Opinions

Ietwat taaie film, waar het eerste deel meer boeit van het tweede. Wellicht komt dat omdat de nadruk dan meer komt te liggen op de verhouding met Clyde en dat werd langzaamaan wat vervelend/log om naar te kijken.
Ervan uitgaande dat de genoemde feiten op waarheid berusten, heb ik interessante dingen geleerd over het ontstaan van de FBI en wat voor effect Hoover geeft gehad.
Prima acteerwerk en beeldvorming verder. Maar al met al net niet genoeg om goed te blijven hangen, laat staan de sterke prent te worden wat er ergens toch zeker wel in had gezeten.

Ik verwachtte een redelijke standaardactie, voor als tussendoortje. Maar het bleek een meer vermakelijke actie-thriller die je aandacht goed vasthoudt.

Positief opvallend waren de manieren om bepaalde dingen afwijkend aan te pakken; gevechten, auto-achtervolging, lange dialoogloze start, een final shout-out zonder 'spannend muziekje' (en in een heerlijk decor). Beeldvorming en sfeer zijn prima in orde.

Het verhaal is onderhoudend, hoewel de mysterie rondom het hoofdpersoon er ook voor zorgt dat er wat makkelijk met plotgaatjes omgegaan wordt. Heel diepgaand is het niet, maar er hangt zeker een prettig thrillersfeertje omheen en het is voldoende om goed in de film te blijven. De altijd verbazend kijkende advocate werd wel wat vervelend op den duur.

Een fijne meevaller met meer inhoud dan ik dacht.

Gezien via IFFR. Een Iraanse roadmovie, ik kan oprecht zeggen dat dat mijn primeur is. De film is heerlijk offbeat, de acteurs spelen losjes, hele fijne kleine beeldende humor. En hoewel gaandeweg duidelijk wordt dat het einddoel van de trip niet zo leuk is voor de aanwezigen, wordt de film nooit te overdreven dramatisch. Hij staat betiteld als drama, maar neigt eerder naar comedy. Niet het type waarbij je van de stoel glijdt van het lachen, maar de subtiele, offbeat, droge wijze die het vermakelijk houdt om naar te kijken. Editing en camerawerk/standpunten zijn prima in orde. Scene waar de zoon opgehaald wordt is heerlijk, zowel qua beeld als gedrag.
De scenes met de Iraanse volksmuziek en het meezingen van de acteurs zijn wat mij betreft duidelijk het minste en eigenlijk vervelend. Wellicht zijn het lokale tophits en voor de Iraniërs hilarisch, maar dat zal voor de Westerlingen anders zijn. Laatste kwartier is wat matig en eigenlijk eindigt de film zonder een bepaalde climax en dooft beetje uit.
Al met al een leuke frisse verrassing, hoewel niet een die ik een 2e keer zou kijken (7,5)

Jaren geleden Jägarna 2 gezien en nu eens het eerste deel. Voor de vorm had ik mijn review van het 2e deel nog eens gelezen, en eigenlijk gaat hetzelfde op voor deze film; sterk leunend op sfeer, veel voorspelbaarheid, aardig acteerwerk, weinig twists. Ietwat clichématig in de uitwerking (terugkerend op het nest, goed ontvangen, maar dan keert de rest zich tegen hem omdat hij verder zoekt). Het is een aardige drama-thriller, maar je had het gevoel dat er meer ingezeten had, met name in de diepte-uitwerking. Toch blijven de Scandinavische films aantrekkelijk.

aardige film die sterk leunt op de gecreëerde sfeer. daarvoor leunt een afgelegen dorpje in Noord-Zweden zich prima. de film had wel veel weg van Fygtelig Lykkelig, ook zo'n Scandinavische dramathriller waarbij een stadse politie-agent naar een plek gestuurt wordt en daar steeds meer van de bewoners te weten komt.
helaas wil de spanning niet heel hard van de grond komen, aangezien het al vrij snel duidelijk is dat er meer met Torsten aan de hand is. een gehoopte twist kwam er voor mij niet. de scenes tussen de hoofdpersonen bouwen wel goed op, maar wel helaas met een anticlimax.
typisch zo'n gevalletje van er-had-meer-ingezeten, maar zeker niet verkeerd.

misselijkmakende film, om twee (spoiler)redenen: het gebruik van kindermisbruik als onderwerp (had best iets anders kunnen zijn) en ik ben uiterst allergisch voor onrecht. dat zorgde ervoor dat ik vrijwel de gehele film met een kutgevoel zat, net als haatgevoelens tegen een groeiend aantal karakters, beginnende met Klara en vervolgens de moeder, die de hetze feitelijk in leven houdt.
eigenlijk vond ik het jammer dat 'een jaar later' iedereen weer vrolijk bij elkaar zat. als ik lucas was, was ik allang vertrokken. ergens hoopte ik dat hij en zijn zoon iedereen op het eind naar de klote schoot.

het vreemde is dat juist dat dit allemaal eigenlijk betekend dat het een goede film was. de sfeer, het acteerwerk, het thema, ik werd er duidelijk in meegetrokken. maar het maakt het er niet makkelijker op om te kijken. het voelt raar een film die me bijna de gehele speelduur kwaad/triest heeft gemaakt een hoog cijfer te geven. sowieso aanrader voor mensen met een snel oordeel. ik ga deze film waarschijnlijk nog vaak als referentie gebruiken bij discussies.

Voorop gesteld dat ik geen comic- of Batman-aanhanger ben, omdat ik hoorde dat deze wat duisterder was opgezet en ook van de 'gewone' liefhebbers grote waardering kreeg, toch gaan kijken. Maar wel met de wetenschap dat het een soort prequel was.
En daarmee heb ik het eerste uur toch best een aantal keer zitten zuchten. Wát een clichés komen langs zeg (het trieste leven, in elkaar geslagen worden, niet gehoord geworden, gepest door collega's, standaard voer om verknipt te worden. Gelukkig was de verplichte romance een waanbeeld) en nog wat makkelijke moves om het verhaal door te laten lopen (zomaar een pistool in handen krijgen, op je gemakje langs de politie naar binnen lopen in het theater, enz). Nee, dat was niet sterk. Wél had het spel van Phoenix me al meteen te pakken, maar het script dus nog niet.
In het laatste deel is de voorspelbaarheid eigenlijk niet veel minder en ook hier laat de geloofwaardigheid het soms wat afweten (in de studio zou normaal allang ingegrepen zijn door security en het gaat wel erg over the top qua rellen), maar dat voelt dan inmiddels als ondergeschikt. De sfeer en beeldvorming is zo buitengewoon sterk dat je er toch in meegenomen wordt en van kan genieten. En dat is dan op zich gewoon wel knap dat de film dat voor elkaar krijgt. En als 'niet-liefhebber' zal ik zeker wat verwijzingen gemist hebben (maar ik ken de basis).
Twee open deuren tot slot: fantastisch knappe rol van Phoenix en hoe langer de film duurt, hoe meer hij op Hans Teeuwen gaat lijken.