stel met een verloren kind, een typische highschool-situatie met pesters en een journalist op zoek naar een goed verhaal. De eerste twee verhaallijnen wijken iets af van de derde, aangezien de beginsituaties al aardig drama aandoen en beiden met cliche's (ze worden closer bij een 'gedeelde vijand' en pesters die een slachtoffer tot wanhoop drijven) te maken hebben. De overeenkomsten zijn helder: internet, zoals de titel al doet vermoeden. Overal komt het medium er eigenlijk niet goed vanaf, hoewel daar nooit de nadruk op gelegd wordt. Eigenlijk vergeet je zelfs dat dit de rode draad is (weet niet of dat een goed teken is).

Het acteerwerk is van eigenlijk alle spelers erg sterk. De film gaat gaandeweg steeds meer onder je huid zitten, waardoor ook de genoemde cliche's minder ergelijk lijken te zijn, ook omdat ze (behalve zeer waarschijnlijk, ook) prima in de lijn passen. Het werken naar de climaxen van elk van de verhalen, die elkaar ook kruisen, is geweldig uitgevoerd. Het drama is enorm, misschien ietsje té, maar de impact is flink. Doet wat dat betreft denken aan Crash. De slotscene met de muziek van Sigur Rós bracht tranen in mijn ogen, en dat gebeurt me niet vaak.


De film krijgt terecht hoge scores op MM en IMDB, maar volgens mij heeft hij wel te weinig aandacht gekregen. Een van de betere films die ik de laatste jaren gezien heb. Zonder de cliche's was het een 9, nu een -nog steeds sterke- 8. Indrukwekkend!

dit is gewoon een tienerfilm, wat voornamelijk draait om de romantiek en pas na een uur een beetje spannend probeert te worden. de actie/thriller in het laatste stuk is helaas ook nog eens van een matig niveau. te voorspelbaar, te cheesy. Roemer is dan wel een fijne verschijning. het zegt wel genoeg dat de grootste verrassing voor mij de aanwezigheid van Kings Of Leon in de soundtrack was.

Helaas. Het eerste uur is prima, met een originele toekomstsetting. Ondanks dat het soort transformatie waar de hoofdpersoon doorheen moet gaat minder origineel is, wordt het goed genoeg opgebouwd en (visueel) uitgevoerd.
Dat is niet te zeggen van de rest van de film, die gaandeweg steeds meer vervalt is allerlei bekende clichés (heldin,romance, de binding, de vijand, het familiedrama, shootout) met scenes die we al in honderden films gezien hebben. Tel daarbij op dat het plot zichzelf kwijtraakt, het verhaal flinterdun wordt en er tal van ongeloofwaardige gebeurtenissen zijn (hoewel die ook betiteld kunnen worden als actiecliches) en het wordt hoe langer hoe zwaarder de film uit te kunnen zitten. Met zuchten en steunen de aftiteling gehaald. Poeh. Zonde.

Gezien de lage waarderingen her en der had ik er niet veel van verwacht, maar blijf uiteindelijk met een positief gevoel achter. Het uitgangspunt is niet bepaald origineel; een aantal personen die vast zitten in een ruimte in een angstige situatie, waar de psychologische ontwikkelingen onderling de verkeerde kant op gaan. Die basis blijft enigszins zwak. Maar toch blijft het vrijwel de volledige 2 uur boeiend en spannend.

De uitvoering zal niet iedereens cup of tea zijn. De sfeer is grimmig, donker en rauw. Machtsstrijd, psychologische spelletjes en karakters die het spoor volledig kwijtraken. Het is allemaal depressief en pakkend tegelijk. Visueel ziet het er top uit, daar is duidelijk extra aandacht aan besteed.

Grootste zwakte is toch wel het grote aantal ongeloofwaardige/onlogische karakterkeuzes en ook plotgaten zijn niet voorkomen. Net iets teveel clichés. Het acteerwerk is niet super, hoewel dat gaandeweg beter lijkt te worden.

De regisseur en cameracrew hadden duidelijk goede ideeën, maar met wat meer aandacht voor het script had het zomaar een echte topper kunnen worden.

Stabiele film, maar het gemiddelde vind ik toch wel aan de hoge kant. Wellicht doet de naam Tarantino alleen al voldoende?
Zijn hand is duidelijk. Zoals verwacht zijn de beeldvorming en dialoog prima in orde en is het geweld grafisch. Waltz speelt wederom een vreemde Duitser, wat dus niet origineel is, maar wel vermakelijk. Ook de wat uit de lijn voelende komische scenes, zoals de zakken over het hoofd, zijn typerend.
Buiten de tijdsetting kreeg ik ook niet perse een westerngevoel, alles draait om het rassenverschil. Dat is vaak erg goed, en dus pijnlijk, in beeld gebracht. Acteerwerk is prima, soms wat over the top.
De verhaallijn vind ik toch wat mager en rechtlijnig; heel plat gezegd is het eigenlijk gewoon een film over iemand die zijn geliefde wil bevrijden en dat hebben we al ontelbaar keer in alle vormen en maten gezien. Het feit dat slaaf Django een natuurtalent is schieten en paardrijden blijkt te zijn is bijna lachwekkend.
Vermakelijke zit, prima film, maar zeker geen hoogvlieger, ook al is het een Tarantino.

Redelijke misdaadthriller uit het b-segment. Het doet allemaal iets te vlakjes aan om je echt bij de strot te grijpen, het matige acteerwerk (zeker de vrouwelijke hoofdrol) helpt dan niet mee. Niet een hele sterke spanningsboog, dat wordt meer geprobeerd met enkele horror-achtige scenes. Verhaal voelt niet onorigineel aan, maar het voelt toch als een taaie zit. Echt geërgerd heb ik me niet, dus waarschijnlijk beklijfde het net voldoende

als je een film gaat kijken die zo oud is als deze, stel je je in om door de tijdsgeest heen te kijken. tenslotte wéét je dat er geen special effects zullen zijn, geen flitsend snelle montage, en meer van zulks. je leert meer te kijken naar de ideeen van de regisseur en hoe het bedoeld is.

dat lukte deels met deze film. de beklemmende spanning, de scenes in de straten van donker Venetie en de vreemde karakters in de vorm van de vrouwen zijn erg goed. het acteerwerk, verhaal en montage zijn echter een stuk minder. de film was te traag om de spanning gaande te houden. het geluid, soms toch handig om het spannend te maken, was vreselijk en werkte dus averechts. het einde, vast schokkend voor die tijd, was nu gewoonweg lachwekkend en miste dus totaal de kracht van een goed slot.

film waarin je je sterk kan inleven en daarmee vanaf de eerste minuut interessant. eerst door het kijkje in het werk van ambulancepersoneel, daarna door het handelen van Max en door de maatschappelijke invloed. het handelt gebeurtenissen waar je vanzelf een mening over vormt/hebt en daarmee blijf je goed in de film. het acteerwerk en sfeer zijn prima, hoewel de muziek (klanken) sommige scenes meer afleiden dan versterken.

in tegenstelling tot buitenlandse films, hebben Nederlandse meteen meer aantrekking door de setting, zoals het begin rond het Philips-stadion, de Eindhoven-shots en de vaak bekende koppen (in de feestscene veel BN-ers langs zien komen). nadeel daarvan is bijvoorbeeld de scene bij Mo's ouders thuis, waar je met Maassen en Amhali twee cabatiers bloedserieus ziet doen. er zijn maar weinig acteurs die zo fijn donker kunnen kijken als Maassen. het verwerken van DWDD is erg slim, het geeft nog sterker het gevoel dat dit een waargebeurde film kan zijn (buiten het feit dat we wéten dat dergelijke dingen gebeuren).

het soms sullige optreden van Max kan wat irritant zijn, maar dat is toch ook onderdeel van de ontwikkeling tijdens de film én van het inleefvermogen ('kom op man!'). ook bij het einde kun je je vraagtekens zetten, maar feit is dat het origineel is. waar ik lange tijd een afkeer heb gehad van Nederlandstalige films, is Doodslag een van de bewijzen dat de 'lompigheid van weleer' niet altijd perse meer aanwezig hoeft te zijn. de scene waar Max aan de ene kant het verdriet van Mo's familie ziet (en beseft dat hij overleden is) en aan de andere kant ziet dat de moeder en baby overleven én de scene in het theater waar op pijnlijke wijze duidelijk wordt gemaakt hoe media de publieke opinie kan beïnvloeden, zijn ijzersterk en 2 van de beste die ik in Nederlandse cinema gezien heb.

sterke thriller met hoog inlevinggehalte.

Redelijke mystery-thriller die eigenlijk van alles net te middelmatig is. Er zitten een paar aardige twists in, hoewel de het-is-allemaal-niet-gebeurd altijd vrij vervelend is. De film doet zeker zijn best om een goed script te volgen en de ideeën zijn prima. Maar eigenlijk komt het allemaal nét iets te kort om echt binnen te komen. Ik kan nu nog even niet de vinger leggen op waar dat precies aan ligt. Het voelt alsof er wat gaatjes in zitten. De romance had er ook wat minder dik op mogen liggen, zeker omdat hij er ook niet echt stuk van lijkt als de dame inderdaad een 2e leven blijkt te hebben en hij direct professioneel gaat afluisteren.
Al met al leuk tussendoortje, maar niet meer.

tamelijk saaie voorspelbare film die zichzelf te serieus neemt in de pogingen een script te doen ontvouwen. het komt langzaam op gang en nergens pakt de film je. het enige wat het interessant houdt is het karakter Harry. het acteerwerk is vrij theatraal.
de veranderingen van Dorian gaan te snel om geloofwaardig te zijn en je mee te laten slepen, ondanks dat er duidelijk gemaakt wordt dat er tijdssprongen inzitten. er zit teveel herhaling in de scenes (op een gegeven moment begrijpen we zijn sexuele losbandigheid wel).
zodra Dorian aan het moorden slaat komt er wel wat spanning in, maar het past zo niet bij het karakter dat het niet aankomt. en komen steeds meer horror-trekjes in, zeker het einde.
er zijn betere tussendoortjes, deze kun je overslaan.

Ik ben niet bekend met Bollywoodfilms, dus ging er zonder vooroordeel in (alleen met de zelfkennis dat ik moeite heb met andere talen/culturen mbt volgen van een film, vooral Aziatisch). Hij kwam op mijn to-see-list door de opvallende IMDB top 250-notering.
Er valt op zich veel om over te zuchten. Het eerste uur is nauwelijks doorheen te komen en ik heb mezelf echt moeten overtuigen dat het wel beter zou moeten worden. Enorm traag, de veel te lange sfeermontages (serieus minutenlang over een uitje alleen om te tonen hoe gelukkig het gezin was), vreselijk statisch acteerwerk, ging amper ergens heen. Wie weet zit hem eea in cultuurverschil. De muziek is vervolgens zo vaak totaal over de top uit verhouding met wat er in beeld is, dat ik ervan in de lach schoot. En waarom belt ieder gezinslid aan bij hun eigen huis?! De gimmick dat de hoofdpersoon al zijn kennis uit films haalt is geinig.
Langzaam wordt het toch wat interessanter als de inspecteur generaal erbij komt, al voelt het verhaal nog steeds niet heel origineel en te dik aandoend. Toch ga je dan beter in de film zitten. Er zijn wel wat plotgaten (een moeder zou nooit de verdwijnzaak van haar zoon kunnen doen, de neef gaat mee op het kamp, maar wordt pas na 26 dagen bevraagd, de ouders van Sam vragen Vijay op het eind voor een bekentenis zodat ze rust hebben, maar nemen geen recorder mee om dit vast te kunnen leggen (of heb ik dan weer teveel Hollywood gekeken?), enz), het acteerwerk blijft tenenkrommend en het had zonder enige moeite in 2 uur gekund, maar toch kijkt het uiteindelijk goed weg. Bij het rollen van de titels heb je dan een vermaakt gevoel gehad en dat is eigenlijk knap gezien de vele 'irritatie'punten. Slotscene aardig bedacht en mooi in beeld gebracht. Maar al met al geen top 250 waard.

matig. de regisseur/schrijver lijkt duidelijk niet te weten wat precies met de film te doen: een styllistische thriller, een bloedige misdaad of een romance. in plaats van goed door elkaar te verweven, wordt het een prutje dat simpelweg niet makkelijk kijkt, omdat het vooral aan inlevingsvermogen mist.

de openingsscene is geweldig, fijne spanning en setting en zet de toon voor een mooie thriller. helaas is er binnen een kwartier al een 'man ontmoet vrouw'-scene en nog ietsje later de vonk al overgeslagen. ik ben daar uitermate allergisch voor. wel moet ik daarbij zeggen dat het zeker niet clichematig wordt uitgewerkt met bijvoorbeeld de verplichte sexscene. echter neemt de film gewoon teveel tijd om hier trage scenes aan te besteden, die weinig toevoegen aan zowel verhaal als sfeer.

qua thriller is er goed aandacht besteed aan de beeldvorming: veel spelen met licht en donker en sfeersettende vertragingen, die goed meehelpen aan het verhaal. dit is ook zeker de grootste plus aan de film. het verhaal op zichzelf wordt te traag uitgerolt, mist de kracht van het inleven en is tamelijk dun (hoewel dat goed verbloemt wordt, zoals veel Hollywoodfilms). de spontane bloederige scenes passen er totaal niet in, ook niet omdat het helemaal niet strookt met de introverte/emotieloze hoofdrolspeler. ergens zat ik nog een beetje te hopen dat het op het eind zou blijken dat hij ook een doorgwinterde crimineel ofzo zou zijn, omdat dat zijn plotselinge badboygedrag zou kunnen verklaren. dat gebeurde niet en eigenlijk was dat ook geen oplossing geweest voor de ongeloofwaardigheid cq inlevingsvermogen.

ik zie van deze regesseur graag nog eens een thriller in deze stijl, maar dit was gewoon de plank misslaan, ondanks dat er in de verte wel goede bedoelingen waren. waarom deze film dan zo hoog scoort op MM en vooral op IMDB kan ik dan ook niet plaatsen.

edit: ik zie nu dat er al gruwelijk veel reacties en meningen over deze film zijn geweest, blijkbaar was dit toch meer een 'blockbuster' dan ik dacht (hij is compleet aan me voorbij gegaan). de vele 5-en (dat is toch meesterwerk...) van veelvuldige stemmers zou me bijna laten twijfelen of ik iets gemist heb in deze film.

Ik ben blanco deze misdaadthriller ingegaan en dat was een goede zet. Dat het gezien het aantal meningen en stemmen hier een behoorlijk bekende film bleek te zijn is me ontgaan.

De sfeer is positief somber en gelaten, waardoor er ruimte komt voor de karakters, die een beetje bevreemdend voorkomen, maar daardoor wellicht juist realistisch. De spanning is gelaagd en subtiel, verwacht geen flitsende actie. De karakterkop van wijlen Gandolfini is heerlijk (het maffiagevoel komt meteen boven) en de voor mij onbekende Hardy speelt sterk in zijn rol als de wat-sullige-barman-die-meer-weet. De film is geen klap in je gezicht, maar het houdt elke minuut je aandacht vast. Geen extreme climaxen of twist, wel de gehele lengte stabiel. Goed!

De verwachtingen lagen hoog door de Oscarwinst en eerdere Scandinavische films. Dat werd deels ingelost. Het uitgangspunt is leuk of zelfs interessant en het beeld van de vier leraren in midlifecrisis wordt voldoende ingezet.

Met deze opzet vrees je al wel een beetje voor een 'keerzijde-hoofdstuk' in het tweede deel van de film. Dat moralistische zit er ook zeker in. Het voelt wat overdreven dat één avondje doorzakken meteen voor schreeuwende en weglopende vrouwen zorgt. Het (familie)drama dat in het tweede deel voor de hoofdtoon zorgt had van mij dan ook niet gehoeven. Tuurlijk slaat er ééntje te ver door, maar dan ook meteen maar even overlijden. En het aandikken met het kleine kindje in het voetbalteam..
Daaromheen is het wel een vermakelijke prent. Niet wereldschokkend en diepgaand -en zijn wel wat open deuren-, maar prima voor een avondje film. Met een biertje of wijntje natuurlijk. Groot pluspunt was de eindscene, natuurlijk beetje over de top, maar ik werd er oprecht gelukkig van dat hij koos om te blijven drinken en dansen en niet om naar zijn vrouw terug te gaan, wat ik verwacht had en eigenlijk ook in de lijn van de rest van de film zou liggen.

Ik kwam niet heel lekker uit deze film. Ik hou enorm van absurdisme en met name in het begin heb ik me prima kunnen vermaken. Daarna worden de scenes veel meer versnipperd en lijken het korte sketches, die niet zo pakken. Daarna komen er weer wat lijntjes terug, maar een geheel is deze film zeker niet te noemen. Een aantal heerlijke droge, absurde en tragikomische scenes, maar alles bij elkaar teveel los zand om te behagen. Ben toch wel benieuwd naar Sånger från Andra Våningen.

Bovenal gezegd dat dit in principe niet 'mijn type' films zijn. Je moet een notitieblokje erbij houden als het gaat om de stortvloed aan namen van volkeren, planeten en weet ik wat. Het verhaal is erg dun en weinig boeiend; goed volk, kwaad volk, macht, oorlog... meh.

Als je dat allemaal voor lief neemt, is het genieten van het visuele spektakel. De vormgeving is indrukwekkend en beeldvorming prachtig: daar moet de film het dan ook écht van hebben. En daar verdient het wat mij betreft ook de voldoende aan. Gaandeweg verliest toch zelfs dat een beetje de aandacht omdat het verhaal zo meh is, het had best een uurtje korter gekund. Maar dat is alles behalve de bedoeling, aangezien het al voorgenomen vervolg. Het zal ook wel beetje horen bij 'dit soort' films.

Eigenlijk kan ik mijn review van deel 1 kopiëren. Dus kortweg; verhaallijn van niks en visueel oogstrelend.

Tuurlijk, ik ben niet van dit soort megalomane films. Dat gedoe met oorlog, macht, profetie, volkeren en weet ik wat kan me aan mijn reet roesten. Als je gewoon met de mindset van vermaak erin gaat, zit je prima. Visueel wordt je namelijk enorm verwend. CGI/SFX is prachtig. Dat is ook, wederom, waar zo'n film het van moet hebben. De rest is echt oppervlakkige, flinterdunne, clichématige kul.

Boeiende prent wel, al is het soms even door al het grijze heen bijten. Dat moet je ook in het begin even, puur de switch naar het Russische en de bijbehorende stijl. Het doet soms wat stotterig aan. Zodra het corrupte door begint te sijpelen wordt het interessanter en dat wordt aardig uitgewerkt. Geen nieuw onderwerp, maar het feit dat ik naar het scherm zat te mopperen dat ze onderhand eens iets moesten gaan ondernemen ipv hun eigen hachje redden, geeft wel aan dat ik goed in de film zat.
Het einde is misschien een beetje een sof; hoofdpersoon net iets te hysterisch terwijl hij in alle situaties zo rustig was, en iets te ongeloofwaardig te kiezen voor de flat ipv zijn vrouw en kind. Maar het versterkt het schrijnende uiteraard. Voor films uit deze hoek, prima.